Słuchajcie… Ja wcale nie chciałem być półbogiem.
To niebezpieczne.
I przerażające.
Półbogowie zwykle giną bolesną, okrutną śmiercią.
Jeśli sądzisz, że możesz być jednym z nas,
lepiej nie drąż tematu,
bo kiedy okaże się to prawdą,
oni też to wyczują i przyjdą po ciebie.
Nie mówcie, że was nie ostrzegałem.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Nazywam się Percy Jackson i mam 12 lat.
Czy jestem trudnym dzieckiem?
Można tak powiedzieć. Złe stopnie, nękanie, normalka.
Ale to nie wszystko.
Reszty nie można nazwać czymś normalnym.
To ja w drugiej klasie. Dlaczego byłem na dachu?
Bo coś zobaczyłem.
A przynajmniej mogłem przysiąc, że tak było.
Gdy powiesz, że widziałeś coś takiego, lądujesz w gabinecie tego gościa.
Dobre wieści… Mówi, że nie ma się czym przejmować,
że to tylko moja wyobraźnia
i żebym powiedział komuś, jeśli to się powtórzy.
Tak, powtórzyło się.
Widziałem dziwactwa rodem z wieczornych opowieści mojej mamy.
W jednej chwili zdawały się realne, a zaraz…
Co za przegryw.
Hej, chcecie posłuchać o wyimaginowanych stworach, które widzę?
Lepiej nikomu tego nie proponować, nikomu, więc tego nie zrobiłem.
A potem… coś się zmieniło.
Poznałem Grovera.
Wiele nas łączyło.
Tylko on…
I nie tylko to, że wszyscy nami pomiatali.
Wiecie co?
Super było móc pogadać z Groverem o tych sprawach.
Prawie wierzyłem, że to tylko moje wymysły.
Dziwne, ale nieszkodliwe.
Aż i to się zmieniło.
Wtedy, gdy jeden z nich po mnie przyszedł.
MUZEUM
To, co tu widzicie, to nie fikcja.
To nie fantazje.
Widzicie tu najprawdziwsze i najgłębsze części siebie samych.
Przyjaciele… bogowie…
potwory i bohaterowie, których tu widzicie,
przypominają nam, do czego jesteśmy zdolni.
W ramach ćwiczenia
wybierzcie jeden z eksponatów…
WYCIECZKA DO MUZEUM - STAROŻYTNOŚĆ
…i opiszcie go.
Ale nie tylko jego wygląd.
Także to, jakie uczucia wzbudza.
To co? Do dzieła.
Co widzisz?
Perseusza…
Ja jestem Perseusz.
Po nim dostałeś imię.
Dlatego tak mnie nazwałaś?
Bo był herosem?
Dlatego sądzisz, że nim był?
Bo zabija potwory.
Czemu sądzisz, że była potworem?
Mamo…
Nie każdy, kto wygląda jak heros, nim jest.
I nie każdy o wyglądzie potwora jest potworem.
Dostałeś imię po nim, bo gdy Perseusz był mały,
wraz z matką został wrzucony do morza
w drewnianej skrzyni przez wściekłego króla.
Byli sami i przerażeni. W nocy matka szeptała mu do ucha:
„Wytrzymaj, Perseuszu.
Przetrwaj sztorm, który miał nas pokonać, bo razem jesteśmy niepokonani”.
I wbrew wszystkiemu…
Perseusz znalazł drogę do szczęśliwego zakończenia.
- Percy? - Mamo?
Tu jestem, kochanie. Mamusia tu jest!
Panie Jackson,
nauczy się pan nad sobą panować, jasne?
- Ja? - Zrozumiano?
To nie jego wina, pani Dodds. Percy jest inny.
Wystarczy.
Nie zwracaj na nie uwagi.
Gdy będziesz gotów usłyszeć, co bogowie mają ci do przekazania,
powiedzą ci.
Wierzę w ciebie. Wiem też, że będziesz potrzebował tego.
Nie zgub go.
To potężne narzędzie.
Trudno powiedzieć, co skłania łobuzów do nękania.
Trauma z dzieciństwa, poczucie braku przynależności…
Rozumiem problemy Nancy,
ale mam dość tego, że wyładowuje się na mnie.
Może pora coś z tym zrobić.
Możesz umówić się z panem Kane’em. Jest naprawdę dobry w…
Myślałem raczej o wrzuceniu jej do najbliższego śmietnika.
O nie, nie, nie.
Jedyne, czego jestem pewien,
to żeby nie stawiać się takim osobom.
To nie w porządku.
Takim jak my jest tu ciężko,
ale nie będziemy tu wiecznie. Istnieją lepsze miejsca.
Ups.
Percy…
Nie rób tego!
- O Boże! - Nancy!
Percy mnie popchnął!
- Jesteś cała? - On ją popchnął!
Tu jesteś.
Nie jesteśmy głupcami, Percy Jacksonie.
Wszystko dobrze, pani Dodds?
Znalezienie cię było tylko kwestią czasu.
Gdzie to jest, półboże?
Gdzie?
- Jest cały? - Nie żyje?
- Chyba śpi. - No raczej.
- Odsuńcie się nieco. - Robi się.
Co się stało?
Gdzie jest pani Dodds?
Nic mu nie zrobiłam!
- To on mnie popchnął. - Dokończcie obiad.
Percy potrzebuje chwili dla siebie.
Nie rozumiem. Nikt tego nie widział?
Gdzie jest pani Dodds?
Percy, nie ma tu nikogo o tym nazwisku.
Zbieramy się, moi drodzy. Kończcie jeść.
Czasem bardzo ciężko ustalić, co jest prawdą,
ale w tym przypadku jest ona dość oczywista.
Panie Jackson, parę osób z klasy było świadkami
pańskich kłótni z panną Bobofit,
lecz pan nie wyjaśnił, w jaki sposób Nancy wylądowała w fontannie.
Słyszę tylko…
„Nawet jej nie tknąłem”.
Chce pan coś dodać?
Nie tknąłem Nancy.
Dobrze.
Panie Underwood? Coś do dodania?
Tak.
Owszem.
Proszę.
Wcześniej tego dnia Percy powiedział, że chciałby się zemścić na Nancy
- za to, co nam zrobiła. - Grover?
Nie mówi prawdy o tym, co zaszło przy fontannie.
- Grover! - Przepraszam.
Czy to znaczy, że widział pan atak pana Jacksona na pannę Bobofit?
Tak, widziałem.
To nie jest łatwa sytuacja.
Ani dla ciebie, ani dla nikogo z nas.
Martwię się o ciebie, Percy.
- Widziałem, co zaszło w muzeum. - Nie tknąłem Nancy.
Wiem o tym.
A raczej wiem, że myślisz, że nie tknąłeś.
Powiesz mi, co według ciebie zaszło?
Możesz mi powiedzieć. Być może zrozumiem.
Chce się pan założyć?
Percy…
W swoim życiu wiedziałem wielu młodzieńców przechodzących przez coś takiego,
ale podejrzewam,
że twój przypadek może być najtrudniejszym.
Sądzę, że jesteś wyjątkowy.
- Dużo bardziej, niż ci się wydaje. - Proszę przestać.
Niepotrzebne mi kolejne bajki o tym, jaki to jestem wyjątkowy.
To mi nie pomaga. To moja podwózka. Jadę do domu.
Hydraulika w tym budynku jest w porządku.
- Może idź do lekarza. - A może sam jestem lekarzem?
Może jedz więcej owoców.
Jem masę owoców. Może ty jedz ich więcej.
Cześć, Percy.
Hej, Eddie, przykro mi.
Ja wychodzę, ty tam wchodzisz, to mnie powinno być przykro.
O… Hej! Witaj.
Witaj w domu, geniuszu.
- Mama wróciła już z pracy? - Tylko tyle masz mi do powiedzenia?
- Po tym, jak wyleciałeś ze szkoły? - Nie wyleciałem.
Dzwonił dyrektor. To właśnie powiedział.
Mówił, że wyleciałeś.
Dzwonili na komórkę mamy.
- Odbierasz jej telefon? - Odbieram wszystko, co dzwoni.
To za co wyleciałeś?
Powiedzieli, że uderzyłem kogoś na wycieczce.
Dobra.
W porządku. Ale jeśli chcesz żyć pod moim dachem,
- to na moich zasadach. - Twoim dachem?
- Tylko mama zarabia na ten dom. - Słucham?
Mam pracę. Niby co teraz robię?
Przegrywasz w zmyślonego pokera.
Tak ci się wydaje, bo jesteś dzieckiem
- i nie rozumiesz… - Gdzie mama?
Nie wiem.
Nie wiem, gdzie jest twoja mama. Nie jestem Nostradamusem.
Co my robimy, Percy? Tak jest za każdym razem.
Mamo…
Przepraszam. Tym razem się starałem. Wiesz, jak bardzo.
Tym razem to naprawdę nie była moja wina. Serio.
Jestem cały mokry.
Wybacz. Po prostu bardzo się cieszę, że cię widzę.
Zastałam Gabe’a rozmawiającego z dyrektorem.
Mówił, co według niego zaszło z Nancy Bobofit.
Powiedziałam, że wierzę swojemu dziecku. To była krótka rozmowa.
Liczy się tylko to, że tu jesteś.
I że znalazłam czas…
żeby kupić ci powitalny prezent.
Dzwonił też pan Brunner. Powiedział mi o Groverze.
Chcesz o tym porozmawiać?
A może o czymś innym?
Coś mi się przytrafiło. Coś… się ze mną dzieje.
To więcej niż rozkojarzenie. I się pogarsza.
Boję się.
- Gabe? - Mamo?
Nie wiem, jak mam cokolwiek zrobić…
Percy i ja wyjeżdżamy do Montauk.
Auto zwrócę najdalej w niedzielę rano.
Chwileczkę. Pierwsze słyszę. Co za wyjazd?
Zarezerwowałam nocleg po rozmowie z Yancy.
Kim jest Yancy?
To nazwa szkoły.
Dobra.
- A dlaczego mi to pasuje? - Bo w drodze do domu w niedzielę
zatrzymam się u D’Angelo i przywiozę ci kanapki na mecz,
a jeśli będziesz się awanturował, pojadę i tak,
ale obie kanapki zjem, słuchając meczu
- w radio. - Nie znoszę
- sam oglądać Knicksów. - Ja też.
Tylko niech nie zapomną o ostrych papryczkach, proszę.
- Nie tym tonem. - Powiedziałem „proszę”.
Proszę, przypomnij im o papryczkach.
Jasne.
Zanim wsiądziesz do auta, zdejmij buty.
Zrozumiano?
Mamy sporo do omówienia, ale burza się wzmaga,
więc jedźmy, zanim tu dotrze.
Pogadamy na plaży, dobrze? Spakuj torbę i jedziemy.
Kim jesteś?
Taki słaby i przestraszony.
Taki smutny.
Uciekaj, mały herosie,
zanim stanie ci się krzywda.
Jesteśmy.
Na trzy?
Gotowy?
Raz, dwa, trzy!
Znalazłam dobre pianki. Te, które się nie przypalają tak szybko.
To raczej nigdy nie była wina pianek.
Po prostu ich nie pilnowałem.
Mamo…
Muszę z tobą o czymś porozmawiać.
Przywykłem do bycia dziwnym i tego, że świat mi się taki wydaje.
Jestem jak układanka z połową niepasujących elementów.
Próbuję się skupiać, naprawdę, ale…
nagle śnię na jawie. Nie kontroluję tego.
Ale ostatnio…
nie czułem się, jakbym śnił. To było…
Sam nie wiem.
Może bardziej prawdziwe.
Byliśmy w muzeum i…
Coś zobaczyłeś.
Coś, co tobie wydawało się prawdziwe, ale nikt inny tego nie widział?
Co ci powiedziała?
Powiedziała? Skąd wiesz, że to była kobieta?
Wiesz, dlaczego co roku przyjeżdżamy do tej chatki?
Bo jest blisko szamba, więc mniej płacimy.
Skąd wiesz, co widziałem?
Przyjeżdżamy tu, bo to tutaj
poznałam twojego tatę.
Tatę? A co on ma z tym wspólnego?
Dawno temu…
poznałam mężczyznę. Tu, na plaży.
Był mądry, dzielny, dobry i…
szlachetny.
Gdy tylko go ujrzałam, wiedziałam…
że więcej nie spotkam kogoś takiego.
A potem zauważyłam, że był inny niż wszyscy mężczyźni, których znałam.
A to dlatego, że w ogóle nie był… Był bogiem.
Zakochałaś się w Bogu?
Znaczy w Jezusie?
Nie, nie w Bogu, Percy.
Te historie…
o greckich bogach, które ci opowiadałam, o herosach, potworach, to wszystko prawda.
- Mamo… - Mówiłam też,
że czasami bogowie mieli dzieci ze śmiertelnikami.
- Przestań, mamo, proszę. - Te dzieci to herosi,
zwani także półbogami.
Tak właśnie nazwał mnie potwór. O co tu chodzi, mamo?
Jesteś półbogiem.
A półbogowie nie są tu bezpieczni.
Gdy osiągną pewien wiek i zaczną…
rozumieć, kim są, zaczynają przyciągać straszliwe moce.
Te chcą ich skrzywdzić, zanim ci staną się
wystarczająco silni, by móc się bronić.
To właśnie czułeś.
To zawsze była część ciebie, to było ci przeznaczone, ja po prostu…
- Czemu mi to mówisz? - Wiem, że ci ciężko
to zrozumieć, uwierz mi, to prawda.
To jakieś szaleństwo. Nie jestem bogiem. Mam coś nie tak z mózgiem.
Wiem, że jestem dziwny, uwierz mi, rozumiem to,
ale boję się, że to coś poważnego.
- Kochanie, nie… - A ty opowiadasz mi historyjki?
To ma mi pomóc?
Nie jestem dzieckiem! Wiem, że potwory nie istnieją.
Bogowie też. A już na pewno nie półbogowie.
Kto tam?
- Pani Jackson? To ja, Grover. - Grover?
Mam pilną sprawę. Możecie otworzyć?
Co on tu robi? Nie chcę go widzieć. Czekaj, mamo!
Obiecałeś, że możemy poczekać do rana.
Przepraszam. Musiałem przyjechać wcześniej.
Wszystko dzieje się szybciej,
- niż oczekiwałem. - Wcześniej?
Trzeba było zapytać, zanim… Cokolwiek powiesz,
- nie chcę tego słuchać… Grover? - Percy…
- Coś nadciąga… - Grover.
- Brzmi to naprawdę źle… - Grover?
… ale najważniejsze to nie panikować.
Nie panikuję.
- Grover! - Świetnie! Ja też nie. Zdecydowanie.
Uważam, że dajemy radę…
- Grover! - Co?
Dlaczego masz w spodniach pół kozła?
A, to…
Ojej, nie powiedziała ci o…
- Nie powiedziałaś mu o mnie? - Przyszedłeś za wcześnie.
Najważniejsze to nie panikować.
Dokończymy w samochodzie. Chodźmy.
Miałem doprowadzić cię do tego momentu.
Dla młodego półboga to zawsze emocjonalny rollercoaster,
- więc grupa wsparcia jest bardzo… - Kim jesteś?
- Jestem Grover, twój przyjaciel i… - Czym jesteś?
Jestem satyrem i twoim opiekunem.
Opiekunem?
Gdybyś został w szkole,
nie przeżyłbyś tej nocy.
To, co nas ściga, bez problemu by cię odnalazło.
Wybacz.
Zwykle wyczuwam niebezpieczeństwo na kilometr, ale wtedy…
Nikt nie spodziewał się Dodds.
Czyli wiedziałeś.
Widziałeś to, w co zamieniła się Dodds?
- Czemu nic nie powiedziałeś? - Widziałem część.
Mgła kryła ją nawet przed nami, aż było za późno.
Mgła? Co to takiego?
To kurtyna oddzielająca świat magiczny od świata śmiertelników,
na przykład moje nogi, skrzydła Dodds czy jej zniknięcie,
ale nie powinna ukrywać nic przede mną.
To pierwszy taki raz. Tu zadziałała olbrzymia moc.
Im szybciej dotrzemy do obozu, tym lepiej dla…
- Powiedziałaś mu o obozie, prawda? - Jeszcze nie.
Obóz to kryjówka półbogów.
Bezpieczne miejsce, gdzie dowiesz się, kim jesteś i jak wygląda świat za Mgłą.
Nie jest daleko, kawałek za tamtym zakrętem.
O czym jeszcze nie rozmawialiśmy, mamo?
Czego jeszcze mi nie powiedziałaś?
Czy to Minotaur?
Gdy ataki się rozpoczną, nie ustają. Dodds była tylko początkiem.
Teraz pora na niego. Jest brutalny i nieustępliwy.
Biega w samych majtkach.
Karty mitomagii miały cię przygotować.
Wszystko miało cię przygotować na to, co przed tobą.
Co przede mną?
- Chłopcy… - Tak?
- Naprawdę mam 24 lata. - Trzymajcie się.
Wszyscy cali?
- Tak, ja tak. - Dobrze.
Tędy!
Jesteśmy. To granica. Nie przekroczy jej żaden potwór.
Po drugiej stronie Percy będzie bezpieczny.
Ja będę? A nie my wszyscy?
Ufam, że ochronisz mojego syna, moje jedyne dziecko.
Proszę się nie martwić. W obozie Percy będzie bezpieczny.
Przysięgnij.
- Co się dzieje? - Przysięgnij, Grover!
Chroń go przed wszystkim, każdym wrogiem,
który zechce go skrzywdzić lub choćby krzywo na niego spojrzy.
- Zrozumiano? - Przysięgam!
- Muszę już iść, skarbie. - Iść? Ale jak to?
Nie mogę iść z tobą.
Dlaczego?
Jest śmiertelniczką.
Musisz być dzielny.
Pamiętaj, czego cię nauczyłam i historie, które opowiadałam.
- Zwłaszcza historie. One… - Nie!
-…wiele wyjaśnią. - Nie pójdę sam!
Perseuszu! Posłuchaj mnie.
Z tobą…
nic nie jest nie tak.
Jesteś wyjątkowy.
Jesteś cudem.
I jesteś moim synem.
Trzymaj się.
Przetrwaj ten sztorm.
Kocham cię.
Musimy iść.
- Daj mi kurtkę. - Po co? Co zrobisz?
Pachnie półbogiem, po tym go śledzi, tak?
- Zgadza się. - Jeśli poczuje zapach z dwóch stron,
może się rozkojarzy, co da nam nieco czasu na ucieczkę.
- Proszę, mamo, nie… - Hej!
Będzie dobrze.
Biegnij, już!
Hej! Spójrz!
No, chodź.
Nie, nie, nie.
Mamo!
Nie, Percy!
Co z nim?
- Idzie. - Nie wiem.
- Sam? - Jak to możliwe?
- Tak. - Jest cały.
Musi być wybrańcem.
Cicho, Annabeth.
Budzi się. Rozejdźcie się.
Witaj w obozie, Percy Jacksonie.
Oczekiwaliśmy cię.
PERCY JACKSON I BOGOWIE OLIMPIJSCY
Rozpocznijmy grę!
Musiałem tu trafić, bo mój ojciec jest bogiem.
W takim razie go odnajdę.
Napisy: Anula Nagłowska