NIC STRASZNEGO
Niektóre miejsca wydają się spełnieniem marzeń.
Larkinville jest jednym z nich.
Ludzie tutaj są trochę milsi,
a życie toczy się wolniej.
SPEŁNIAMY MARZENIA
Larkinville jest wspaniałe.
Jest tylko jeden problem z tym miastem.
Tak mi przykro. Nie zauważyłem pani.
W porządku, Trevor. To na pewno był wypadek.
Zdecydowanie tak. Do jutra!
Nie wątpię.
WALCZ O SWOJE
Wybacz, Trevor. Mój błąd.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW R.L. STINE’A
Chcesz to?
Chcesz?
Szkoda, głupku.
Larkinville było spełnieniem marzeń.
Dla Trevora Larkina.
Dla niemal wszystkich innych to był koszmar.
Już jest.
Rany! Ćwiczysz? Ale jesteś napakowany.
I te włosy! Zrobiłeś je niedawno, prawda?
Pokaż z boku.
Dobrze. Z tyłu. Przylegają.
No i?
Esej o Folwarku zwierzęcym, algebra i makieta wojny secesyjnej.
Byłby też projekt z chemii, ale źle wymieszałam płyny.
- Wybuchł pożar. - Spory.
- Będzie jutro. - Tak.
Spojrzał na ciebie.
Co? Nie.
Nie. Przysięgam, że nie.
Gapiłeś się na bliznę?
- Nie, przysięgam. - Widziałem!
Dwa punkty za wzdryganie się.
„Dwa za wzdryganie się”. Klasyk.
Poddaję się.
Macie go wyrzucić. Nie obchodzi mnie, kim jest jego ojciec.
Ten maniak rozkwasił nos mojego syna. Wyrzućcie go.
- Janice! - Serio! Jeszcze dziś!
To jest Akademia Larkinville.
Szkoła powstała dzięki dotacji Instytutu Larkina.
Nie mogę wyrzucić Trevora Larkina.
To go tu przyprowadź. Żebym mogła mu to powiedzieć w twarz.
Nie pracujesz w Larkin Industries?
Niech mnie zwolnią! Mam to gdzieś.
Syn jest ważniejszy.
Rick Larkin nie tylko cię zwolni. To właściciel bloku, w którym mieszkasz.
Wykopie cię na ulicę za choćby sugestię, jego ukochany synek zrobił coś złego.
A potem mnie zwolni, bo cię wysłuchałam.
Wtedy cofnie nam fundusze
i wyleje 50 nauczycieli i pracowników.
A nos twojego syna nie będzie mniej zakrwawiony.
Daj spokój. To jest Larkinville.
Zgodnie z zasadami ekonomii
im mniejsza podaż, tym towar jest cenniejszy.
Czy ktoś może podać przykład
czegoś, co ma większą wartość dzięki niskiej podaży?
Trevor, chcesz coś powiedzieć?
Tak.
Praca.
Tata mówi, że w Larkinville ludzie mają pracę tylko dzięki niemu.
Gdyby chciał,
mógłby obrócić miasto w pył jednym pstryknięciem palców.
Jak Thanos.
Trudno się nie zgodzić.
Przepraszam.
Kazali mi tu przyjść. Jestem nowy.
Cudownie.
Zrządzenie losu.
Zmysły Trevora oszalały.
O tak.
Jego umysł już przygotowywał zniewagi.
Tak.
Proszę, usiądź…
Burger. Evan Burger.
Burger? Czy on właśnie powiedział, że nazywa się Burger?
O Boże. Dostanę frytki?
Na drugie masz Ser?
Burger.
- Mamy mało czasu. - Co jest?
- Chcemy cię ostrzec. - Co?
- Prześmiewca? - Kręcone włosy?
- Wielkości kaiju? - Co z nim?
- Trevor Larkin. Zaatakuje cię. - Czemu?
Prawo dżungli.
- To Larkinville. - Wszyscy są na celowniku.
Jesteś na muszce.
To tylko kwestia czasu.
Rób, co ci każe. Tak jest łatwiej.
Witamy w ruchu oporu.
Opróżnij plecak.
Słucham?
Powiedział: „Opróżnij plecak”.
Dlaczego?
Nikt mu nie powiedział?
Co powiedziałeś?
Spytałem dlaczego.
Bo tak mówię.
Nie.
- Już nie żyje. - Zawiedliśmy.
To moja wina.
Zrób to albo wyrwę z ciebie resztki życia.
To byłby błąd.
Sam jesteś sobie winien.
Nie żyjesz!
Potrójny? Do dzieła! Giń!
- Przestań się kampić, oszuście! - Przestań umierać, przegrywie.
Tak! Zaraz zdobędę diament.
Dokąd idziesz? Nie żyjesz.
Ktoś otworzy?
Serio?
Co jest?
Czego…
Ty to zrobiłeś mojemu wnukowi?
- Jak znaleźliście mój dom? - Ty mu to zrobiłeś?
Won, bo zadzwonię po gliny!
Poproś go o wybaczenie.
Wiesz, kim jest mój tata?
Poproś go o wybaczenie!
Mój tata to Rick Larkin.
Nie będę się powtarzać. Poproś o wybaczenie!
Wynocha.
Bo tobie też coś się stanie.
Do zobaczenia jutro w szkole.
Trevor Larkin po raz pierwszy w życiu się bał.
Co do reszty Larkinville,
nie byli pewni, co czują.
Jakby nagle pojawił się wiatr
i przyniósł coś nowego.
Nie byli w stanie tego pojąć,
ale wiedzieli, że coś się zmieniło.
Próbowałam cię ostrzec.
Mówi do mnie? O zbijaku? Nie mogłam uwierzyć.
Ma czelność wkradać się do mojego biura i mówić, że mój syn jest zagrożeniem?
Wpadłem w szał.
- To był wypadek. - Oczywiście.
Ale na nią nawrzeszczałem.
To źle, że trochę mi żal dzieciaka?
Nie, ty jesteś z cukru.
Możesz być tylko miła.
Zetrzesz mi szminkę.
Powinniśmy wysłać kartkę czy coś?
Nie wysyłaj na ich adres. Wymieniłem im zamki.
Wywali jej meble na ulicę. Co za tupet!
Jej syn krwawił z nosa.
Na miłość boską. To zbijak.
Bierzesz piłkę i rzucasz w drugiego dzieciaka.
To nie jego wina, że tamten się nie zasłonił.
Wiem, tato.
Wiem, że wiesz, mamo.
Tylko mówię, że może Trevor powinien być mniej…
agresywny.
Ma być łagodniejszy?
Tak.
Powiedz jej, czym cię kończy brak agresji.
- Stratowaniem. - Otóż to.
W tym życiu albo nosisz buty, albo cię nimi depczą.
- W porządku? - Tak.
Moja noga!
PLUSK CZY CHLUP?
PROSTO W TWARZ!
Nie!
Trevor, wszystko w porządku?
Nic mi…
Jestem chory.
Zmierzę ci temperaturę.
Nic mi nie jest.
Trevor miał problem.
I przeczucie dlaczego.
Poproś go o wybaczenie.
Tym razem to naprawdę był wypadek.
Ty?
Puść mnie!
Modliłam się o to.
Puszczaj!
Zdeptałeś mi kwiatki.
Modliłem się, by pewnego dnia
- ktoś rozdeptał ciebie! - Puść mnie!
Wracaj!
Uważaj, palancie.
Proszę. Musisz mi pomóc.
- Ona mnie goni. - Znam cię?
Na pewno go znasz.
Od lat uprzykrza ci życie.
To on, Trevor Larkin.
Niemożliwe.
- Chyba ma rację. - Jakby wyszedł spod suszarki.
- Ale jak? - A kogo to obchodzi?
Nadal jest synem Ricka Larkina.
Wciąż był synem Ricka Larkina.
Ale coś się zmieniło.
Mam to gdzieś.
Brać go!
Widziałaś Evana Burgera?
Widziałeś Evana Burgera?
Widziałeś gdzieś Evana Burgera?
Proszę.
Ty! Widziałeś Evana Burgera?
Czy ktoś widział Evana, tego nowego?
Hej, ty. Widziałeś…
Trevor Larkin.
- Co? Nie wiem, o czym mówisz. - Trevor Larkin!
- Trevor? - Rozwaliłeś mi nos.
Przez ciebie mama wyleciała i zostaliśmy eksmitowani!
Przestań.
- Upokorzyłeś mnie. - Powiesiłeś mnie nad sedesem.
- Dwa punkty za wzdrygnięcie się. - Dość obelg.
Nie boimy się już.
Zobaczymy, czy ci się spodoba.
Bierz go.
- Brać go, już! - Pomocy!
- Niech mi ktoś pomoże! - Stójcie!
Zasłużył.
Jeśli to zrobimy, będziemy tacy jak on.
Dzięki.
Przepraszam.
Nigdy nie będę się z nikogo nabijał
i nikogo nie skrzywdzę.
Przepraszam.
Proszę, wybaczcie mi. Chcę znowu być duży.
Wstań.
Wstawaj.
To, co robimy innym, robimy też sobie.
Kochasz innych, kochasz siebie.
Krzywdzisz innych…
Tak. Rozumiem.
Kiedy obudzisz się rano, wszystko będzie takie, jak powinno.
Dziękuję!
Obiecuję, że nie zapomnę. Przysięgam, że nie zapomnę.
Wiem.
Ta noc była jak wigilia.
Trevor nie mógł doczekać się ranka, gdy wszystko będzie takie, jak powinno.
Tak jak obiecała starsza pani.
Dostał coś bezcennego, szansę na nowe życie.
Pozostało mi tylko żyć.
Czas na rewanż.
NIERUCHOMOŚCI BURGERVILLE SPRZEDANE
Wybacz.
Trevor!
Dlaczego to zrobiłeś?
Tato, ty pracujesz?
Co masz na myśli?
Pracuję dla Burgerów.
SPEŁNIAMY MARZENIA
Jak my wszyscy.
Co?
Chodź.
Załóż rękawice.
Przed nami długi dzień.
Nie!
Podobno tamtego dnia krzyk Trevora słyszano w trzech hrabstwach.
Niósł go ten sam wiatr, który porwał miasto rządzone przez strach.
I zostawił po sobie coś lepszego.
Burgerville jest wspaniałe.
Ludzie tutaj są trochę milsi,
a życie toczy się wolniej.
Niektóre miejsca wydają się spełnieniem marzeń.
Napisy: Grzegorz Niksiński