NIC STRASZNEGO
Z każdym dniem są coraz dziwniejsi.
Rodzice cały weekend kupowali ozdobne poduszki.
Mówili na przykład: „To zmienia reguły gry”.
- O poduszkach? - Tak.
Wiesz, co mówi tata o panelach?
Rozmawia głównie o tym, ile dzięki nim oszczędza.
Dziękuje nawet słońcu. Wszyscy rodzice są tacy żenujący?
Rodzice Jamiego Shapiro jeżdżą motocyklami.
Auto taty jeździ na olej roślinny, więc nie pozwalam mu się podwozić.
Ludzie mówili, że śmierdzę frytkami.
Trochę tak.
OSOBLIWOŚCI CHRISA
Mówię wam, że Sasquatche nie tylko istnieją,
ale robią się coraz bardziej wyrafinowane i ewoluują.
Nie mówię już tylko o używaniu narzędzi.
Tylko o prawdziwej ewolucji.
Niektóre publikują w sieci nagrania audio.
Wielka Stopa ma podcast?
Oczywiście finansuje to rząd.
Przekazują przez nie swoje wiadomości.
Po co rząd miałby używać do tego Sasquatchy?
Za dużo już powiedziałem.
Dobrze.
Chcecie zobaczyć czaszkę skrzata?
Musimy się zbierać.
Jack. Ronald.
Pamiętajcie.
Nikomu nie ufajcie.
RODZICE SĄ Z MARSA, A DZIECIAKI Z VENUS
Dla dobra planety mamy też panele słoneczne,
ale prawdziwym wygranym jest mój portfel.
Firma energetyczna wypisuje mi czeki co miesiąc.
Twoje zdrowie, przystojniaku.
Wygrany.
Zgadza się.
Co tu śmiesznego?
- Burgera? Gorące jak słońce. - Co tam, ekipo?
Cieszycie się na wycieczkę nad Keystone?
- Tak, domek wygląda nieźle. - Chętnie popływam.
Chcę kupić wszystkim takie same piżamy.
Co? Będzie super!
Skończyły się talerzyki. Na razie.
- Takie same piżamy? - Wiem.
To moja żona? Jeju!
Przestań!
To ty przestań tak dobrze wyglądać.
Moi przynajmniej nie flirtują.
Szczęściarz z ciebie.
- Cześć. - Tam są!
Cześć!
Słyszeliśmy o poduszkach.
Pokażecie nam na wieczorze gier.
No tak, dziś wieczór gier. W tym tygodniu u ciebie czy u mnie?
Chyba u mnie.
Dobrze. Więc ukryjemy się tu.
Jakich trocin używasz?
Poczekaj, Dale, nie mów. Orzesznika.
Z jadłoszynem. Sam mieszałem.
- To prawda! - To nie wrażenie, prawda?
- Jest coraz gorzej. - Na 100%.
NA PODSTAWIE KOMIKSÓW R.L. STINE’A
Jack. Chodź tu,
a staruszek pokaże ci, jak grillować stek z łaty.
Właśnie miałem coś załatwić.
Ale bardzo bym chciał. Może później, dzięki!
- Siema, brachu. - Co tam?
Tylko się witam. Mogę wejść?
Jasne.
Spójrz na to. Twoje puchary.
Rany. Uwielbiałeś baseball.
Pamiętasz, jak poszliśmy do Galerii Sławy?
Tak. Na parkingu ugryzł cię wąż.
I spędziliśmy wycieczkę w szpitalu Cooperstown.
I tak świetnie się bawiliśmy.
Powinniśmy tam wrócić.
Albo pojechać gdzieś indziej. Na wycieczkę. Ja i ty.
Mogę usiąść?
Wiem, że nie jesteś już dzieckiem.
To normalne, że odsuwasz się od rodziców.
Ale chcę ci powiedzieć, że zawsze będę twoim tatą.
Dzięki, tato.
A gdybyś chciał porozmawiać o zmianach zachodzących w twoim ciele…
Rozumiem cię. To normalne.
Jesteśmy zbudowani tak samo.
Ja już to przeszedłem, więc jestem tu dla ciebie.
Dzięki. Muszę…
Rób swoje.
Daj mi…
- Dobra. - Dobrze.
No dobrze, to…
Kocham cię.
Żartujesz, prawda?
Tata próbował odbyć ze mną tę samą rozmowę.
To było straszne. Na koniec pocałował mnie w usta.
- Serio? - To ja to zainicjowałem,
ale spanikowałem. Chciałem zakończyć tę rozmowę.
- Dobra. - Tak mnie stresują,
że dostałem wysypki.
Serio?
- Ja też. - Czy to okres dojrzewania?
- Raczej sumak jadowity. - Czas na wieczór gier!
W razie czego dzwoń. Nara, głupcy. Dab!
Widziała to na vlogu dla mamusiek.
RUNDA PIERWSZA
Od razu cię zabiję
i będę cię zabijał, aż zaczniesz błagać o litość.
PAUZA
Mógłbyś zabić innych graczy i dać mi wyzdrowieć.
Nie.
Masz słuchawki?
O rany. Zostawiłem w domu.
Przepraszam.
Chyba nikogo nie ma.
Widzę buty twoich starych.
Nie rozumiem.
Po co komu własny dom, w którym nie wolno nosić butów?
Co to?
To twoje podwórko?
Nie wiem.
Może oglądają film czy coś.
Co to za gra?
Jack. Stolik się unosi.
Wynośmy się stąd.
Są jakimiś czarownikami?
Nie wiem. Mogą należeć do sekty.
To co robimy? Dzwonimy na policję?
I co powiesz? Że nasi starzy w togach magicznie unosili meble?
Najpierw dowiedzmy się, o co chodzi.
Jasne. Jak?
Co robisz, stary?
Szukam wędki na wycieczkę nad jezioro.
W garażu.
Dobrze, dziękuję.
Nie jadłeś rano śniadania.
Wszystko w porządku?
Tak.
Jestem tylko trochę zmęczony.
Zmieniające się ciało musi odpoczywać.
Kijanka traci ogon.
Właśnie.
To ja.
Kum, kum.
Muszę iść… spotkać się z Ronaldem.
Ale dziękuję.
Dobrze.
Wiedziałem.
Poznaje go pan?
Niestety.
Zugarianie.
Jacy Zugarianie?
Dlaczego „niestety”?
Chłopcy.
ZAMKNIĘTE ZAPRASZAM PONOWNIE
Nie wiem, jak wam to powiedzieć.
Wasi rodzice to obcy.
Chodźcie.
Od lat w mieście obserwuje się falę kosmicznych aktywności.
W latach 80. zaczęli porywać ludzi i wymieniać ich na sobowtórów.
- Czyli nasi rodzice… - Przykro mi.
Prawdopodobnie zostali przystawkami
na zugariańskim krążowniku.
Skoro zabrali rodziców, czemu nie nas?
Najpierw zabierają rodziców.
Czekają, aż ich potomstwo dorośnie.
Dorośnie? Czyli dojrzeje?
Właśnie.
Od dawna je masz?
- Sumak? - To nie sumak.
Przygotowują skórę do ekstrakcji.
- Stąd te wysypki? - Tak.
To jakiś obłęd.
Mój tata nosi skarpety i sandały. Jaki kosmita by to robił?
Jest tylko jeden sposób.
Zdobądźcie…
próbkę DNA.
Kosmyk włosów, obcięty paznokieć.
Włóżcie do słoika i tu przynieście.
- To stary sos do spaghetti? - W międzyczasie
skontaktuję się z moimi ludźmi.
Lepiej je załóżcie.
Chrońcie swoje myśli.
Pamiętajcie. Z Zugarianami się nie zadziera.
To paranoicy.
Jeśli wyczują, że ich rozgryźliście…
skończycie jako przystawki.
Nie wierzę, że to robimy.
Powiększa się.
Pewnie dlatego, że drapiesz.
Daj już spokój.
Twoja też.
Za każdym razem, gdy ty się drapiesz…
Ronald.
Zmienia kolor.
- Czy to znaczy, że są kosmitami? - To nic nie znaczy.
To stary sos pomidorowy, który dostaliśmy od Stukniętego Chrisa.
Ale jeśli naprawdę chcemy wiedzieć, musimy wrócić.
Wieczór gier.
Może po prostu są dziwni.
Może sobie wyobraziliśmy unoszące się meble.
Nie, to kosmici. To na pewno kosmici!
CO ROBIĆ, JEŚLI RODZICE SĄ KOSMITAMI?
Chodź.
Wkładaj buty, zaraz jedziemy.
Nad jezioro?
- Nad jezioro? To dzisiaj? - Tak.
Muszę zadzwonić do Ronalda.
Już na to za późno.
Gusbergowie już tu są.
Znam to.
Zrób głośniej!
GŁOŚNOŚĆ
Nadciągamy, Keystone!
Muszę się stąd wydostać.
Dalej!
W porządku?
Sprawdźcie, czy wszystko macie.
Grozi wam niebezpieczeństwo. Nie zostawajcie z nimi sam na sam.
Zanim zaatakują, odizolowują swoje cele.
No i jesteśmy.
Ładnie, co?
Tak jest. Tylko my i jezioro. Nikogo w promieniu wielu kilometrów.
Spójrzcie. Łódź nadal tu jest.
Musimy was zabrać na nocny rejs, chłopcy.
- Nie trzeba. - Wejdziemy do środka.
Co z nimi zrobimy?
Nic.
- Zapomnij o mapie. Uciekajmy. - Jesteśmy daleko od cywilizacji.
W jednym programie facet żył pół roku na kupach wiewiórki.
Mam zasięg.
Jack? Ronald?
Czekamy…
Żadnych ekranów nad jeziorem.
Czekamy na was.
Na co?
Na wieczór gier.
To nie tylko dla dorosłych?
Uznaliśmy, że czas pozwolić wam dołączyć do zabawy.
Dojrzałe już z was osobniki.
Zaczynamy imprezę!
Dobrze. Już idziemy, mamo.
Te czapki są urocze.
Ale na wieczór gier je zdejmijcie.
Wyssą nam mózgi jak shaki.
Nie, jakoś z tego wybrniemy. Znajdziemy sposób.
Wezmę kluczyki, jak nie będą patrzeć.
Nie umiesz prowadzić.
To dobra pora na naukę.
- Ty mi je tam włożyłeś? - Nie, myślałem, że zgubiłeś…
Nie, to kosmici. To na pewno kosmici!
- Wiedzą, że wiemy. - Postaraj się zachować spokój.
- Moja mama ma macki. - Wiem! Moja też.
Chłopaki! Zanim się zestarzejemy.
Za późno!
Jak to zrobimy?
Sześć to za dużo do bezika.
Kanasta?
Zbyt skomplikowana.
Nieważne, w co zagramy.
Więc Szalone Ósemki.
Wyłóż taką samą figurę lub kolor jak poprzednia osoba.
Wygra ten, kto pierwszy pozbędzie się kart.
Ósemki to karty specjalne.
Może jeszcze nie jesteśmy na to gotowi.
Nie martw się, to nie boli.
Czekaj, zapomniałem noża.
Daj spokój. Noża?
- Jest potrzebny. - Tak.
Zdecydowanie chcę ten nóż.
Skarbie, ten jest za duży.
Zrobi, co trzeba.
Szalone Ósemki.
Karo.
Jack?
Jack, twoja kolej.
Na co tak patrzysz?
Na nic. Przepraszam.
Dobra. Zobaczmy.
Ronaldzie, widać twoje karty.
- Odwróć… - Wiem.
Taką mam strategię.
Szalone Ósemki!
Dalej!
Szybko! Dalej!
Próbuję!
Dalej! Dodaj gazu!
Próbowaliśmy.
Do zobaczenia w następnym życiu.
Chłopcy!
Stójcie.
- Uspokójcie się! - Spokój.
- Spokój! - Nie udawajcie naszych rodziców!
Wiemy, czym jesteście.
Zabraliście ich, prawda? Prawda?
Moi rodzice mają okropne ciała. Po co wam one?
Ron?
Jesteśmy waszymi rodzicami.
Jesteście jakimiś kosmitami. Albo kosmicznymi czarownikami.
Widzieliśmy wszystko.
Unoszące się meble, głowę i te dziwne macki.
To florgi. Ty też je masz.
Nie. Jesteście kosmitami. My jesteśmy ludźmi.
Nie jesteśmy jak wy.
Wiem, że tak się czasem czujesz.
My też uważamy, że jesteś dziwny.
Nie jestem kosmitą.
Nie dla nas.
Jesteście naszymi dziećmi.
Nie. Co się dzieje? Jestem kosmitą czy nie?
Tak, synu. Jak my wszyscy.
Masz to już jakiś czas.
To twoje ciało daje nam znać, że już czas.
Wszystko w porządku.
To nie to co w Cooperstown.
Chcieliśmy ci powiedzieć.
Ale czekaliśmy, aż będziesz gotów.
Stary.
Chyba naprawdę jesteśmy jak wy.
Nie. Jesteście sobą. I takich was kochamy.
Kochamy cię.
Ja was też.
Raczej nie odzyskamy kaucji.
- Nie. - Idziemy, pieski!
- Dobrze. - Szybko.
Która jest nasza?
Widzisz tę plamkę przy Pasie Oriona?
Chyba tak.
To Zugaria, moi chłopcy.
Chodźmy.
Jak tam jest?
Sam się przekonasz.
Czekaj. Myślałem, że mamy jechać do domu.
Tak.
Startujemy, chłopcy.
Zapnijcie pasy.
OSOBLIWOŚCI CHRISA
Do zobaczenia, chłopcy.
Może jakaś muzyka?
Napisy: Agnieszka Putek