ฟังนะ ผมไม่ได้อยากเป็นเด็กเลือดผสม
การเป็นเด็กเลือดผสม เป็นเรื่องอันตราย
มันน่ากลัวนะ
ส่วนมากมันจะเป็นเหตุให้คุณโดนฆ่า แบบทรมานและน่าสยองสุดๆ
ถ้าคุณคิดว่าอาจจะเป็นหนึ่งในพวกเรา ผมขอแนะนำว่า
จงหนีไปซะตอนที่ยังมีโอกาส
เพราะเมื่อคุณรู้ว่าตัวเองเป็นอะไร
พวกมันก็จะรู้ด้วย และพวกมันจะมาตามล่าคุณ
แล้วอย่าหาว่าผมไม่เตือน
ผมชื่อเพอร์ซีย์ แจ็กสัน อายุ 12 ปี
ผมเป็นเด็กมีปัญหาไหมน่ะเหรอ
อืม จะพูดแบบนั้นก็ได้ เรียนไม่เก่ง โดนรังแก คุณสมบัติปกติ
แต่มันก็มีเรื่องอื่นด้วย
เรื่องที่อาจไม่ค่อยปกตินัก
นั่นผมเอง ตอนป.สอง ผมขึ้นไปอยู่บนนั้นทำไมน่ะเหรอ
เพราะผมเห็นบางอย่าง
อย่างน้อย... ผมน่าจะสาบานไปซะ ว่าผมเห็นบางอย่าง
เวลาบอกว่าเห็นอะไรแบบนั้น เราก็จะมาลงเอยที่ห้องหมอนี่
ข่าวดีก็คือ เขาบอกว่า ไม่มีอะไรต้องกังวล
ทุกอย่างอยู่แค่ในจินตนาการของผม
แต่ถ้ามันเกิดขึ้นอีก ผมต้องบอกใครสักคน
และมันก็เกิดขึ้นอีก
สิ่งที่ดูเป็นไปไม่ได้พวกนี้ ราวกับว่ามันเดินออกมา
จากเรื่องราวที่แม่ชอบเล่าให้ฟัง
ชั่วขณะนึงมันดูเหมือนจริงมาก แต่อีกแป๊บเดียว...
ขี้แพ้ชะมัด
นี่ อยากมาฟังเรื่อง สัตว์ในจินตนาการที่ฉันเห็นไหม
มันไม่ใช่เรื่องที่เราจะอยากเล่า ให้คนอื่นฟัง
ผมก็เลยไม่ได้เล่า
แต่แล้ว... บางอย่างก็เปลี่ยนไป
มิโนทอร์
ผมได้เจอกับโกรเวอร์
เรามีหลายอย่างคล้ายกัน
ถ้าแค่...
ไม่ใช่แค่เพราะเราทั้งคู่ อยู่ล่างสุดของห่วงโซ่อาหาร
และรู้อะไรไหม
ผมรู้สึกดี ที่ได้คุยเรื่องพวกนี้กับโกรเวอร์
ผมแทบจะเชื่ออยู่แล้ว ว่ามันเป็นแค่จินตนาการ
ประหลาด แต่ก็ไม่มีพิษมีภัย
จนกระทั่งวันที่เรื่องนั้นเปลี่ยนไป
จนกระทั่งหนึ่งในพวกนั้น ตัดสินใจมาตามล่าผม
เดอะ เมต
สิ่งที่พวกเธอเห็นอยู่นี่ ไม่ใช่เรื่องแต่งขึ้น
มันไม่ใช่แค่จินตนาการ
สิ่งที่เธอเห็นอยู่คือตัวตนของเธอเอง ที่จริงแท้ และอยู่ลึกที่สุด
ทุกคน... เหล่าเทพเจ้า...
อสูรร้าย วีรบุรุษที่เธอเห็นอยู่ในห้องนี้
คือสิ่งเตือนใจ ถึงความสามารถของเธอเอง
เอาละ ในใบงานของพวกเธอ
ครูอยากให้เธอเลือกมาหนึ่งหัวข้อ...
ยองซีย์ ทัศนศึกษา ประวัติศาสตร์กรีก
ที่เธอได้เห็นที่นี่และเขียนอธิบาย
ไม่ใช่แค่เพียงรูปลักษณ์
แต่ความรู้สึกหลังจากได้เห็นมัน
เข้าใจนะ โอเค เริ่มได้แล้ว
ลูกเห็นอะไรจ๊ะ
เพอซีอุส...
นั่นผมนี่ครับ
เราตั้งชื่อลูกตามเขาจ้ะ
แม่ตั้งชื่อผมตามเขา เพราะแบบนี้เหรอครับ
เพราะเขาเป็นวีรบุรุษงั้นเหรอ
อะไรทำให้ลูกคิด ว่าเขาเป็นวีรบุรุษจ้ะ
เพราะเขาฆ่าอสูรร้ายไง
ทำไมลูกถึงคิดว่าเธอเป็นอสูรร้ายล่ะ
แม่ครับ...
ไม่ใช่ทุกคนที่ดูเหมือนวีรบุรุษ จะเป็นวีรบุรุษ
และก็ไม่ใช่ทุกคนที่ดูเหมือนอสูร จะเป็นอสูรนะจ๊ะ
แม่ตั้งชื่อลูกตามเขา เพราะตอนที่เขายังเด็ก
เขาและแม่ถูกพระราชาอารมณ์ร้าย
ขังในหีบไม้และเอาไปลอยทะเล
ทั้งโดดเดี่ยวและหวาดกลัว ในยามค่ำคืน แม่จะกระซิบที่หูเขา
"จับไว้ให้แน่นนะ เพอซีอุส"
"จงอดทนสู้กับพายุร้าย เพราะเราจะไม่มีวันแพ้"
"ตราบใดที่เรายังมีกันและกัน"
และท้ายที่สุดแล้ว...
เขาก็ค้นพบความสุขชั่วนิจนิรันดร์
- เพอร์ซีย์ - ครับแม่
แม่อยู่นี่เองจ้ะ ลูกรัก แม่อยู่นี่
คุณแจ็กสัน
คุณต้องหัดควบคุมตัวเองนะ เข้าใจที่ครูพูดไหม
- ผมเนี่ยนะ - เข้าใจที่ครูพูดไหม
ช่วยไม่ได้หรอกค่ะ คุณนายด็อดส์ เพราะเพอร์ซีย์น่ะพิเศษ
พอได้แล้ว
อย่าไปสนใจพวกเขา
เมื่อเธอพร้อมรับฟัง สิ่งที่เหล่าเทพตระเตรียมไว้ให้
เมื่อนั้นพวกเขาจะบอกเธอเอง
ครูเชื่อในตัวเธอ และก็เชื่อว่าเธอจะต้องใช้สิ่งนี้
เก็บไว้ให้ดี
นี่คือเครื่องมือที่ทรงพลังมาก
มีหลายกลุ่มแนวความคิด ที่พยายามหาเหตุผลของการแกล้งคนอื่น
ทั้งความบอบช้ำทางใจวัยเด็ก ความรู้สึกว่าขาดอะไรไป
นี่ ฉันเข้าใจนะว่า แนนซี่เป็นเด็กมีปัญหา
แต่ฉันเบื่อที่เธอมาลงที่ฉันแทนแล้ว
มันอาจจะถึงเวลา ที่เราต้องทำอะไรบ้างแล้ว
ลองขอนัดคุยกับครูเคนก็ได้นี่ เขาเก่งเรื่องพูด...
ฉันคิดว่าจะผลักแนนซี่ ลงในถังขยะที่ใกล้ที่สุดมากกว่า
โอ้ ไม่นะ ไม่ๆๆ
ไม่ได้ ถ้าฉันพอจะรู้อะไรเรื่องการแกล้งกัน
กฎข้อนึงเลยคือนายห้ามคิดสู้
ฟังดูไม่ถูกต้องนะ
ฟังนะ ฉันรู้ว่าที่นี่มันอยู่ยาก สำหรับคนแบบเรา
แต่เราไม่ได้จะอยู่ที่นี่ตลอดไป มันมีที่ที่ดีกว่ารอเราอยู่
อุ๊ย
เพอร์ซีย์...
ไม่นะ อย่า
- ให้ตายสิ - แนนซี่
เพอร์ซีย์ผลักฉัน
- แนนซี่ เป็นไรไหม - เขาเพิ่งผลักแนนซี่
อยู่นี่เอง
เราไม่ได้ซื้อบื้อนะ เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
คุณนายด็อดส์ ครูเป็นอะไรไหมฮะ
ไม่ช้าก็เร็ว เราต้องเจอตัวนายอยู่ดี
มันอยู่ที่ไหน เจ้าเด็กเลือดผสม
มันอยู่ที่ไหน
- เขาเป็นไรไหม - ตายรึยังน่ะ
- ฉันว่าเขาหลับอยู่ - ใช่ ดูที่ตาเขาสิ
- ช่วยแหวกทางให้เขาด้วย - เร็วเข้าๆ
เกิดอะไรขึ้น
คุณนายด็อดส์หายไปไหน
ฉันไม่ได้ทำอะไรเขาเลยนะ
- เขาผลักฉันเอง - ทุกคน กลับไปกินข้าวกลางวันต่อ
ไม่มีอะไร เพอร์ซีย์แค่ต้องพักสักเดี๋ยว
ผมไม่เข้าใจเลย เมื่อกี้ไม่มีใครเห็นเลยเหรอ
คุณนายด็อดส์หายไปไหน
เพอร์ซีย์ ที่นี่ไม่มีใครชื่อนั้นนะ
เอาละทุกคน ไปได้แล้ว ไปเลย ไปกินข้าวต่อให้เสร็จ
ความจริง... บางครั้งก็ยากจะชี้ชัด
แต่ในกรณีนี้ ความจริงเป็นสิ่งที่ยากจะปฏิเสธ
คุณแจ็กสัน มีเพื่อนร่วมชั้นหลายคน เห็นคุณและคุณอันเดอร์วูด
มีปากเสียงกับคุณโบโบฟิต
และคุณก็อธิบายไม่ได้ ว่าทำไมเธอถึงเข้าไปอยู่ในน้ำพุ
นอกเหนือจาก...
"ผมไม่ได้แตะต้องแนนซี่"
คุณมีอะไรอยากจะแก้ตัวอีกไหม
ผมไม่ได้แตะต้องแนนซี่ครับ
โอเค
คุณอันเดอร์วูดล่ะ มีอะไรจะเสริมไหม
ครับ
มี
ว่ามา
เพอร์ซีบอกผมก่อนหน้า ว่าอยากแก้แค้นแนนซี่
- สำหรับทุกอย่างที่เธอทำกับเรา - โกรเวอร์
และเขาก็พูดไม่จริง ว่าเกิดอะไรขึ้นที่น้ำพุนั่น
- โกรเวอร์ - เดี๋ยวนะ
คุณจะบอกว่า เห็นคุณแจ็กสันทำร้ายคุณโบโบฟิตเหรอ
ครับ ผมเห็น
เรื่องนี้มันไม่ง่ายเลยนะ
ทั้งกับเธอ และก็พวกเราทุกคน
ครูเป็นห่วงเธอนะ เพอร์ซี
- ครูเห็นเรื่องที่พิพิธภัณฑ์ - แต่ผมไม่ได้แตะแนนซี่เลย
ครูรู้
อย่างน้อยก็รู้ว่าเธอเชื่ออย่างนั้น
อยากเล่าให้ครูฟังไหม ว่าในความคิดของเธอ มันเกิดอะไรขึ้น
เล่าให้ครูฟังได้นะ ครูอาจจะเข้าใจก็ได้
อยากพนันกับผมไหมล่ะครับ
เพอร์ซีย์...
ครูเห็นเด็กหลายคน เจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
แต่ในบรรดา เด็กพวกนั้นทั้งหมด ครูว่า...
เธอคงเจอเรื่องหนักที่สุด
ครูว่าเธอเป็นคนพิเศษ
- มากกว่าที่ตัวเองรู้ - พอเถอะครับ
โอเคไหม ผมไม่อยากฟังอีกแล้ว ว่าผมพิเศษกว่าที่ตัวเองรู้แค่ไหน
ไม่ได้ช่วยอะไรขึ้นมาเลย รถมารับแล้ว ขอตัวครับ
โรงเรียนยองซีย์
ระบบประปาในตึกนี้ไม่มีอะไรผิดปกติ
- คุณไปหาหมอบ้างเถอะ - รู้ได้ยังไงว่าผมไม่ใช่หมอ
เคยคิดจะลองกินผลไม้เพิ่มดูไหม
นี่ ผมกินผลไม้เยอะจะตายไป คุณล่ะ เคยคิดจะลองกินผลไม้เพิ่มไหม
ไง เพอร์ซีย์
ไงครับ เอ็ดดี้ ขอโทษสำหรับเรื่องนี้นะ
ฉันออกมาแล้ว นายน่ะกำลังจะเข้าไป ฉันควรรู้สึกแย่แทนนายมากกว่า
อะไร... อ้าว ว่าไง
ยินดีต้อนรับกลับบ้าน พ่ออัจฉริยะ
- แม่กลับมาบ้านรึยัง - อ้อ มีเรื่องคุยกับฉันแค่นี้สินะ
- หลังจากเรียนไม่รอดเนี่ยนะ - ผมไม่ได้เรียนไม่รอด
ครูใหญ่แกโทรมาบอกแบบนั้น
เขาบอกว่าแกโดนไล่ออก
เขาโทรเข้ามือถือแม่ต่างหาก
- คุณรับโทรศัพท์ของแม่เหรอ - อะไรดังฉันก็รับหมด
แล้วไปทำอีท่าไหนถึงถูกไล่ออก
เขาบอกว่าผมทำร้ายเพื่อน ตอนไปทัศนศึกษา
โอเค
ได้ แต่ยังไงก็เถอะ ถ้าแกยังจะอยู่ในบ้านฉัน
- แกต้องทำตามกฎของฉัน - บ้านคุณงั้นเหรอ
- ในบ้านนี้ แม่ผมหาเงินคนเดียว - ว่าไงนะ
ฉันมีงานนะเว้ย แกคิดว่าตอนนี้ฉันนั่งทำอะไรอยู่
เสียไพ่ในจินตนาการมั้ง
แกคิดแบบนั้นเพราะยังเด็ก
- แกเลยไม่เข้าใจเรื่องแบบ... - แม่ผมอยู่ไหน
ฉันไม่รู้
ฉันไม่รู้ว่าแม่แกอยู่ไหน ฉันไม่ใช่นอสตราดามุสนะ
คิดยังไงถึงมาถามฉัน เพอร์ซีย์ ทุกครั้งเลย
โอ้โฮ เยี่ยม
แม่ครับ...
ผมขอโทษจริงๆ ครั้งนี้ผมพยายามแล้ว แม่ก็รู้ว่าผมพยายามมาตลอด
แต่ครั้งนี้ ผมไม่ได้ผิดจริงๆ ผมไม่ผิดจริงๆ นะ
ผมเปียกไปหมดแล้ว
โทษทีจ้ะ แม่แค่ดีใจที่เห็นหน้าลูก
แม่เห็นเก้บคุยโทรศัพท์กับครูใหญ่ลูก
เขาเล่าว่าเกิดอะไรขึ้น กับแนนซี่ โบโบฟิตในความคิดเขา
แม่บอกเขาว่าแม่เชื่อลูกของแม่ เราคุยกันแป๊บเดียวเอง
นี่ สำคัญที่สุดคือลูกแม่ปลอดภัยดี โอเคไหม
และแม่มีเวลามากพอ...
เพื่อไปซื้อ ของขวัญต้อนรับกลับบ้านให้
คุณบรันเนอร์ก็โทรมาเหมือนกัน เขาเล่าเรื่องโกรเวอร์ให้แม่ฟัง
ลูกอยากคุยเรื่องนั้นไหม
มีเรื่องอื่นที่ลูกอยากคุยอีกไหม
มีบางอย่างเกิดขึ้นกับผมครับ บางอย่าง... เกิดกับผมมาสักพักแล้ว
มันมากกว่าแค่การใจลอย มันหนักขึ้นเรื่อยๆ และ...
ผมกลัวครับ
- เก้บ - แม่ครับ
ไม่เข้าใจว่าทุกคนคาดหวังให้ผม ทำงานเสร็จได้ยังไง ถ้า...
ฉันกับเพอร์ซีย์จะไปมอนทอก
ฉัน... ฉันจะเอารถมาคืน เช้าวันอาทิตย์
เดี๋ยวๆๆ หมายความว่าไงที่คุณจะไปมอนทอก
ฉันโทรไปจองที่พัก หลังวางสายจากยองซีย์
ใครคือยองซีย์
โรงเรียนไง
โอเค
- แล้วทำไมผมต้องยอมคุณด้วย - เพราะขากลับบ้านวันอาทิตย์
ฉันจะแวะร้านดิแองเจโลส์ และซื้อแซนด์วิชมาให้ก่อนเกมจะเริ่ม
แต่ถ้าคุณทำตัวมีปัญหา ฉันก็จะไปอยู่ดี
และก็จะกินแซนด์วิชของฉันและคุณ ขณะที่ฟังเกมการแข่ง
- ทางวิทยุ - คุณก็รู้ว่าผมไม่ชอบ
- ดูนิกส์แข่งคนเดียว - ฉันก็ด้วย
อย่าลืมสั่งให้ใส่พริก ในแซนด์วิชผมนะครับ
- ถ้าขอฉันแบบนั้นก็อย่าหวัง - ผมบอกว่า "ครับ" ไง
นะครับ ช่วยบอกให้ร้านใส่พริก ในแซนด์วิชให้หน่อยนะ
ได้เลย
ถอดรองเท้าออกก่อนขึ้นรถฉันนะ
เข้าใจที่พูดไหม
เรามีหลายเรื่องต้องคุยกัน แต่พายุฝนนี่
มันดูแรงขึ้นเรื่อยๆ เรารีบไปกันก่อน
แล้วค่อยไปคุยกันที่หาดนะ ไปเก็บกระเป๋าไป เร็วเข้า
เจ้าเป็นใคร
ทั้งอ่อนแอ ทั้งหวาดกลัว
ทั้งเศร้า
หนีไปซะ เจ้าวีรบุรุษตัวจ้อย
ก่อนที่จะเจ็บตัว
เราถึงแล้ว
นับสามนะ
พร้อมไหม
หนึ่ง สอง สาม
แม่ไปเจอมาร์ชเมลโลว์ใหม่มา อันนี้ไม่ไหม้ง่ายๆ
ผมว่าไม่ใช่ เพราะมาร์ชเมลโลว์หรอกครับ
ผมไม่ระวังเอง
แม่ครับ...
ผมมีเรื่องต้องคุยกับแม่
ผมชินแล้วกับการเป็นตัวประหลาด ชินแล้วที่รู้สึกว่าโลกไม่เหมาะกับผม
เหมือนจิ๊กซอว์ครึ่งกล่อง ที่ต่อได้ไม่พอดี
ผมพยายามจะตั้งใจแล้ว ผมพยายามแล้วจริงๆ แต่...
จู่ๆ ผมก็เผลอฝันกลางวัน มันช่วยไม่ได้จริงๆ
แต่ช่วงหลังมานี่...
มันไม่เหมือนแค่ฝันกลางวันแล้ว มันเหมือนกับ...
ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน
เหมือนจริงขึ้นมั้งครับ
และตอนที่เราไปที่พิพิธภัณฑ์...
ลูกเห็นบางอย่างสินะ
บางอย่างที่เหมือนจริงมากกับลูก แต่ไม่มีคนอื่นเห็น
เธอพูดอะไรกับลูก
เธอเหรอ แม่รู้ได้ไงว่าเป็นผู้หญิง
ลูกรู้ไหมว่า ทำไมเราถึงมาที่กระท่อมนี้ทุกปี
เพราะมันอยู่ใกล้บ่อเกรอะที่สุด ก็เลยราคาถูก
แม่ รู้เรื่องสิ่งที่ผมเจอได้ไงครับ
เรามาที่นี่กันทุกปีเพราะที่นี่
คือที่ที่แม่เจอพ่อของลูก
พ่อผมเหรอ พ่อมาเกี่ยวอะไรด้วย
นานมาแล้ว แม่...
เจอชายคนนึงที่ชายหาดนี่
เขาทั้งฉลาด กล้าหาญ จิตใจดี และ...
มีคุณธรรม
ตั้งแต่วินาทีแรกที่แม่เห็นเขา แม่รู้ได้เลยว่า...
ไม่เคยเจอใครเหมือนเขามาก่อนเลย
จากนั้นแม่ก็ตระหนักได้ว่า เขาไม่เหมือนใครที่แม่เคยเจอ...
เพราะเขา... เขาไม่ใช่มนุษย์ เขาคือเทพเจ้า
แม่ตกหลุมรักพระเจ้าเหรอ แบบ...
แบบ... พระเยซูน่ะเหรอ
ไม่ใช่พระเจ้า แต่เป็นเทพเจ้า เพอร์ซีย์...
เรื่องราว...
ที่แม่เคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับเทพกรีก วีรบุรุษ และอสูรร้าย เป็นเรื่องจริง
- แม่ครับ... - ในเรื่องพวกนั้น แม่เล่าให้ฟัง
ว่าบางครั้งเทพเจ้ากับมนุษย์ จะมีลูกกัน...
- แม่ หยุดเถอะครับ แม่ - เด็กพวกนั้นคือ "มนุษย์กึ่งเทพ"
และบางทีก็เรียกว่าเด็กเลือดผสม
อสูรตัวนั้นเรียกผมแบบนั้นเลย แม่ครับ นี่มันเกิดอะไรขึ้น
ลูกคือเด็กเลือดผสม
และเด็กเลือดผสมไม่ปลอดภัยบนโลกนี้
เมื่อพวกเขามาถึงช่วงอายุนึง ก็จะเริ่ม...
เข้าใจสิ่งที่ตัวเองเป็น และดึงดูดสิ่งชั่วร้ายเข้าหาตัว
ที่ตั้งใจจะมาทำร้ายพวกเขา
ก่อนที่จะแข็งแรงพอจะสู้กลับ
นั่นคือสิ่งที่ลูกรู้สึกมาตลอด
มันเป็นส่วนหนึ่งของตัวตนลูกมาเสมอ ยังไงก็ต้องเกิดขึ้น แม่แค่...
- แม่บอกผมเรื่องนี้ทำไม - เพอร์ซีย์ แม่รู้ว่าเรื่องนี้ยาก
ที่จะเข้าใจ แต่ลูกต้องเชื่อแม่ ว่ามันเป็นเรื่องจริง
แต่นี่มันบ้าไปแล้ว ผมไม่ใช่เทพเจ้า มีบางอย่างผิดปกติกับสมองผม
ผมรู้ว่าผมประหลาดครับ จริงๆ นะ ผมรู้ดี
แต่ผมกลัวว่าตอนนี้ บางอย่างอาจผิดปกติแล้วจริงๆ…
- ไม่ใช่นะ ลูกรัก... - และ... ที่แม่มาเล่าเรื่องทั้งหลาย
เพราะคิดว่าทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นเหรอ
ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ ผมรู้ว่าอสูรร้ายมันไม่มีจริง
รู้ว่าเทพเจ้าไม่มีจริง และผมก็รู้แน่ๆ
ว่ามนุษย์กึ่งเทพมันไม่มีจริงหรอก
ใครคะ
- คุณนายแจ็กสัน ผมโกรเวอร์ - โกรเวอร์เหรอ
นี่เป็นเรื่องด่วนนิดหน่อย ใครช่วยเปิดประตูทีได้ไหม
เขามาทำอะไรที่นี่ ผมไม่อยากเจอเขา เดี๋ยวครับ แม่ อย่า...
ฉันขอเวลาคืนนึงไง เธอบอกว่าเราค่อยไปตอนเช้าก็ได้นี่
ขอโทษที่มาเร็วไปหน่อย แต่ผมไม่มีทางเลือกอื่น
สถานการณ์เปลี่ยนไปแล้ว ทุกเรื่องมันเกิดขึ้น
- เร็วกว่าที่เราคิดไว้ - เร็วเหรอ
แม่ควรถามผมก่อนที่... ไม่ว่านายจะมาพูดอะไร
- ฉันไม่อยากฟัง โกรเวอร์ - เพอร์ซีย์...
- โอเค บางอย่างกำลังมาที่นี่... - โกรเวอร์
- ผมรู้ว่ามันฟังดูแย่มาก... - โกรเวอร์
แต่สิ่งสำคัญคือเราห้ามแตกตื่น
ฉันไม่ได้แตกตื่น
- โกรเวอร์ - เยี่ยม เพราะผมก็ไม่เหมือนกัน
ผมว่าเรากำลังไปได้สวย...
- โกรเวอร์ - มีอะไร
โกรเวอร์ ทำไมท่อนล่างนาย ถึงกลายเป็นแพะ
อ้อ มัน...
ให้ตายสิ แม่ไม่ได้บอกนายเรื่อง...
- คุณไม่ได้บอกเขาเรื่องผมเหรอ - เธอมาเร็วไป
ก็... สิ่งสำคัญคืออย่าแตกตื่น
เราค่อยไปคุยกันต่อในรถ ไปกันเถอะ
หน้าที่ของฉันคือช่วยนำทางนาย ให้มาถึงช่วงเวลานี้
ช่วงที่มนุษย์กึ่งเทพยังเด็ก มันจะมีหลายอารมณ์ปนเปไปหมด
- การมีกลุ่มผู้สนับสนุนจึง... - นายเป็นใคร
- โกรเวอร์ไง เพื่อนรักนายและ... - นายเป็นตัวอะไร
ฉันคือเซเทอร์ และฉันก็เป็นผู้พิทักษ์นาย
เป็นผู้พิทักษ์ฉันงั้นเหรอ
ถ้าฉันไม่ทำให้นาย ถูกไล่ออกจากโรงเรียน
นายไม่มีทางรอดคืนนี้ไปแน่
เพราะสิ่งที่กำลังตามล่าเราอยู่ จะหานายเจอง่ายมาก
ฉันขอโทษนะ
ปกติแล้ว ฉันจะรู้สึกถึงอันตรายที่ ห่างไปหลายไมล์ได้ แต่ครั้งนี้...
พวกเราไม่มีใครสัมผัสถึงด็อดส์เลย
งั้นนายก็รู้
ตอนที่ด็อดส์แปลงร่าง นายเห็นใช่ไหม
- แล้วทำไมนายไม่พูดอะไร - ฉันเห็นแค่บางส่วน
มนตร์บังตาพรางเธอจากพวกเรา จนมันสายเกินไป
มนตร์บังตาเหรอ มนตร์อะไร
มนตร์บังตาน่ะ มันคือม่านบังตา ที่ซ่อนโลกเวทมนตร์จากโลกมนุษย์
ทั้งขาฉัน ปีกของด็อดส์ แม้กระทั่งการหายไปของด็อดส์
แต่มันไม่ควรจะบังอะไรจากฉัน
ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย บางอย่างที่ทรงพลังมากกำลังทำงานอยู่
ยิ่งเราไปถึงค่ายเร็วขึ้นเท่าไหร่ ก็ยิ่งดีกับนาย...
- คุณบอกเขาเรื่องค่ายแล้วใช่ไหม - ยังเลย
ค่ายคือสถานที่หลบภัย ของเด็กเลือดผสม
เป็นที่ปลอดภัยที่นาย จะได้เรียนรู้ตัวตนและโลก
ที่อยู่อีกฟากของมนตร์บังตา
จริงๆ มันอยู่ไม่ไกลหรอก แค่ผ่านโค้งนี้ไปนิดเดียว
แม่ครับ มีเรื่องอะไร ที่เรายังไม่ได้คุยกันอีก
มีอะไรที่แม่ยังไม่บอกผมอีก
นั่นมิโนทอร์เหรอ
ถ้ามันเริ่มโจมตีแล้ว จะไม่มีทางหยุด โอเค ด็อดส์เป็นแค่ของเรียกน้ำย่อย
ถัดมาคือเจ้านี่ โหดมาก ไม่ปรานีใคร
มันยังใส่กางเกงในอยู่เลย
ไพ่เทวมนตร์นั่นเป็นแค่การฝึก
ทุกอย่างคือการฝึกนายให้พร้อม สำหรับสิ่งที่รออยู่ในอนาคต
อะไรรอฉันอยู่
- เด็กๆ... - ครับ
- จริงๆ ผม 24 แล้วนะ - เกาะไว้นะ
ทุกคนเป็นอะไรไหม
- ครับ ไม่เป็นไรครับ - โอเคดีครับ
ทางนี้
เรามาถึงแล้ว นั่นคือเขตแดน อสูรไม่สามารถข้ามไปได้
เพอร์ซีย์จะปลอดภัยในอีกฟากนึง
"เพอร์ซีย์จะ..." ไม่ใช่เราทุกคนจะปลอดภัยเหรอ
โกรเวอร์ ฉันขอฝากให้เธอ ปกป้องลูกของฉัน ลูกชายคนเดียวของฉัน
ไม่ต้องห่วงครับ คุณนายแจ็กสัน เพอร์ซีย์จะปลอดภัยแน่ในค่าย...
สาบานสิ
- นี่มันเกิดอะไรขึ้น - สาบานสิ โกรเวอร์
ปกป้องเขาให้ปลอดภัยจาก ใครหรืออะไรก็ตาม
ที่จะมาทำร้ายเขา ที่คิดไม่ดีกับเขา
- เข้าใจที่ฉันพูดไหม - ผมสาบานครับ
- แม่ต้องไปแล้วนะ ลูกรัก - ไปเหรอ หมายความว่าไงครับ
แม่ไปกับลูกไม่ได้
ทำไมล่ะ
เพราะเธอเป็นมนุษย์
ตอนนี้ลูกต้องกล้าหาญแล้วนะ
จำสิ่งที่แม่สอนไว้ จำเรื่องราวที่แม่เคยเล่าให้ฟังไว้
- โดยเฉพาะเรื่องราวพวกนั้น มันจะ... - ไม่
- อธิบายทุกอย่าง - ผมจะไม่ทิ้งแม่
เพอซีอุส ฟังแม่
ลูก...
ไม่ได้ผิดปกติ
ลูกเป็นคนพิเศษ
ลูกคือสิ่งมหัศจรรย์
และลูกคือลูกของแม่
จับไว้ให้แน่นนะ
จงอดทนสู้กับพายุร้าย
แม่รักลูก
เราต้องไปแล้ว
- ส่งโค้ตมาให้แม่ - แม่จะเอาไปทำไมครับ
มันได้กลิ่นเด็กเลือดผสม เลยตามกลิ่นมาใช่ไหม
- ใช่ครับ - งั้นถ้ามันได้กลิ่นลูกทั้งสองทาง
พร้อมกัน มันอาจสับสน เราจะได้มีเวลาหนีมากขึ้น
- แม่ครับ อย่าเลย... - นี่
ทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี
ไปได้แล้ว เดี๋ยวนี้เลย
นี่ ดูนี่สิ
เร็วเข้า มาสิ
ไม่นะ ไม่ๆๆ
แม่ครับ
แม่
เพอร์... เพอร์ซีย์ เพอร์ซีย์ ไม่นะ
เขาโอเคไหม
- เขาฟื้นแล้ว - ฉันไม่รู้
- คนเดียวเนี่ยนะ - เป็นไปได้ไง
- นั่นสิ - ใช่ เขาไม่เป็นไร
ต้องเป็นเขาแน่เลย
เงียบซะ แอนนาเบธ
เขาฟื้นแล้ว ทุกคน ขอพื้นที่ให้เขาหน่อย
ยินดีต้อนรับสู่ค่าย เพอร์ซีย์ แจ็กสัน
เรากำลังรอเธออยู่เลย
เริ่มแข่งได้
มันสำคัญมากที่ฉันต้องมาที่นี่ เพราะพ่อฉันเป็นเทพเจ้า
ดังนั้นฉันจะหาเขาให้เจอ
คำบรรยายโดย ณัฏฐ์อัปสร เลิศธีระกุล