NIC STRASZNEGO
Fiona, czy Czarnoksiężnik z Oz obraża wiedźmy?
Rodzice wczoraj go oglądali
na maratonie filmów o wiedźmach.
Kiedy ta czarownica rozpuściła się po oblaniu wodą, pomyślałam: „Co?”.
Widziałam, jak Fiona myła ręce.
Są pewne nieścisłości.
Nigdy się nie myje?
I dlaczego jest zielona?
Może chodziło im o środowisko?
Nie bądź głupia, Lianne.
Dlatego filmy powinny być doreprezentowane.
Mam to gdzieś.
Ledwo jestem wiedźmą.
Nie jesz?
Nie jestem głodna.
DWIE WIEDŹMY
Robicie coś w ten weekend?
Oblałam chemię, a ty jesteś w tym lepsza.
Pasuję. Ostatnio prawie nas rozerwałaś na strzępy.
Wcale nie!
Lianne, podpaliłaś mi włosy?
- Rumienisz się. - Co?
Nieprawda.
Od zawsze podkochujesz się w Emilio.
Zaproś go na bal.
Nie wiem.
Daj się ponieść.
Lianne, proszę.
Korzystaj z życia.
Poza tym to bal dla wszystkich,
nie tylko dla najlepszych uczniów.
Słyszałam to.
Wiem.
Słyszałam też, że mówiłyście o Emilio.
Niestety on idzie na bal ze mną.
Postaraj się nie płakać.
Zaraz, wiedźmy mogą płakać?
Widziałam, jak Fiona płakała.
Dziękuję, Lianne.
Ładna brodawka.
Nie wiem, co Emilio w niej widzi.
Idealną twarz i gładką skórę?
Muszę iść.
Idealną twarz?
Taka prawda.
Jesteś odwodniona?
Proponuję dodatkowe punkty.
Niektórym się przydadzą.
Fiona. Wszystko w porządku?
Tak.
Zastanawiałam się, czy mogłabym napisać wypracowanie o kimś innym?
Wybrałem twoją cioteczną babcię specjalnie dla ciebie.
Poznanie historii rodziny może być ekscytujące.
Może dowiemy się, jaka była.
Pomyśl tylko. Wiedźma w czasach kolonialnych.
Problem w tym, że ona żyje.
Wciąż mieszka w Salem. Ma cukiernię.
Jeszcze lepiej. Żywe źródło wiedzy.
Jesteś jedyną czarownicą w szkole.
Szczęściara.
Jasne.
Przy okazji, wysłaliśmy próbki z żoną.
Okazało się, że mamy geny wiedźm.
Oboje po jednym procencie. Nieźle, co?
Ale czad.
Nic wielkiego, ale…
Wybacz.
- Straszne. - To chyba tak nie działa.
- No nie. - Tak. Dobrze.
Cześć. Fiona, zaczekaj.
Emilio. Cześć.
Cześć.
Co słychać?
Idę do domu po długim dniu nauki.
To wariactwo, że pan Barnett dał ci twoją ciotkę.
Z drugiej strony wystarczy, że do niej zadzwonię.
To prawda. Szybko ci pójdzie.
- I możesz odpoczywać cały weekend. - Tak.
A co robisz w piątek?
Przepraszam. Tutaj.
Fiono?
Przepraszam. Co robię w piątek?
Czym mogę służyć, pani?
Nie potrzebuję cię. Odejdź!
Nie wiem. Czy…
Pójdziesz ze mną na bal?
Jeśli nie masz innych planów.
Najmocniej przepraszam.
Na pewno niczego nie potrzebujesz?
Może klątwa?
Mogę podrapać chłopakowi twarz.
Myślałam, że idziesz z Madison.
Madison? Nie.
No to…
- Tak. Chętnie. - Tak?
Świetnie.
Przyjadę po ciebie do domu.
Do mojego domu.
Cześć, mamo!
Cześć, skarbie. Widzę, że znów spiłowałaś szpony.
Pa, mamo!
- Cześć, pączuszku. - Cześć, tato.
- Zmywacz do brodawek? - Pa, tato!
Biorę nadgodziny, by przygotować odwołanie,
więc w tym tygodniu będę wracać później.
Albo możesz zaczarować sędziego.
Żartuję.
Musimy cię zniszczyć
podczas następnego wieczoru gier.
Prawda, Fi?
Tak. Mam wieści.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko gra.
Chcę wam tylko powiedzieć,
że idę w piątek na szkolny bal.
Z chłopakiem.
- Jak miło! - Z człowiekiem?
Przyjedzie tu po mnie.
Obiecajcie, że zachowacie się normalnie.
Żadnych zaklęć ani pajęczyn. Bez dziwactw.
Tato, co ja mówiłam?
Chcę, by Emilio wiedział, że mogę być normalna.
Oczywiście, skarbie.
Będziemy normalni.
Ciekawe, czy Luna by poszła.
Kuzynka Luna?
Z Anglii. Będzie po kolacji.
Luna przyjeżdża? Dzisiaj?
Na jak długo?
Kilka miesięcy.
Jej rodzice odnawiają domek z piernika.
Wreszcie zgodzili się na prąd.
Pomyśleliśmy, że miło spędzicie czas.
Przecież to Luna. Te odwiedziny, jak byłyście małe.
Chichoty do rana.
To musi być w tym tygodniu?
Nie cieszysz się?
Ależ tak!
Kocham Lunę. Jest świetna.
Tylko, że ona jest…
Jaka?
Prosto z miotły.
Uważaj na rośliny!
Jasne, tato!
Omnibus bene erit.
Cieszę się, że dotarłaś szczęśliwie.
- Hej. - Cześć.
Podróże tornadem bywają zdradliwe, co?
Jak inaczej bym się tu dostała?
Przez magiczny kominek?
Kopę lat, kuzynko.
Wyrosły ci włoski
- na brodzie. - Jak się masz?
Miło cię widzieć.
Masz wiele do zobaczenia w Stanach.
Będziesz dużo podróżować, latać.
Luna będzie z tobą chodzić do szkoły.
Co?
Tak, zapisaliśmy ją.
Jakiś problem, Fi?
Nie. To znaczy…
To szkoła dla ludzi.
Nie chcę, żeby Luna się źle bawiła.
Skoro tobie pasuje, to mnie też.
Nie martw się, kuzynko.
Będziemy się świetnie bawić.
Zobaczysz.
No tak. Suffolk!
- Prawie zapomniałam. - To było genialne.
To był twój pomysł.
Krowy muszą dawać mleko czekoladowe.
Mieszkańcy wpadli w szał. Super.
Zwłaszcza wytwórcy serów. Czekoladowy cheddar. Koszmar.
Chętnie poznam twoich przyjaciół.
Poganiamy za duchami.
Posłuchaj.
Wiele się zmieniło przez lata.
Oczywiście. Teraz możemy używać różdżek.
Wyobraź sobie połączenie naszych zaklęć.
Czekoladowe mleko przez wiele dni.
Rób to, co ja. Dobrze?
Dobrze.
Słuchacie Broombro. Program Publicznego Radia Wiedźm.
- Dzień dobry. - Jedyny podcast o wiedźmach.
Idziesz w tym?
Po co ten makijaż? Nie widać nawet znaku wiedźmy.
Nie rób tego.
A te buty nie mogą być wygodne.
Dają radę.
Lepiej zostaw kapelusz.
Szkoła ma zasady dotyczące ubioru.
Ale to najnowszy styl.
Lepiej się pospieszcie.
Spokojnie, wujku Arty. Jestem przygotowana.
Nowiutki Windrover.
Wyciąga 75 km/h.
Z wiatrem więcej.
Nie ma mowy. Nie lecę do szkoły.
Jak chcesz.
Jak spacer?
Orzeźwiający.
Nie mówiłaś, że masz kuzynkę.
Ani że jest wiedźmą.
Oczywiście, że jest.
Nie znamy rodziny Fiony,
bo nam nie pozwala.
Doprawdy?
Tak.
Piękny kapelusz.
Dziękuję.
Jak to mówią: „Czarownica bez kapelusza nigdzie się nie rusza”.
Super.
Jest też uniwersalny.
Przebiorę się do wyjścia.
O rany.
Błyszczący. Super.
Świąteczny.
Na Boże Narodzenie. Ładny.
- Masz więcej kuzynek? - Nie.
W tej szkole nie ma lochów?
Gdzie trzymacie smoki?
Cały ranek nie widziałam żadnego ducha.
Patrz, ma przyjaciółkę.
Przynajmniej są trolle.
A właśnie.
Nie to.
Nie.
To też nie.
Po babci.
Jest.
Pewnie zostawiłaś swoją,
bo nie mieści się w tych tycich kieszonkach.
Oszalałeś?
Nie wolno przynosić różdżek do szkoły. Są niebezpieczne.
Myślałam, że u was to bez znaczenia.
Wyluzuj.
Jestem wyluzowana.
Wody krople dwie.
Ogień, kocioł wrze.
MIESIĄC DZIEDZICTWA WIEDŹM
O rany. Patrzcie na nie.
Tajemnica kuchni czarownic to mnóstwo czosnku i ciepła.
Powinno się tak wić?
Pierwsi osadnicy wymieniali towary z lokalnymi sabatami
w zamian za uroki i zaklęcia ochronne.
Przyjmowali nawet niektóre zwyczaje czarownic.
Luno, Fiono!
Jakie są zwyczaje czarownic?
- Czemu nas pan pyta? - Luna!
Nie, niech odpowie.
Dlaczego my?
Bo… No wiesz.
Bo jesteśmy wiedźmami?
Luno, spokojnie.
Nie miałem nic złego na myśli.
Ktoś pomyślał: „Wezwijmy abrakadabry.
Znają odpowiedź. Wiedzą wszystko. Są magiczne”.
Rzygać się chce.
To ma być uczenie?
W ostatnich wyborach głosowałam na wiedźmę.
Koszmar.
Trochę dziwne, że w szkole są dwie wiedźmy.
To straszne.
Pamiętasz siódmą klasę, gdy Fiona wyczarowała wszystkim robale we włosach?
Tak. Incydent z wszami.
To były ćmy.
Przez kilka dni wyciągałam skrzydła z włosów.
Ona jest taka żenująca.
Zdecydowanie.
Gdzie tak pędzisz?
Z drogi, guźcu.
Co powiedziałaś?
Luna! Przestań!
Pozwalasz jej tak mówić?
Puszczaj!
- Wypróbuję na tobie zaklęcie. - Luna! Przestań!
Szykuj się na tańce, Fiona!
Będzie super.
Co? Nie rzuciłabym zaklęcia.
No dobra, może świński ogonek.
Nie prosiłam cię o pomoc.
Chciałam tylko, żebyś wyluzowała, a ty…
Narobiłaś mi wstydu
przed całą szkołą.
- Wstydu? - Tak!
Musiałaś być taką…
Taką wiedźmą?
Dlaczego nie możesz być normalna?
Hej.
Wyglądasz różowo.
W dobrym znaczeniu tego słowa.
Posłuchaj, Fi…
Uratowana przez dzwonek?
Tak.
Pięknie wyglądasz.
Dzięki.
Ty też świetnie wyglądasz.
Dość tego słodzenia.
Pa, tato. Pa, mamo.
Wróćcie przed północą albo zamienię was w dynie.
Mówię poważnie.
Baw się dobrze.
Kochanie.
Zdejmij zaklęcie śledzące.
Dobrze.
- To ona. - O Boże.
Może zdjęcie? Na pamiątkę.
Lepiej potańczmy.
Nie chcesz zdjęcia ze mną?
Nie! Nie o to chodzi.
Chciałbym mieć zdjęcie z tobą.
Tylko…
mam wrażliwe oczy, a lampa…
Chcę zapamiętać każdą chwilę.
Dzięki za zaproszenie.
Dzięki, że się zgodziłaś.
Masz wrażliwe oczy.
Tak, od dziecka.
Żadnych fleszy ani reflektorów.
Słońce jest zabójcze.
Ładne oczy.
Co się dzieje?
Prąd wysiadł?
Karaluchy!
Czemu z nieba spadają robala?
To twoja kuzynka?
Co? Nie ma jej tu!
Więc to ty?
Nie wierzę, że o to pytasz.
Więc kto?
Chwila. Uspokójmy się.
Nie zrobiłam tego.
- Poczekaj, Fi. - Czemu to powiedziałaś?
Masz jednego na ramieniu!
O Boże!
Co tu robisz?
Było mi przykro, że tak to zostawiłyśmy.
Przyszłam przeprosić.
To ja powinnam przeprosić.
Czułam się taka samotna, Luno.
Próbowałam się dopasować, ale to nie miało znaczenia.
Czego bym nie zrobiła, ludzie i tak widzą we mnie czarownicę.
Kochanie, miałam szczęście dorastać wśród czarownic i czarnoksiężników.
Ale ty… żyjesz pod presją.
Nie jest łatwo być wyjątkowym.
Powinnam o tym pamiętać.
Wiesz co?
Skoro chcą wiedźmy…
to ją zobaczą.
Koniec z ukrywaniem się.
Wrócimy tam i zamienimy wszystkich w ślimaki?
Tak.
Chodź.
Nic ci nie jest?
Wszędzie cię szukałem i…
Super wyglądasz.
Zawsze dobrze wyglądasz.
Dobrze. Lubię go.
Ja też.
Przestraszyłyśmy się.
- Nie myślałam trzeźwo. - To było bezmyślne i głupie.
- Ja byłam bezmyślna. Ty głupia. - Obie byłyście.
Podobno się przyjaźnimy.
Oczywiście, że tak.
To się już nie powtórzy.
Wybaczysz nam, Fi?
Nawet po tym, jak Fiona zepsuła bal.
Jakie to słodkie.
Ale nikogo nie oszukasz.
Madison.
Pamiętasz ćmy we włosach?
To był błąd.
Jeszcze nie miałem kontroli nad mocami.
Ale ty?
Nie musisz być taka wredna.
I nie pozwolę ci nas unieszczęśliwić.
To sprawka Madison?
Nie wiem, jak ty,
ale ja przyszłam tu tańczyć.
Omnibus bene erit.
Jesteśmy w sali gimnastycznej?
Tak, nadal w niej jesteśmy.
Spróbujemy jeszcze raz?
Na pewno latałaś już na miotle?
Jestem wiedźmą.
Co w tym trudnego?
To bardzo trudne.
Coś wymyślę.
Co?
Ja…
już nie czuję się samotna
Nigdy nie byłaś sama.
Chodź.
Trzymaj się.
Uważaj na drzewa.
Napisy: Grzegorz Niksiński