Er was eens...
voor jongens sneuvelden.
We hadden een paard.
Een echt paard. Een renpaard.
Een volbloed.
Hij stond in Newbury en won nooit iets, maar het was onze liefhebberij.
Onze hoop op eer en roem op de renbanen van Zuid-Engeland.
Fandango.
Meestal slechts een naam, ongezien, een duur gestalde en getrainde naam.
Behalve die waanzinnige juni-ochtend.
Mama en papa bezaten het hoofd en z'n lijf, Dick, Freddy en ik elk een been.
En het vierde been dan?
Ja, het vierde been.
Dat was de eeuwige vraag, Jane.
Moeders Zondag, 30 maart 1924
Het is er een prachtige dag voor, Jane.
Ja, meneer.
Echt een prachtige dag.
Vind je niet, lieve?
Als iemand had gezegd dat het zo mooi zou worden...
hadden we een mand ingepakt.
Zoals vroeger...
aan de rivier.
Een picknick.
Nietwaar, lieve? - Het is maart, Godfrey.
Ja, inderdaad.
We rijden naar Henley voor de lunch...
en jij, Jane, hebt samen met Milly de hele dag...
nou, om te doen waar jullie zin in hebben.
Dank u, meneer.
Stel je voor, doen waar je zin in hebt.
En de Hobdays en de Sheringhams...
en wij, de Nivens, zullen ons verzamelen bij het water.
Dat klinkt heerlijk, meneer.
En jij, Jane? Wat ga jij doen?
Goedemorgen, Beechwood House.
Jay?
Ben jij dat?
Ja, mevrouw.
Wie was dat, Jane? - Verkeerd verbonden.
Echt? Op een zondag?
Lieve hemel.
Jane...
voor je gaat...
Heel vriendelijk van u. - Een fijne dag.
Dank u wel.
Milly neemt de eerste fiets naar het station?
Ja, om naar haar moeder te gaan. - Inderdaad.
En jij?
Als het mag, wil ik een tochtje maken.
Op de tweede fiets. Het wordt zo'n mooie... - Een mooie dag, inderdaad.
Ja, dat dacht ik al. Natuurlijk.
Zou ik ook doen als ik kon doen wat mij goeddunkte.
goeddunken
Neem een boek mee als je wilt.
Wat vriendelijk. - Het is jouw dag, Jane.
Stel je voor, de hele graafschap tot je beschikking.
Dank u, meneer.
Een perfecte dag ervoor. Echt perfect.
dit
Je bent vrij om te gaan.
Naar mijn moeder? Vrij wil ik het niet noemen.
Het is een prachtige dag. - Vreselijk als jij blij bent.
Ik kan doen wat mij goeddunkt, de hele dag.
Wat jou goeddunkt?
Ik kan met je meefietsen.
Hoezo? Waar ga jij heen?
Doorfietsen. - Wat denk je dat ik doe?
Je trein gaat over 20 minuten.
Een hele dag met een boek. - O, om zonder moeder te zijn op moederdag.
Ze heeft rosbief gemaakt, haar beroemde aardappels...
Rosbief met deze warmte? - Ze zal je verwennen.
Niet waar. - Jawel.
Ze zal zeuren dat ik geen man heb, een miljoen verhalen vertellen over een meisje...
dat is getrouwd. - Een miljoen?
Terwijl een oorlog mijn enige hoop heeft gedood.
Dat is een goede reden om zonder man te zijn.
Zeg dat tegen haar.
En God verhoede dat ik hem noem, dat ik over hem praat...
dat ik zijn naam ook maar noem...
Kunnen we heel even stoppen?
Mooi, hè?
Denk je dat ze eerlijk zijn tegen elkaar?
Wat? Wie is eerlijk tegen wie?
Ik moest denken aan hun verplichte lunch vandaag...
de Nivens, de Sheringhams, de Hobdays.
Waar zouden ze over praten? - Over de bruiloft, denk ik.
Waarschijnlijk wel.
Over hoeveel dagen is het? - 11.
Geloof ik.
Fijn, een bruiloft.
Ja. - Fijn om wat vreugde te hebben.
Ja, een beetje vreugde kan geen kwaad.
Je moeder zal blij zijn dat er nog iemand trouwt.
Ja, dat zal haar opvrolijken. Ken je m'n moeder?
Soms denk ik van wel, Milly.
Misschien zie je wel een man in de trein.
Wie weet, een of andere zwerver.
Lang, donker haar, knap.
Met sterke armen. - Wat weet jij van sterke armen?
Wat is daar zo fijn aan?
Wacht. Als we het over mijn man hebben...
Wacht. Verdorie, Jane. - Schiet op.
Niet zo hard.
11 uur.
Niet de achterom, Jay. De voordeur.
Vlak achter de deur wachtte hij.
Zo hebben we elkaar nog nooit ontmoet.
Nee, mevrouw.
Goedemorgen, Beechwood House.
Jay, ben jij het?
Ja, mevrouw.
De oude hap heeft een picknick.
Ik ben alleen. 11 uur.
Niet achterom, Jay. De voordeur.
Het spijt me. U bent verkeerd verbonden.
En keur je het goed?
Die arme oude hap...
de oude hap
Wie heeft dat bedacht? - Wat?
Je ouders 'die oude hap' te noemen?
Dick of Freddy verzon het en het bleef hangen.
Waarom heet jij Jane Fairchild?
Het is een goede naam. - Inderdaad.
Veel Jane's in het weeshuis. Niemand laat ooit een Scarlett...
of een Laetitia achter op de trap.
Velen heetten Jane, Fairchild, Goodchild, Goodbody.
Ze wilden ons vast iets geven dat tastbaar was en...
goed.
Ik denk dat Jane Fairchild goed bij je past.
Dank je wel.
Mijn moeders kostbare orchideeën.
Zelfs zij ziet het belang van een beetje licht in deze somberte.
We zijn hier niet om naar stomme bloemen te kijken.
Daar is geen tijd voor.
Die kant.
Oorlog. De prijs van de overwinning
Ruim 3 miljoen Britse slachtoffers: 650.000 doden
Pardon. - Sorry.
Ben jij het nieuwe meisje, op Beechwood?
Ik woon op Upleigh, bij de Sheringhams.
Ik ben Jane.
Ethel.
Meneer Sheringham. - Hallo.
Wie is je vriendin?
Jane, het nieuwe dienstmeisje op Beechwood.
Hallo.
Zorg jij voor de Nivens?
Ja, meneer.
Dat zijn dierbare vrienden van me.
Ik zal je vast vaak zien.
Ja, meneer.
Aangenaam.
Nog een fijne dag.
U ook, meneer.
Hij is een van de aardigen.
Hij is altijd zo. - Hoe?
Vriendelijk.
Dat zal best.
Tot ziens.
Leuk je te leren kennen.
Zo.
Goed.
Ja.
Wat doe je? - Blijf staan.
Niet bewegen. - Hoezo. Wat doe je?
Ik studeer.
Dat is mijn reden om te laat te komen.
'Ik zie jullie daar.'
'Ik heb het zo druk. Ik moet werken.'
Ik ben aan het blokken, Jay.
Ben ik hier om je daarbij te helpen? - Nee.
Jij bent vandaag mijn studieobject.
Ben ik een wetboek?
Jij bent iets interessanter dan wetboeken.
Als ik altijd zo aandachtig was, zou ik enorm succesvol kunnen zijn.
En wat zou jij eigenlijk moeten doen?
Wat heb jij die lieve Nivens gezegd dat je vandaag zou doen?
Een fietstochtje.
Heel toepasselijk.
Ik zal zorgen voor prachtige uitzichten en een geweldig wegdek.
En een picknick.
En een boek in het veld.
Dat klinkt als een perfecte dag.
Had je dat liever gedaan? - Nee.
Niet op dit moment.
Zo.
Goed.
Perfect.
Wat is dit?
Je verborgen schat?
Een cadeautje van Mr Niven.
Niet bewegen.
Jay.
Nee.
Heb ik je beledigd?
Nee, alleen...
Ik wil dat niet.
Het geld?
Moet ik je in boeken betalen? - Je moet me helemaal niet betalen.
Ik geef geld uit voor drie, Jay. Ik moet het ergens aan uitgeven.
Kon ik je maar mee uit nemen.
Champagne en oesters.
Alle boeken die je je maar wenst.
Ooit, misschien.
Langzaam.
De klokken.
Vast een bruiloft. Ik vraag me af van wie.
Mensen zijn dol op bruiloften.
Het schijnt.
Ik moet naar een afspraak met haar.
In The Swan.
Godfrey, in hemelsnaam.
We komen te laat, lieve.
Met de snelheid die jij rijdt zeker.
Alsjeblieft, Clarrie, iets sneller.
Zo.
Je weet dat ik niet graag te laat kom.
Zo belangrijk is het niet. Het is maar een lunch, gewoon weer een lunch.
Emma!
Emma, we komen te laat.
Het portier vastgrijpen heeft geen effect op onze snelheid, mama.
Als papa tien keer zo hard rijdt, knipper je nauwelijks met je ogen.
Ik kan uitstekend rijden. -Ik heb niets gezegd.
Dat hoeft ook niet. -Lieverd.
Ik voel je oordeel. -Ogen op de weg, schat.
Hou toch je mond, papa.
Dick, Freddy!
Wacht op mij.
Vooruit, schiet op, Paul.
Als kind gingen we vaak picknicken in Henley.
Allemaal samen.
Het leek toevallig, maar de stamhoofden zaten er natuurlijk achter.
Uiteraard hadden zij alles gepland.
Ze belden elkaar op...
of soms gaf papa een geschreven uitnodiging voor een picknick bij The Swan.
Op de een of andere manier...
troffen we elkaar daar als bij toverslag...
en wij allemaal, wij drieën, de twee Nivens en Emma...
waren allemaal in de zevende hemel.
'Jij ook hier? Hoe kan dat?'
De ouders knipoogden naar elkaar...
knepen in onze wangen of aaiden over onze bol.
Ze lagen aan de oever met hun manden en hun rug naar ons toe.
Wij sprongen het water in en lummelden rond de boten en Mrs Niven...
die lieve Mrs Niven...
waadde met ons door het water.
De anderen dronken champagne en aten kreeft...
terwijl ze kletsten over zaken, de buren of de kindermeisjes...
en zij...
Lady Niven deed wedstrijdjes met ons als een roeier van Oxford, een godin.
Ze versloeg ons altijd.
De anderen werden er te groot voor.
Freddy en Dick gingen liever naar Philip en James zat met z'n hoofd in de boeken.
Tot hij Emma in het vizier kreeg.
En ik...
Ik wilde dat iedereen bleef spelen.
Ik zal te laat zijn.
Ik heb een serie gewonnen in de regatta.
In haar eentje. -Ze was onverslaanbaar.
Heb jij een serie gewonnen? -Alleen?
Geweldig. -Ja, op eigen kracht.
De trofee is immens.
Emma, die zonnebril is geweldig. Heel markant.
We kunnen de boot pakken. -Inderdaad.
Even een wedstrijdje. -Ik zie iets blauws.
Wat een goed idee.
Waarom niet? -Ja, na de lunch.
Ik moet gaan.
Emma zal te laat zijn.
Zoals altijd.
Alleen de Nivens zijn op tijd.
Een mooi excuus voor een cocktail of vier voor de lunch.
Heb ik je pijn gedaan? -Ja.
Maar het is een goede pijn.
Schrijnend.
Maar goed.
Wat is dat?
Zodat mijn zaad niet binnendringt.
Je zaad?
Absoluut, mijn zaad.
Om te planten?
Om zeker te zijn dat er niks wordt geplant.
En als we het in de grond stoppen?
Mijn zaad? -Ja.
We planten het, laten het uitkomen, geven het water en snoeien het...
Er wordt niets gesnoeid in de buurt van mijn...
We ploegen de velden en verspreiden
Het goede zaad over het land
En het wordt gevoed en bewaterd
door Gods almachtige hand
Jouw goede zaad.
Uit de buurt van jouw vruchtbare...
vruchtbare grond.
Ik vraag me altijd af...
waarom er...
op de...?
Gaat het niet allemaal naar binnen?
Milly!
Op hoeveel manieren kan het?
Hoe moet ik dat weten?
Ik kan er maar drie bedenken.
Misschien zijn er maar drie.
Wij hebben alleen een kus gedeeld...
mijn jongen en ik.
Freddie Sheringham.
Dick Sheringham.
Zeg, Paul.
Hoe gaat het met je studie? -Niet naar vragen.
Hou op. Hij doet het heel goed. -Dank je, mama.
Natuurlijk. -Jullie zijn te aardig.
Volgens mijn vader heb ik evenveel kans om advocaat te worden als...
een echt stomme advocaat.
advocaat
Het gaat goed, m'n beste Nivens. Heel goed.
Ik geniet van het studeren en natuurlijk wil ik graag afstuderen...
werken en carrière maken in Londen, maar ik zal het studeren missen.
Dat zal vast.
Je hebt een goede instelling, Paul.
Deze dagen van studeren...
van mijn horizons verbreden en voelen wat mijn vader voelde toen hij studeerde...
en wat mijn broers zouden voelen... -Dank je, Paul.
Ik heb genoten van mijn tijd in Londen.
Dat zul jij ook doen, Paul.
Ik mag van geluk spreken.
Deze vis is verrukkelijk.
Ja, toch?
Zelf gevangen?
Doe niet zo gek. Hij zou nog geen vis vangen als die in zijn armen zou zwemmen.
Eten ze alles op?
Nou, ze praten over het eten...
maar ze eten het niet echt.
Wat heeft ze aan? -Emma?
Iets vermiljoens.
Ze lijkt verveeld.
Logisch. -Ik bedoel echt verveeld.
Dodelijk.
Wanneer zijn ze klaar voor dit lam? -Hen kennende over een half uur.
Je blijft er wel lang hangen.
Ik ben gewoon gedienstig, Milly.
Gefeliciteerd. -Op een mooi nieuw begin.
Iets om te vieren. -Gefeliciteerd.
Gefeliciteerd, Emma.
Jane, ik moet trouwen.
En advocaat worden.
Dat wordt van je verwacht.
Trouwen en kinderen krijgen.
Ja.
Ik kan wel honderden kinderen krijgen.
Het dorp weer bevolken met jongetjes.
Misschien moet je minder op paarden wedden.
Dat is waar.
Emma zou met James trouwen.
Ze waren nooit officieel verloofd.
Hij was een goede vent.
Fatsoenlijk.
Hij wilde niet dat ze op hem wachtte.
Smachtend.
Maar dat deed ze toch.
Het maakte het erger dat hij niet terugkeerde.
Ze kon niet rouwen om haar verloofde...
en moest doen alsof hij een vriend was die was gesneuveld.
Hij las haar graag voor.
Jij had hem ook gemogen.
Hij had je aangemoedigd jongensboeken te lezen.
Schateiland en spionageromans.
Ik vind jou leuk.
Ik kan je mijn geheimen vertellen.
Alle dingen die niemand zegt.
Jij bent mijn vriendin.
En jij mijn vriend.
Mijn echte vriendin.
Het is een prachtige dag geworden.
Bijna perfect.
Ik had het al gedacht.
Kun je gewoon inschenken?
Het duurt nog wel even.
Moeten we wachten tot hij eindelijk komt opdagen?
Is hij aan het studeren? -Blokken.
Zoals hij het noemt. -Wat goed.
Fijn voor hem.
We kunnen nog wel even wachten.
Emma heeft gelijk. Hij komt te laat.
Hij is wel reuze toegewijd. -Inderdaad.
Precies. Schenk in.
Stel je voor dat ze hierheen was gekomen.
Wat zou ze hebben gezegd?
Miss Hobday?
Ze zou het open raam hebben gezien, geroepen...
Zou ze niet naar boven komen?
Zo is Emma niet, Jay.
Ze zou mijn fiets hebben gezien. -Natuurlijk.
Je bent slim.
Ze zou hebben geroepen.
Schreeuwend zijn binnengemarcheerd.
Of ze zou niets hebben gezegd en ziedend naar boven zijn geslopen.
En ons op heterdaad hebben betrapt.
Misschien zelfs dat niet.
Misschien is ze hier geweest, maar hebben we haar auto niet gehoord.
Omdat ik met je aan het neuken was.
Ze stopt.
Ze laat de motor draaien.
Ze ziet de fiets, leunend tegen de deur, verward.
Jij fietst niet.
En zeker niet op die fiets, want die is oud.
Ze kijkt op, ziet dat je raam open is...
doet haar mond open om te roepen, maar houdt zich in.
Ze doet de deur open...
langzaam, zonder geluid te maken...
en kijkt naar de orchideeën die oplichten in de donkere ruimte.
Ze weet niet waarom...
maar iets zegt haar haar schoenen uit te doen.
Op haar tenen gaat ze de trap op...
zachtjes.
En jouw deur staat open.
Ze hoort je.
Ze hoort mij.
Ze houdt halt.
Ze denkt aan die witte jurk...
die in haar kast hangt.
'Ze draait zich om op één teen en gaat de trap af...
doet haar schoenen aan en rijdt weg.
Om er nooit over te praten.'
Dat heb je niet gezegd.
Nee.
Dat heb ik niet gezegd.
Ik ken een arts.
Vast. Ik weet zeker dat je veel mensen kent.
Nee, eentje die...
je een pessarium kan leveren.
Dan is het zaadprobleem opgelost.
Als je dat wilt.
Alleen als je dat wilt. -Een pessarium?
Zo heet dat.
Dan was mijn moeder, denk ik, een zwanger dienstmeisje.
Misschien.
Misschien was ze een koningin, Jay.
Wees niet te boos. Hij houdt heel veel van je.
We zijn allemaal verrukt over de bruiloft.
Jullie maken ons allemaal zo gelukkig.
Hij is soms in gedachten.
Hij studeert zo hard dat hij de tijd is... -Hij studeert nooit. Hij is gewoon te laat.
Ik ben niet boos. Het is maar een lunch.
Hij is altijd te laat.
Het geeft niet.
Neem me niet kwalijk.
Je ziet er heel knap uit.
Doe rustig aan.
Ze komen niet voor vieren thuis.
Als je gaat, leg de sleutel onder de steen bij de laarzenveger.
Het is een kanjer van een sleutel.
Ik leg 'm op het tafeltje in de hal.
Dat was het.
Je kunt alles zo laten.
Als je honger hebt, er staat een taart.
Een halve. Ik zeg Ethel dat ik 'm heb verorberd.
Maar ik hoef geen uitleg te geven.
Nooit.
Helemaal nooit.
Dag, Jane.
Ik kom niet verder.
Ik kom te laat. -Je bent nooit te laat.
Nu wel.
Omdat je je belofte niet nakomt.
Morag verwacht een thriller. -Maud.
Ze heet Maud. -Kan me niet schelen.
Mij wel. Ik weet de naam van jouw uitgever ook.
Er zit altijd spinazie tussen haar tanden, zelfs als we het niet eten.
Dat heeft niets met haar naam te maken.
Nou, Maud verwacht een thriller.
Dat wordt het ook. -Maar dat is niet wat je in je hoofd hebt.
Het komt gewoon soms bovendrijven.
Heb je al een idee wat het is?
Is het een witvis...
of een walvis?
Ertussenin.
Wandelen?
Nee.
Zwemmen.
Niet doen.
Sorry?
Ik maakte een grapje.
U zag eruit alsof u Ophelia wilde nadoen.
Mag je zo tegen mij praten? -Hoe?
Alsof ik Shakespeare heb gelezen? Volgens mij wel.
Ik zwom hier altijd.
Als klein meisje.
Ik ook.
Als klein jochie.
Zoals iedereen.
Ik kreeg er opeens zin in.
Niemand zwemt meer.
Dick en Freddy.
Of Freddy en Dick.
Langzamer.
Niemand vraagt ooit iemand zich langzamer aan te kleden.
Ik kijk graag naar mannen die zich aankleden.
Je doet het in de verkeerde volgorde. -Onzin.
Een andere volgorde zou stom zijn. Met je overhemd eerst verlies je je waardigheid.
Het is een plechtig samenstellen. -Zo kleden blanke kakkers zich aan.
Je bent te lang dienstmeid geweest.
Bovendien ben je daarom gaan schrijven.
Omdat je op je 14e in dienst trad.
Dat maakte jou een beroepsobserveerder van het leven.
Ik vind je kamer maar niks. -Oké.
Hij ruikt muf.
Zoals het hele huis.
Ik kan naar jou komen. -Mrs O'Flynn mag je niet.
Nee, vrouwen als Mrs O'Flynn houden niet van mannen als ik.
We kunnen ergens anders heengaan.
Een nieuw huis.
Met een kamer waar jij kunt schrijven.
En eentje voor mij waar ik kan filosoferen.
Donald. -Ja, Jane?
Stel je voor om te trouwen?
Nou...
ik stelde voor...
om...
samen te wonen.
Dus ja, ik denk...
dat ik voorstelde om te trouwen.
Ik bedoel, ik zou graag met je willen trouwen.
Dat zou me echt heel gelukkig maken.
Wat denk jij?
Oké.
Jane?
Wat?
Is het opgelost?
Hoepel op, Donald.
'Ter gelegenheid van het huwelijk...
van Emma Carrington Hobday en Mr Paul Sheringham.'
Welnu...
nu we allemaal...
genoeg gegeten en gedronken hebben...
en we doorgaan met wateren...
aan het water...
Godfrey, in hemelsnaam.
Ik wil graag een toost uitbrengen.
Op onze vriendschap, die ons zeer dierbaar is.
Clarrie en ik... mijn vrouw en ik...
zijn blij hier te zijn met jullie. -Bravo.
En met jullie kinderen...
die zo aardig zijn...
om een beetje de onzen te zijn. -Godfrey.
Ook al ontbreekt er eentje...
Ze ontbreken allemaal. Ze zijn verdomme dood.
We wilden jullie gelukwensen.
Heel veel geluk.
Op de bruid.
En de afwezige bruidegom.
Hallo.
Mr Niven.
Ik was bijna klaar. Ik laat u met rust.
Het geeft niet.
Ik kom straks terug.
De avonturen van David Balfour
'Ik begin het verhaal van mijn avonturen...'
Kan ik u helpen?
Misschien wel.
Ik zoek iets voor mijn moeder.
Houdt ze van filosofie? -Nee, die zijn voor mij.
Spreekt u Duits?
Ja.
Het concept liefde bij Augustinus. -Pardon?
Dat is de titel.
Houdt ze meer van fictie? -Waarschijnlijk.
Leest ze veel? -Natuurlijk.
En Orlando van Virginia Woolf?
Dat is een uitzonderlijk avontuur.
Ik verbind u door. Blijft u aan de lijn.
En u schrijft. U bent schrijfster.
U lijkt mij een schrijfster.
Is dat zo?
Ja, ik schrijf.
Goed.
U bent geen schrijver?
Niet zoals u. Filosofie.
Niet zo interessant. -In tegendeel.
Een goed voorteken.
Wanneer werd u schrijfster, Miss Fairchild?
Geen idee. -Dat weet u wel.
Goed dan.
Drie keer opnieuw. -Oké.
Toen ik werd geboren.
Toen Mr Paxton me een typemachine gaf. -Natuurlijk.
En de derde keer?
Dat is een geheim.
Dat is een goed antwoord.
Het beste.
Een kamer voor jezelf
Mr. Niven.
Jane, ben jij het?
Nu al terug?
Mr. Niven?
Het spijt me zo erg, Jane...
Het is zo vreselijk verdrietig.
Er is een ongeluk gebeurd. Een dodelijk ongeluk.
Het gaat om Mr Sheringham.
Mr Sheringham.
Mr Paul Sheringham.
Mr Paul van Upleigh.
Een auto-ongeluk.
Is hij het echt, meneer?
Het spijt me zozeer.
Vreselijk dat ik je dit moet vertellen.
Ik kan maar beter...
naar Upleigh gaan...
om te kijken of niets het daar kan verergeren...
Dat Paul... dat Mr Sheringham...
niets heeft achtergelaten.
Nog meer pijn zou ondraaglijk zijn.
Het was een ongeluk, Jane.
Een ongeluk.
Ja, meneer.
Iemand moet daar wachten. Het personeel waarschuwen.
Dat kunnen de Sheringhams nu niet zelf.
Vreselijk om die woorden te herhalen.
Wil je met me meegaan?
Naar Upleigh?
Natuurlijk.
Wat vreselijk.
Kan ik even een glas water drinken?
Natuurlijk. Ik wacht hier.
Het komt goed, Jane.
Mr Niven?
Ethel, je bent terug. -Ja, meneer.
Er is niemand. Kan ik iets voor u doen? -Ik ben bang dat ik verdrietig nieuws heb.
Er is een ongeluk gebeurd met Mr Sheringham.
Mr Paul.
Op weg naar Henley om met ons te lunchen.
We vroegen ons af waarom hij zo laat was...
toen de politie vertelde dat het autowrak was gevonden...
bij de bocht voor het spoor.
Hij was laat en ongetwijfeld ongerust.
Dan is het maar goed dat ik vroeg ben teruggekomen.
Ik kan van nut zijn. -Inderdaad, Ethel.
Ik dacht dat ik hem had misgelopen.
Er was iemand in de bibliotheek geweest die een sigaret had gerookt.
Ik heb alles opgeruimd...
de restjes taart en het bier en...
zijn slaapkamer.
Dat is nu juist het punt...
Het punt?
Heb je iets gevonden in zijn kamer?
Iets? Ik begrijp u niet.
Een briefje. Iets dat hij had geschreven.
Nee, zoiets niet.
Natuurlijk.
Heel goed.
Dan is alles in orde, Ethel.
Dat zijn ze alle vijf, Jane.
Ja, meneer.
Hou op. -Het bloedt weer.
Ik voel me goed. Kunnen we nu eerst eten?
We gaan naar de dokter. -Je hebt koude handen.
Je struikelde, stootte je hoofd en je bloedt.
Ik ben alleen gestruikeld.
Ik zie je bot. -Je overdrijft.
Nietwaar. -Jawel.
Ben je weleens op Upleigh geweest, Jane?
Nee, mevrouw.
Niet voor vandaag, met Mr Niven.
Het is er vreselijk somber.
Toen Philip stierf...
en James al was heengegaan...
dacht ik dat we de gordijnen konden openen.
Dat we geen schuldgevoel moesten hebben.
Dat we alles hadden verloren wat we maar konden verliezen.
We waren klaar met doodgaan.
We hoefden niet langer...
op onze hoede te zijn.
Niets om te beschermen, Jane.
Klinkt dat logisch?
Ja, mevrouw.
Ze zou met James trouwen.
Ja, mevrouw.
Wist je dat?
Van Milly.
O ja?
Vreemd, ze is zo dom.
Ze merkt niets op.
Vast ergens anders gehoord.
Jij hebt geen familie.
Nee, mevrouw.
Heeft je moeder je achtergelaten?
Ja, bij een weeshuis.
Wat een zegen...
om van alles beroofd te zijn vanaf de geboorte.
Je hebt niets meer te verliezen.
En je zult ook nooit iets verliezen. Niet echt.
Dat is een geschenk, Jane.
Je moet leren daar gebruik van te maken.
Je boft maar.
Je hebt niets.
Niets te verliezen en alles te winnen.
Niets.
Helemaal niets.
Vanaf de geboorte niets meer te verliezen.
Er was eens.
Ooit...
heel, heel, heel lang geleden, Jay...
maakte mama ons allemaal wakker op een junidag, het was nog donker...
en ze propte ons allemaal in de auto.
Ingebakerd...
in dekens...
met thermoskannen chocolademelk.
Ze hadden een picknickmand ingepakt.
Papa reed, plankgas.
De weg lag voor ons en de zon kwam op.
Wij drieën op elkaar en de andere twee half snurkend.
Geen enkele uitleg en dan stoppen we hier.
Alleen had het niet gevroren.
Er lag geen sneeuw.
En het groene gras was perfect gemaaid.
Jij kunt je dat voorstellen, hè?
Jij kunt herinneringen oproepen.
Jij kunt ze beschrijven.
Ze opeisen.
Ze verwoorden en voor mij herscheppen.
Toch?
Voor mij.
Voor jou.
Ik ga een nieuwe kopen.
Een nieuwe, Mr Paxton?
Ja, een nieuwe typemachine.
De 'p' blijft een beetje hangen.
Hij doet het nog en misschien heb jij er iets aan.
Dank u, meneer.
Een tumor? -Mooi woord.
Nee. -Goede klank.
Nee. -Zwellen.
Daar komt het vandaan, dat is de oorsprong...
de...
etymologie, dat is het. -Kun je...
Omdat ik te veel hersens heb.
Ik ben te cerebraal.
Het is poëtisch.
Wanneer gaan ze 'm verwijderen?
Je ging hierheen vanwege de val, je wond...
Ik snap het niet. -Ze hebben alles onderzocht.
Wil je dat ze doen alsof-ie er niet is?
Ja.
Alsjeblieft, doe alsof-ie er niet is.
We kunnen het proberen.
Voor zolang het nog duurt.
Jij gaat schrijven.
Jij gaat dit boek over leven schrijven.
Over het gevoel van leven.
Dat gevoel ben ik kwijt.
Je zult het schrijven.
Het wordt je meesterwerk.
Heb ik dat dan nog niet geschreven?
Misschien moeten mijn geliefden sterven, zodat ik mijn meesterwerk kan schrijven.
Ik vind het zo jammer dat ik het nooit zal lezen.
Misschien zal ik het nooit kunnen schrijven.
Dat zul je wel.
Het zal briljant zijn.
Goedemorgen, Jane. -Goedemorgen, meneer.
Jane?
Meneer?
Wat is er?
Het is tijd voor mij om te vertrekken.
Ik heb gehoord over een functie.
In een ander huis?
In een boekenzaak, meneer.
Goed gedaan, Jane.
Een boekenzaak.
Vertel me je geheim.
De derde reden die je aanzette tot schrijven.
Alsjeblieft.
Hadden we elkaar maar alles kunnen vertellen.
Daar hadden we geen tijd voor gehad.
Fluister het me in.
Ik neem het mee in mijn graf.
Ik hou van je.
Miss Fairchild. -Een reactie alstublieft?
Heeft u iets te zeggen?
Ik heb geen idee wat u wilt dat ik zeg.
Omdat u gewonnen...
Ik heb alle prijzen gewonnen.
Echt allemaal.
Ze zijn allemaal hier, ergens op zolder.
Bent u niet blij?
Ik voel me verrukt.
Heel erg bedankt.
Ik heb jullie teleurgesteld, hè?
Nee.
Het was onvermijdelijk.
Een onmogelijke taak.
Maar het was...
geweldig.
O, het vierde been.
Het vierde been was van mij, Paul.
We staan met z'n vijven bij de omheining.
Een, twee, drie, vier, vijf.
We kijken naar de wedstrijd.
We zien Fandango vliegen.
We zien hoe hij kluiten modder, dauw, gras en aarde opwerpt.
Hij lijkt te vliegen.
Het lijkt alsof hij echt zou kunnen vliegen...
over de renbaan en de wereld.