Widziałeś? Widziałeś, co stało się z moją mamą?
To ten dzieciak zabił Minotaura?
Czujesz się bezsilny, ale nie jesteś. Wszystko okaże się w swoim czasie.
Jestem Annabeth.
Annabeth widzi świat inaczej. Jest sześć kroków przed wszystkimi.
Chejron od lat obiecywał jej, że kiedyś zjawi się półbóg,
któremu przeznaczona jest misja, i nawet Chejron go nie powstrzyma.
Zostałeś uznany przez Posejdona. Ojciec potrzebuje twojej pomocy.
Zeus postawił mu ultimatum. Albo zwróci piorun piorunów,
albo czeka ich wojna.
Hades porwał twoją matkę.
Jeśli ją odnajdziesz, sprowadzisz ją z powrotem.
Kiedy ruszamy?
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Cześć, jestem Percy. Miło cię poznać.
Podobno misja nie jest misją, póki ty tak nie zdecydujesz?
To trochę dziwne, biorąc pod uwagę, że jesteś halloweenową dekoracją.
Cholercia.
Chyba jesteś zajęty. Wpadnę innym razem.
Serio?
Musisz ruszyć na zachód i stanąć naprzeciw zbuntowanemu bogu.
Znajdź, co skradziono, i odzyskaj to.
Wyrocznia potwierdziła to, co zakładaliśmy.
Misja wyruszy do Krainy Umarłych,
gdzie zmierzycie się ze zbuntowanym bogiem.
Z Hadesem.
Wejście do jego krainy znajduje się pod Los Angeles.
To tam się udacie.
Czas nagli.
Wybrałem odpowiednich kandydatów,
spośród których wybierzesz dwoje towarzyszy,
- który ci pomogą. - Annabeth.
Zwykle czeka się chociaż na odczytanie imion.
Nie chcesz usłyszeć więcej?
Ta rzecz, piorun piorunów Zeusa... Mamy to odzyskać, tak?
- Tak. - Będzie trudno, tak?
Niesamowicie.
Jeśli misja będzie wymagała zepchnięcia mnie ze schodów...
warto wziąć kogoś, kto się przed tym nie zawaha.
Pierwszą towarzyszką zostaje Annabeth Chase!
A oto pozostali kandydaci.
Coś ty jadł, gościu?
Czekaj, hej. Nie staram się ciebie obrazić.
Po prostu jestem ciekawy.
Hej.
Cześć.
Wybacz, że przegapiłem wybór towarzyszy.
Sprzątałem, no wiesz...
jego kupę.
Przykro mi.
Widać panu D. nie spodobało się, że powiedziałeś mi o mamie.
Zdecydowanie nie.
Kogo wybrałeś?
Ciebie.
Zabawne. Nie, ale na serio, kogo wybrałeś?
Wybrałem ciebie.
Dlaczego?
Zostaniesz zdradzony przez tego, którego nazywasz przyjacielem,
i nie uratujesz tego, co liczy się najbardziej.
Ufam ci.
Teraz nic nie liczy się bardziej.
Wezmę najlepsze przekąski.
Ile pieniędzy ci dali?
Dwieście dolarów w gotówce i torbę tego.
To chyba z Kanady. Albo z wesołego miasteczka.
To złote drachmy. Dolary działają w świecie ludzkim,
a drachmy w mistycznym. Nie pomyl ich.
Przyniosłem ci to.
Cóż, są... ciekawe.
Maia.
Faktycznie ciekawe.
To prezent. Od mojego taty.
Maia.
Zanim wybrałem Grovera, myślałem o tobie.
Grover jest silniejszy, niż wszyscy myślą.
Bałem się.
Mogę uratować mamę z Hadesu.
Nic nie może mnie powstrzymać.
Boję się, że jeśli to zagrozi misji, Annabeth stanie mi na drodze.
Mówiłeś, że zawsze będziesz po jej stronie,
- więc... - W porządku.
Rozumiem.
Dbajcie o siebie nawzajem.
Będzie tęsknić za tym drzewem, co?
Kiedy przybyła tu z Thalią i Lukiem,
goniły ich potwory.
Wysłanniczki Hadesu. Siostry.
Erynie.
- Pani Dodds? - Tak!
Naszą nauczycielką algebry była Alekto.
Thalia zawróciła, by walczyć i kupić pozostałym nieco czasu.
Jej opiekun, satyr, próbował ją powstrzymać, ale nie słuchała.
W ostatniej chwili... Zeus interweniował, by ją uratować...
i przeobraził ją.
Najpotężniejsza istota świata nie wymyśliła nic lepszego
w celu uratowania swojej córki, niż uczynienie z niej drzewa?
Była najodważniejszą półboginią, jaką znałam.
Walczyła bez trwogi i spotkał ją los herosów.
Raczej los szyszki.
Zakazane dzieci żyją w niebezpieczeństwie. Nawet te najsilniejsze, jak Thalia.
A ty nie jesteś Thalią.
Rób, co mówię, a może wyjdziesz z tego cały.
Jasne?
- Ona myśli, że tu rządzi? - A niby kto?
Założyłem, że zrobimy głosowanie czy coś.
Misje herosów to wydarzenia kształtujące świat.
Tworzyły i niszczyły imperia...
zmieniały kurs ludzkości...
i rozkład sił na Olimpie.
Misja to rzecz święta.
Być do jednej powołanym, to jak rozmawiać z bogami.
Nie ma opcji, że tak pachnie świętość.
Jesteśmy żołnierzami podczas misji. To nie wakacje.
Dzięki, że mnie oświeciłaś.
Skoro to takie ważne, czemu Chejron nie szarpnął się na bilety lotnicze?
Nie wygląda mi to prestiżowo.
Wybacz, sądziłem, że ktoś ci powiedział.
Powiedział co?
Nie tylko potwory będą chciały nas zatrzymać.
Jesteś zakazanym dzieckiem.
Zeus może chcieć się ciebie pozbyć własnoręcznie.
Niebo to jego plac zabaw.
Wysyłanie cię tam byłoby podawaniem mu ciebie na tacy.
Jasne, nikt o tym nie wspomniał.
Kupię coś do jedzenia.
- Pójdę z tobą. - Nie, zostaniesz tu.
Dlaczego? Strasznie tu śmierdzi.
Przez to potwory cię nie wyczują, więc masz tu zostać.
Chcę głosować.
Kto jest za tym, żebym zaczerpnął powietrza
- i sam kupił jedzenie? - Nie głosujemy.
Chipsy i napoje starczą?
Nie ty powinnaś decydować, czy głosujemy.
- Przykro mi, że tak myślisz. - OK.
Zagłosujmy, czy ty powinnaś decydować.
Grover, możesz ogarnąć swojego...
- kumpla? - Nie chcę się w to mieszać.
Mam lepszy pomysł.
Ojejku, mamy problem
Moi przyjaciele nie mogą się dogadać
O boziu! Gdy w grupie niesnaski
Trzeba sobie radzić A najlepiej zaśpiewać piosenkę...
Co ty wyprawiasz?
To „Piosenka na zgodę”.
Druga zwrotka zachęca do mówienia miłych rzeczy.
Parę minut śpiewania i zobaczycie,
jak wszelkie niesnaski...
odpływają w dal.
To co, chipsy i napoje?
- Jak chcesz. - Poproszę.
Jasne.
Nasz system głosowania ssie.
MANGO POMARAŃCZA WINOGRONO WIŚNIA
Nie da się całkiem uniknąć potworów.
Jest ich więcej, niż sądzisz.
Trik polega na tym, aby rozpoznać je, nim one rozpoznają ciebie.
Łatwiej im wyczuć silniejszego półboga.
Dzieci Wielkiej Trójki, Zeusa, Posejdona lub Hadesa,
są narażone najbardziej.
Ale to nie twoja moc je przyciąga.
To bardziej skomplikowane.
Wyczuwają strach.
To pszczoły.
Każdy potwór wyczuwa co innego.
Niektóre wyłapują niedopasowanie.
Inne żądzę chwały lub wstyd.
Pamiętaj, że jeśli przyjdzie ci się z którymś zmierzyć...
będzie celowało w to, co w tobie najsłabsze.
Nic go nie powstrzyma, nawet śmierć.
Gdybyście byli sprytniejsi,
nie zauważyłabym was tak szybko.
Gdyby Thalia była sprytniejsza,
rodzina wiewiórek nie zrobiłaby sobie z niej domu.
To po to Hades cię tu przysłał?
Żebyś przechwalała się niedokończoną robotą sprzed lat?
Zmiany, zmiany.
Nie jesteś już przestraszoną dziewczynką.
Nie okłamuj sama siebie. Nie bałam się.
Może i nie.
W każdym razie zdaje się, że jesteś dokładnie tym, za co cię mają.
Dumą Ateny.
Być może najpotężniejszym półbogiem.
Po co tu jesteś?
- Mam zabrać twojego przyjaciela. - Zabrać? Po co?
Nie kwestionuję rozkazów.
„Dostarcz nam go szybko i po cichu”. To usłyszałam.
Wywab go z autobusu, żebym zgarnęła go po cichu, z dala od ciekawskich oczu,
a będziesz mogła w spokoju kontynuować misję.
Obie wiemy, że on w niczym ci nie pomoże.
Będzie tylko zawadzał.
Niektórym trzeba dać nauczkę.
Nie mam nic przeciwko zgodzie.
Nie wiem tylko, czy ta piosenka działa.
Otwórzcie okno, już!
Raczej się ich...
O nie.
Dalej!
Proszę zostawić bagaże i wysiąść przednimi drzwiami.
Przepraszam panią.
Chodźmy, Annabeth!
Hej!
Nic tu po nas. Idziemy.
Dalej ta ścieżka przechodzi w szlak satyra.
Co to takiego?
Droga w dzicz. Satyrowie odkrywcy z nich korzystają.
Tam trudniej nas namierzyć.
Świetnie, ale jak znajdziemy telefon,
- jeśli będziemy kryć się w buszu? - Telefon? Po co?
Żeby zadzwonić do obozu.
- Wezwać pomoc. - Nie potrzebujemy jej. Jest dobrze.
Dobrze?
Nie dotarliśmy nawet do Trenton i błąkamy się po lesie.
Nie wiedziałem, że są tu lasy,
ale my jeden znaleźliśmy. Nie jest dobrze. Wręcz przeciwnie.
Zostaliśmy wysłani na misję przez Wyrocznię, przez bogów.
Sądziłeś, że będzie łatwo? Ma być ciężko.
Dlatego wybierają tylko niektórych.
Telefon do obozu oznaczałby, że wybrali złe osoby.
Kompletnie mi to nie przeszkadza.
Każdy popełnia błędy.
- Czemu tak się boisz tego, kim jesteś? - Co?
Tym szlakiem satyrów
szedł mój wujek Ferdynand
podczas własnej misji.
Co miałaś na myśli? Nie boję się tego, kim jestem.
Owszem, boisz się. Nie jesteś zwykłym dzieciakiem.
Zwykły dzieciak nie robi tego, co ty zrobiłeś Clarisse.
Po zwykłego dzieciaka Hades nie wysyła swoich najlepszych ludzi.
Jesteś częścią czegoś
o wiele większego, niż jesteśmy w stanie pojąć.
Musimy iść do przodu, czy tego chcesz, czy nie.
- Nieważne, co sądzisz. - Nie chcesz dzwonić do obozu, ok.
Zadzwońmy chociaż do twojej mamy.
- Słucham? - Do Ateny, twojej matki.
Zadzwoniłbym do ojca, ale nie gadamy ze sobą.
No wiesz, ignorował mnie całe życie.
Wy dwie jesteście chyba blisko, dlaczego więc nie poprosisz o pomoc?
Groverze, wyjaśnisz swojemu kumplowi, że musi się ogarnąć?
Nie możesz jej poprosić, prawda?
- Kiedy ostatnio z tobą rozmawiała? - Groverze.
Po co go w to wciągasz?
- Jest po mojej stronie. - Niby czemu?
Opiekuje się mną. To jego zadanie.
- Wcześniej opiekował się mną. - Wcześniej?
Jak to „wcześniej”?
Podążać za śladami wujka Ferdynanda, jakie to ekscytujące.
Lepsza byłaby tylko rozmowa z nim.
Thalia, Luke i Annabeth mieli satyra opiekuna.
To byłeś ty.
Czemu mi nie powiedziałeś?
Czujecie ten zapach?
- Ja nie żartuję... - Ja też nie. Cisza.
Hamburgery.
Grover.
- Co ty... - Ktoś robi hamburgery
na satyrzej ścieżce w środku niczego. Ktokolwiek to jest...
pochodzi z naszego świata.
U CIOCI EM CENTRUM KRASNALI
Bez jaj.
Co?
Ciocia Em ma pełno przerażonych posągów.
Tak, to ktoś z naszego świata.
Ktoś zgadnie, czego zdrobnieniem jest „Em”?
Uciekajmy, póki możemy.
Mogłaś przyjąć moją ofertę.
Ofertę? O czym ona mówi?
Nie dziś, przyjaciele.
Nie na mojej ziemi.
Cholercia.
Jeśli macie problem do rozwiązania, wejdźcie do środka, a wam pomogę.
Dołączysz, Alekto?
Tak myślałam.
Póki jesteście ze mną, macie ją z głowy.
Ale ona nie odejdzie.
Nie jeśli musiałaby zgłosić, że nie dała rady pojmać syna Posejdona.
- Skąd... - Uznano zakazane dziecko.
Jak długo można to było trzymać w sekrecie?
Miło mi cię poznać, synu Posejdona.
Jestem Meduza.
Nie, Percy.
- To potwór. - Sami wybieramy własne potwory.
Aktualnie ten tam chce was rozerwać na strzępy,
a ja zapraszam na obiad. Wybór należy do was.
Chyba możemy jej zaufać.
- Co? - Stary!
Nie mogę wyjaśnić, ale...
Mama mi o niej opowiadała...
Morał był taki, że nie jest taka, jak się sądzi.
A mamie ufam bezgranicznie.
Ja wchodzę, a wy róbcie, co chcecie.
Co ty...
Musicie być głodni.
Na stole macie przekąski, a ja zrobię coś porządnego.
Możemy to zjeść?
Nie będę kłamał, Percy.
Jestem bardzo głodny i zaryzykuję.
Miło, że przyszłaś.
Dla mnie to co innego niż dla was.
Jak to?
Sądzisz, że mam coś przeciwko tobie,
bo jesteś córką Ateny?
Niepotrzebnie. Nie jesteśmy własnymi rodzicami.
Może nas łączyć więcej, niż ci się wydaje.
Siadajcie i jedzcie.
Kim jesteś, skoro nie potworem?
- Ocalałą. - Musisz być czymś więcej.
Tamta Erynia jest tobą przerażona.
Bo wie, co o niej sądzę.
Nie akceptuję nękania. Ktokolwiek się u mnie pojawia,
zostaje tu znacznie dłużej, niż zakładał.
Moim darem od bogów jest to, że nie da się mnie zastraszyć.
To, co dostałaś od mojej matki, nie było darem, a klątwą.
- Jesteś lojalna wobec matki. - Tak.
- Wspierasz ją? - Zawsze.
- Kochasz ją? - Oczywiście.
Ja też kochałam.
Naprawdę.
Wiecie, jak stałam się tym, czym teraz jestem?
Ja wiem.
Na pewno?
A znam?
Atena była dla mnie wszystkim.
Wielbiłam ją, modliłam się do niej, składałam ofiary...
Nigdy nie odpowiedziała.
Nie dała nawet znaku, że docenia moją miłość.
Nie byłam jak ty, kochana. Byłam tobą.
Wielbiłabym ją tak do końca życia...
w ciszy.
Ale pewnego dnia pojawił się inny bóg i zaburzył tę ciszę.
Twój ojciec. Bóg morza oznajmił, że mnie kocha.
Czułam, że patrzy na mnie jak nikt inny na świecie.
Wtedy Atena stwierdziła, że ją ośmieszyłam
i zasłużyłam na karę.
Nie on...
Ja.
Zdecydowała, że nikt już nigdy na mnie nie spojrzy.
To nie było tak.
Moja matka jest sprawiedliwa. Zawsze.
Bogowie chcą, byś wierzyła w to, że są nieomylni.
Ale są jak wszyscy dręczyciele.
Chcą, żebyśmy obwiniali siebie za ich wady.
To nieprawda. Kłamiesz.
Coś się pali.
Pomożesz mi w kuchni. Zdaje się, że obiad gotowy.
Groverze...
szykuj się do ucieczki.
Zwykle taka nie jest.
W sumie jest, ale teraz przegięła.
Ona cię zdradzi.
Prędzej czy później takie osoby to robią.
Nie sądzę.
Więc łatwo jej z tobą pójdzie, gdy nadejdzie odpowiednia pora.
Co cię to obchodzi?
Twoja matka i ja byłyśmy prawie jak siostry.
Nękał nas ten sam potwór.
Dlatego troszczę się o ciebie.
Potwór?
Mama nigdy tak nie mówiła o tacie.
A gdzie jest teraz?
Czy jest bezpieczna?
Nie...
nie jest.
A czy ufasz, że przyjaciele pomogą ci ją chronić?
Czy pomogą ci, jeśli to zagrozi powodzeniu misji?
Mogłabym...
pomóc ci się ich pozbyć...
Byłbyś zupełnie wolny.
Wystarczy poprosić.
Idziemy.
Nas jest troje, a ona jedna.
Rozdzielmy się, wszystkich nie może obserwować.
- To nie takie proste. - Może i tak. Oto mój plan.
Uniosę się i przyciągnę jej uwagę.
Kiedy powiem „Maia”, zaczniecie... Ojej!
Na dół.
Potrzebujemy nowego planu.
Nie jesteśmy naszymi rodzicami, chyba że sami tak postanowimy.
Wy to zrobiliście.
Córka zadufanej w sobie matki, która też wierzy we własną nieomylność.
I ty, który mogłeś pokazać ojcu,
co znaczy stanąć w obronie kogoś, kogo kochasz.
Mogłeś ocalić matkę, zamiast wypełniać rozkazy ojca.
Skoro żadne z was nie chce pomóc mi w nauczaniu,
może powinniście stanowić nauczkę.
Wyślę wasze posągi na Olimp.
Może dzięki temu coś pojmą.
Wstań.
Obejrzyjmy cię.
Nie przemyślałem tego!
Teraz!
- Słyszałaś? - Żyjesz?
Mówiliście coś?
- O rany. - Znalazłeś?
Mam nadzieję.
- Mam się tym zająć? - Nie, dam radę.
Upewnij się, że kierujesz go w odpowiednią stronę,
zanim zdejmiesz czapkę.
- Dobra rada. - Okej.
- Nie mam wolnej ręki... - Jasne.
Co to?
- Wujek Ferdynand. - O nie.
Tak mi przykro.
Tu się zakończyła jego misja.
Nie dotarliśmy nawet do Trenton. Ale spójrz na niego.
Nie jest jak inni.
Nie wygląda na przerażonego.
Użyłeś głowy, żeby pozbyć się Alekto?
Tak.
Dobrze.
Tak należało zrobić.
Chyba powinniśmy iść. Niedługo będzie ciemno.
Ale co zrobimy z głową?
Właśnie wyeliminowałem za jej pomocą Erynię.
Nie zostawimy jej, by ktoś ją znalazł.
Zostaw czapkę i zakop ją w piwnicy.
Tam będzie bezpieczna.
Jasne.
Możemy pogadać o ważniejszym problemie?
- Jakim? - „Mogłeś ocalić swoją matkę”.
Tak powiedziała. Jakbyście o tym rozmawiali.
- Ona żyje? - Jest z Hadesem.
- Miło, że pytasz. - Przestańcie.
Tak, pytam. Co właściwie robisz na tej misji?
I dlaczego dowiaduję się o tym od Meduzy?
Skoro tak: „Mogłaś przyjąć moją ofertę”?
Jak myślisz, o co chodziło?
I czemu dowiedzieliśmy się od Alekto?
Dość!
Czapka to prezent od jej matki.
To jedyna rzecz, jaka je łączy.
Powinieneś to docenić.
Ale jak zabezpieczymy tę rzecz?
Nie doszedłem do tego.
A ty... Serio? Jego mama żyje.
Wyobrażasz sobie, jaki to dla niego szok?
Może będzie musiał wybierać między losami świata
a życiem jedynej osoby, która go kocha.
Dlaczego tak mówisz?
Bo przez cały dzień starałem się dbać o dobro tej misji,
nie drażniąc żadnego z was.
Ale może trochę rozdrażnienia nie zaszkodzi.
Zadała ci w lesie pytanie,
na które nie odpowiedziałeś. Czego tak się boisz?
- O co ci chodzi? - Słyszałeś.
- Nie wiem. - Myślę, że wiesz.
Kłócisz się i z nią, i ze mną.
Bo Wyrocznia powiedziała, że któreś z was mnie zdradzi, jasne?
„Zostaniesz zdradzony przez tego, którego zwiesz przyjacielem,
i nie uratujesz tego, co liczy się najbardziej”.
To reszta tego, co powiedziała.
Wybrałem ją, bo sądziłem, że nigdy się nie zaprzyjaźnimy,
a ciebie, bo myślałem, że jeśli jest ktoś, na kogo mogę liczyć
niezależnie od wszystkiego, jesteś to ty. A teraz czuję się samotny.
Nie wiem, co myśleć i komu ufać.
Nie o to mi chodziło.
Alekto obiecała wesprzeć nas w misji, jeśli cię jej wydam.
Co odpowiedziałaś?
Zabiłam jej siostrę.
Meduza chciała pomóc mi uratować mamę w zamian za was dwoje.
I co powiedziałeś?
Odciąłem jej głowę.
Nie wybraliście bycia półbogami.
Nie wymyśliliśmy sami tej misji.
Ale możemy się umówić, że jak długo jesteśmy razem...
nikt nie będzie sam.
A jeśli to niemożliwe, możemy od razu wrócić do obozu.
Bo i tak będzie klapa.
Chyba mam lepszy pomysł, co z tym zrobić.
Hermes Express dostarcza paczki wszędzie.
Niektóre trafiają na Olimp.
Nie możesz wysłać głowy Meduzy na Olimp.
Dlaczego?
- Bogom się to nie spodoba. - Ani trochę.
- Absolutnie. - Czemu?
Tak się usuwa szkodliwe rzeczy.
Odsyła się je tam, skąd przybyły.
To zły pomysł.
- Odbiorą to jako bezczelność. - Jestem bezczelny.
- Tak, ale my nie. - Kompletnie.
Meduza próbowała pogrążyć naszą misję. Ma też konflikt z twoją matką.
Spójrzcie na to w ten sposób.
To będzie wyglądało na jakiś hołd.
Poza tym...
dzięki temu część twojej mamy wciąż będzie z nami.
Dziękuję.
Nie to miałem na myśli, mówiąc o stawianiu na siebie nawzajem.
Mamy tu prawdziwe niebezpieczeństwa, których nie da się...
Zaśpiewasz tę piosenkę, co?
Dobra.
Ojejku...
- Moi przyjaciele nie mogą się dogadać... - Rób, co chcesz.
GÓRA DELIKATNE
BOGOWIE OLIMP 600. PIĘTRO
NOWY JORK Z POWAŻANIEM PERCY JACKSON
Olimp.
Nie uwierzycie.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Uciekaj, już.
To była Chimera?
Posejdon wcześniej mi nie pomagał.
Teraz też nie miał zamiaru.
Napisy: Anula Nagłowska