BAL W MERCER HILLS
Grzyby wytwarzają sieć grzybni, coś więcej niż zwykłe komórki.
Botanicy uniwersyteccy sądzili, że drzewa…
DAJCIE NAM SPOKÓJ
Słucham?
No tak.
Amy Volpintesta mówi, że Paul powiedział Timowi Hargreavesowi, że mnie kocha!
Zapytałam z telefonu Lauren, czy naprawdę kocha Robin.
- Zanim zdążył odpisać… - Robin, nasza planeta umiera.
Ogarnij się.
Nie rozumiem, Veronico. Jesteś bystra.
Pochodzisz z dobrego domu, ale masz te… epizody.
- Epizody? - Byłaś moją wzorową uczennicą
aż do ósmej klasy.
Potem wracasz z wakacji z tymi wszystkimi przypinkami.
I cały ten aktywizm. Uśmiech ci zniknął. Masz fatalne oceny.
- Zakłócasz spokój. Co się stało? - Zacząłem się przejmować.
Moje pokolenie musi uratować Ziemię.
Dlatego wskoczyłaś na stół i nawoływałaś do buntu przeciwko…
„szkolnemu gwałtowi na klimacie”?
Nie nawoływałam do buntu, tylko do protestu.
- Przeciwko Dniowi Hamburgera. - Tak.
Amerykańskie szkoły serwują rocznie pół miliona ton wołowiny,
co oznacza 100 milionów ton emisji dwutlenku węgla i metanu.
Jestem dyrektorką liceum.
Co mam zrobić z emisją metanu?
Jedna osoba może coś zmienić.
Może.
To nie zmienia faktu, że masz już dziewięć naruszeń w tym roku.
- Dziewięć? - Jesteś zawieszona.
- Co? - Takie są zasady.
Cztery kozy na semestr.
- Czyli osiem na rok. - Musi być jakaś inna forma kary.
Rozumiem. Robiłaś to, co uważałaś za słuszne.
Ale zrobiłaś to źle.
Nie możemy o tym porozmawiać?
Nie rób z nas tych złych.
Dorastaliśmy w latach 80.
Miałem koszulkę z napisem: „Ratujmy wieloryby”. Nosiłam ją z dumą.
Ale dbaliśmy o oceny i nie pakowaliśmy się w kłopoty.
Nie robię kłopotów.
- Chciałem edukować ludzi! - Twoi nauczyciele ocenili to inaczej.
Próbuję ocalić świat.
Dość!
Świat nadal będzie tu, gdy wrócisz.
Pani Genevieve. Ma doskonałe referencje.
I nieposzlakowaną opinię.
Specjalizuje się w dziewczynach takich jak ty.
Takich jak ja?
Z epizodami.
Chcemy znów zobaczyć twój beztroski uśmiech.
Dziewczynkę, którą zabieraliśmy na mrożony jogurt po treningu.
Która tuliła się do nas w kinie.
Ta dziewczyna żyła w świecie fantazji.
Tęsknimy za nią.
SZKOŁA PANI GENEVIEVE DLA TRUDNYCH DZIEWCZĄT
Zwykle nie przyjmujemy w trakcie roku.
Ale państwa list mnie przekonał.
Macie prawdziwą podżegaczkę.
Jest wspaniała. Tylko trochę skomplikowana.
Widziałem setki skomplikowanych dziewcząt.
Wszystkie z kochających rodzin jak wasza.
- Z każdą sobie poradziłam. - Pani…
- Mogę mówić pani Evelyn? - Nie.
Pani Genevieve, mogę spytać o włosy?
Chcemy, żeby skupiły się na nauce, nie na stylu.
Włosy są przedłużeniem mundurka.
Młody umysł jest jak gąbka, pani Vanderhall.
Przychodzą do nas przesiąknięte złymi nawykami,
a my je lekko wyciskamy.
Panna Corbett, w samą porę. Heather Corbett, współlokatorka Veroniki.
Witam państwa.
Żuje gumę.
Żucie gumy jest zabronione, panno Vanderhall.
Odklej to natychmiast.
Przepraszam.
Nie ma za co. To się często zdarza.
To tylko brudna gąbka.
Bez obaw. Przy następnym spotkaniu Veronica
będzie wzorem dobrych manier.
SKARBNICA IRLANDZKIEGO FOLKLORU
- Panno Corbett. - Tak, pani dyrektor?
Zaprowadź pannę Vanderhall do jej pokoju.
Zadzwonię do pana Welcha i umówię ją do fryzjera.
Tak, pani dyrektor.
Mogę pomóc?
Nie możesz.
Znowu chcesz kablować?
Nie rozumiem.
Naskarżyłaś, że żuję gumę.
Zasady to zasady.
Daruj sobie ten teatrzyk. Jesteśmy same.
Teatrzyk?
Genevieve to psycholka, nie?
„Macie prawdziwą podżegaczkę”.
I te fryzury. Co to w ogóle jest?
Trwała.
Pan Welch robi je nam wszystkim.
Jasne.
Muzyka jest surowo zabroniona.
Będziemy się świetnie bawić.
Tak!
Dzień dobry! Zapowiada się kolejny piękny dzień.
Dzień dobry!
Dzień dobry.
Dzień dobry. Z bekonem czy kiełbasą?
Macie opcję wegańską?
Nie wiem, co to znaczy,
ale na lunch mamy cheeseburgery.
Te dziewczęta nie przestrzegały zasad.
Sprzeciwiały się rodzicom.
Oskarżyły ich nawet o przestępstwo.
Mieszkańcy Salem poradzili sobie z tymi awanturnicami,
stawiając je przed sądem.
Można powiedzieć, że użyli czarów, by się ich pozbyć.
- Na szczęście nigdy nie… - Nie były awanturnicami,
lecz ofiarami ucisku. Dorośli nie dawali sobie rady,
więc zrzucili winę za swoje problemy na nastolatki.
Spokojnie, panienki. To jej pierwszy dzień.
Nie była jeszcze nawet u fryzjera.
Panno Vanderhall!
Zapraszam do mojego gabinetu.
Panno Vanderhall, to jest pan Welch.
Musi zrobić pomiary, zanim pójdziesz do fryzjera.
Co on robi?
Wiek?
Co to ma wspólnego z włosami?
Ile masz lat?
Czternaście.
Puszczaj!
- Może się zgłosić dziś wieczorem? - Nie.
To niemożliwe.
Mam zaplanowane poprawki.
Najwcześniej za tydzień.
Może wcisnę ją jutro wieczorem.
Doskonale.
Zatem jutro wieczorem.
Nie robiłabym tego.
Patrolują drogi.
Lepiej idź przez las, jeśli sforsujesz drut kolczasty.
Claire.
Veronica.
Wiem.
Tu nie jest bezpiecznie.
Co to za dziewczyna?
Ostatnie dwie dziewczyny złapano, nim dotarły do miasta.
Jedną na drodze, drugą przy ogrodzeniu.
Ostrzegałam je. Mam tu rozpiskę patroli.
Przeprowadzę cię przez płot.
Mogę ci pomóc, ale masz mało czasu.
O czym ty mówisz?
Jutro masz wizytę u fryzjera.
Tak. No i?
Co to za miejsce?
Pokażę ci.
Pan Euvrard mówi, że przeszkadzałaś na lekcji.
To do ciebie niepodobne.
Nie chciałam. Tylko…
Nie rozumiem. Nie czuję się sobą.
Trzeba cię tylko trochę poprawić.
Wrócisz do formy w mgnieniu oka.
Co to?
Pani dyrektor.
Boję się. Proszę mnie wypuścić!
O nie. Nie.
Pani dyrektor, proszę go powstrzymać.
Na mnie to nie działa.
Miałam wypadek na deskorolce, kiedy byłam mała.
Kilka szwów i stalowa płytka.
Musi to jakoś blokować.
Jak się czujesz?
Czuję się…
cudownie.
Dobrze.
Chodźmy.
Rodzice wiedzą?
Nie, rodzice nie wiedzą.
Nie zadają pytań.
Przysłali nas tu, bo rozrabiamy
albo mamy problemy.
Myślę, że się boją.
Widzą, jak się zmieniamy i dorastamy.
Przestaliśmy ich przytulać, rozmawiać, słuchać.
Zanim tu trafiłam…
rodzice byli ostatnimi ludźmi, których chciałam słuchać.
Teraz oddałbym wszystko.
Dlaczego zostałaś?
Wysłali nas tu na początku roku.
Uznali, że będzie nam łatwiej, gdy będziemy razem.
Pamiętam ostatnią rozmowę z Mary.
Jak normalne siostry.
Parę dni później była…
Nagle przestała być moją siostrą.
Nie wiedziała nawet, kim jestem.
Nim pojęłam, co się dzieje, przypięli do tej maszyny.
Codziennie siedzę na tej samej ławce
i widzę, jak chodzi między zajęciami.
Każdego dnia przechodzi obok mnie.
Czasem nawet na mnie spojrzy.
To nie ona.
Jestem jej siostrą, miałam ją chronić, ale nie zdołałam.
Czemu…
nie uciekniesz z nią,
żeby komuś powiedzieć?
Jeśli ją wyprowadzę, wyda mnie Genevieve.
Nie odejdę bez niej.
Znajdę jakiś sposób, by to naprawić.
- Salon. - Co?
Skoro odbiera osobowość, może mógłby ją zwrócić.
Albo pogorszyć jej stan.
Co może być gorszego od tego, że cię nie poznaje?
To strażnik. Tędy.
Pobudka, moje piękne dziewczęta.
To będzie wspaniały dzień.
Panno Vanderhall.
Gwizdanie jest zabronione.
Oczywiście, że tak. Głuptas ze mnie.
Mała buntowniczka.
O wiele bystrzejsza od wszystkich, wyjątkowa.
Wiesz, ile takie spotkałam?
Przez moje drzwi przeszło tysiąc nieposłusznych smarkul.
Złamałem każdą z nich.
Przed kolacją przyjdź do mojego gabinetu.
Osobiście odprowadzę cię do salonu.
Claire?
Claire, jesteś tam?
- Dzień dobry. - Claire, dzięki Bogu.
Genevieve usmaży mi dziś mózg.
Musisz tam zabrać Mary. I to już!
Claire, halo? Słyszysz mnie?
Claire?
Co się wczoraj stało?
Nie jestem pewna.
Pamiętam, jak strażnicy prowadzili mnie do dyrektorki.
Pamiętam, że pan Welch dowiedział się o metalowej płycie w mojej czaszce.
A potem zrobiło się tak jasno.
Cudownie.
Kolacja. Nie spóźnijcie się.
Nie idziesz na kolację?
Byłam szczęśliwym dzieckiem.
Zanim się zorientowałam
albo zrozumiałam, jak naprawdę wygląda świat.
Kiedyś myślałam, że to fajne miejsce.
Jak to jest?
Nie martwić się i nie przejmować niczym.
Musi być fajnie.
Świat wydaje ci się całkiem fajnym miejscem.
Byłeś spoko, zanim cię tu przysłali.
Musiałaś być, skoro tu trafiłaś.
Pewnie byśmy się zaprzyjaźniły.
Spóźnimy się na kolację.
Nie idę na kolację.
Idę do fryzjera.
Chcę wiedzieć, jak to jest…
gdy świat znów wydaje się wspaniały.
Ten drobiazg będzie ci o mnie przypominać.
Muzyka jest zabroniona, prawda?
Heather, nic ci nie jest?
Nie!
Kim jesteś?
Dlaczego mam takie włosy?
Dlaczego mam różowe kapcie? Nie znoszę różu!
Halo? Słuchasz mnie w ogóle?
Boję się!
Heather!
Wszystko ci wyjaśnię, przysięgam.
Ale teraz musisz mnie wysłuchać.
Spóźniłaś się.
Miałaś przyjść przed kolacją.
Tak?
Nie dosłyszałam.
Tak czy siak, jestem.
Chyba czas na pranie mózgu, co?
Zakradłeś się wczoraj z panną Driscoll.
Brawo, Evelyn. Umiesz dedukować.
W porządku.
Zamkniemy ci tę mądrą gębę na dobre.
Od jak dawna smażysz ludziom mózgi, Evvy?
Mogę tak do ciebie mówić? W sumie to mam gdzieś twoją zgodę.
Ale rodzice mogliby się wkurzyć, gdyby się dowiedzieli.
Żaden rodzic nie narzekał.
Leczymy chorobę, z którą was przywożą.
Leczycie?
Zamieniając w identycznie wyglądające roboty?
Jeśli to jest leczenie, to ja podziękuję.
Nie ty o tym decydujesz.
Otóż to.
Nie zależy ci na tym, żebyśmy były lepsze.
Boisz się tego, co mamy do powiedzenia.
Powiem ci, co myślę.
Dzisiejsze dzieci są leniwe, nieposłuszne i zarozumiałe.
A ty jesteś najgorszym przypadkiem.
Cóż mogę powiedzieć?
Mam epizod.
Coś ty zrobiła?
Zwróciłam im wolność.
Nie.
Nie!
Mary?
Mary.
Przestańcie.
Wracajcie do środka!
Napisy: Grzegorz Niksiński