Tata i ja pracujemy dziś do późna.
Kolacja jest w lodówce. Ustaw 175 stopni na 20 minut.
Cieszysz się na wycieczkę? Ten teatr jest taki piękny.
Nie byłam tam od…
Odkąd zabraliśmy ciebie i Zoe na Annie.
To był fajny dzień.
W drodze do domu śpiewałyście „Tomorrow”.
A twój tata kupił magiczne fasolki
i w ogrodzie wyrosła wielka fasola.
- Słuchałam. - Ona mówi. To cud.
DUSZA TOWARZYSTWA
To Zoe.
- Mamo, co ty… - Chciałam się tylko przywitać.
Nie. Nie przyjaźnię się już z Zoe.
Nie jesteście już tak blisko…
Wcale nie jesteśmy blisko.
Dla niej liczą się ubrania, drużyna tenisowa
i jej wspaniała psiapsióła.
Posłuchaj, to tylko taki etap, a…
Nie chcę jej przyjaźni.
Po prostu… Nie wiem. Nie rozmawiajmy już o Zoe.
Dobrze. Kocham cię.
Dobra, słuchajcie. Jeśli chodzi o prezentacje,
może to być wiersz lub monolog.
Może być też performance, o ile skupi się na was.
Chcę, żebyście obnażyli swoje dusze. Dobrze?
A teraz dzisiejsza wycieczka.
Fox to uświęcona ziemia wśród teatrów.
Macie się zachowywać na medal.
Wykonam taniec interpretacyjny o moim żółwiu Alanie.
Ma imię po Alanie Turingu,
ojcu SI.
Mój Alan jest mądry, ale nie tak jak Alan Turing.
Masz zwierzęta?
- Mam psa. - Ella i Sydney?
Możecie pogadać innym razem?
Oczywiście.
Dobrze. Wszyscy do autokarów.
Pani Cornish?
Mogę coś napisać i pani przesłać?
To kurs performance’u. Każdy występuje.
Do autokarów. Chodź.
Każdy szczegół architektoniczny
został drobiazgowo odtworzony po pożarze w 1938.
Wszystko to w oparciu o pierwotne plany,
które możecie obejrzeć w salonie na górze.
- Nuda. - Niestety ogień pochłonął życia
odbywającej próbę
trupy aktorskiej.
Za mną widzicie hołd dla ich pamięci.
- Ella się gapi. - Skoro o tym mowa,
kto z was lubi historie o duchach?
Jeśli do mnie dołączycie, opowiem wam historię o duchach,
po której będziecie trząść się ze strachu.
- Ciągle się gapi. - To niegrzeczne tak się gapić.
Nie gapiłam się.
Gapiłaś.
Patrzyłam tylko na coś za tobą.
Co? Czy to był duch?
Podobno duchy zmarłych artystów
do dziś nawiedzają teatr.
Legenda głosi, że szukają żywych,
których wciągną do swojej trupy widmo…
na zawsze.
Późną nocą słychać ich jęki
z tej właśnie sceny.
Podczas produkcji The Music Man w 2014
główny aktor tak się wystraszył, że odszedł z obsady.
Nie ujawnię jego nazwiska.
Ale rymuje się z Keil Datrick Tarris.
Może to oni?
A to co? Niedokończone sprawy?
To sztuka, którą ćwiczyli.
Wygląda na to, że duchy chcą przeprowadzić przesłuchanie.
Kto jest dość odważny, by spróbować zdobyć rolę nie z tego świata?
Młoda dama z przodu i…
Koleżanka z tyłu. Może do nas dołączysz?
Muszę iść do łazienki. Przepraszam, nie mogę.
Weź się w garść, Ello.
Wychodzimy!
Przestańcie się kłócić!
Sam i Noah, serio? Proszę was!
Przestańcie się kłócić!
No! Dalej!
Przepraszam. Zgubiłam się na wycieczce.
Co to za hałasy?
- Mamy gościa. - To dziewczynka.
- To prawda. - Widzi nas?
Oczywiście, że nas widzi. Czego innego mogłaby się bać?
To się nie dzieje.
- To sen. Proszę, to sen. - Widzisz nas, prawda?
Trochę bełkocze, co?
Nie ma sprawy. Poprawimy to w try miga.
Proszę, nie zamieniajcie mnie w ducha.
Miałam na myśli aktorstwo.
Bo widzisz… Ten przewodnik.
Ciągle robi z nas zjawy z tej przeklętej opery.
Nie żyjemy, skarbie. Ale nie jesteśmy straszni.
Ja jestem Rosie. To Vivian, a to…
- Raymond. Cześć. - Cześć.
Ja nie muszę się przedstawiać.
Oscar Anderson.
Oscar grał w wielu filmach bez dźwięku.
I porządnych aktorów.
Co tu robisz sama?
Nie wiem…
Przeglądałam TikToka, a potem słuchałam podcastu.
Nie wiem, chyba zasnęłam.
Telefon mi padł, nie mam przejściówki,
nie mogę się z nikim skontaktować.
Ktoś nadążył? Ja pogubiłem się na „telefonie”.
Chwila.
Ty.
Poznaję cię. Tak. Jesteście tymi aktorami.
Tymi z pożaru.
To właśnie my.
Jak masz na imię?
Ella.
Dziś jesteś Agnes.
Znajdźcie jej scenariusz.
Osiemdziesiąt dwa lata w czyśćcu i wreszcie mamy pełną obsadę.
Możemy zrobić próbę z prawdziwego zdarzenia.
Zaczyna się.
Jako aktorzy jesteśmy dziedzicami świętej tradycji rozpoczętej przez Greków,
przekazanej Szekspirowi, a później powierzonej nam.
„Przedstawienie musi trwać” to nie tylko wyrażenie,
ale obietnica, że przetrwamy nawet…
Halo? To wszyscy. Mówią, że załapaliśmy.
W ten weekend bierzemy ślub na Tahiti.
Najwyższy czas. Jesteście razem od tygodnia.
Czyżbyś była zazdrosna?
Możemy przestać się kłócić?
Nie!
Głośniej!
Twój głos ma aż dzwonić im w uszach. Jeszcze raz.
Możemy przestać się kłócić?
Wyprostuj się.
Nieważne. Pokażę ci.
Viv, co ty…
Rób to w ten sposób. Możemy…
Nie chcę.
Nie walcz.
- Możesz przestać? - Viv, daj jej spokój!
Dobrze.
No? Mów dalej.
Możemy przestać się kłócić?
Nie jestem aktorką.
Niemożliwe.
Co się dzieje?
W nogi!
Ello!
Minęło tyle lat. Myślałam, że już nie wróci.
- Kto? Co to? - To jest Krytyk.
Tylko krytyk mógł być tak okrutny.
Nie wierzę, że wrócił.
Nie mógł znieść nadekspresji Oscara.
Ale dlaczego dziś?
To przeze mnie?
To jedyne wyjaśnienie.
- Musimy ją stąd zabrać. - Jak? Drzwi są zamknięte.
Musi być inny sposób na ucieczkę z tej pułapki.
Jest tu piwnica?
Jesteś tu od 80 lat
i nie wiesz, czy jest tu piwnica?
- Rzadko stąd wychodzimy. - Jesteśmy aktorami, nie architektami.
- Architekci. - Musi być jakieś wyjście.
Mam pomysł.
Masz spinkę do włosów? Spróbuj otworzyć zamek.
Jasne. Albo użyj… tego.
UŻYWAĆ W NAGŁYCH WYPADKACH
„W nagłych wypadkach”.
Jesteś uwięziona z duchami.
Za chwilę może pojawić się tu demoniczna czaszka.
Jak dla mnie to nagły wypadek.
To było całkiem fajne.
Świetny zamach, Ello.
- Potężny. - Spokojnie, tygrysie.
Musiałaś widzieć niektóre moje filmy.
Pastor gra w bezika albo Do Re Moo.
Nie martw się. Wtedy też nikt ich nie widział.
Zarżnąłeś każdy tekst.
Pożerasz tyle scenerii, że aż dziw, że masz zęby.
Są tu drzwi, które mogą prowadzić do schodów pożarowych.
Zawsze tacy byli?
Co noc od 83 lat. To jeszcze nic. Żebyś widziała Viv w czasach świetności.
Rozszarpałaby cię na strzępy.
Była w naszej trupie dziewczyna. Płakała przez nią niemal codziennie.
Jak to?
Według Viv to przez brak talentu.
Tak między nami, myślę, że była zazdrosna.
Tam są drzwi.
Co się stało?
Vivian wyrzuciła ją w noc pożaru.
Co ciekawe, uratowała jej życie.
Trochę mi ją przypominasz. Nazywała się Dolores Fiotakis.
- Dolores Fiotakis? - Słyszałam to.
Jak śmiesz wspominać tę oszustkę w mojej obecności?
Ta dziewucha nie umiałaby zagrać papierowej torby.
- Była pośmiewiskiem. - Viv, to nie jej wina.
MROŻONE NAPOJE
PROSZĘ, PRZESTAŃCIE
„Proszę, przestańcie”.
Z czym mamy przestać?
- Poza aktorstwem Vivian? - A to dobre.
I to z ust trzecioligowego Valentino?
- Trzecioligowego? Jestem… - Tak.
- Opowiedz mi o swojej lidze. - Zamknijcie się wreszcie!
Nie martw się. Jeśli jest stąd wyjście, znajdziemy je.
Rozdzielmy się.
Mogę iść z Ellą?
Kiedy miałem siedem lat,
grałem Małego Jimmy’ego w Nadchodzi Wielki Jimmy w Fontaine.
Ale zdjęli nas po dwóch występach.
Ale nie ma tego złego, bo tam poznałem Teddy’ego.
Był jednym z dzieciaków. Zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi.
Potem wszystko robiliśmy razem.
Mówiliśmy sobie żarty i sekrety, pakowaliśmy się w kłopoty.
Byliśmy jak bracia. Pewnie teraz jest…
duchem.
Też miałam taką przyjaciółkę.
Poznałyśmy się w podstawówce.
Mama mówiła, że znalazłam swoją bliźniaczkę.
Wszystko robiłyśmy razem, ale najbardziej lubiłyśmy śpiewać.
Śpiewasz?
To znaczy… Śpiewam czasem dla zabawy.
Zaczęłyśmy z Zoe od śpiewania piosenek ze starych musicali.
Z wiekiem zaczęłyśmy pisać własne piosenki.
Na początku były przeciętne, ale…
potem zaczęły robić się całkiem niezłe.
A potem wszystko się zmieniło.
Jak?
Zoe spędzała ze mną mniej czasu.
Miała nowe przyjaciółki. Więc…
napisałam piosenkę o tym, jak za nią tęsknię,
nagrałam ją i jej wysłałam.
A następnego dnia, kiedy weszłam do szkoły,
zobaczyłam Zoe i jej znajomych.
Pokazywała im mój filmik.
Śmiali się ze mnie. Wiesz…
Chcę żyć dalej.
Chcę się z kimś zaprzyjaźnić, ale czuję,
jakbym utknęła w…
- Stanie zawieszenia? - Tak.
Kiedyś się załamywałem, gdy pomyliłem kwestie.
Użalałem się nad sobą.
Ale Dolores? Postawiła mnie do pionu.
Dolores…
Ta, którą Vivian…
Wyrzuciła, tak.
Zaśpiewasz mi coś?
Proszę.
Dobrze.
Będę się cieszyć
Cieszyć każdą chwilą
Rany.
Co się stało?
Muszę ci coś pokazać.
MISTRZ
Kiedy to znalazłeś?
Wiedziałeś, że tu jest, prawda?
Po prostu…
dawno nie rozmawiałem z rówieśnikiem.
- Przepraszam. Nie powinienem… - Nie przepraszaj.
Nic się nie stało. Cieszę się, że porozmawialiśmy.
- Pójdę po resztę. - Dobrze.
Ale będziemy tęsknić. Obiecaj, że będziesz nas odwiedzać.
- Obiecuję. - I to szybko.
Bez Agnes nie ma prób.
Dziś, z wami wszystkimi…
poczułam się jak dawniej. Jak ja.
Dziękuję.
Nie masz wstydu. Nie próbuj jej przyćmić, ty kabotynie.
Pospiesz się. Idź.
Co? Czego chcesz?
MOŻEMY PRZESTAĆ SIĘ KŁÓCIĆ?
Dolores.
- W nogi! - Szybko. W nogi!
Wraca!
W nogi!
Ello!
Tyle żalu! Tyle przemilczanych spraw!
Muszę ci coś…
Znowu eksploatujesz swoją wielką scenę śmierci?
- Już ty coś wiesz o eksploatacji! - Mogę powiedzieć…
Twój monolog w Susquehannie to była eksploatacja!
Zamkniecie się na chwilę?
I teraz zadzwoniło w uszach.
Wiem, kim jest Krytyk.
„Proszę, przestańcie. Możemy przestać się kłócić?”
To kwestia Agnes z przedstawienia. Kwestia Dolores.
Była tu w czasie pożaru i wciąż tu jest.
- Krytykiem jest Dolores Fiotakis? - Ale czemu wróciła teraz?
- Grałam jej rolę. - Nic dziwnego.
- Na Ziemi też była demonem. - Tak?
Dolores nie była demonem. Była miłą osobą.
- A ty jej nienawidziłaś. - Może i mogłam
- być milsza. Ale… - Vivian, przestań! To była groźba!
Nie jest za późno. Możesz ją przeprosić.
Przepraszam? Dolores?
Możesz ich opuścić?
Cześć, Dolores.
Viv, może teraz ty?
- Nie. - Świetny pomysł.
- Mów. - W samą porę.
Przepraszam.
Viv.
Twój głos ma dzwonić w uszach.
Spróbuj jeszcze raz.
Możesz być w szoku, Dolores.
Ale choć jestem aktorką, brak mi pewności siebie.
Zobaczyłam kogoś młodego i utalentowanego, kogo czeka świetlana przyszłość.
Byłam zazdrosna.
Więc wyżyłam się na tobie.
Bardzo mi przykro.
Zasługujesz na więcej.
Powinienem być przy tobie, tak jak ty byłaś przy mnie.
Dolores, wiedziałem, że cierpisz. I nic nie zrobiłem. Przepraszam.
Nie! Cierpisz i jesteś zła.
Słuchaj, rozumiem. Naprawdę rozumiem.
Znam to. Ale czasem trzeba się pogodzić z ludźmi…
i z przeszłością. I myśleć o tym, co dalej.
Inaczej będziesz tkwić w jednym miejscu.
Na zawsze.
Cześć, Dolores.
- Miło cię widzieć. - Was też.
Wszystkich.
Rany. Jak dobrze odpuścić… to.
Przepraszam za dziś. Zagrałaś moją rolę i…
Wygląda na to, że moje demony mnie opętały.
Znam to.
Byłaś przerażająca, Dolores.
Wyborny występ.
A właśnie. Znowu mamy całą obsadę.
To koniec, Martin. Słyszysz?
Chyba mam wolny bilet na Tahiti.
Znasz kogoś, kto byłby zainteresowany?
Tak.
Brawo.
Dobrze. Teraz wystąpi Ella.
Podobno przyjaciele są na coś, na jeden sezon albo na całe życie.
Ale przyznaję, że smutno mi
Nie wiem, kto jest kim
Boję się zbliżyć
Jakbym widziała duchy
Ale gdy o tym pomyślę
Nie szkodzi, bo wiem Że będę się cieszyć
Cieszyć każdą chwilą
Mam to gdzieś
Nawet jeśli to mój ostatni dzień
Kurtyna w górę To moja scena
Nie muszę się bać
Przejdę przez każde drzwi, odważna
Będę odważna
Napisy: Agnieszka Putek