AD 2054 PLANETA NIFLHEIM
Jak ja to przeżyłem?
Walnąłem jak cholera.
W mordę. Komunikator rozwalony.
System grzewczy też.
Powinienem był złamać się wpół i umrzeć w locie,
zamiast powoli zmieniać się w mięsnego loda na patyku.
Timo?
Timo!
Timo, jestem tu na dole.
Timo.
Mickey?
Timo!
- Timo, jestem na dole. - Mickey.
Jeszcze nie umarłeś?
- Nie. - Czekaj.
O w mordę.
Miotacz płomieni nie ucierpiał.
Nie ma nawet zadrapania.
Dobrze, że tu zszedłem.
Ci ze zbrojowni się ucieszą.
Zwrócę im, dobra?
Mogę sam zabrać.
Nie gniewasz się, prawda? Że to biorę?
Bo wiesz, chyba i tak już po tobie?
Poza tym lina sięga tylko dotąd.
Tak, nie mam żalu.
Nie powinieneś tak ryzykować.
Tak, o tym właśnie mówię.
Poza tym jutro i tak drukną cię na nowo.
Tak.
Hej, Mickey.
No?
Jak to jest, gdy umierasz?
Pewnie już do tego przywykłeś, ale…
Który to będzie raz?
Jesteś Mickey 16?
17. Ciołku.
18 po tym razie.
Fajnie było poznać, miłej śmierci życzę.
Do jutra.
No super.
Czemu nie?
Jest naprawdę spora.
Oby tylko połknęła mnie w jednym kawałku.
To będzie lepsze niż powolne zamarzanie na śmierć.
Chyba.
A może i nie.
Ale za każdym razem, gdy umieram, drukują mnie na nowo.
Mają zapis wszystkich moich danych i dostaję nowe ciało.
Na bieżąco uaktualniają wspomnienia,
cechy osobowości
i wszczepiają je na nowo do mojego mózgu.
To jakaś obłędna technologia.
Powiedzmy, że jest zaawansowana.
Bardzo zaawansowana.
Tak.
No już.
Chwila. Możesz poczekać?
Po prostu… uspokój się.
Wyluzuj, oddychaj. Tak jest, oddech.
Tak!
Cały ten myk z drukowaniem ciała i transplantacją pamięci,
szczerze mówiąc, tak absurdalnie wyprzedzał swoje czasy,
wywołał tyle konfliktów etycznych
i religijnego bla, bla, bla,
że zakazano go na Ziemi.
Pozwalają go używać tylko w kosmosie. Na Wymienialnych.
Jak ja.
Odkąd opuściliśmy atmosferę,
wypruwałem z siebie żyły przez całą drogę na tę planetę.
Dawali mi misję po misji.
Technika, o co chodzi? Ten dodatkowy kabel już tu jest.
Rzecz w tym, Mickey…
Sekcja Medyczna, powiecie mu?
Co mi powiecie?
Cześć, Mickey. Jak leci?
Masz zawroty głowy albo mdłości?
Chyba czuję się trochę nieswojo.
Twój stan się pogorszy, Mickey. Dostaniesz wysokiej gorączki.
Przyjmujesz teraz ogromne dawki promieniowania.
Z tego powodu tam cię wysłaliśmy.
Jasne.
Żebyś dał nam pełny opis objawów.
Chcę odhaczyć kilka punktów z listy kontrolnej
promieniowania kosmicznego.
Po jakim czasie zacznie cię piec skóra?
Następnie, po jakim czasie oślepniesz?
I oczywiście, po jakim czasie umrzesz?
To jest nasz prawdziwy cel.
Kiedyś w czwartej klasie, na lekcji biologii,
brzydko potraktowałem laboratoryjną żabę.
Przyszło mi do głowy, że to wszystko musi być karą.
Mickey, ściągnij rękawicę,
żebym zobaczył, co się dzieje pod skafandrem.
Widzieliście to?
Dzień dobry.
Nawadniaj się, Mickey.
Będzie cię koszmarnie suszyć.
Arkady, dawka była chyba za wysoka.
Co z tego? Umrze w ciągu dziesięciu minut.
Skup się na próbkach krwi.
Poleci mu z oczu, nosa, ust, uszu i odbytu.
Pobierz osobne próbki z każdego otworu. Dobrze?
I równocześnie zrób uaktualnienie pamięci.
Ten Mickey jest wyjątkowy, wiesz o tym?
Będziesz żył najkrócej ze wszystkich.
Słyszałem. Dziesięć minut.
Mam dobre wieści, raczej około piętnastu.
O wiele lepiej, prawda?
Mając polisę na życie, byłbym obrzydliwie bogaty,
choć oczywiście Wymienialnego nikt nie ubezpieczy.
Nie ma żadnych odszkodowań, związków, przywilejów emerytalnych.
Nie byłbym zdziwiony, gdybyście pomyśleli teraz:
„Dlaczego to sobie zrobiłeś?”.
Cóż, miałem kumpla, który powiedział mi,
że kiedyś makaroniki będą szły lepiej niż burgery.
A ja zaufałem temu gównianemu kumplowi i wziąłem ogromną pożyczkę
od pewnego cudnego dżentelmena, by otworzyć sklep z makaronikami.
4 1/3 ROKU TEMU ZIEMIA
Oż w mordę.
No dobra, spokojnie.
Wiem, że zostały wam 4 tygodnie.
Uznajcie to za małą demonstrację.
Przedsmak tego, co was czeka, gdy nie spłacicie nas w terminie.
Poza tym nie macie za wiele do roboty,
skoro wasz sklepik z makaronikami splajtował.
Doceniam ten pokaz, robi wrażenie.
Wiadomość jest jasna, dotarła do mnie:
„Spóźniam się z kasą.”
Będzie. Dwie osoby i…
Darius Blank. Wolałbym nigdy nie usłyszeć tego nazwiska.
Pan Blank nie przejmuje się tak bardzo pieniędzmi.
Ma ich mnóstwo.
Ten budynek to mała część jego majątku.
Oglądanie, jak umierają dłużnicy, delektowanie się detalami ich zgonu…
to sprawia mu prawdziwą przyjemność.
Wiadomość jest jasna. Możecie przestać.
To jest… Dotarło.
Dwa tygodnie, wystarczą mi dwa tygodnie.
Tyle wystarczy. A będzie więcej, skołuję więcej forsy…
Więcej forsy…
Ujęliśmy tego dżentelmena cztery dni temu w Ułan Bator, w Mongolii.
Wyglądają na drogie.
Bądźcie pewni, każdego, kto spóźni się ze spłatą,
dorwiemy choćby na krańcu Ziemi.
JEDEN JEDYNY MISJA NIFLHEIM
Postanowiliśmy opuścić Ziemię.
Nie układało mi się, nie miałem rodziny na utrzymaniu.
Zgłosiłem się na kolonistę,
ale na ten sam pomysł wpadł jakiś milion ludzi.
Jakby cała ta zafajdana planeta przed czymś uciekała.
Chyba wszyscy mają problemy finansowe.
Ale musieliśmy się dostać na ten statek,
bo był ostatni w sezonie.
Całe fale ludzi zdesperowanych, by opuścić Ziemię.
Oczywiście z antymigracjonistami to jak z grochem o ścianę.
Twierdzą, że należy naprawiać Ziemię,
zamiast ryzykować życie, migrując na inną planetę.
Ci pełni pasji kandydaci wydają się już wędrować myślami w kosmosie.
Co ważniejsze, ekspedycją kieruje
były kongresman Kenneth Marshall,
który przegrał w dwóch ostatnich wyborach.
Czy ten upadły polityk próbuje teraz stworzyć królestwo wśród gwiazd?
Czy to jego fanatyczni zwolennicy, którzy załatwili mu hojne finansowanie
od pewnej religijnej organizacji i korporacji?
Tak wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi.
Porozmawiajmy o tym z ludźmi.
Przepraszam, jest pan zwolennikiem Kennetha Marshalla?
Ja jestem, zdeklarowanym.
W pełni go popieram.
Jestem wręcz tym jednym jedynym.
To oficjalny kanał Marshalla?
- Jestem z EC 20… - Nie gadaj.
I Marshall to teraz ogląda?
- O Boże. - Zabierz mnie.
Proszę, zabierz mnie.
Potrzebujesz młodych i zdrowych ludzi.
Panie i panowie, w związku z dzisiejszą burzą piaskową
wejście wyłącznie przez bramkę trzy.
Odwiedźcie stoisko z przecenionymi goglami i maskami.
Dodatkowe pięć procent rabatu dla płacących Marshall Pay.
Inne ekspedycje mnie nie wzięły, ale mylili się, słowo.
Naprawiam kibelki. Piekę pierniczki. Weź mnie, daj mi szansę.
Też chcę do gwiazd, Marshallu i Ylfo.
Weźcie mnie ze sobą!
Wymienialny.
Aplikuje pan na Wymienialnego?
Poważnie?
Przeczytał pan cały formularz?
Tak.
Powinienem był go przeczytać.
Nie żebym miał za duży wybór.
Nie mam żadnych legitnych certyfikatów.
Tak naprawdę nie mam żadnych kwalifikacji.
Potem okazało się, że Timo już zaklepał sobie
miejscówkę na statku jako pilot latacza.
Kilka tygodni wcześniej dostał tymczasowe prawko.
Nie mam pojęcia, jaki kit wcisnął, żeby to załatwić,
ale szacuneczek.
Przepraszam.
Czy w pobliżu jest jakaś budowa?
Słucham?
Nie słyszy pani tego jakby…
odgłosu piły mechanicznej?
Nie.
Chciałem się stamtąd wynieść.
W miejsce, do którego nie docierałby ten dźwięk.
Gdzieś daleko w kosmosie.
Przeczytałeś te dokumenty?
Tak.
Czytałeś, więc wiesz, prawda?
To będzie ekstremalne zajęcie.
Ale sprawi ci też dużo frajdy.
Wyjaśnię wszystkie szczegóły.
Rozproszył mnie ten zapach… zapach włosów tej kobiety.
Jakby przywołał jakieś odległe wspomnienie, czy coś w tym stylu.
Ten ogromny zbiornik na dole to odzyskiwacz.
Trafiają tam odpady organiczne ze statku,
skórki jabłek, kości kurczaka, zgniłe jaja,
martwe ciała, ludzkie odchody, sam wiesz…
Miesza ja, oczyszcza i poddaje recyclingowi,
a potem wysyła porcję do tej drukarki.
Surowce do ludzkiego ciała.
Gdy umrzesz, a Komitet da zgodę,
wydrukuje nową wersję twojego ciała w ciągu 20 godzin.
Wyskakuj z ciuchów, przebierz się w to.
W ogóle nie słyszałem, co mówi.
Jakby wszystkie moje zmysły skoncentrowały się na nosie.
Prawdziwe déjà vu, tylko oparte na zapachu.
Zrobimy pełny skan twoich danych biologicznych.
Czyli będziesz odtwarzany dokładnie taki jak teraz.
Już zawsze.
Lepiej to wycisnę.
Inaczej będzie tu za każdym razem.
Szczęście, że nie wiedziała o tym na tyłku.
Po zrobieniu skanu ciała zgrała moje wspomnienia.
Nazwała to „kopią zapasową osobowości”.
Robię ją raz w tygodniu,
żebym nie miał luk w pamięci, gdy mnie drukują.
W przeszłości, żeby skopiować dorosły umysł,
potrzebny był dysk twardy o rozmiarze lodówki.
A teraz taka cegiełka. Sprytne, prawda?
Wstrzyknęła mi jakiś specjalny roztwór.
Przywołał falę wspomnień.
Zbyt wielu… wspomnień.
Wracaliśmy do domu z supermarketu.
Powiedziałem, że chcę usiąść z przodu,
bo jestem wystarczająco duży.
Potem zobaczyłem czerwony guzik.
Wcisnąłem go, a ona się rozbiła.
Przystaw go do głowy i naciśnij spust.
To ostatni wymóg, żebyś został Wymienialnym.
Udowodnij mi, że wierzysz w system.
Od teraz musisz przywyknąć do umierania.
To twoja praca.
Zacząłem czteroipółletnią podróż jako Mickey 1.
Kiedy utkniesz w statku kosmicznym na tak długo,
żarcie jest wszystkim.
Uwaga, Mickey 1.
Siedem kalorii ponad aktualnie przyznaną rację.
Tamtego pierwszego dnia w stołówce
chyba przemknęła mi już przez głowę myśl: „Co ja zrobiłem?”.
Całą salę wypełniali ludzie jedzący to gówniane żarcie
i panowała taka cisza, że usłyszałbyś spadającą szpilkę.
Do chwili, aż weszli tam Kenneth Marshall i jego żona, Ylfa.
A cały tłum ludzi zwyczajnie oszalał.
Myślałem sobie: „Co ja tu robię, u diabła?”.
Ale wtedy zobaczyłem ją.
Nashę.
Wtedy pierwszy raz ujrzałem Nashę Barridge.
W pierwszym dniu tej długiej podróży.
Przemowa!
No dobrze, wystarczy. Już.
Minuta takich owacji i tracicie pięć kalorii.
To 2 procent cennego posiłku, który teraz spożywacie.
Jak wiecie, naszym priorytetem
jest oszczędzanie zapasów żywności, aż dotrzemy na Niflheima,
żeby przeżyło nas jak najwięcej.
Więc słuchajcie.
Na przykład stosunek seksualny.
- Każda… - Sesja.
…sesja pochłania aż 100 kalorii.
- Przynajmniej. - Przynajmniej.
Zależnie od uczestników, czas razy liczba ruchów frykcyjnych równa się…
Kenneth rozmawia z Komitetem
o zakazie aktywności seksualnej na statku.
Co?
Nie mam z tym problemu.
Najdroższa, jesteś pewna, że to dobry moment?
Skarbie, wybacz, chciałam ci pomóc.
Nie. Wszystko gra.
Dobrze mi idzie? Mam być ostrzejszy?
- Tak! Idź na ostro. - W porządku.
Przyjaciele pionierzy,
gdy wylądujemy na Niflheimie i zaczniemy wytwarzać żywność,
odpalimy największą kampanię proseksualną w historii.
Zalejecie nasieniem całą planetę.
Najpierw przetrwanie! Potem szczytowanie!
Naprzód ruszymy i się rozmnożymy!
Szerząc nasz gatunek!
Zainfekujemy tę ziemię!
Marshall!
Więc i my się zainfekowaliśmy.
Miłością.
GŁÓWNE POZYCJE PLANETARNE
A potem, niestety, to jest…
Teraz podkręć to.
- O tak. - No weź, nie jest aż tak duży.
Przepraszam.
Gdyby nie Nasha, te cztery lata potwornie by się dłużyły.
Była ze mną w najlepszych chwilach…
i trwała u mego boku w tych najgorszych.
Nie każdy ma szczęście znaleźć taką bratnią duszę.
Nie zdarzyłoby się to, gdybym nie trafił na ten statek,
więc chwała rekinowi lichwy, Dariusowi Blankowi.
Dzięki, Darius.
Ale nie, żebym się obijał.
Co dzień byłem bardzo zajęty, opiekując się Nashą,
a ona jest wszechstronną i elitarną agentką.
I niełatwo wspierać kogoś,
kto jest żołnierką, policjantką i strażaczką.
Nie mam pojęcia, co we mnie widzi.
Jestem po prostu wdzięczny.
Kiedy tylko wyjdę z kwatery,
spotykam głównie wypełniających statek… przygłupów.
Mickey, prawda?
Możemy zapytać…
jak to jest, gdy umierasz?
No wiesz, kiedy cię na nowo drukują?
Jakie to uczucie?
No weź, powiedz nam. Serio chcemy wiedzieć.
Wyobraźcie sobie, całe lata
- razem z tymi deklami. - Nie powie.
To zagotuje każdego.
„Po moim trupie!”.
Czasem nawet Nasha,
- modelowa obywatelka… - Twoim trupie?
…musiała wkroczyć i przypomnieć,
że jesteśmy wielką, szczęśliwą rodziną.
- A ty dokąd? - Pomagamy sobie.
Chronimy się nawzajem.
- Zwarta, harmonijna społeczność. - Co teraz powiesz?
Komitet zmniejszył racje Mickeya 9 o połowę
i do odwołania wyznaczył go do ręcznego czyszczenia odzyskiwacza.
Gratki, stary!
Cześć, Mickey.
Musisz być głodny. Częstuj się.
Dzięki, Kai.
Zmieniłaś szampon?
Szampon?
Na całym statku jest jeden rodzaj.
Dziękuję.
To była bardzo długa podróż.
- W pięknej społeczności. - Cześć.
Ale Nasha była oczywiście moją jedną jedyną.
Na poważnie.
A co do mojej jednej jedynej fuchy… byłem z niej dumny.
Czułem się częścią drużyny.
Matthew!
- Wbijam ostatni poziom! - Pospiesz się!
Szybciej!
Moi bracia wędrowcy…
- I siostry. - I siostry.
Przebyliśmy długą drogę, cztery lata razem w tym statku.
A ja, my, kochamy was jak własną rodzinę.
I oto jesteśmy,
pod nami czeka nasza własna planeta czystości.
Co z nim, kurwa, nie tak? Jest taki irytujący.
Może ma grypę albo coś?
Jak dziewicze lody waniliowe.
Naruszone po raz pierwszy.
Będzie naprawdę zimno.
Pierwszy, kto tam poleci, zamarznie na śmierć.
Tak jest, Mickey. Oddychaj głęboko. Napełnij płuca.
Pomyśl, że w powietrzu jest nieznany wirus,
a ty wciągasz każdą mikroskopijną cząstkę, która tam krąży.
Wirusy zapełniają ci wszystkie pęcherzyki płucne.
Bardzo dobrze!
Bardzo dobrze! Genialnie.
W powietrzu naprawdę był nieznany wirus.
Zabójczy.
PRÓBKA WIRUSA Z NIFLHEIMA
Dorothy!
Czekajcie, on żyje.
I co z tego, kurwa?
Nie szkodzi.
Dziękuję.
W końcu, dzięki szczurom doświadczalnym Mickey 12, 13, 14, 15 i 16,
kłutym, gazowanym i palonym, uzyskaliśmy szczepionkę.
Mój wielki dar dla ludzkości.
Nie musieliśmy już nosić masek tlenowych,
oglądając do woli swoje oddechy.
Tylko spójrz, Jennifer. Bez sensu.
Nie wierzę, że wciąż tam tkwimy.
No wiem.
Lądowaliśmy wieki temu, a nadal jemy
to samo syfiaste żarcie z lotu.
Dlatego powinniśmy już budować kompleksy mieszkalne.
I jak najszybciej zacząć uprawy.
- Tak, pewnie. - Lać nasienie,
infekować ziemię, szerzyć gatunek.
Ale ziąb.
Patrz na kolor.
- Tak. - Jest piękny.
Co za niezdara. Powinieneś poćwiczyć pady.
- W porządku? - Nic mi nie jest.
Dawaj.
Co to jest pad?
Spójrz na Kai. Wzorcowa padaka.
- Tak? - Przymknij się.
Kai. O co chodzi?
Boże! Co to jest?
O mój Boże!
- Zabierzcie to! - Mickey!
Co do chuja? Co jest, kurwa?
Co to było, do cholery?
Nie wiem, ale jest tego więcej.
- Co… - Spierdalajmy stąd.
Już, Mickey, idziemy!
Szybko. Ruchy!
Jennifer!
Dziękuję.
Mickey, to Marshall.
Ty pierdolony, bezużyteczny gnojku!
Jesteś Wymienialnym!
Przeznaczonym na straty, do diabła!
Czemu Jennifer Chilton, wartościowa, płodna kobieta, umarła
- zamiast ciebie? - Chodź do mnie.
- Skosztuj tego. - Odwal się.
Właśnie to chcę wiedzieć. Niesmaczne.
Serio? Nie smakuje ci mój sos?
Nie, nie, kochanie.
- Patrz na te stwory. - Co się dzieje?
Są wredne, prawda?
Raczej głodne.
Hej, ty! Stój tam. Nie ruszaj się.
Łakną ludzkiego mięsa.
Są paskudne.
Skarbie, to idealne.
Nazwij je „paskudy”.
Nazwę je „paskudy”. Nadaję im nazwę „paskudy”.
Preston, słuchasz?
Wymienialny, zdecydowałem z Komitetem,
że od teraz dostaniesz połowę racji żywnościowych.
No i podwoili mi zmianę.
Czternaście godzin dziennie, siedem dni w tygodniu,
aż dostarczę im okaz paskudy.
Timo!
Mickey, kusząca krówka, twoja ulubiona.
Sam wybierałem. Smacznego!
Jak ja to przeżyłem?
Mickey!
Jeszcze nie umarłeś?
Jak to jest, gdy umierasz?
Mimo że to mój 17. raz, naprawdę nie cierpię umierać.
Wciąż.
Zawsze.
Za każdym razem.
Bon appétit.
Gdzie ja jestem? Co się dzieje?
Nie wyszedłem z drukarki?
Wciąż jestem 17.
Czemu ten stwór mnie nie zeżarł? Byłem nieprzytomny.
Nie wyglądałem dość smacznie?
Już rozumiem.
Zostawiła mnie dla dzieciaków.
Wspaniała mama.
Proszę, zróbcie to szybko.
No już, chłopcy, duże kęsy. Duże kęsy!
Dokąd zabieracie mnie teraz?
Te wszystkie odtworzenia popsuły moje mięso?
Hej!
Wciąż jestem dobrym mięsem.
Idealnie dobrym mięsem.
Jestem pyszny.
Porzucić mnie tak na środku pustkowia.
To nie jest fajne!
Hej!
Stój!
Hej!
- Ejże! Czekaj! Stać! - Dawaj!
Stój! Nie wjedziesz.
- Co? - Powiedziałem stać.
- O co chodzi? - O co? Kurde!
Spójrz, jaki wielki ten głaz. Ślepy jesteś?
Nie masz uprawnień, by wpuścić coś takiego.
Myślisz, że upchniesz tu coś tak wielkiego?
Polecenie z Naukowego, więc zejdź mi z dupy.
Wciśnij się tam i zarysuj gdzieś
moją bramę, będzie na ciebie.
Na mnie? Jak to? Czep się tych z Naukowego.
Kazali mi dostarczyć to w takim stanie.
Jebie mnie to, jasne?
Mają jakąś naradę. Nie mogę ich złapać.
Nie narażę dupy za ciebie. Zawsze, gdy wjeżdżasz
moją bramą, zachowujesz się, jakby była twoja.
Po co byłby mi ten sracz?
Zamknij już ryj, dobra?
Chyba dawno nie bzykałeś.
Pierdol się!
Niech cię szlag, Mickey!
Nie sądziłem, że cię tu dziś zobaczę.
Czekaj. To już ta godzina?
Jest 15.30? To nie ma sensu.
Tak jest.
Tak trzymaj, prosto.
Pamiętasz, o której wyszedłem?
Co ci mówiłem?
Czekaj, Buzzard. Nie tak to się robi. Jezu!
Odłącz zasilanie. Tamtą wajchą.
Nie rób tego. Stój!
Cholera! Co ci mówiłem?
Jebany bezmózgu.
- Przechodź. - Cześć, Steve.
Znowu nadeszła ta chwila.
Kolacja marzeń z Kennethem Marshallem.
Kto będzie gościem honorowym miesiąca?
Wielka niespodzianka już czeka.
Trzymajcie się mocno, bo gołąb szczęścia
być może już trzepocze skrzydłami, frunąc do kogoś z zaproszeniem.
Od gołębia, z miłością, bajo.
Co to ma być?
Czemu nie jesteś martwy?
O nie. Boże.
Nie.
Jesteś 18? Wydrukowali cię dzisiaj?
Co tu się odpierdala? Według Timo
powinieneś teraz kapać z dupska jakiejś paskudy.
Musisz to ujmować w takie słowa?
O Boże. Mam totalnie przejebane.
O czym mówisz?
Zwielokrotnienie.
Muszę cię zabić.
Zabić mnie?
Jeśli jeden z nas ma umrzeć, powinieneś zabić siebie.
Minęły jakieś dwie godziny, odkąd mnie wydrukowano.
Nawet nie zdążyłem pożyć.
A ja nie umarłem, więc ty się nie liczysz.
Wracaj do odzyskiwacza!
Zwielokrotnieni. Od czego by tu zacząć?
Ludzkość nie jest przygotowana
na prawne i etyczne skutki technologii drukowania człowieka.
4 2/3 ROKU TEMU ZIEMIA
Proszę, powiedzcie mi,
czy ktoś z was zagwarantuje,
że ta technologia nie będzie nadużywana?
Nikt z ich Wydziału Badań i Rozwoju nie dał przekonującej odpowiedzi.
Ale prawdziwym problemem było to, że jeden z twórców technologii
okazał się rasowym psychopatą.
Alan Manikova.
Myślę, że to on.
Jest pani pewna?
Doszło do serii nadzwyczaj brutalnych morderstw
na osobach bezdomnych. Był tylko jeden naoczny świadek.
Alan Manikova idealnie pasował do rysopisu.
Gliny myślały, że mają sprawcę, ale Manikova dysponował żelaznym alibi.
W czasie morderstwa
malowano go do programu naukowego dla dzieci.
…pomóż mi z czerwonymi i białymi krwinkami, proszę.
Ale gliniarze go przejrzeli. Gdy zrobili nalot na dom Manikovy,
przynieśli dwa zestawy kajdanek z nakazem.
Rozpracowali go. Albo raczej… rozpracowali ich.
Który to oryginalny Manikova?
Ty?
Czy ty?
Tak, było ich dwóch.
Jeden mordował, drugi zapewniał alibi.
Manikova bez wiedzy firmy wydrukował drugiego Manikovę.
Teraz zadam wam pytanie.
Byli wspólnikami czy jeden działał na rozkaz drugiego?
To osobne, niezależne przestępstwa czy od początku byli jedną osobą?
Dostaną w więzieniu po pół porcji czy każdemu przypadnie pełny posiłek?
Policja, eksperci od prawa, filozofowie, wszyscy byli w kropce.
Ale kiedy Manikova 1 i 2 siedzieli zamknięci w pokoju przesłuchań,
brutalnie zamordowano kolejnego bezdomnego.
Przed wami… Manikova 3.
Chyba reporter marnego tabloidu
nazwał ich Zwielokrotnionymi, a może jakiś profesor.
Ktokolwiek na to wpadł, przyjęło się.
I wkrótce słowo „Zwielokrotnieni” zaczęło budzić strach i pogardę.
Zwielokrotnieni są wynaturzeniem. Niszczą ład naturalny.
Każdej duszy jest przypisane jedno ciało. Prawda?
Jedna dusza, jedno ciało.
Nasz Pan błogosławi tylko temu związkowi jeden plus jeden.
Ale były kongresman Marshall poruszył temat godny rozważenia.
Szkoda byłoby nie zbadać
potencjalnego zastosowania tej zaawansowanej technologii.
Z radością przyjąłem zaproszenie od Komitetu.
Nakaz stawienia się, panie Marshall.
Jasne. W każdym razie
skorzystam z okazji, by zabrać głos jako dowódca ekspedycji.
Drukowanie ludzi to grzech.
Zwielokrotnieni są dziełem Szatana.
Jednak zastanawiałem się, jak możemy wykorzystać
to wynaturzenie dla wspólnej korzyści ekonomicznej.
Proponuję…
program testowy drukowania ludzi poza Ziemią, pod ścisłym nadzorem.
Limitujący takich osobników do jednego na ekspedycję, na planetę.
I nadanie im nazwy „Wymienialni”.
W przypadku Zwielokrotnienia
zlikwidujemy każdego winnego osobnika
całkowicie, jego ciało i umysł, wszystko dla dobra służby publicznej.
W trakcie ekspedycji na Niflheima każdy Zwielokrotniony będzie
natychmiast aresztowany, stracony i definitywnie wykasowany.
Moja głowa.
Ale co ma we łbie ten koleś?
Nasha mówiła, że Mickey 3 był jęczącym przylepą.
5 był niezdecydowany.
A 8 wkurzający i raczej głupawy,
ale żaden nie był totalnym czubem.
Ale nawet ten świr boi się statusu Zwielokrotnionego.
To oznacza definitywną kasację.
Chce mnie wywalić do odzyskiwacza.
Skoro jeden z nas ma odejść…
to nie będę ja.
Na pół!
Pół, pół, pół!
- Co? - Na pół. Pół!
Podzielę się z tobą.
Dam ci połowę racji. Podzielimy się też pracą.
I możemy umierać na zmianę.
Jesteś 18, weźmiesz numery parzyste,
ja ogarnę 19, 21 i inne nieparzyste.
Boisz się umrzeć?
W jakimś sensie tak.
Umierałeś wiele razy. Co cię tak przeraża?
Do tej pory umierałem…
i po prostu rodziłem się ponownie.
Miałem poczucie, że to dalej jestem ja.
Ale teraz…
kiedy umrę…
będzie już po mnie.
To ty będziesz żył dalej.
Rozumiesz, o czym mówię?
Nie lubię cię.
Jesteś taką pizdeczką.
Ale jestem tobą.
Ja tobą nie.
I nie będę żył jak ty.
Zabiję cię!
Co ty odpierdalasz? Chcesz przyciągnąć uwagę?
Nie mają nawet kamer. Ściągnij to, przygłupie.
Amator. Twój pierwszy raz?
Nie.
To czysty towar, prawda? Nierozcieńczony?
Za kogo mnie masz?
To czysty, niechrzczony Oxy.
Zajebiście rzadki.
Z jednego miotacza pozyskasz tylko dwie kapsułki Oxyzofolu.
Co ty?
Czuję to.
Co ty robisz?
To nie tak. Otwórz to.
Nie powinniśmy zabić sukinsyna?
- Tylko żartowałem… - Co?
Nie udawaj zdziwionego. Dzielę z tobą wspomnienia.
Forsa, którą przepuścił.
Kutafon wziął większość pożyczek pod naszym nazwiskiem.
W rejestrze Dariusa Blanka to my mamy krechę.
To wymaga weryfikacji.
Dobrej zabawy.
Zabijmy go.
Odbiło ci? To mój jedyny kumpel.
Kumpel? Byliście tylko razem w sierocińcu.
Czekaj.
Timo.
Mickey, co…?
Widzę, że interes kwitnie?
O czym ty mówisz?
Zbliża się kolejny ćpun.
Timo!
Powaliło cię?
Czekaj, aż stąd wyjdę. Zabiję cię! Co to ma być?
Opuść się niżej!
Jebany idioto.
Dobra.
Dobra. No już.
Mickey, pomóż mi.
Co to? Czemu jest czerwone? Wygląda na gorące.
Co ty robisz?
Dam ci posmakować umierania,
skurwysynu.
Co?
Daj spokój!
Przestań. Przestań!
Czy to Mickey? Co jest grane?
Mickey, co ty tu robisz?
Timo przypadkowo tam wpadł, ale nic mu nie jest.
Chcesz dalej dilować, matkojebco? Uważaj na słowa.
Co się stało? Nic ci nie jest?
Co z twoją ręką?
Wyrzucałem śmieci, potknąłem się i wpadłem do dziury.
Gdyby nie Mickey,
byłbym papką w odzyskiwaczu.
Hej.
Nic ci nie jest?
Miałeś zostać w łóżku. Druknęli cię kilka godzin temu.
Tak, mogłem zostać.
Słyszałeś plotki?
Jakiś koleś handluje nierozcieńczonym Oxyzofolem.
Co? To chore. Porąbany pomysł.
Tak między nami, Timo.
Tableteczka przed snem, żeby sobie ulżyć, rozumiem.
Ale czysty towar to przegięcie pały.
Tak, zdecydowanie. To złe.
Nasha, odprowadź Mickeya. Ja tu wszystko ogarnę.
Tak. Dziękuję. Do jutra.
Dzisiaj mam ochotę na B6.
B6?
Tak.
Latająca Nasha?
To idealne miejsce na tę pozycję.
Co w ciebie wstąpiło?
Nie poznaję cię.
B6?
B6 była nasza, Nasha.
Mickey?
Cześć, brachu.
Akurat szedłem do twojej kwatery.
Wyglądasz git, Mickey.
Tak jest. Dobra.
Stań tutaj. Otocz go ramieniem.
Świetnie. Szeroki uśmiech, Mickey.
- Trzymaj. - Uśmiech.
Przepraszam, możecie stanąć? Dziękuję.
Dobrze. I akcja.
Gratulacje.
Szczęśliwym zwycięzcą miesiąca, farciarzem
uhonorowanym prywatną kolacją…
Do kamery… prywatną kolacją
z jednym jedynym Kennethem Marshallem jest…
Patrz w obiektyw.
Jest Mickey.
Super. Szeroki uśmiech.
Uśmiech.
Tak. Wspaniale. Dobra, cięcie.
Marshall chce, żebyś przyszedł od razu.
Przygotował całą ucztę tylko dla ciebie.
Dobry Bóg obdarzył cię dziś łaską.
Najpierw muszę wrócić do kwatery.
Idź się nawpierdalać, Mickey.
JEDEN JEDYNY GOŚĆ HONOROWY MIESIĄCA
Ten zjeb pewnie już się ślini nad moją piękną Nashą.
To odrażające.
A bardziej to, że ja się ślinię
na myśl o steku z polędwicy, który dostanę u Marshalla.
To jest takie złe!
Cieszę się, że ci smakuje.
A jak sos?
Wybacz. Proszę, kontynuuj.
No tak, Mickey…
Wracając do tego, co stało się z…
Jennifer.
Tak, Jennifer.
Jennifer…
Chilton.
No wiem, wiem.
Kiedy straciliśmy naszą drogą Jennifer Chilton,
być może ciut się uniosłem i padło kilka niemiłych słów.
Wiem, że późno, ale chcę przeprosić.
Zawsze taki jest.
Uroczy człowiek, a potem nagle rzuca ci się do gardła.
Skarbie, próbuję tu coś załatwić.
Wybacz. Nie otrząsnąłeś się po wyjściu z drukarki.
Posilaj się dalej.
Przyszedł nasz drugi gość specjalny.
Cześć, Kai.
Przepraszam za spóźnienie.
Bardzo ładnie wyglądasz.
Dziękuję.
Chodź.
Miło cię widzieć.
Siadaj.
Wszystko gra? Emocjonalnie?
Tak, czuję się świetnie.
Dziękuję.
Miło to słyszeć. Tak mi przykro z powodu Jennifer.
Ponoć byłyście bardzo blisko. Najlepsza przyjaciółka.
Ale wiedziałam, że to cię nie złamie.
Dziękuję pani.
Ale nie zaprosiliśmy cię tylko, by nieść pociechę.
Mamy cię na oku, Katz.
Mnie, proszę pana?
Mogę zapytać dlaczego?
Jesteś jedną z nas.
Ze swoimi nieskazitelnymi genami
idealnie nadajesz się do kolonii, którą sobie wymarzyłem.
Dziękuję panu.
Dlatego kościół, to znaczy… firma
wybrała mnie, żebym pokierował ekspedycją.
Zaludnionej mieszańcami Ziemi nie da się ocalić.
Ale ty jesteś kimś wyjątkowym, a ja tworzę świat
na dziewiczej planecie, pełnej doskonałych ludzi.
Jak ty. I my. Zgadza się, skarbie?
- Tak. To jego wizja. - Moja wizja.
- Owoc wrażliwości. - Owoc.
Bądźmy szczerzy, to dzięki parametrom zdrowotnym
dołączyłaś do tej ekspedycji, zamiast lecieć na jakąś żałosną planetę,
gdzie wsadzają mikroczipy w embriony ze sztucznego zapłodnienia.
Jesteś idealną kandydatką
do programu naturalnego rozrodu na Niflheimie, czyż nie?
Panie Marshall, jestem dla pana tylko macicą?
Nie! Nic takiego, Kai.
Ten mężczyzna za nic nie uprzedmiotowiłby kobiety.
Mówi tylko, że kieruje się bardzo wysokimi standardami.
Marzy o planecie zasiedlonej wyłącznie przez ludzi czystej rasy.
Jedzących owoce prawdziwych upraw i prawdziwe mięso.
Oraz kolacje z delikatnymi, pysznymi sosami.
Sos jest prawdziwym papierkiem lakmusowym cywilizacji.
Tylko barbarzyńcy pożerają przypalone mięso.
Skosztuj sosu, Kai. Proszę, sama zrobiłam.
Dziękuję.
Ale najpierw powiem kilka słów o Jennifer.
Modlitwę.
Zawsze chętnie się pomodlę.
Jennifer, gdy 4 lata temu poznałam cię w stołówce…
Byłaś…
Dobry Boże…
Jedna jedyna dusza Jennifer Chilton została odebrana jej cudnej przyjaciółce.
Dobry Boże…
Radujmy się w Panu
Naszym jednym jedynym
Wszechmocny, pozwól nam śpiewać Chwałę Ojca w głos opiewać
Dzięki, Wszechmocny W końcu wolni
Ku Ziemi Obiecanej zmierzamy Morzu bieli w Twym blasku skąpanym
Twe Królestwo przed naszymi oczami
Alleluja, Alleluja
Służą ci serca wybranych
Medyczny!
Tutaj i teraz Na wieki wieków
- Amen - Amen
Przepraszam pana. To żenujące.
Mięso in vitro, które zjadł, zawiera eksperymentalny hormon wzrostu.
Jak widać, to wciąż ryzykowne. Bardzo pana przepraszam.
A to nie efekt przejedzenia?
Opychał się bez opamiętania.
Nie, szefie. Ma czerwoną wysypkę na szyi.
To efekt uboczny hormonu wzrostu.
Tak mi wstyd.
Biorę za to odpowiedzialność i składam natychmiastową rezygnację.
Nie, nie ma mowy. Sztuczne mięso to syf.
Jak mamy je ulepszyć, nie potykając się w marszu ku perfekcji?
Nie. Arkady, znoś z dumą porażki. Jak ja, mój przyjacielu.
Tak jest. Dziękuję panu.
Dowódco.
Testujecie na nim te śmieciowe obiady z lotu?
Śmieciowe obiady?
Tak młodzi żołnierze teraz to nazywają?
Przepraszam.
Bardzo cię boli?
Zostałem ukarany.
- Co? - To moja kara.
Powinienem był iść do Nashy, zamiast tutaj.
Dorothy, daj Fioletowego Jasia.
Pamięta pan lek przeciwbólowy, nad którym pracujemy?
Fioletowy Jaś. Szybka ulga dla rannych, tak?
Tak. A skoro Mickey cierpi tak wielki ból,
to idealna okazja na mały test.
- Podaj mu to. - Robi się.
Dawaj, Fioletowy Jasiu.
Dobrze, zaczyna się.
Proszę go nie dotykać.
Mickey, widzisz mnie?
Mickey? Mickey!
Wracaj na podłogę.
Mickey?
O Boże.
Mój Boże.
Co robimy?
Przepraszam pana. Uśmierzacz bólu nie działa.
Nie filmuj, Preston. Proszę, wyłącz to.
- Tak będzie humanitarniej. - Tak jest.
Nie. Co ty wyprawiasz?
Nie zrobisz mi dziury w dywanie.
To strzelę do niego z boku.
A co z krwią?
To perski Tabriz!
Słonko, uspokój się.
Strzel teraz.
Co tu się dzieje, u diabła?
To miała być pieprzona kolacja!
On jest waszym gościem!
Agentko Kai Katz, co się z tobą dzieje?
On jest tylko mięsną matrycą. Cholernym wydrukiem.
Wymienialnym.
Sam się zgłosił.
Tak jest.
To dla naszej planety.
Przepraszam pana.
Dowódco.
Proszę nie strzelać.
Już mi lepiej.
Nie wydaje mi się.
Wygląda, jakby wciąż go bolało.
Jasne, że boli.
Naprawdę dobrze się czujesz?
Dziękuję panu za kolację.
Moja kwatera. Musisz się umyć i odpocząć.
Mną się nie przejmuj. Pójdę sam.
Muszę wrócić do pokoju. Nasha zaraz…
Idziemy do mojego.
Proszę. Sucha.
Piję ją, gdy boli mnie żołądek.
Jest z Ziemi. Bardzo cenna, więc oszczędzam.
Ale zaparzyłam ci trochę.
Dzięki.
Siadaj.
Wiesz, Mickey. Nie chciałam cię o to pytać.
Ale tylko ten jeden raz, dobrze? I bardzo przepraszam.
Jak to jest… umierać?
Pytasz z powodu Jennifer?
Tak.
W ostatniej chwili nasze spojrzenia się spotkały.
Co czuła, kiedy cały ten lód się na nią zwalił?
Nie mogę przestać o tym myśleć.
Nie sądzę, żeby czuła to co ja.
Umieram tak często…
Ty wiesz, że się zbudzisz, prawda?
Umierasz z tą świadomością.
Nie.
Zawsze czuję przerażenie.
Umieranie jest okropne. Nie cierpię go.
Ile razy bym przez to nie przechodził, przeraża.
Wciąż. Zawsze. Za każdym razem.
Ale jesteś tutaj.
A Jennifer nie ma.
Tam na zewnątrz.
W całym wszechświecie.
Nigdzie jej nie ma.
Nie wyglądasz jak ktoś wydrukowany.
Jesteś po prostu człowiekiem.
Macie z Nashą otwarty związek?
Muszę iść.
Nasha, proszę, wybacz mi.
Facet, z którym uprawiasz seks…
to nie ja.
To nie ja!
Ty skurwysynu. Jak śmiałeś ją tknąć!
17!
Czułam, że to się kiedyś zdarzy.
Czekaj… Stańcie obok siebie.
Chwila, ściągnij to.
- Co? - Żebyście wyglądali tak samo.
O Boże.
Nasha, jak możesz się teraz śmiać?
To Zwielokrotnienie. Jestem już martwy.
Daj spokój.
Kiedy powtórzy się taka okazja? Tylko pomyśl.
Byłbyś taki napalony, gdybyś miał dwie mnie.
To jest „Łagodny Mickey”. A to „Habanero Mickey”.
To takie podniecające!
Coś zupełnie innego.
Nasha, też jesteś inna. Dziwnie się zachowujesz.
Jezu.
Brałaś z nim Oxyzofol?
Tylko odrobinę, z mnóstwem wody.
Chcesz trochę?
Tak, wyluzuj.
Nie bądź taki spięty.
Nasha!
Zasraniec chciał mnie zabić.
W tym pokoju. Spójrz, krwawiłem.
A ty niby nie myślałeś o tym samym?
Widziałem, jak się skradasz!
Zamknijcie się. Mordy w kubeł.
I siadajcie.
Dobra, uwaga.
Od teraz będę was dokarmiać tak często, jak się da,
więc grzecznie i bez kłótni.
18 mówił, że macie to ustalone.
Żarcie na pół, praca na pół. Śmierć na zmianę, parzysty i nieparzysty.
Świetny system. Wynegocjowane, więc teraz wyczilujmy.
Dobra?
Zostawisz nas na chwilę w spokoju?
Dlaczego? W czym problem?
Niech to szlag, wychodzę.
Ale z ciebie dzieciuch. Facet potrzebuje działki Oxyzofolu.
Możesz wyluzować.
To były drzwi?
O kurwa.
Kai!
Czekaj, pogadajmy.
O czym? Mam gdzieś twoje życie prywatne.
Dobra. Spoko. Ale co się dzieje?
Dokąd tak pędzisz?
Byłam świadkiem złamania zakazu Zwielokrotnienia.
Jako agentka mam obowiązek to zgłosić.
Dobra, spoko.
Od kiedy tak cię ciągnie do pokoju Mickeya?
To twój pierwszy raz, prawda?
O co chodzi z Kai, brachu? Po co przyszła?
Co mamy teraz zrobić?
Pójdzie prosto do Marshalla i nas zakapuje, prawda?
Musisz wyluzować. Nasha to ogarnia.
Potrafi przekonać każdego do wszystkiego.
O Boże. Poza tym…
WIECZÓR Z KENNETHEM MARSHALLEM
…ten głąb jest zajęty swoim błazeńskim programem.
…wędrowali w pyle i złożą je
na tym pięknym, męskim, wyględnym, dorodnym…
A to kutas. Co za jebany atencjusz.
…buzującym charyzmą… głazie!
Co ten fajfus podał ci na kolację?
Było chociaż dobre?
Naprawdę chcesz wiedzieć, co się stało na tej kolacji?
Czyli ten z 17 na klacie
to Mickey, który niedawno był u mnie w pokoju?
A ten, którego obściskiwałaś?
To 18, prawda?
Tak.
Dobra.
Możesz zachować 18, ja biorę 17.
Co?
Jest ich dwóch. Podzielmy się.
Jednym jedynym…
Dobrze rozumiem?
Fajdałeś w gacie na podłodze,
a on przylazł i dziabnął cię w szyję strzykawką?
Właśnie to się stało?
Nie sfajdałem się w gacie. Tylko trochę rzygałem.
Nie o to chodzi!
Ocierałaś się o niego przy każdej okazji, piździgębo.
Zawsze chciałam skopać ci dupsko.
Nasha, daj spokój, staram się być taktowna.
Mickey 17 był bliski skoku w bok, jeśli wiesz, o czym mówię.
Omal nie zostawił cię dla mnie. Właściwie, prawie…
Skok w bok? Zamknij ryj!
Nie jest ciastkiem, by go dzielić na pół.
17 i 18 to Mickey. Obaj to mój Mickey.
Więc po tym, jak Marshall wyruchał cię na sucho,
dałeś mu popalić, prawda?
Prawda?
Co powiedziałeś?
Że dziękuję mu za kolację.
Co powiedziałeś?
Dziękuję panu za kolację.
Za co, kurwa, dziękowałeś?
Że przytknął ci gnata do głowy,
żeby rozjebać ci mózg?
Boże, jesteś taką pizdeczką!
Pierdolony przegryw!
Chyba jestem typem przegrywa.
Co?
Tym właśnie jesteś?
Tym jesteś?
Ku Ziemi Obiecanej zmierzamy
To nie twoja wina.
Amen!
Zabijmy tego chuja.
Amator zabijania się znalazł.
„Zabić to, zabić tamto. Może zabijmy wszystkich?”
Jak chcesz, możesz zostać i oglądać TV.
Czekaj.
Gówno wynegocjujesz… z takim podejściem.
Jezu, rozumiem.
Haj po Oxyzofolu.
Mickey?
Co ty…?
- Ma twoją broń. - Co?
Trzeba go zatrzymać.
Co? Dokąd on idzie?
Po co? Po co dowódca Marshall
przecina ten wielki, piękny, wyględny głaz?
Piękny. Elegancki, seksowny, rasowy.
Rasowy.
Będą na nim wyryte nasze nazwiska.
Moje i twoje. I twoje!
Twoje! Twoje! I twoje!
I twoje, moja piękna Ylfo.
Niemal każdy z was będzie upamiętniony
w historii, jako dumny założyciel pierwszej generacji Niflheima.
Tak!
Nasz czarny diament węgielny.
Piękny, o połyskliwej czystości.
Ten głaz stanie się symbolicznym pomnikiem Niflheima,
jednej jedynej czystej kolonii planetarnej.
Jednego jedynego
Niflheima!
Jednego jedynego
Niflheima.
Jednego jedynego!
Proszę tego nie dotykać!
Może zarażać!
To coś zaraża!
Dotknie cię i umierasz!
- Mickey? - Wszyscy uciekać!
- Stójcie! - Mickey!
- Wracajcie! - Mickey!
Zamknąć wyjście! Odizolować pomieszczenie!
Uspokoić się, do cholery!
Odkażanie.
Zacznijcie fazę jeden. Agenci!
Kombinezony ochronne!
- Arkady. - Tak!
- Rusz dupę! - Tak jest!
Złapcie to!
Złapcie to żywcem!
Jest tutaj!
Tak jest.
Łap to.
Łap… Niech to szlag!
Wymienialny, ty nie potrzebujesz kombinezonu ochronnego.
Złap to cholerstwo!
No łap tego stwora, baranie!
Schwytaj go!
Mickey!
Gdzie drugi Mickey?
Nie wiem!
Mickey, tutaj! Dawaj!
Tak jest, mamy go!
Nie. Weź pistolet!
Mickey, nie!
Zwielokrotnieni.
Nie strzelać. Obezwładniłam go!
Nie strzelać!
Tak. Zachować spokój. Spokojnie.
Mamy wszystko pod kontrolą.
Wymiatasz, Marshall! Brawo!
Te zwielokrotnione szumowiny zniszczyły nasz cenny symbol…
Zabić to!
Padnij, szefie!
Otworzyć ogień!
Odkazić mnie!
Aresztować go. Jebani Zwielokrotnieni.
Powiedz Komitetowi, że celowałeś do paskudy.
W innym razie skasują was na dobre.
Sranie w banię.
Naprawdę myślisz, że Kapitan Kuśka pozwoli nam żyć?
Zastrzeli nas osobiście.
To świr.
Nikogo nie słucha.
Największy i najgłupszy pojeb ze wszystkich Mickeyów.
A to już coś mówi.
Spieprzył mi życie.
Doprawdy?
Mieliśmy przejebane od chwili, gdy uznałeś,
że nie umrzesz i przypełzłeś do mamusi.
To nie moja wina. To przez paskudę.
Paskudę?
Gdyby paskudy mnie zeżarły, tak jak powinny,
nie bylibyśmy w tej sytuacji. Ale wykopały mnie stamtąd
i jestem Zwielokrotnionym.
Wykopały cię?
Tak.
Popychały mnie, ciągnęły
i wytachały z powrotem na śnieg.
Nie wyglądam dość apetycznie albo jadę padliną.
Sam nie wiem.
Może gdybym był w jakimś sosie.
Czekaj.
Mówisz, że cię ocaliły?
Pomyśl o tym.
Powinieneś był umrzeć w tej szczelinie.
Paskudy cię uratowały.
Jeśli tak na to spojrzeć…
one jakby mnie odprowadzały.
Może trzeba było im podziękować.
Tak.
Raczej nie chciały cię zjeść.
Prawda?
O Boże.
Zgłośmy to tym z Naukowego. One ratują ludzi.
Tak. Muszą się o tym dowiedzieć.
Uratowały mnie.
Gdzie pierdolona drabina?
Miałeś przynieść jebaną drabinę.
Nie wiem…
Dawaj. Pomogę ci.
Przestań. Sam to zrobię.
Sam zejdę. Odpierdol się.
No już.
Cześć, Timo.
Co tu robicie?
Serio jesteście Zwielokrotnionymi?
Ale to ty. Masz to wypisane na tępym ryju.
Ty mi to zafundowałeś. Prawda?
Upsik.
Macie, musicie być głodni.
Dzięki. Wiedziałem, że przyjdziesz.
Co ty knujesz?
Co to za graty?
Więc…
sprawa wygląda tak.
Muszę nagrać film i wysłać go pilnie na Ziemię.
Film? Na Ziemię?
Tak.
Jest dla…
Dariusa Blanka.
Darius Blank. Kto to?
Znalazłem dziś pod drzwiami.
Napisany ręcznie.
Piękny charakter pisma.
Od współpracownika Dariusa Blanka?
Tak. Od jego współpracownika.
Jebanego współpracownika.
Wiesz, co to znaczy? Że oczywiście…
ten pierdolony król rekinów lichwy
znalazł sposób, jak wysłać jednego ze swoich chłopców aż tutaj,
na Niflheima, gdzie teraz jesteśmy!
Z milion jebanych mil od Ułan Bator.
Wiesz, o czym mówię? I jak to daleko?
„Nieważne, jak nędzną kwotę zebrałeś,
za przekaz na Ziemię naliczą ci międzygalaktyczną opłatę transferową.
Czyli ponad… połowę całej sumy”.
Jebany współpracownik. Nie mam pojęcia, kto to jest!
Nie wiem, kto to. Czy to nie porypane?
„Prześlij wizualne dzieło sztuki. Plik wideo, który uchwyci detale śmierci”.
Czytaj na odwrocie.
Mam pociąć na minimum 13 kawałków.
Pociąć? Co to, kurwa, jest?
Co ci mówiłem o zbliżeniu?
Zbliżenie jest ważniejsze, jasne? Weź kamerę 32K
i ustaw ją tu dla pana Dariusa Blanka. Zrozumiałeś?
Przykro mi, Mickey.
Teraz rozumiesz, wszystko jest w liście.
Jeśli nakręcę wideo i mu wyślę, pozwoli mi żyć.
A jeśli nie, oni wyślą zbira
i od razu mnie sprzątnie.
Więc co mam robić?
No weź, stary. Jeśli umrę, już po mnie.
Ale ty jesteś Wymienialnym. Wydrukują cię znowu.
Proszę, Mickey. Jestem twoim kumplem.
Proszę, zrób to dla kumpla. Jeden raz.
Musisz to dla mnie zrobić, jestem jak brat.
Przepraszam.
Bardzo przepraszam.
Oż kurde.
Trzeba było go zabić, gdy mieliśmy okazję.
Zrób to ten jeden raz.
To wszystko, o co proszę.
Przestań beczeć, fiucie! Wkurwiasz mnie!
Może papier, kamień, nożyce?
I porazimy przegranego?
Nie? No dobra. Poraź go.
Jego?
Tak, jego.
Zaskoczyłeś mnie. Myślałem, że jego.
Myślałeś, ale z miękiszonem pójdzie łatwiej.
Dobra.
Jesteś tępą, jebaną pizdą, Timo.
Jeśli to zrobisz i darują ci życie,
myślisz, że to zakończy sprawę?
I że własnoręcznie nie rozerwę cię na strzępy?
Boże. O co to wielkie halo?
Weź mnie zamiast niego.
Zwiąż go.
Co?
Potnij mnie, nie jego.
Patrz na typa.
Dostał raz taserem, a wygląda,
jakby właśnie ruchał się z węgorzem elektrycznym.
Ale mnie możesz pociąć na dziesięć kawałków Mickeya,
a dalej będę świeżutki jak najświeższe sashimi.
Głowa zawsze wysoko.
Darius będzie zachwycony.
Tylko musisz mi pomóc.
Pomóc?
Przyda mi się więcej tego… Oxyzofolu.
Tak, mam trochę Oxy.
Ale nierozcieńczonego.
Zachciało ci się…
teraz nierozcieńczonego Oxy?
Tak.
Uznaj to za…
Uznaj to za ostatniego…
papierosa przed egzekucją.
Zrób chociaż tyle dla kumpla.
Daj mu swój.
Co?
- No już. - Nie.
Następnym razem masz gratis. Znasz mnie.
To było drogie.
Klucze!
Nasha.
Nie rób tego.
Zrób to.
Nasha, co ty wyprawiasz?
Co tu się dzieje?
Nasha, nie ruszaj się.
Trochę mnie to zaszokowało.
Ona dosłownie chciała mu urżnąć łeb piłą mechaniczną.
Ale potem przemyślałem to i bardzo się… wzruszyłem.
Jest jedyną osobą, która potrafi tak dla mnie ześwirować.
I to nie był pierwszy raz.
Halo? Możemy w czymś pomóc?
Nasha, po prostu idź.
Ściągaj to. Wchodzę tam.
Co robisz?
Wchodzę tam. Zostawiliście go samego.
Ale to jego praca.
Wisi mi, że to jego praca.
Wzywam ochronę. Nie wiem, co jeszcze…
Ja jestem z ochrony! Dawaj kombinezon!
Trójeczki.
- Arkady 3.0. - Tak.
Wszystko gra.
Nasha, tylko ona była zawsze przy mnie.
Zawsze mnie kochała.
Każdego mnie.
Nawet jego.
Mnie, którego zupełnie nie rozumiem.
Co się dzieje?
Ty nic nie wiesz. Krążą tak przez całą noc.
I stale ich przybywa.
Co tu robią?
Nie wiemy. Mogą się przegryźć przez lód i kamień.
Co będzie, jeśli wlezą do statku. Zgroza.
Ten w stołówce nie wydostał się nawet z worka.
Słyszysz? To stwór, którego złapaliśmy wczoraj.
Idziemy.
Czekaj… to maleństwo?
Tak, krzyczało i płakało jak dziecko.
Wtedy zaczęły się gromadzić.
Chwila.
Nie zatrzymuj się, Mickey.
To była… ta, z którą…
Idź dalej.
Mniejsza z tym.
Cześć. Co słychać?
Przepraszam!
No już.
Proszę o przejście.
Czemu urządzili Centrum Operacyjne tam?
Nie wiem. Mam dostarczyć więźnia.
Pewnie Ylfa narobiła rabanu. Chce dostać tę paskudę.
Dorothy, mam ważne informacje o paskudach.
Mickey chce złożyć oficjalny raport.
Czekaj.
Tak. Wiedziałam.
Wczoraj w stołówce, gdy łapałeś małą paskudę, widziałam to.
Widziałaś to?
Ale nie wiem, co znaczy.
Tylko naśladujesz.
No, początkowo…
Dorothy, z życiem!
Teraz jest naprawdę nerwowo. Pogadamy potem.
Nagrywamy ich odgłosy, żeby poszukać jakiegoś wzoru.
Komitet ogłasza alarm trzeciego stopnia.
Pełne dowodzenie przekazano dowódcy Marshallowi stosunkiem głosów
36 do 21.
Dziękuję.
Co za wydarzenie. To naprawdę niezwykły składnik.
Pojawia się szansa na zupełnie nowe sosy.
To taka wielka… Jak to ująć?
Okazja, proszę pani. To wielka okazja. Wręcz wspaniała.
Tak, to wspaniała okazja.
Istny dar niebios.
Nie zawiera szkodliwych patogenów?
Na pewno nie, proszę pani.
Który z tych wałów to Mickey 18?
Przytrzymać mu łeb.
Teraz was rozróżnię. Parszywi Zwielokrotnieni.
O tak. To wydaje się fair.
O matko. Przypalone mięso.
To jeszcze nic, kotku.
Poczekaj, aż odzyskiwacz podsmaży te dwa podroby.
- Jak zniesiesz taki odór? - Jeszcze chwila.
Mickey. Bardzo mi przykro.
Wy dwaj. Ta cegła przechowuje wasze wspomnienia?
Będziecie patrzeć, jak definitywnie was z niej kasuję.
Pojmiecie znaczenie i grozę ostatecznego końca.
Nie będzie już wydruków!
O tym powinniście myśleć, umierając.
Martwi na zawsze!
Skoro pamięć skasowana, które ciało idzie pierwsze?
Dwie eliminacje podwoją satysfakcję.
Paskudztwa.
Dowódco Marshall.
Mogę coś powiedzieć?
Niezależnie od tego, kto spłonie pierwszy,
stoi teraz przed nami dwóch Mickeyów.
Nie ma w tym winy żadnego z nich.
Jednego fałszywie oskarżono o zamach na pana.
A prawda jest taka, że próbował pana chronić.
Zauważył paskudę,
wyłażącą z głazu,
a jak pan wie, gdy drukuje się Wymienialnego…
Dość.
Bronisz tych kretynów. Lepiej wyjaśnij swoje występki.
Nielegalne posiadanie Oxyzofolu. Ukrywanie Zwielokrotnienia.
Rozczarowujące.
I usiłowanie zabójstwa z użyciem piły?
Niezła kartoteka, nie sądzi pani, pani Barridge?
Gromadzą się czarne chmury wojny. Patrzcie na ten rój robali.
Ludzkość musi się zjednoczyć w kryzysie.
Czemu tracimy czas na te męty społeczne?
Słowa prawdziwego przywódcy wojennego. Wielce imponujące.
Godne dodania do kolekcji pańskich cytatów bitewnych.
- Podobały się? - Tak.
- Dokładka? - Proszę.
Powtarza pan, że jesteśmy w stanie wojny.
Wolno mi podzielić się dwoma spostrzeżeniami?
Zapraszam.
Po pierwsze, wojna wymaga ogromnych ilości energii i kalorii.
To wczesny etap zasiedlania planety
i ważą się losy naszego przetrwania.
Pytanie, czy takie wydatki są zasadne.
Po drugie, domniemanym wrogiem są paskudy.
Ale skąd wiadomo, że dążą do wojny?
Od wielu godzin tylko łażą w kółko i na coś czekają.
Mój Boże, agentko Barridge.
Pięć razy zdobyłaś Puchar Marshalla.
„Agentka miesiąca”.
A teraz trzęsiesz się przed tymi pozaziemskimi insektami?
Jakże nisko upadłaś.
Co zrobisz, jeśli wygryzą dziurę w statku i rozszarpią ci dupę?
Te groteskowe sraluchy.
Groteskowe czy nie, są rdzennymi mieszkańcami tej planety.
I mamy dowód, że ocaliły jednego z nas.
Nie zjadły go ani nie zaatakowały.
Ocaliły i nie zjadły kogo?
Mnie.
Ocaliły mnie.
Jasne, że cię nie zjadły. Jesteś śmieciowym żarciem.
Mielonką z odzysku.
Przeżuwaną i wysrywaną na okrągło.
Chyba nie są tylko głupimi robalami.
Nie połasiły się na marne jedzenie.
Mają jakieś zdolności poznawcze.
Zgadza się.
Wykazują oznaki wysokiej inteligencji.
Mogą być zdolne do nawiązania konwersacji.
Analizujemy to i…
Powinien pan osobiście podjąć próbę kontaktu.
Pracujemy nad rodzajem translatora.
Coś w tym stylu? Masz mnie za durnia?
Cztery i pół roku lotu przez jebaną galaktykę,
żeby słuchać popiskiwania cholernych obcych?
Powiedzcie, jaki w tym sens, kurwa? Słucham!
Jaki w tym sens?
A jaki sens ma twoje pieprzenie?
To z twojej jebanej jadaczki nie wychodzi nic sensownego,
przymule pierdolony!
Nazywasz je obcymi. My jesteśmy obcymi, ciołku!
Mieszkały tu przed nami, a Mickey…
był zawsze Mickeyem Barnesem.
W ogóle to rozumiesz?
Wiodły tu spokojne życie. Zanim ty zjawiłeś się ze swoim bełkotem!
Uważasz się za pana życia i śmierci.
Jesteś głupim chujem!
Nic dziwnego, że przerżnąłeś wybory, tępaku jebany.
Nie! Przestań!
Co z tobą, kurwa, nie tak? Krzywdzisz dziecko!
Przygryź.
Co?
Spada za trzy, dwa, jeden…
W końcu zamknęła ryj.
Ewidentne nadużycie władzy, raz za razem.
Nagrywam.
W 32K.
Zarejestruj wszystko.
- Imponujący zgryz. - Tak.
Potrzebujemy więcej ludzi.
To idealny moment, by zacząć operację „Totalna Eksterminacja”.
Te na zewnątrz w zupełności wystarczą.
O czym ty mówisz?
Zagazujemy je, wszystkie.
Co to za mina? Wciąż nie ufasz swoim niedoróbkom?
Nic takiego. Arkady 3.0 przeszedł kilka etapów drobiazgowych testów.
To zabójczy gaz paraliżujący. Jestem pewny jego skuteczności.
Powinieneś, Arkady. Musi zadziałać.
Będę się o to modlił.
Nadszedł dzień, na który czekaliśmy.
Przyszli historycy uznają go za początek ery
czyszczenia kolonii z groźnych gatunków.
Może osobiście wsiądzie pan do łazika?
- Kiedy rozpylimy gaz? - Tak.
- Nacisnę spust? - Otóż to.
Jeśli pojedzie pan na czele i pokaże się jako dowódca operacji,
materiał, który nakręcę, przejdzie do historii.
A członkowie kościoła na Ziemi…
Będą zachwyceni.
Tak. Z firmy.
W porządku. Czas rozpocząć operację „Totalna Eksterminacja”.
Mogę na słówko?
Tak, ukochana.
Mam pomysł.
Obyście docenili, jak wielki zaszczyt
uczyniła wam moja żona, wypierdki.
Mogę wdusić oba przyciski równocześnie?
Tak. Wylecą w powietrze w tym samym czasie.
Eksplodują też, jeśli wyjdą z zasięgu zdalnego sterowania.
Słyszycie? Trzymam was za jaja, nici z ucieczki.
Dostaniecie prymitywną broń.
Odetnijcie jak najwięcej ogonów,
a pierwszy Mickey, który przyniesie ich sto, wygrywa.
Zwycięzca nie umrze, za to przegranego czeka…
- Bum! - Bum!
Bum.
Będziemy stąd śledzić wynik.
Macie sprawić, żeby krzyczały tak głośno,
że wszystkie paskudy zlecą się tu na ratunek.
Dwa ptaszki na jednym ogniu.
O tak. Sto ogonów wystarczy, by zrobić zapas sosu na kilka lat.
Miejcie się na baczności.
Jeden fałszywy ruch i zrobię z was burgery.
Rozumiem.
To wszystko za karę.
O czym ty gadasz?
Całe nasze życie jest cholerną karą.
Za to, że wcisnąłem ten guzik, gdy miałem 5 lat.
Ty znowu swoje!
Wypadek spowodowała awaria wozu, wiesz o tym.
No nie wiem.
Na pewno nie wduszenie durnego guzika.
Ani błąd mamy za kierownicą.
Ile razy mam ci to mówić?
Sorki, Mickey… Mickeyowie. Musicie ruszać i to już.
Opuścicie choć rampę?
Nie możemy, przykro mi. Musicie skoczyć.
Mickey!
Czekaj, Mickey.
Weź to.
Wersja beta. Ale może ułatwi kontakt.
Chodźmy!
To coś jak translator?
Tak. Powodzenia.
Wątpię, że Marshall zabije was obu.
No już.
Chodź.
- Idziemy. - Wiesz, ja…
W każdym razie… mając ten dinks, mogę coś zrobić.
Dobra. Uratowały mnie, teraz ja uratuję je.
Co wyrabiają ci chuje?
Nawet stąd widzę tuziny świeżych ogonów, które minęli.
Całkiem im odbiło?
Och, skarbie.
Mam wcisnąć guzik?
Rozsiądźmy się i popatrzmy.
Narąbią ogonów, gdy dotrze do nich,
że tylko jeden może przeżyć.
Hej!
To ja! Czekaj!
Musisz uciekać. Trzeba je wszystkie stąd zabrać.
Musicie wrócić do jaskini.
Wracajcie do jaskini.
Albo wszystkie umrzecie.
Co?
Cześć.
Tak, chciałem… co do ostatniego razu…
Chciałem podziękować.
Pamiętasz mnie, prawda?
Mickey.
Skąd znasz moje imię?
Tajemnica.
Chwila, czy oni rozmawiają?
Tak. Już to wyjaśnialiśmy.
Jak to możliwe?
Wciąż prototyp, ale to coś w rodzaju urządzenia tłumaczącego.
Dorothy? O nie. Gdzie jest Dorothy?
Przez te zakłócenia nic nie słyszę. Nawet obraz jest do dupy.
Proszę wybaczyć. Burza śnieżna zwiększa tłumienie…
A co z tym? Detonator zadziała?
Tak jest. To fale ultrakrótkie, więc nie zawiedzie.
A ten wielki robal? To jakaś ich królowa pszczół?
Wygląda jak croissant umaczany w gównie.
Jeszcze kończymy oficjalny raport,
ale uważamy, że wszystko kręci się wokół niej, Mamy Paskudy.
Więc to jest szef. Jak ty.
Że co?
Musicie stąd wiać albo zabiją was trującym gazem.
Ten gaz, Arkady 3.0, dał mi w kość.
Wywołuje koszmarny ból.
Wiesz, co to gaz? Gaz. Jak…
Jak gaz?
Pilnować własny nos, głupi.
Pilnować własnego nosa? A co z wami?
Czemu uratowałyście go w jaskini?
Mieć zabić?
Nie.
Jestem… jesteśmy bardzo wdzięczni. To wszystko.
Więc dlaczego?
Dlaczego zabić Luco?
Luco?
Luco dziecko.
Wy grupa. Unicestwić.
Krew.
Tak…
To był…
To był Luco.
My ratować wy.
Wy zabić Luco.
Jak ma na imię drugi dzieciak? Ten w statku.
Zoco.
Wy zabić Zoco też?
A jeśli Zoco umrze? Co zrobicie?
Śmierć.
Wszyscy.
Mówisz o wszystkich ludziach.
- Zagłada! - Jak?
Łatwe.
Zakryć ucho.
Ale oko eksplodować.
Mózg eksplodować.
Wszyscy wy.
Nasha!
Nasha! Spójrz na mnie!
Patrz na moje usta.
Co oni odwalają? Co on odwala?
Coś gadają. Co mówi ten idiota?
To nie jest język migowy.
C3!
Ce… trzy?
Trzy?
C3? Jakie C3?
C3?
POZYCJE
DAWAJ MAŁEGO
Dawaj małego.
Jeśli nie oddamy dziecka,
wszyscy zginiemy.
Kotku, odczuwam dyskomfort.
Czemu te dwa przegrywy gadają z szefem robali?
Myślą, że negocjują w imieniu ludzi… rasy ludzkiej?
Powinien pan tam teraz stać i tworzyć historię.
Spotkanie szefów twarzą w twarz w klimatycznej burzy śnieżnej?
W przełomowej chwili?
Wystarczy, że pan tam wyjdzie. Stworzę ikoniczną scenę.
Decydujący moment w dziejach kolonizacji Niflheima.
- Dawaj małego. - Już to widzę.
Zdobiące sklepienie i ściany wielkiej kaplicy.
Tak, proszę pani.
I wisienka na torcie, szefie.
Przed rozpyleniem gazu mógłby pan podzielić się z nimi przesłaniem.
Przesłaniem?
Bez odrobiny patosu to będzie marny numer cyrkowy,
w którym spryskamy karaluchy tanim pestycydem.
Tak, są odrażającymi, parszywymi, wrednymi insektami,
ale to będą ich ostatnie chwile, a pan może dać im słowo pociechy.
Godne pożegnanie, niczym mądry, dobroduszny kapłan.
Chcę ekipę filmową i Drużynę 1 w gotowości bojowej.
Tak jest.
Ukochana, Centrum Operacyjne twoje. Do zobaczenia.
C3. Nasha będzie wiedzieć, co to znaczy.
Dłuższa historia.
Sprowadzę Zoco zdrową i całą. Słowo.
Za mało.
Co jeszcze?
My stracić Luco.
Jeden.
Wy sprawiedliwie.
Sprawiedliwie? Czyli jedna śmierć po naszej stronie?
Tak.
Sprawiedliwie.
Jeden z wy. Umrzeć.
Jeśli oddamy wam Zoco całą i umrze jeden człowiek…
Pokój.
Jazda.
Słychać mnie?
Ekipa filmowa, oddział 3, słyszycie?
Sygnał radiowy zaczyna się rwać,
więc komunikujemy się przez głośnik.
Oddział 2, słyszycie?
Mamy rozkaz eskortować bezpiecznie dowódcę Marshalla…
Nikt nie kazał wam strzelać! Nie drażnijcie paskud!
Wypuść parę. To nie ciebie filmujemy.
Emanacja wielkości.
Zaraz po pańskiej mowie, szefie, zamkniemy dach
i to będzie sygnał do rozpylenia gazu.
Chwalebna anihilacja, szefie.
Chodź tu. Jak ci na imię? Matthew?
Masz twarz anioła. Proszę, skosztuj mojego sosu.
Śmiało. Powiedz, co myślisz.
Nasha!
Nie! Przestań!
Czekajcie! Złamie jej kręgosłup.
Skręcę tej suce kark.
Nie. Spokojnie.
Jedno pstryknięcie i nie żyje.
Nasho Barridge, czego chcesz?
Dziecka. Trzeba odstawić je do mamy.
- To wszystko? - Tak.
I gwarancji, że wyjdziemy.
Albo zobaczysz, jak łamię jej kark.
Nie. Nasha, proszę, nie rób tego.
Zapewnimy Nashy bezpieczne wyjście, jak ustalone.
Nasha, możesz ją ostrożnie puścić?
Wezmę dziecko. A ty uważaj.
Wszystko gra?
Muszę się spieszyć. Dostanę łazik?
Wątpię. Musisz tam pobiec.
Aresztować szmatę!
Dzisiaj pani oraz dowódca daliście porażający pokaz aktów
przemocy werbalnej i fizycznej, wykraczających poza waszą władzę.
Chcesz być stracony za bunt?
Sfilmowane dowody nadużyć będą przekazane do oceny Komitetowi.
Radzę przygotować odpowiedzi na przesłuchanie.
Dzięki, Zeke.
Utrzymać kontrolę nad obiektem.
Gdy będziemy 30 metrów od Mamy Paskudy,
zaczniemy wokół niej powoli krążyć.
To będzie sygnał do finalnej przemowy.
Tak.
Druga kamera będzie filmować, podążając obok,
co nada scenie ogromny rozmach.
Przemówię krótko i treściwie.
Olśniewająca oracja. Do emisji bez cięć.
A potem wysadzę obu Mickeyów.
Un bouquet final.
Dasz radę. Mamy tu wszystko pod kontrolą.
Otwórz bramę.
- Nara. - Powodzenia!
Nasha coś wykombinuje.
Zoco wróci cała i zdrowa.
Kto to?
Kto nadciąga?
O w mordę.
Chwila.
Co to za bajzel?
Która z nich to mama?
Na kogo mam, kurwa, patrzeć, wygłaszając mowę?
Chciałem dać im odejść z odrobiną godności.
Teraz ci barbarzyńcy mogą się pierdolić!
- Wyrzutnia gotowa? - Tak jest. Już ładuję.
Poślemy tę suczą mamę w nicość.
Po chuj mi jakaś mowa?
Pójdę na ostro, skarbie.
Mama jest tam, widzi ją pan?
Ma inny kształt.
Tak, to ona. Celuj!
To nie ona, głupia pało!
Przepraszam pana.
Mickey!
Nasha!
Mickey?
Czas się pożegnać.
Co?
Walić w najbliższe skupisko!
Przebić się przez nie, aż dorwiemy mamę. Zniszczyć je!
Kamera, chcę krwi i bebechów.
Czekaj. W tę tam.
Najpierw wal w tamtą. Jest większa.
Ognia!
- Już! - Tak jest.
Ognia!
Kamizelka z bombą!
Strzał w łeb, głąbie jebany!
Nie! Jest za blisko!
Proszę przestać!
Nie, gdzie… O Boże.
Mickey!
Nasha!
Wiedziałem, że się zjawisz. Dziecko całe?
Nie!
Co się dzieje?
Spójrz!
Mamy Zoco! Nasha ją przyniosła.
Patrz.
Nasha…
Zoco nic nie jest, prawda?
Hej!
Widzisz to?
Jeden człowiek!
Ty też się boisz.
Obaj się boimy.
Tak, boję się.
To oznaka człowieczeństwa.
Jesteś ważny.
Chodź do mnie, chłopcze.
6 MIESIĘCY PÓŹNIEJ WIOSNA
Dobra, kochani…
Kochani, śmiało. Zajmujcie miejsca.
Ceremonia wbicia łopaty odbędzie się później,
zaczniemy od sprawy Wymienialnych.
Mickey, podejdź do przodu, kolego.
Możecie usiąść w pierwszym rzędzie, jebani introwertycy?
Cześć wszystkim. Jestem Nasha Barridge, członkini Komitetu.
Po tygodniach debaty w końcu nastał ten ważny dzień.
W którym likwidujemy program Wymienialnych.
Dziękuję za wsparcie innym członkom Komitetu.
Naprawdę czułam waszą miłość.
Szczególne podziękowania, za walkę aż do końca
i przekonanie Komitetu, by definitywnie wstrzymał drukowanie ludzi,
należą się jednemu z nas, Mickeyowi Barnesowi.
I szczerze, jestem szczęśliwa, że zestarzeję się z Mickeyem.
Starzenie się w pojedynkę byłoby naprawdę do dupy.
No dobra.
Ty naciskasz guzik. Czekaj.
Nasha da sygnał. Ty wdusisz guzik.
Czekaj. A wtedy tam będzie… bum.
Wstaję i naciskam czy… Nie, mam siedzieć, tak?
Szczerze mówiąc, jebie mnie to.
Odtąd na Niflheimie i na Ziemi
drukowanie ludzi jest definitywnie wstrzymane.
A dzisiaj ta drukarka ludzi spłonie i zostanie wymazana z pamięci.
Nasha ma do tego taki dryg.
W następnych wyborach może śmiało startować na szefa Komitetu.
I pomyśleć, że ta niesamowita kobieta
sześć miesięcy temu gniła z resztą z nas w syfiastym pierdlu.
W dniu, gdy rozerwało Marshalla,
Ylfa doznała szoku i wylądowała w psychiatryku.
Krążą plotki, że podcięła tam sobie żyły.
Reszta ich pomagierów trafiła za kratki.
A Timo jakimś fartem wylądował na warunkowym.
Ale odkąd wyszedł, każdego dnia drżał przed chwilą,
gdy spotka typa, który dostarczył list.
Współpracownika Dariusa Blanka, który ostatecznie go dorwał.
Walczyli na śmierć i życie.
Na koniec…
odzyskiwacz przerobił współpracownika na zupę.
Z wyjątkiem jednego ucha.
Nawet na procesie Timo wolał reprezentować się sam.
Kiedy mnie chwycił, przyłożył nóż
w tej okolicy i ciachnął…
Uniewinnili go. Obrona konieczna.
Cały Timo.
Za to nasze procesy trwały bez końca.
Damien, siadaj! Siadaj!
Stały się polem politycznej wojny między promarshallowcami
i antymarshallowcami.
A w tym czasie Nasha podjęła decyzję.
Uznała, że rozpracuje Komitet i sama go zmieni.
Kiedy wyszła, naprawdę wystartowała w wyborach.
I wygrała z dużą przewagą.
W pierwszym dniu obrad Nasha była taka spokojna.
A ja bardzo się denerwowałem.
Chociaż chyba tego nie zauważyła.
Mickey. Mam ulepszony translator. Właśnie go skończyli.
Dobra, chwila szczerości, mogę o coś spytać?
Wal.
To, co wtedy mówiłaś,
o zagładzie i tak dalej, gdy wszystkie robiłyście…
piszczałyście i różne takie.
Naprawdę rozsadziłoby nam mózgi?
Od wysokości dźwięku?
Rozsadziło.
Ale mówiłaś,
że wybuchną nam gałki oczne.
Dlaczego nie bębenki w uszach?
Bo to przecież dźwięk.
Wszystko wybuchnie.
Naprawdę?
A możesz to zrobić tutaj? W tej chwili?
Kto mówił, że blef jest tylko dla ludzi?
Jak nie kochać tej pokerowej twarzy.
No i… uroczego beknięcia.
Witam.
Co tu robisz? W środku nocy.
Cóż, po prostu…
myślałem, że pani jest w szpitalu.
Uważaj. Spójrz pod nogi.
Nie nadepnij na to.
To bezcenny smakołyk.
Śmiało. Weź trochę.
Spróbuj.
Co? Teraz jesteś za dobry na sos z podłogi?
Czy ktoś inny zaserwuje takiej łajzie coś tak wykwintnego?
Z czego to?
Cham! To nie tak działa.
Najpierw akt kulinarnej wiary, potem powiem, co w nim jest.
Chyba nie myślisz, że daję ci
tego skosztować z uznania dla twojego podniebienia?
Wręcz przeciwnie.
Prawdziwym arcydziełem będzie sos,
który przemówi nawet do takiego ignoranta.
Chuj z tym.
Próbujesz, marnujesz, wisi mi to. Jesteś bezużyteczny.
Lepiej sprowadzę mojego regularnego degustatora,
wybitną jednostkę z prawdziwie wyrafinowanym podniebieniem.
Chwila, to jest…
Nawet jego nerki są przystojniejsze od ciebie.
Tylko nie to. Niemożliwe.
Oczywiście, że tak.
Przyznaj, chcesz tego.
Wszyscy tego chcą.
Hej, Ylfa…
przypomniałem sobie…
Umarłaś dzień po Marshallu.
Śmiało, dotknij mnie.
Sprawdź, czy jestem duchem, czy człowiekiem.
Już od czasów dzieciństwa miewam przerażające sny.
Tym razem nie byłem przerażony.
Pomyślałem tylko sobie:
„Co by zrobił 18?”.
Spierdalaj.
Co ty robisz? Wduś ten guzik.
Mickey. Wciśnij go.
Zrób to.
Cieszę się, że drukarki już nie ma, ale część mnie czuje się winna,
że nie dałem szansy na życie innym Mickeyom.
Ale muszę przestać się obwiniać.
Mickey!
Zasługuję, żeby być szczęśliwy.
Tekst: Bartek Fukiet