Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
NETFLIX PRZEDSTAWIA
Piękne.
Podoba mi się, bo naprawdę oddaje moją naturę.
Wyglądasz bardzo naturalnie.
To cały ty.
Ten fotograf pracuje dla Vanity Fair.
- Pisali o tobie? - Nie, to mój kolega.
Lubię to tutaj mieć, ponieważ…
przypomina mi, kim jestem.
I co lubię.
Przemysł kosmetyczny bywa taki powierzchowny.
Tak.
To jest prawdziwa łączność z naturą i z tym, co prawdziwe.
Lubię prawdziwych ludzi.
Prawdziwe kobiety.
- Idziemy? - Dokąd?
- To było żałosne. - Wszystko popsułam.
- Naprawdę do kitu. - Przestań, boli mnie głowa.
A mnie cipka.
Biedaczka potrzebowała dobrego seksu.
Żeby się tylko nie zakochała.
- Zauważył, że byłam zniesmaczona? - Mam nadzieję, że nie.
Niedobrze, żeby szef się na ciebie uwziął.
- Hej. - Hej.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
Podobało mi się.
A tobie?
Podobało ci się?
Jesteśmy doskonale niedoskonali.
Jesteśmy wyjątkowi.
ŚWIĘTUJEMY 50-LECIE
CHCEMY ŚWIĘTOWAĆ Z WAMI
WYJĄTKOWYMI
ODMIENNYMI
WOLNYMI
Co jest na kolację?
Pokaż siebie.
Cristina?
Kimkolwiek jesteś.
- Co oglądasz? - Filmik nakręcony przez moją siostrę.
Nie ma takiej drugiej jak ty.
Facet czy dziewczyna?
Była dziewczyną, a teraz… nie wiem.
Bądź wolna. Bądź sobą.
50 LAT PIĘKNA
Publikujesz to bez akceptacji?
Álvaro to nie obchodzi. Nie ma o tym pojęcia.
Nie byłabym taka pewna.
To nie ma niczego wspólnego z wizerunkiem marki.
Ależ tak.
Nie możesz robić, co ci się podoba. To stawia mnie w trudnej sytuacji.
Proszę cię…
Są pewne zasady, których musisz przestrzegać.
Zasady i zasady… Jesteś jak tata.
Rób sobie, co chcesz.
Mogłabyś mnie wesprzeć. Jesteś moją siostrą, czy nie?
Uważasz, że tego nie robię?
Nie powiedziałeś nawet, czy ci się podoba…
Podobało mi się, zrobiłaś naprawdę fajny film.
Ale jak zwykle, robisz, co chcesz.
Świat taki nie jest. Jeśli cię zatrudnili…
- Dobra, zgredko. Do jutra. - Paula…
- To zazdrość. - A może to jest gówniany film?
- To zazdrość, Paula. - I siostra miałaby mi zazdrościć?
Ona nie lubi nawet samej siebie.
Nie powinnam tego publikować.
Niby dlaczego? Żeby nikt tego nie widział?
Mów ciszej, bo mnie wkurzasz.
To było tyle pracy. Ile wersji zrobiłyśmy?
Martwię się, jej postawa mnie wkurza.
- Paula. - Co?
Nie potrzebujemy jej aprobaty. Nigdy nie potrzebowałyśmy.
Nie chowaj się.
Nie bój się pokazać siebie.
Kimkolwiek jesteś.
Bądź wolna. Bądź sobą.
Coś nie tak?
Powinnyśmy znów spotkać się z Rosą.
Daj spokój. Niepotrzebny nam psycholog.
Nic nam nie jest. Mamy się dobrze.
Jesteśmy ładne, idzie nam w pracy.
Mario nas kocha. Tata nas uwielbia.
Bruna ciągle szczeka, ale który pies tego nie robi?
No który?
Lubię, kiedy się uśmiechasz.
Co robisz?
Nie wracasz wspomnieniami do dzieciństwa?
To gówniane wspomnienia.
Dlaczego wydzierasz się jak idiota?
- Obudziłem się z tą piosenką w głowie. - Ubieraj się, bo się spóźnimy.
Fantastycznie, dziewczyny! Świetnie! Spróbujmy z nową piosenką.
Będzie trochę szybciej.
Mamy trzy warianty.
Teraz pierwszy: stopy razem, wyskok do tyłu i powrót.
Długi odskok do tyłu i powrót.
Trzymajcie proste plecy.
Popracujemy trochę nad pośladkami. Ćwiczymy!
Co u ciebie?
- Coś nie tak? - Mało się nie poślizgnęłam.
Trzeba uważać, ta podłoga jest okropna.
Witamy na jubileuszu 50-lecia Medina Cosmetic.
Czuję się dumny, że jestem częścią tej rodziny…
Tak, dam mu znać.
- Dzień dobry, Maria. - Cześć, Álvaro.
Cześć, Andrés.
Dzień dobry.
- Juanito… - Dzień dobry.
Rzadko gdzie jest taka dobra atmosfera.
- Uwielbiają cię. - No pewnie.
Kolejne selfie?
„Cieszę się dzisiejszą rocznicą”.
Hasztag: Medina Cosmetics, hasztag: 50 lat piękna.
- Coś dodać? - Jest dobrze.
Hasztag: elegancja, hasztag: styl.
- Prychnąłeś? - Nie.
- Prychnąłeś na mnie? - Nie.
Co to za muzyka?
Pokaż siebie.
- Co to jest? - Film Pauli.
Kimkolwiek jesteś.
Bez sztuczek, bez filtrów.
Nie ma takiej drugiej jak ty.
Bądź wolna. Bądź sobą.
- To było cudowne, Paula. - Dziękuję.
To wszystko dzięki wam, bo pokazaliście się bez kompleksów.
Wszyscy jesteście… piękni!
- Ale trochę wstyd. - Wstyd? Wcale nie, Mari Carmen.
Na świecie są łabędzie, delfiny, tygrysy bengalskie.
Ale inne zwierzęta też są piękne.
Są leniwce, które są takie słodkie.
Są lemury, małpy z dużymi nosami, a nawet karaluchy.
One też są ładne.
Chodzi mi o to, że wszyscy jesteśmy wyjątkowi.
Wszyscy.
Każdy ma coś wyjątkowego.
Każdy jest wyjątkowy.
Ty również.
Paula… O co w tym chodzi?
- Widziałeś film, Álvaro? - Tak.
Opublikowałam go i mamy ponad 10 000 polubień.
- Każdy to udostępnia. To niesamowite. - Opublikowałaś?
- Dzień dobry, pani Cristino. - Cześć, Antonia.
Może gazetkę? Są darmowe, ale ta jest całkiem niezła.
Nie, dziękuję.
Nie wiem, czy panią to zainteresuje, ale jest artykuł o życiu po śmierci.
Śmierć nie istnieje.
- Co jest tą z windą? - Zaraz zjedzie.
Myślałam, że to interesujące.
Nie wiem, co pani myśli o śmierci, ale ludzie nie rozmawiają…
- No tak… - Suka nawet się nie pożegnała.
- Bądź cicho. - Nie zasługujemy na to?
Taka pogarda po tylu latach? Co oni sobie wyobrażają?
Traktuję cię jak gówno.
Jestem portierką, a nie gównem. To co innego.
- Zostaw mnie w spokoju. - Złapię ją za włosy i wytrę nią podłogę.
To idiotka.
I ty też, bo dajesz się upokarzać.
Idiotka! Ośli łeb!
Powiesz coś? Nie podoba ci się ten widok?
Hej…
- Cześć, Cristina. - Dzień dobry.
- Cześć, Cristina. - Cześć.
Nie bój się.
Posłuchaj mnie przez chwilę.
Musimy porozmawiać.
- Cześć. - Cześć.
Dokąd to? Stój.
Kim jesteś?
Jestem tobą.
Nie jesteś mną. Co zrobiłeś z moim odbiciem?
Nie możesz mnie ukrywać.
O czym ty mówisz?
Nie pamiętasz?
Cristina! Widziałaś mój zegarek?
Cristina!
Gdzie ona może być?
Cristina, spóźnimy się!
Nie jesteś Cristiną.
- Zawsze byłaś Cristianem. - Nie.
Nie pamiętasz, bo wymazałaś to z pamięci jak wiele innych rzeczy.
- Ale on nadal tam jest. - Nie.
- Nadal tu jestem. - Nie…
Przepraszam.
Jeśli chodzi o ten film…
Dlaczego dowiaduję się ostatni?
Kazałeś mi umieścić specjalny post na rocznicę.
Miał dotyczyć rocznicy.
A ty nagrałaś filmik z kolegami i tymi dziwakami z biura.
Nie są dziwakami, to normalni ludzie, jak ty czy ja.
Na pewno nie jak ja.
To ważne, żeby pracownicy poczuli się docenieni.
Ważny jest kontekst.
Mamy głośne wydarzenie z top modelką,
a ty zrobiłaś filmik z Mari Carmen z naszego biura.
To urocza osoba, jeśli chodzi charakter, ale film tego nie pokaże.
Zatem usuniemy ten film.
Usuniemy? O nie!
Ludzie są zmęczeni oglądaniem modelek z idealnymi ciałami.
- Przestań. - To nie jest prawda, to fałsz.
To promocja hetero-patriarchalnego stereotypu kobiety,
opartego na seksistowskich poglądach.
Powiem ci, co ludzie chcą zobaczyć.
Chcą widzieć luksus i piękno.
Może sprawdźmy?
Wyobraź sobie siebie w przyszłości.
Już?
Jesteś gruba? Nie?
Cristina, masz spotkanie?
- Tak… z El Corte Inglés. - Doskonale.
Wciśnij im te środki do demakijażu, jakoś się nie sprzedają.
- Biegnij i daj czadu. - Biegnę.
- Jestem pewna tego filmu. - A może kurs makijażu?
Kiedy twoja siostra mi to pokazała, pomyślałem: „Tego szukamy”.
Masz do tego talent i cudownie wyglądasz.
- Masz ochotę na kawę? - Nie.
Medina Cosmetics, w czym mogę pomóc?
Po nałożeniu podkładu, pudru i korektora,
zajmę się wykończeniem brwi.
Użyję do tego…
czarnego cienia…
i takiego pędzelka.
Wizażyści zawsze mi mówią, że to okropne,
że powinnam używać brązu zamiast czerni.
Ale wyglądam dobrze, gdy użyję czerni.
Do dzieła.
Nie warto się denerwować tym starym kutasem.
Nie ma o niczym pojęcia.
Mężczyźni w tym wieku to wadliwe produkty, które należy usunąć.
Pisałaś o tym w tweecie.
- A jeśli to on nas usunie? - „A jeśli to on nas usunie?”.
Przepraszam.
Nie zrobi tego. Potrzebuje nas, ale musisz być mądrzejsza.
Może się do tego nie nadajemy?
Widziałaś, jak na nas patrzyli?
Jak klaskali?
Racja… Ten błysk nadziei w ich oczach.
To było przesłodkie.
Dla kogo to robimy?
- Dla… - Dla nich.
Dla nich.
Dla nich…
- Cześć, Paula. - Cześć.
Paula?
- Wszystko w porządku? - Nie, to nic.
Muszę usunąć film.
Dlaczego? To było piękne. Bardzo mi się podobał.
- Naprawdę? - Oczywiście. Jest piękny i inspirujący.
Zrobiłam go dla was, dla każdego z was.
Ten film dodał mi szczególnej siły.
Dlaczego nie może być miło takim jak ty:
grubszym, łysiejącym, z bladą cerą i ciemnymi włosami?
Dlaczego masz się wstydzić?
Dlaczego?
Dzięki, za wsparcie.
Nie ma sprawy.
- Mógłbyś to zanieść na moje biurko? - Jasne.
- Muszę siusiu. - Miłego siusiania.
- Przepraszam. - Jesteś takim słodziakiem.
Dzięki.
- Ta restauracja jest niesamowita. - Nie znam.
- Byłem tam z wieloma dziewczynami. - A z klientami?
- Uwielbiają ją. - Zapamiętam.
- Zatem Álvaro… - Słucham?
- Co z tym filmem? - To dzieło Pauli.
- Stażystka? - Specjalistka od mediów.
- Sądziłem, że to twoja sprawka. - Kazałem jej to usunąć.
Nie, prezesce się to podobało.
Jak to?
Mówiła, że to świeże, integrujące i zachęca do różnorodności.
- Podobał jej się grubasek. - Tak?
„To wspaniały przykład naszego nowego wizerunku…”
- I tak dalej… - Jakiego wizerunku?
- Ta szalona suka chce wszystko zmienić. - Jak to wszystko?
Po prostu chce zmienić wszystko.
Chce, żebyśmy pokazali film na imprezie, aby zaprezentować nową linię komunikacji.
- Nową linię? - To, co widać w filmie.
Mam już wszystko przygotowane.
Mam gotowe przemówienie, do wieczora nie zdążę go już zmienić.
Nie do wieczora.
Spotkamy się po południu z prezeską i przedstawisz strategię.
Jaką strategię?
A co ja, do cholery, wiem o grubych dziwakach i transach?
- Ty opublikowałeś film. - Nie ja, tylko Paula!
- Dziewczyna? - Tak.
Paula? Jasne… Porozmawiaj z nią, to ci podsunie jakiś pomysł.
Niech ci opowie o wizji świata, jaką mają młode osoby.
Może porozmawiasz z Susaną?
Wiesz, jaka ona jest.
To szalona suka.
Przepraszam? Jak nazwałeś prezeskę?
- Tak samo jak ty. - Uważaj, żyjemy w trudnych czasach.
- Trzeba być delikatnym i się integrować. - Ja się integruję.
Obydwaj to robimy, więc na 15.30 przygotuj strategię.
Przynajmniej poproś ją o więcej czasu.
- Ufam ci. - Ale…
Cholera, to będzie katastrofa.
Witajcie, moje drogie! Dziś pokażę wam mój ulubiony makijaż.
Mój ulubiony makijaż.
Stosuję go praktycznie codziennie, a teraz wy też możecie.
Mój ulubiony makijaż.
Na dzień, na noc, do szkoły lub do pracy…
Raz, dwa, trzy, oglądajcie!
Ty świnio.
Marszczysz freda? Za to nam płacą?
Nie wstyd ci?
A ręce?
A więc Paula? Teraz rozumiem śpiewanie, wszystko jasne.
Paula to dobry wybór.
Jest gorąca i elegancka.
Jest dla nas miła, w przeciwieństwie do innych dziewczyn.
I wreszcie nazwała cię słodziakiem.
- Właśnie. Uważam… - Masz rację.
- Dlaczego by się z nią nie związać? - Dlaczego?
Bo łysiejemy i mamy nienachalną urodę?
To prawda.
Jesteśmy doskonale niedoskonali, ale myślę, że Paula…
Spójrz na siebie. Na mnie.
Jesteś brzydką purchawą.
- Co? - Może nie wyraziłem się jasno.
Jesteś brzydką purchawą.
Kobiety brzydzą się podać ci dłoń i ty chcesz więcej…
- To nieprawda. - Pamiętasz Aitanę?
- To było wieki temu. - A Lucia? A Gemma Hurtado?
- Byłem jeszcze dzieckiem. - Mieliśmy 36 lat!
Paula jest inna, nie jest powierzchowna.
Dostrzega wnętrze.
Jest w nas coś wyjątkowego.
Tak… Co jest takie wyjątkowe?
- Cóż… - Tito, Tito…
Skończ z fantazjami. Jest dobrze.
Jesteśmy spokojni. Chcesz znowu cierpieć?
To czochramy freda?
- Alberto. - Aurora.
Ekspres do kawy nie działa.
- Może nie ma wody. - Możesz coś z tym zrobić?
Zwolnię z pracy sprzątaczkę.
- Espresso z mlekiem sojowym i bez cukru. - Jasne, już robię.
Dzięki za spotkanie, Rosa.
- Nie byłam tu od miesięcy. - Od roku.
- Od roku? - Tak.
Myślałam, że to niepotrzebne, że sobie radzę…
Lecz okazało się inaczej.
- Przepraszam, że tak nagle zrezygnowałam. - Bez przesady. Jak mogę pomóc?
- Okazało się… - Mogłaś chociaż zadzwonić.
- Miałam dużo pracy… - Wysłałaś mi wiadomość.
SMS po czterech latach słuchania o twoich problemach?
Dałam ci znać wcześniej i zapłaciłam za sesje do końca miesiąca.
Zapłaciłaś? Więc nie masz poczucia winy?
- Przepraszam. - Nic się nie stało, było minęło.
Co u twojego bezpłciowego męża?
Wciąż fantazjujesz o kobietach?
Wszystko w porządku,
ale dopadły mnie wspomnienia z dzieciństwa.
Z dzieciństwa?
To wyjątkowe. Nikomu to się nie przytrafia.
Przypomniałam sobie, że kiedy byłam małą dziewczynką,
to nie… nie czułam się jak…
Dziwne, jakbym to wymazała z pamięci.
Ale kiedy się nad tym zastanowię, to tłumaczy wiele spraw,
tę moją niepewność…
- Wszystko dobrze? - Nie, musimy skończyć.
- Dlaczego? - Wkurzasz mnie.
Nie lubiłam cię już wcześniej.
To twoje przeciętne życie, ten brak inicjatywy.
- Cóż, ja… - Przepraszam, ale kończymy.
Nie mogę cię znieść.
Patrzę na ciebie i mam ochotę napluć ci w twarz.
Lepiej już idź, bo mogłabym cię teraz spoliczkować.
Walnąć! Prosto w twarz.
W porządku…
Dokąd to?
Poproszę sześćdziesiąt euro.
Tak, oczywiście.
Przyjdź do mojego biura.
- Wyrzucisz mnie? - Słuchaj…
Ernesto się wściekł: „Kto nakręcił ten film? Co to za szambo”.
I dalej w jeszcze gorszym tonie.
Po co się wychylać?
- Nie zwolnię cię. Siadaj. - Tu trzeba być przeciętniakiem.
- Co? - Co?
Usiądź, proszę.
Przekonałem go, żeby cię zatrzymać.
- Naprawdę? - Nie było to łatwe.
Uwielbia zwalniać. Szukał kozła ofiarnego.
Powiedziałem mu, że mój zespół jest dla mnie jak rodzina.
- Wielkie dzięki. - O 15.30 spotykamy się z prezeską.
- Ja też? - Tak.
Przekonałem go, że powinnaś tam być.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Nic. Ja będę mówił.
Właściwie to mam kilka pytań.
Co chciałaś przekazać tym filmem? Dlaczego gruby facet?
Wizerunek firmy jest całkowicie staromodny.
- Tak uważasz? - Tak właśnie jest.
Co jeszcze?
Jest skupiony na heteroseksualnych kobietach cis
i opiera się na normach piękna, które nie dotyczą prawdziwych ludzi.
Dlatego chcemy bardziej inkluzywnej komunikacji,
która uwzględni wszystkich, ponieważ piękno ma wiele form.
- Dlatego kobiety i mężczyźni… - Oraz osoby transpłciowe…
- Mężczyźni i kobiety cis, transpłciowi… - I niebinarni.
- Mężczyźni, kobiety, osoby transpłciowe… - I zmienne płcie.
- Żartujesz? - Nie. Paula powiedziała…
To absurd.
Paula się na tym zna. Może mogłaby…
Ma zająć moje miejsce? Tego chcesz?
Wszystkiego jej nauczyłem.
Zabierałem ją na spotkania z klientami. Nigdy jej nie dotknąłem.
Czy kiedykolwiek mi podziękowała? Nigdy nie lajkowała moich selfie.
- Odchodzę. - Ja lajkowałem…
- Co powiedziałeś? - Odchodzę.
- Gdzie? - Nie wiem.
O co ci chodzi?
Jestem zmęczony. To nie ty, to ja…
Zawsze mówimy o tym samym. Właściwie to ty mówisz.
- Nigdy nie rozmawiamy o… - O czym?
- Mam inne zainteresowania. - Słucham?
- Przepraszam, Álvaro. - Nie możesz odejść.
- Mogę. - Jak?
Przez drzwi.
Dobra, zaczekaj.
O czym chcesz porozmawiać? Kino, aktualne wydarzenia?
- To nie to. - Polityka międzynarodowa?
- Żegnaj. - Zaczekaj!
Nie dzisiaj, potrzebuję twojego wsparcia…
A ja czego potrzebuję, no czego?
Czego byś chciał?
Żegnaj, Álvaro.
Alvaro… Alvaro…
Álvaro!
Álvaro, jak będziesz miał czas, powinniśmy przejrzeć roczne raporty.
Álvaro?
- Álvaro. - Tak?
Musimy przejrzeć roczne raporty.
- Co ci się stało? - Jak to?
- Nie masz… - Ach, nie…
- Jak to nie? - Nie ma go.
- Co masz na myśli? - Odszedł.
- Dokąd? - Nie wiem.
- Ale jak mógł… - Bo się rozstaliśmy! Po prostu.
Cześć, jestem Ángela Alferez. Witam na moim kanale.
Jak się dowiedziałem, że jestem transpłciowy?
Zdałem sobie sprawę,
że moje postrzeganie siebie nie pasuje do tego, jak mnie widzą inni.
Mówiłem o sobie po męsku, nosiłem ubrania mojego taty.
Nie czułam się komfortowo ze swoim ciałem.
Nazywa się to dysforia. Nie identyfikujesz się ze swoim ciałem.
Patrzysz w lustro i czujesz, że te cycki nie są twoje.
Nie powinieneś ich mieć.
Teraz mam na sobie binder, który spłaszcza piersi.
„Binder” to angielskie słowo.
Są to koszulki kompresyjne, które ukrywają piersi.
Jestem facetem i nie chcę penisa. Dobrze sobie radzę bez niego.
Byłem pewny, że nie jestem kobietą.
Ale teraz jestem pewien, że nie jestem mężczyzną.
Chłopczyca niekoniecznie jest lesbijką.
Jestem trans i niebinarny.
Mam chłopaka i dziewczynę. Jestem agender.
Jestem mężczyzną w ciele kobiety.
- Kim jestem? - To oczywiste.
Nie dla mnie.
- Może porozmawiamy z Paulą? - Z Paulą?
Ona nam pomoże.
Czy to normalne, że znika odbicie?
- Nie, to nie jest normalne. - Właśnie…
Wiesz co? Pieprzyć to.
Do czego mi to potrzebne?
- Do… - Do niczego.
Do niczego.
Witam panów. Może gazetkę?
Są darmowe, ale ta jest całkiem niezła.
- Nie, dziękuję. - Nie ma za co.
Gotowi na wielkie wydarzenie?
Pięćdziesięciolecie to nie w kij dmuchał.
Firma działa od lat, a to…
- Nieważne. - Ja to nieważne?
Przestań tak mówić.
Proszę, nie zaczynaj od nowa.
Ci ludzie są obrzydliwi, jak wszystko tutaj.
Nawet ty.
Posłuchaj. Najpierw się uspokój.
Tak lepiej?
- Spalmy ich wszystkich. - Przestań z tym paleniem.
Pamiętasz tę papużkę? Jak skrzeczała?
To jazgotanie?
Ten zapach smażonego kurczaka.
Jedna to było za mało, więc spaliłyśmy dwie.
A potem trzecią.
I znowu to biadolenie?
Zamknij się! Nikogo nie będziemy palić!
Dzień dobry. Może gazetkę?
Są darmowe, ale ta jest całkiem niezła.
Jak to, chcesz iść własną drogą?
Przez te wszystkie lata razem było naprawdę świetnie,
ale teraz muszę wziąć sprawy w swoje ręce.
- O czym ty mówisz? - Álvaro zrobił to samo.
Co zrobił?
Nie ma teraz odbicia.
- Co? - Musisz tylko wyjść przez te drzwi.
- Nie mogę tego zrobić, idioto. - Tak, możesz. Po prostu spróbuj.
Nie mogę wyjść, jeśli ty nie wyjdziesz.
Nie mogę tak po prostu odejść, jakby…
- Widzisz? - Wyrzucasz mnie?
Nie. Mówię, że powinniśmy zrobić sobie przerwę…
Po tym, co dla ciebie zrobiłem?
Oddałem ci najlepsze lata życia, a ty wyrzucasz mnie jak psa?
Jestem ci wdzięczny, ale myślę, że tak będzie lepiej.
- Myślisz, że ja nie mam cię dosyć? - To odejdź!
W porządku.
Jeśli chcesz, odejdę. Nie ma sprawy.
Ale odchodzę na zawsze, wiec nie przychodź do mnie z płaczem.
- Wychodzę. - Dobrze.
Doskonale.
Alberto! Drukarka się zacięła. Mógłbyś rzucić okiem?
- Niestety nie. - Dlaczego?
Bo gówno mnie to obchodzi.
Naprawa drukarki nie należy do moich obowiązków.
- Tak, ale… - Mam to w dupie.
Mam w dupie drukarkę!
Pierdolę tę drukarkę!
Tu jest moje biurko. Nie wiem, po co tam poszedłem.
Nie, drukarka nie działa. Pewnie nie słyszałeś?
Wiesz, kto ją naprawi? Po prostu, kurwa, nikt!!
Od dawna szukam sposobów na wprowadzenie zmian.
Nowi pracownicy, wymiana opakowań…
- Prawda? - Tak, tak.
To niełatwe, bo chociaż ojca już nie ma, to dla mnie zawsze jest obecny.
Przed nami duże zmiany, inaczej konkurencja zje nas żywcem.
- Juan to wie. - Liczby nie kłamią.
Sprzedaż spada. Jeśli nie zaczniemy działać…
Kiedy zobaczyłam film, pomyślałam:
„Bądź wolna, bądź sobą, po prostu bądź…”
Jestem tu prezeską. Ja też mam coś do powiedzenia.
Absolutnie. Twoje poglądy są ważne…
Świętujemy przeszłość,
ale pragnę też uczcić nadchodzącą przyszłość.
I ty jesteś naszym przewodnikiem, Álvaro. Co dla nas masz?
Cóż…
Nie miałem za dużo czasu na przygotowanie, ale mam…
Zrobiłem kilka notatek na ten temat. Mam je gdzieś tutaj.
Zasadniczo uważam, że musimy zwracać się do ludzi.
Musimy zrezygnować z podziału na płcie.
Mam na myśli płeć społeczno-kulturową.
To nie jest to samo.
Są momenty, że tak. Czasami to się łączy, ale nie zawsze.
Zatem… jeśli chodzi o zwracanie się do ludzi,
chodzi mi o rozmowę z ludźmi…
Jakiej płci? To bez znaczenia. Ważna jest płeć kulturowa.
Ta… ta… płeć.
W końcu trzeba spytać…
Dlaczego?
Albo nie.
Ludzie…
- Álvaro? - Tak?
- Kontynuuj. - Tak, oczywiście. Przepraszam.
Ludzie… Podstawowe…
Paula, może coś powiesz?
- Ja? - Opowiedz nam o swoich pomysłach.
Śmiało, Paula.
A więc… dlaczego makijaż noszą wyłącznie kobiety?
- Dlaczego mężczyźni nie mogą? - Na przykład geje.
- Nie tylko geje. - No tak!
- Kto zechce. - Interpłciowi.
Álvaro, przepraszam. Pozwól mówić Pauli.
Oczywiście.
Dziękuję.
Wierzę w ekspresję.
Wierzę w wolność i uważam…
- Wiesz, gdzie jest María? - Może poszła do toalety.
- Cześć. Przestraszyłem cię? - Trochę.
- Czekałem na ciebie. - Tak?
Co robiłaś?
- Byłam w toalecie. - To dobrze, zwłaszcza po jedzeniu.
- Jasne… - Nieźle się zabawiliśmy, prawda?
To znaczy tak, czy nie?
- Potwórzmy to. - Zobaczymy.
- Może dziś wieczór? - Nie mogę.
Chyba nie masz planów po imprezie?
- Muszę odpocząć. - Jako twój szef, daję ci dzień wolny.
Nie mogę.
- A teraz? - Nie!
- Numerek w toalecie? - Nie!
Dlaczego nie? Uwielbiasz to!
Álvaro! To boli!
Álvaro!
Na razie, ślicznotko.
- Co ty, do cholery, wyprawiasz? - Ja tylko…
Chcesz być pozwany za molestowanie?
- Wczorajszej nocy nie była taka harda. - Coś było?
Nic. Poszliśmy na drinka i…
Nie możesz schować fiuta na chwilę?
Chowam go czasami. To nie moja wina, że jestem atrakcyjny.
Żadnych przemówień dziś wieczór.
- Słucham? - Chroniłem cię wiele razy.
Wyciągnąłem cię z wielu tarapatów, ale nie mogę więcej ryzykować.
Właśnie widzę. A ten numer z Paulą?
- Jaki numer? - „Paula, powiedz coś”.
- Nie dałeś mi mówić. - Nie mówiłeś!
- Nie pozwoliłeś mi mówić! - Nie krzycz.
- Czujesz, że cię przyćmiewam. - Co?
Czujesz się zagrożony. Mam charyzmę, uwielbiają mnie.
- Wszyscy się z ciebie śmieją. - Kto się śmieje?
Wszyscy.
Pomyślmy… Juan, Ramón, grubasek, ta nowa, nie pamiętam jej imienia.
Słyszę ich w stołówce.
Mają nawet grupę na WhatsAppie do komentowania twoich selfie.
- One mają być zabawne… - Nie, oni śmieją się z ciebie.
Jak cię tu nazywają? Palant, idiota? Świntuszek.
- Świntuszek? - Tak, Álvaro.
Dodali mnie. Zwykle mam to wyciszone, bo bywają okrutni.
Czasami wysyłam uśmieszek… Ach ten świntuszek…
Álvaro!
Świntuszek…
Makijaż ma ukryć nasze rzekome wady,
byśmy, my kobiety, upodobniły się do modelek o nieskazitelnych ciałach
i przestały być sobą.
Makijaż powinien pokazywać nas takie, jakie jesteśmy.
Bo jesteśmy cudowne!
Powinnaś dziś przemawiać.
Jeśli chcesz. Chcesz, czy nie?
Tak. Pewnie.
Nie mogę uwierzyć.
Prezeska poprosiła mnie o wystąpienie przed wszystkimi.
Gratulacje.
- Wiem, że uważasz, że wideo jest głupie. - To nieprawda.
- Nie byłaś nim zainteresowana. - Mam problem.
W porządku, wybaczam ci.
Muszę się skupić na przemówieniu.
- Fryzura jest okej? - Wyglądasz przepięknie.
Mogłabym pójść do fryzjera, ale nie wiem, czy zdążę.
- Ariel jest tuż obok. - Ariel?
Psiakość! Mają przyjęcie urodzinowe i zamykają wcześniej.
Ariel to ten facet, który był dziewczyną?
Nie czuje się żadnym z nich?
- To osoba niebinarna. - No tak.
- To interesujące? - Kto, Ariel?
- Tak… on, ona… - Lub ono.
Wiedział, że był…
Rozpoczął zmianę płci i zdał sobie sprawę,
że nie identyfikuje się z żadną płcią.
Miał operację?
Nie widać, że ma piersi.
Nosi binder?
Wiesz, co to jest binder?
Po obejrzeniu twojego filmu trochę czytałam.
Naprawdę? Mój Boże.
Zmieniam nie tylko firmę, ale i siostrę. Dlatego jest to takie ważne.
To nie tylko rozwój zawodowy,
to otwieranie umysłów ludzi takich jak ty.
Chodzi mi o szacunek dla odmienności, aby ludzie mogli w pełni pokazać siebie.
Paula…
Powiedziałam właśnie coś bardzo fajnego i muszę to zapisać.
Paula, posłuchaj… byłam dziś rano na siłowni…
- Powiedziałam „pokazać siebie”? - Nie pamiętam.
- Co się dzieje? - Co?
Co jest?
Nie wiem. Dzieje się ze mną coś bardzo dziwnego.
To tata.
Tato?
W którym szpitalu?
- Myślisz, że jestem w tym dobry? - W czym?
Wiem, że nie jestem idealny, ale jestem całkiem niezły.
Oczywiście, że tak. Coś nie tak?
- Nie pozwalają mi wygłosić przemówienia. - Nie pozwalają?
Twoje przemowy są fenomenalne.
- Prawda? - Pewnie!
Byłeś najlepszy w teatrze szkolnym.
Niekoniecznie najlepszy…
Najlepszy! Inne matki były zielone z zazdrości.
- Byłeś wybitny we wszystkim. - No tak…
Wyróżniałeś się we wszystkim.
Dlatego stoisz na czele jednej z najważniejszych firm na świecie.
Nie stoję i nie jestem żadnym prezesem.
Mówisz jak ojciec, ale nie jesteś taki jak on.
Nie jesteś taki przegrany jak on.
Nigdy nie byłeś i nigdy nie będziesz.
Nie jestem jak ojciec.
- Zawsze byłem zwycięzcą, prawda? - Oczywiście, że tak.
Zawsze byłem niezły.
- Gdzie to jest? - Dokąd idziesz?
Zrobić ci gin z tonikiem?
Byłem znany, spotykałem się ze świetną dziewczyną, strzelałem gole.
Byłem kapitanem drużyny.
- Miałeś piękny charakter pisma. - Tak, ładnie pisałem.
Miałem dobre oceny z wiedzy o społeczeństwie.
Miło było patrzeć, jak na wuefie pięknie przeskakiwałeś przez skrzynię.
- Gdzie to jest? - Czego szukasz?
Czego szukasz, Álvaro?
Tu też nie ma. Pieprzone szafki!
Może wiem, gdzie to jest.
Nie powinnaś przychodzić. Czuję się doskonale.
Wiem, że doskonale…
Przywykłem do tych cholernych arytmii.
Dlaczego przyszłaś, Cristina?
Masz tyle pracy.
Ja też nie mogę długo zostać, muszę wracać do pracy.
- Zrób, co musisz. - Mam dziś przemówienie.
- Przemówienie? Ty? - Tak, ja.
- To wspaniale. - Dziękuję.
- Dobrze ci się pracuje z siostrą? - Właściwie to…
Na początku nie chciałaś. Mówiłaś, że to za dużo godzin.
Wcale nie.
Ale coś w tym stylu. Twoja mama miała takie teksty.
I proszę bardzo. Przemówienie!
Na jaki temat?
Zrobiłam filmik na 50. rocznicę…
- Jak ci się to udało? - To nie ja.
- Proszę cię. - Nie.
- Prezeska go zobaczyła… - Szepnęłaś komu trzeba?
- Tylko mnie poleciła. - Nazwij to, jak chcesz.
- Dostrzegła, że ja… - I bardzo dobrze, że walczysz o swoje.
Gdyby nie Cristina,
nadal byś się szwendała po imprezach z tymi lesbami i pedałami.
- Słucham? - Dobra, z gejami.
- Nazwijmy ich gejami, jeśli wolisz. - Tato…
Posłuchaj, Paula. Ty…
nigdy naprawdę nie pracowałaś.
Masz to po matce.
- Przestań mnie porównywać do matki! - Krzycz sobie. To mi pomoże na serce.
- Idę. - Nie, Paula. Paula!
- To normalne, że tak na mnie krzyczy? - Jest zestresowana.
- Miała wszystko, czego zapragnęła! - Nie denerwuj się.
Podczas gdy ty…
nie miałaś połowy tego, co ona.
I jesteś szczęśliwa.
Nadal nie dałaś mi wnuków.
Masz już swoje lata, ale nauka poczyniła postępy.
Może kiedyś mnie zaskoczysz.
DLA NAJPRZYSTOJNIEJSZEGO
Język: trójka, biologia: czwórka,
wiedza o społeczeństwie: dwójka, matematyka: jedynka.
Nadal uważasz, że jestem taki dobry? Ani jednej przyzwoitej oceny.
- Uwzięli się na ciebie. - Wszyscy nauczyciele?
Nie lubili ludzi sukcesu. Zazdrościli nam, bo mieliśmy pieniądze.
Wszyscy je mieli. To szkoła dla bogatych dzieciaków.
- Ale większość była bankrutami. - Tak jak my.
W niczym nie byłem najlepszy. Byłem przeciętny.
Kto nie pozwala ci wygłosić tego przemówienia?
- Szefowa. - Zadzwonię i zaraz to załatwię.
Do kogo?
- A kogo mam poprosić? Prezesa zarządu? - Mamo…
To może dżinu z tonikiem?
Nigdy nie obdarzymy taty tym, czego chce.
Przepraszam, nie mam na to czasu.
- Potrzebuję sukienki na dziś. - Sukienki?
- Przepraszam. - Cristian!
Nie mogę tak nagle zmienić swojego życia.
A kto powiedział, że nagle?
- Przywykłam do takiego życia. - To kiepski argument.
Nie mogę stać się inną osobą.
- Nie byłabyś inną osobą. - Nie jestem tobą!
Nie możesz mnie znowu zamknąć.
- Nie mogę zmienić swojego życia. - Ale dlaczego?
- Chodzi o wszystko… o Mario. - Nigdy go nie kochałyśmy.
- A współpracownicy? - Kogo to obchodzi?
- Koleżanki z zumby? - Pieprzyć je!
- A tato? - Może mu to zająć trochę czasu…
To go zabije.
Daj im szansę pokochania cię za to, kim jesteś.
Daj szansę sobie.
Przepraszam.
Nie możesz nam tego zrobić. Nie możesz!
Musztardowa żółć jest ładna.
A może jakiś kolor, który jest bardziej nasz?
Turkus.
Álvaro!
Cześć, Álvaro. Też nie miałeś czasu, żeby pojechać do domu?
Muszę kupić garnitur.
Gdybym chciał jeździć tam i z powrotem, to nie zdążę nic zjeść,
więc przygotuję się tutaj.
Co się stało?
- Co masz na myśli? - Twoje odbicie.
- Wyrzuciłem go. - Jak to?
Miałeś rację. Lepiej nam bez nich.
Do czego są nam potrzebni?
Do niczego.
- Nieprawda, myliłem się. - Co to ma znaczyć?
- Przyjrzyj się sobie. - Nie mogę.
Nie mogę nawet zawiązać krawata bez niego…
Spójrz w lustro i powiedz mi, co widzisz.
- Co widzisz? - Nic.
Właśnie. Nic. Możesz być, kim tylko zechcesz.
Kim sobie zamarzysz.
Kim chcesz być?
Dobrze, dobrze…
Podoba mi się.
- Ile kosztuje? - Wiedziałaś, prawda?
- O kim? - O Cristianie.
Nie wiem, dlaczego go zobaczyłaś, ale teraz jest tam, gdzie powinien.
- Dlaczego? - Jak to dlaczego?
Pamiętasz, przez co przeszłyśmy w dzieciństwie?
Nie, oczywiście, że nie, bo zawsze ja się tym zajmowałam.
- Po prostu to ukryłaś. - Aby cię chronić.
- Ale teraz mamy się dobrze. - Dzięki środkom uspokajającym.
Może to nie jest doskonałe życie, ale czy takie istnieje?
Czy istnieje życie idealne?
- Przynajmniej nie cierpimy. - Tak.
Nikt nie chce Cristiana. Nikt nas by nie chciał.
No dobrze, zapłaćmy za sukienkę.
A wieczorem napijemy się wina, bo na to zasłużyłyśmy.
Jeśli chcesz, to nawet trochę ginu z tonikiem.
Ale nie za dużo, bo wówczas tracimy kontrolę,
a nie możemy wrócić za późno.
Bruna wtedy szczeka, a sąsiedzi narzekają i mają rację.
SALON FRYZJERSKI
- Ty jesteś Ariel? - Tak, a ty?
- Cristina, siostra Pauli. - Przepraszam, nie skojarzyłem.
W porządku, spotkaliśmy się tylko kilka razy.
- Pracujecie razem. - Tak.
Potrzebujesz czegoś?
- Nie. - Masz ochotę na drinka?
- Tak. - Zapraszam.
- Antonia! Co nowego, jak się masz? - Całkiem nieźle.
Idę na całość, kupuję garnitur na imprezę.
To wspaniale. Będzie się pan świetnie bawił.
Ja nigdy nie byłam na takiej imprezie.
- Więc zapraszam. - Mnie? Ale jak to?
- Jesteśmy rodziną. - To tak nie działa…
- Dokładnie tak to działa. - Co pomyślą ludzie?
- Nieważne co pomyślą, kij im w oko! - Tak, ale…
Przepraszam, to był odruch.
Nie przepraszaj, to była spontaniczna, naturalna reakcja.
Pan uderzył pierwszy.
Uderzyłem delikatniej, ale nic się nie stało, to piękny gest.
- Zrobiłam panu krzywdę? - Nie, absolutnie.
- Jest zaczerwienienie. - Zawsze tak wyglądam.
Ból jest względny.
Ja mogę nie poczuć tego, co pana zabolało i potrzebuję więcej.
Muszę lecieć, bo zamkną mi sklep. Na razie.
Co to?
- Cześć, jestem Pol. Co słychać? - Cześć, Pol.
- Jestem Cris… Cristina. - Cristina? Miło cię poznać.
- Ciebie również. - Co cię sprowadza?
Przyszłam…
żeby obciąć włosy, ale wygląda na to, że macie imprezę.
Mogę cię obciąć, jeśli chcesz.
Umiem podciąć końcówki w mgnieniu oka. Pracuję tu.
Świetnie.
Delikatnie przytniemy, odświeżymy fryzurę?
Cóż, sama nie wiem…
Skoro już tu jestem…
Przyglądam się tym fryzurom. Nie wiem, może…
- Ta? - Ta?
- Nie? - To poważna zmiana, ale mogę to zrobić.
No dobrze, może…
Coś bardziej klasycznego?
Jak moja?
To ty?
Jak uważasz?
Jak chcesz, Cristina.
Musisz być tego pewna, bo…
- Cristian. - Co?
Nazywam się…
Nazywam się Cristian.
Cześć, Cristian.
Jestem Pol.
Cześć, Pol.
A nie mówiłam?
Cała ta nienawiść i podłość wypełnia mi głowę gównem.
Tak nie można żyć. Tak naprawdę to dobrzy ludzie.
Mają swoje problemy, ale są dobrzy.
Zgadnij, którą sukienkę włożymy?
Nie mam tu ani Antonii, ani López.
- Nie? A może jest portierka? - Portierka też nie.
Mogę poszukać Alberto? On mnie zaprosił.
Jeśli nie ma pani na liście, nie może pani wejść.
Może ty go poszukasz? To taki blady, włochaty grubasek.
Nie wolno mi. Może później.
Mamy tu podobną pracę, ale dziś się tak wystroiłam.
Może pani poczekać w barze, jeśli ma pani ochotę.
Bądź wolna. Bądź sobą.
Dobrze.
Dziękuję. Dziękuję wam bardzo.
Przepraszam, trochę się denerwuję.
Przede wszystkim, dobry wieczór.
Dużo myślałam o moim dzisiejszym wystąpieniu…
Ale szczerze mówiąc, nic nie przygotowałam!
Egzystencjalna pustka, spadkobierca postmodernizmu,
opanowała przemysł kosmetyczny na wiele lat,
ustanawiając nierealne, fałszywe standardy urody.
Nasz wygląd musiał podążać za tymi wyobrażeniami.
Dążyliśmy do nierealnej perfekcji, a przecież jesteśmy niedoskonali.
Każdy z nas jest inny.
I tu tkwi prawdziwe piękno.
Tu, w naszych sercach.
Myślę, że powinniśmy pozbyć się kompleksów
i bez obaw pokazać się tacy, jacy naprawdę jesteśmy.
Nie bać się być sobą.
Dziękuję.
To dla was wszystkich.
Wszystkiego najlepszego, Medina Cosmetics!
Czas na zabawę!
- Jesteśmy z ciebie dumni. - Ty miałeś wątpliwości.
- Nie… - Co do grubaska.
- Może na początku. - A widziałeś, jak się zaprezentował?
Ten pomysł…
Wahał się, bo jesteś młodą kobietą.
Nigdy tego nie powiedziałem.
Widziałeś ich reakcję? Byli zachwyceni.
Całkowicie, to było widać.
- Paula, nasza wschodząca gwiazda. - Tak.
Bardzo dziękuję za zaufanie.
Zajebiście! Zajebiście!
To było cudowne, Paula, wykonałaś fantastyczną robotę.
Było pięknie, co?
- Jesteśmy zachwyceni. - Tak.
Cała czwórka, prawda? Wypijmy za to!
- Co się stało? - Ariel to pieprzony mistrz!
- To on cię obciął? - Nie, to Pol.
- Cuchniesz alkoholem. - Wypiłam parę piw i łyknęłam dropsa.
- Ten drań cię odurzył? - Drań?
Popatrz na to.
- Co to jest? - Binder.
- Binder? - Noa mi go dała.
- Po co? - Nie widzisz? Jestem wolna.
- Jestem sobą. - O czym ty mówisz?
Paula?
- Jestem Cristian. - Co?
Jestem… Cristian.
Nie wiem, kim jestem.
Próbowałem być sobą, ale nie wiem, kim jestem.
Kim ja jestem?
- Nie wiem. - A jeśli jestem nikim?
Pomóż mi, Paula.
Proszę.
Pomóż mi, Paula.
Halo? Raz, dwa… Czy mnie słychać?
To nie było zaplanowane, ale dziś ważna jest spontaniczność.
Dzięki chłopaki za akompaniament.
Paula, to dla ciebie.
Nauczyłaś nas patrzeć w serce i wydobywać z siebie to, co najlepsze.
Gdybym musiał…
Gdybym miał żyć bez twych pieszczot
Pieprzony grubas!
Byłbym smutny
Wiem, że bym cierpiał
Poszedłbym za tobą na koniec świata
Nie mogę żyć bez twojego ciepła
Bez ciebie nie wiem, kim jestem
Nigdy nie przestanę cię kochać
Proszę, nigdy tak nie myśl
Pocałuj mnie, bo zawsze będę cię kochać
Nie umiałbym wypełnić pustki po tobie
Nic nie zmieni mojej miłości do ciebie
Zawsze będziesz czuła, że cię kocham
Nie chcę, żebyś odeszła
Kocham cię każdego ranka
Nic nie zmieni mojej miłości do ciebie
Zawsze będziesz czuła, że cię kocham
Jestem ślepy, gdy nie widzę twoich oczu
Nic nie zmieni mojej miłości do ciebie
Paula, kocham cię.
Myślę, że też coś czujesz do swojego słodziaka.
Nic nie mów.
Alberto, nie…
Nie!
Ogień! Ogień!
Bądź wolna!
Bądź sobą!
Bądź wolna. Bądź sobą.
Paula!
- Co się dzieje? - Nie wiem.
EWAKUACJA Z HOTELU
Co za katastrofa. Na szczęście nikt nie został ranny.
W każdym razie…
Wiesz, że zawsze cię wspierałem,
ale po tym, co się wydarzyło, czekają nas zmiany.
Tak, wiem.
Ponownie przemyśleliśmy twój pomysł.
Chcemy się zmienić, ale bez zbędnego ryzyka.
Właśnie tak. Jakie powinno być nasze przesłanie?
Przemysł kosmetyczny został zdominowany przez obrazy piękna…
Nie, przepraszam, to już słyszeliśmy.
Daj nam coś konkretnego.
To nie muszą być tak radykalne zmiany.
Zachowałabym koncepcje wolności i ekspresji, bo są atrakcyjne,
ale pozbyłabym się reszty.
Żadnych osób z nadwagą.
Żadnych osób transpłciowych, bo mogłoby to odstraszać,
a jest to rynek mniejszościowy.
- Nadal nie wiemy, kto cię zastąpi. - Paula?
To niebezpieczne.
Dobrze, niech to zostanie między nami.
Chodzi mi o sprzedawanie kosmetyków, a nie zmienianie świata.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Doskonale.
Co się dzieje? Álvaro!
Dlaczego tu jestem? Co się dzieje?
Álvaro!
- Nie możesz mi tego zrobić. - Przecież tego chciałaś.
- Nie wiem, czy tego. - Właśnie tego, ale się nie odważyłaś.
- Dlatego zamieniłyśmy się miejscami. - Ale nie mogę tu zostać.
Muszę tu zostać? Tutaj?
Mam do tego prawo, chociaż musimy zacząć od zera.
- To dziwne, ale nie chcę… - Nie przejmiesz kontroli.
Tak, ale…
Nie bądź taki ponury. Robię to dla ciebie.
Głowa do góry, wszystko się ułoży.
Zobaczymy.
Wszystko będzie dobrze. Zrobimy to krok po kroku.
Wszystko będzie dobrze.
Jak wyglądam?
Jesteś bardzo przystojny.
Napisy: Krzysztof Rybicki