NIC STRASZNEGO
KOMANDOR KANADA DYLEMAT W INNYM WYMIARZE!
Nie wierzę, że go trzymam.
Komandor Kanada numer 43.
Tu pierwszy raz używa miotaczy syropu klonowego!
I jest nasz.
NIESKOŃCZONE RZECZYWISTOŚCI
Jak się podzielimy?
Jak opieką nad dziećmi? Ja dostaję weekendy?
Dostaniesz więcej, bo ty go kupiłeś,
ale też chcę być w jego życiu.
Pomogę ci z nim.
To nie dziecko, Mason.
A jednak, Sam. To nasze dziecko.
Jesteś idiotą.
Cześć.
Tommy.
Co dziś robimy?
Oddawaj!
Komandor Kanada? Serio?
Nie, jest nienaruszony!
Nienaruszony?
Teraz będzie wymoczony.
Nie!
Dzięki.
Szkoda, że Komandor Kanada nie może go wysłać w inny wymiar.
Przykro mi.
Wiem, ile ten komiks znaczył dla ciebie i twojego taty.
- Nie wierzę, że już prawie rok… - Możemy o tym nie rozmawiać?
Przepraszam. Nie chciałem…
W porządku.
DOMEK NA DRZEWIE
Sam?
Przepraszam.
Byłem w sklepie z Masonem i…
straciłem poczucie czasu.
Mówiłam ci, że chcę wrócić do wspólnych kolacji.
Musimy wrócić do normalności.
Nie chcę normalności.
Nie każ mi o nim zapominać.
Nie każę ci o nim zapominać.
Ale ja wciąż tu jestem.
I musimy żyć dalej.
To ważniejsze niż jakiś stary komiks.
Tata je uwielbiał.
Sam.
KOMANDOR KANADA
WŁASNOŚĆ ANDY’EGO TURNERA
ZEMSTA BESTII
Nie, już dość mokrych komiksów na dziś.
Nie.
To nie mój pokój.
Gdzie ja jestem?
Zdjęcie z Tommym Munsonem?
To nie moje ubrania.
Co się dzieje?
Wstałeś.
Kochanie, dobrze się czujesz?
Mój chłopak.
Mówiłem, że się pozbierasz.
Mój synek.
Lekarz powiedział, że możesz być skołowany.
Tak. To tylko drobny wstrząs mózgu.
To nic takiego.
Po tej główce.
Główce? Jak w piłce nożnej?
Sam, grałeś na poziomie stanowym.
Nie, byłem w domku na drzewie i…
Domku na drzewie?
Nie mieszkam tu.
Wezwać lekarza?
Powiedział, że może nie pamiętać od razu.
Może odświeżymy mu pamięć?
Widzisz, mistrzu?
Zaliczyłeś birdiego przy 18. dołku.
Chyba muszę się znowu położyć.
Jasne.
Dobrze.
Mogę w czymś pomóc?
Bardzo śmieszne, mamo.
Słucham?
Wybacz, że zachowałem się jak palant,
ale nie musiałaś tego robić.
To było przerażające.
Znamy się?
Tak. Jesteś moją mamą, to nasz dom,
nasze rzeczy, nasz domek… na drzewie.
Jenny. Wszystko w porządku?
Tato?
Tato!
Myśli, że jestem jego mamą.
Stary, jeśli się zgubiłeś, zadzwonimy do twoich rodziców.
Wy jesteście moimi rodzicami!
Zadzwońmy na policję.
Może.
Dlaczego to robicie?
Dobra, idę po telefon.
Co się dzieje?
Czego chcesz?
Wiesz, kim jestem?
No. Sam.
Dzięki Bogu.
Co robisz w moim domu?
Jesteśmy najlepszymi przyjaciółmi?
Dobrze. Zabawne.
Dręczycie mnie z Tommym w szkole. Teraz jeszcze w domu?
Z Tommym?
Twoim bratem alfa, Tommym Munsonem.
Co, zaraz wyskoczy z krzaków?
Mason, posłuchaj.
Byłem w domku na drzewie, rozpętała się burza
i nagle znalazłem się tutaj, a mój tata żyje.
Super, powodzenia.
Czekaj! Przyjaźnimy się od przedszkola.
Wymyśliliśmy własny język.
- Puszczaj! - Wiem o incydencie z majonezem!
Wciąż śpisz z kotem maskotką, Świętym Hieronimem.
Mdli cię, gdy wąchasz lukrecję.
I masz dziwny pępek.
Pierdzisz, jak się boisz.
Mason, chyba jestem w alternatywnym wszechświecie.
Potrzebuję twojej pomocy.
Może burza otworzyła szczelinę między wymiarami?
To częsty motyw w komiksach.
Połowa z nich porusza temat szczelin międzywymiarowych.
Ale czemu mam inne życie?
Zwykle ludzie budzą się w ciele innych ludzi,
żeby dostać nauczkę.
Łobuz budzi się jako słabeusz.
Mason, my byliśmy słabeuszami.
To tylko przykład.
Jest coś jeszcze.
Zanim tu przyszedłem, doświadczyłem zakłóceń.
To znaczy?
Kiedy wybiegłem,
stanąłem na chodniku i na sekundę zrobiło się ciemno.
Drzewa były martwe, a domy stare.
- Jak w Strefie Ontario. - Właśnie! Co to znaczy?
To znaczy, że masz przerąbane.
Co?
Jeśli jest jak w Strefie,
zakłócenia staną się coraz częstsze, aż utkniesz tam na zawsze.
Chyba że…
Nie, to wariactwo.
Zapewniam, że nie.
Dobrze.
Jeśli ściągnął cię tu domek na drzewie, możliwe, że może cię też uwolnić.
Ale w tym wszechświecie nie ma domku na drzewie.
Musisz ich przekonać, by go zbudowali.
Zanim będzie za późno.
MAMA
Tam jest.
Co robisz?
Lepszy widok?
Widział nas?
Chyba tak.
Dokąd poszedł?
Rozdzielamy się?
Mogę w czymś pomóc?
- Skąd wiecie, gdzie pracuję? - Wiemy wiele rzeczy.
Słuchaj, tato… Znaczy Andy.
Wiem, jak to zabrzmi,
ale w mojej rzeczywistości jesteśmy rodziną i…
Tak. Nie mam na to czasu.
- Idziemy. - Nie wyrzucisz nas!
Jesteśmy klientami, chcemy drewna. Dużo!
- Tym razem naprawdę wezwę policję. - Dorastałeś w Grand Rapids!
Miałeś dalmatyńczyka o imieniu Piegus.
Poznałeś mamę, Jenny, w lodziarni.
Zawsze jesz podwójne czekoladowe. I uważasz, że golf jest absurdalny.
Twój ulubiony komiks to Komandor Kanada, numer 43, maj 1988.
- Tak. Pierwszy raz… - Używa miotaczy syropu klonowego.
Byłem w domku na drzewie, który razem budowaliśmy.
Piorun uderzył w drzewo i domek spadł.
Obudziłem się tutaj.
Ale nie byłem sobą.
To niemożliwe.
A jeśli jednak?
Myślę…
Myślimy, że trzeba go odbudować i wysłać mnie do domu.
MAMA
Muszę iść.
Rozumiem, jeśli mi nie wierzysz.
Wpadnij jutro.
Pogadamy.
Dobrze.
Synu, twoja mama i ja uważamy,
że nie powinieneś wychodzić, aż nie wydobrzejesz.
Ale…
Cały dzień nie odbierałeś. Zamartwiałam się.
Przepraszam, szukałem prezentu dla ciebie.
- Urodziny miałam dwa tygodnie temu. - Czyli do przyszłych zostało 50 tygodni.
Rozmawiałam z mamą Tommy’ego.
Mówiła, że się nie odzywasz.
No tak. Tommy.
Ja i Tommy. Przyjaciele.
Może zaprosisz w tym roku Tommy’ego nad jezioro?
To byłoby za dużo dobrego.
Pamiętasz zeszłe lato z Lolo?
Nie mogła doczekać się, aż zaparkujemy.
Tak.
Pobiegła na molo i wskoczyła do wody!
Lolo!
Lolo kocha jezioro.
Jeździła nad nie całe życie.
Kolacje też ją oczywiście interesują.
Prawda? Zawsze prosi o resztki ze stołu.
„Szalona Lolo”.
Resztki ze stołu?
Nie powinienem jej dokarmiać.
Ale jest taka urocza!
Synu, Lolo to twoja babcia.
A nasz pies to chłopiec.
Oczywiście!
A mówicie, że mam słabą pamięć.
Zapomnieliście, jaki jestem zabawny!
To było dobre, synu.
Myślisz, że to sen?
Chciałbym obudzić się w swoim pokoju.
Ale wtedy nie zobaczę już taty.
Ciebie też fajnie by było zobaczyć.
Żeby było jasne, wyglądasz na Lolo.
Ładne miejsce na domek na drzewie.
Ostatnio skończyliśmy w dwa dni.
Poza dachem.
Nie dokończyliśmy go.
Dlaczego?
Chyba nam się znudziło.
Andy!
Możemy porozmawiać?
Tak.
W porządku.
Chyba nie zamierzasz budować domku na drzewie?
Nie wierzysz mu, prawda?
Wiedział o mnie rzeczy, które mógł wiedzieć tylko mój syn.
Myślę, że to możliwe.
Czytałem o takich doświadczeniach.
Tak, Andy. W komiksach.
Też chcę mu pomóc, ale to?
To…
Szaleństwo. Wiem.
Ale jeśli ma rację, to pomagamy dziecku wrócić do domu.
A jeśli się myli…
to samotny dzieciak poczuje się lepiej,
a my będziemy mieć fajny domek.
No dobra, to co tak stoicie?
Jedźmy do tartaku.
Jeśli mamy budować domek na drzewie,
trzeba się posilić.
Ktoś jest głodny?
Przy tartaku była świetna knajpa.
Gorąca Betty?
Tak, mają najlepsze…
Naleśniki z czekoladą.
GORĄCA BETTY BAR ŚNIADANIOWY
Sam?
Dzwoniłem.
- Tommy. - Chciałem iść na golfa.
Już mnie to nie kręci.
Komiksy są fajniejsze.
Ale baw się dobrze.
Ktoś lubi lody?
- Ja! - Tak! Wiedziałem. Chodź.
Zobaczmy, czy wystarczy.
Dobrze.
- Sześć. Tak. Idealnie. - Dobrze.
Spragniony?
Tak.
Świetnie się bawi.
W tym wszechświecie nie miał z kim się bawić.
Czemu nie macie dzieci?
Rozmawialiśmy o tym.
Zawsze chcieliśmy. Kiedyś.
Jaką jestem mamą w tym innym świecie?
Jesteś świetną mamą.
Najlepszą.
Za rzadko ci to mówię.
A raczej jej.
Na pewno obie wiemy, mimo że nam o tym nie mówisz.
Jestem najlepszym tatą świata.
Tak.
- Dobrze. - Dobra, teraz taniec taty.
Stara szkoła, dajesz.
Trzęsiemy się.
- O Boże. - Trochę nam zostało.
Sam.
Obudź się. Słyszysz mnie?
Sam.
Sam, wstawaj!
Nic ci nie jest?
Co się stało?
Dotknąłem cię i upadłeś.
Zdarzają mi się takie jakby… zakłócenia.
Zakłócenia?
Jakbym był w tym samym miejscu, ale…
wszystko wokół mnie jest…
Jakie?
Martwe.
Mason uważa, że im dłużej tu jestem, tym gorzej.
Powiedział, że jeśli nie wrócę na czas,
mogę zostać w tym martwym miejscu na zawsze.
Więc lepiej jutro wcześniej zacznijmy.
Nic ci nie jest?
Zabierzcie dziś ze sobą parasole.
Zapowiada się nieciekawa pogoda.
Spodziewamy się gwałtownych burz
dziś wieczorem oraz w nocy.
- Mogę ja? - Tak, proszę.
Spróbuj.
Nadciąga burza.
A jeśli to ta, która powaliła domek?
Będziemy gotowi.
Obudź się. Słyszysz mnie? Sam…
Nic ci nie jest?
Już dobrze.
Już prawie koniec.
Nadchodzi.
Chyba skończyliśmy na czas.
Jeszcze jedno.
Chodźcie.
Przepraszam, że zostawiam wam pusty domek.
Mam nadzieję, że już niedługo nie będzie pusty.
Tak?
Tak.
Fajnie jest być rodzicem.
Dobrze wygląda.
Im bardziej będzie przypominać tamten domek,
tym większe szanse powodzenia.
Obyś miał rację.
Stara figurka Komandora Kanady.
Nie muszę ci mówić, jaka to rzadkość.
KOMANDOR KANADA
To na pewno było w twoim domku?
Na pewno.
Jak coś mu się stanie, znajdę cię w innym wymiarze i zabiję.
Dziękuję, Mason.
Do zobaczenia w innym życiu.
Nie odchodź.
Sam?
Nie chcę wracać.
Ale odzyskasz swoje życie.
Ale nie będę miał ciebie.
Co?
Tam, skąd przybyłem, ty…
Rok temu…
Nie mów mi jak.
Dlatego tak się zdziwiłeś na mój widok.
Znów jestem z tobą.
Nie chcę, żeby to się skończyło.
Chcę tu zostać.
Na zawsze.
Tęsknię za tobą, tato.
Sam.
Twoja matka wciąż tam jest.
Jeśli choć trochę przypomina ją,
pękłoby jej serce, gdyby cię straciła.
Jeśli tam byłem taki jak tutaj, to chciałbym, żebyś tam był.
Dla niej.
Zostań ze mną.
Jeszcze chwilę, proszę.
Oczywiście. Zostanę.
Kocham cię, tato.
Kocham cię.
Sam.
Mamo.
Ocknąłeś się!
Ocknął się!
Martwiłam się o ciebie.
Widziałem tatę.
Pomógł mi wrócić.
Ty też.
Bardzo cię kocham.
Ja ciebie też, mamo.
Przepraszam.
Przestraszyłeś mnie.
Co myślisz?
Odbudujemy to?
I może sprawilibyśmy sobie psa?
Napisy: Agnieszka Putek