Między autorami opowieści
a odbiorcami istnieje pewne sprzężenie.
Widziałeś gdzieś coś takiego?
Ludzie podchodzą do tej sagi emocjonalnie,
zwłaszcza ci, którzy dorastali z Gwiezdnymi wojnami
i czują do nich sentyment.
Jedno pozostaje niezmienne. Fanom bardzo zależy,
żeby ten świat traktowano właściwie i z należytym szacunkiem.
On wiele dla nich znaczy i chcą, żeby się rozwijał,
ale koniecznie w sposób spójny.
Mamy szczęście, że Lucasfilm, Kathy
i cała reszta zespołu bardzo nas wspierają i zachęcają.
Zidentyfikuj się, odbiór!
Jon wręczył mi scenariusz finału sezonu.
PEYTON REED REŻYSER
Zachwycił mnie.
Miał wiele scen akcji.
Ciekawie rysował postaci i budował emocje.
Pod koniec pojawiała się postać,
którą w scenariuszu nazwano Plo Koon.
Wiedziałem, że to Jedi z trylogii prequelowej.
Zapytałem o wizualizację,
a Jon odparł: „Chodź na bok, pogadamy〞.
Wtedy usłyszałem, że to nie żaden Plo Koon,
tylko Luke. Dokumentnie mnie zatkało.
Znam Jona od dawna,
dlatego zapytałem: „Mówisz poważnie? Serio?
„Ściągniesz gościa z powrotem?〞. Odparł: „Tak〞.
Jon pozwolił. Wymówię to imię pierwszy raz od jakichś dwóch lat.
Luke Skywalker.
Nie wolno nam było.
Plo Koon zagra tutaj,
a potem użyjemy wachlarza narzędzi w postprodukcji.
Nawet teraz, opowiadając o tym, co robiliśmy, używamy kryptonimu.
Tamtych dwóch słów się nie używa.
Tylko jednej osobie Mando mógł oddać dziecko,
nie wywołując oburzenia widzów.
Luke'owi.
Zwykle jest tak, że kiedy Jon i ja
jesteśmy zgodni co do jakiegoś wątku,
wychodzi on wystrzałowy. Gdybym powiedział:
„Luke? Wykluczone〞, Jon uszanowałby moje zdanie
i powiedziałby: „Wymyślmy coś innego〞.
Obaj czuliśmy jednak, że to właściwy wybór.
Prowadzi cię Moc.
Zawsze wyprzedzasz wrogów o krok.
Mój zachwyt szybko wyparował
pod presją odpowiedzialności.
Pomijając techniczne aspekty tego,
jak ożywimy tamtego Luke'a Skywalkera,
wiedziałem, że mam obowiązek
wpasować go w fabułę The Mandalorian.
Jeden nasz błąd i Luke natychmiast zepchnie Mando
ze stołka protagonisty.
Dużo rozmawiałem
ze scenarzystami, operatorami i montażystami o tym,
ile Luke'a pokazać, a ile będzie przesadą. Musieliśmy znaleźć
złoty środek. Luke był
środkiem stylistycznym.
Pojawia się i nie jest zwykłym kurierem,
ale żadna z postaci nie zaczyna nawijać:
„Luke Skywalker! Gość wysadził dwie Gwiazdy Śmierci〞.
Widzą go zupełnie inaczej. To Jedi. Mityczna postać.
Żaden z tych bohaterów nie spotkał dotąd Jedi.
To było interesujące. Jon i Dave uznali,
że zdołamy znaleźć równowagę.
Odcinek zachowa klimat The Mandalorian,
po prostu poszerzymy horyzonty.
Omówiliśmy to bardzo starannie.
Najpierw pytaliśmy: „Czy to może być on?〞.
„Jak się tam znalazł?〞
Zrozumieliśmy, że intuicyjną reakcją będzie niedowierzanie.
Nieważne, jak oczywiste damy podpowiedzi.
Widz nie pozwoli sobie uwierzyć, że spod kaptura wyłoni się Luke.
Dlatego to ujęcie było najważniejsze.
Musiało przełamać niewiarę, spełnić marzenie.
„To naprawdę Luke〞.
Musieliśmy zaprosić Marka Hamilla.
Nie można wprowadzić Luke'a Skywalkera
bez Marka Hamilla.
To znaczy technologia na to pozwala,
ale my chcieliśmy mieć prawdziwego aktora.
Chcieliśmy Marka. To Luke Skywalker.
Odezwali się Jon i Dave.
Zaprosili mnie, żebym zapoznał się z The Mandalorian.
Powiedzieli, że potrzebują mojej opinii.
Powinienem był się domyślić.
Pojechałem tam i poprosili mnie,
żebym podłożył głos pod postać w kantynie.
Jestem łowcą. Szukam jakiejś fuchy.
Bardzo mi przykro, ale Gildia Łowców przestała działać na terenie Tatooine.
Mark często podkłada anonimowo głos
w innych produkcjach ze świata Gwiezdnych wojen.
-Jak ci się odwdzięczyć? -Wygrajcie tę wojnę.
Zaproszenie go było logiczne.
Pokazaliśmy mu sporo materiałów.
To było przed premierą serialu.
Pokazaliśmy odcinek z ujawnieniem malca.
Był zachwycony. Spodobało mu się, co robimy
i dokąd zmierzamy.
Wtedy wyjawiliśmy, jaki mamy plan.
Opór tu nie ma sensu, synu.
Przerwa między oryginalną trylogią
a jej kontynuacjami jest dość długa.
Jest miejsce na wiele nieopowiedzianych historii.
Założyłem, że znajdą aktora w odpowiednim wieku.
Nie rozmyślałem o tym.
Zastanowiłem się, komu przypadnie rola,
jeśli opowiedzą przygody Luke'a po Powrocie Jedi.
Powiedzieli, że jak w filmach Marvela,
użyją oprogramowania odmładzającego.
Zdębiałem.
Nie zgodziłem się od razu. Musiałem to przetrawić.
Im dłużej myślałem, tym jaśniejsze stawało się,
że to niespodziewana szansa,
ale też w pewnym sensie mój obowiązek.
Innymi słowy, skoro mnie zapraszają,
jak mógłbym odmówić?
W trakcie przerwy świątecznej, w grudniu 2019,
Jon i ja podjechaliśmy do domu Marka.
Przywieźliśmy scenariusz, kostium Luke'a Skywalkera
oraz Grogu.
Mark nas zaprosił do środka.
Jon i ja zostaliśmy z żoną Marka,
a on, w gabinecie, przeczytał scenariusz.
Siedzieliśmy jak na szpilkach,
bo wcale nie musiał się tym zainteresować.
Bardzo chroni swoją postać – i słusznie.
Peyton i ja gotowaliśmy się z niecierpliwości.
Pracujemy tu, bo jesteśmy fanami.
Przywykliśmy do tych produkcji,
ale niektóre chwile wciąż wydają się surrealistyczne.
Wyszedł zachwycony.
Myślę, że w tym momencie wielki kamień spadł
Jonowi z serca.
Kiedy jest się
do czegoś przekonanym, zwykle warto o to walczyć.
Wiedzieliśmy, że jak plan wypali,
spełnimy skryte marzenia wielu ludzi.
Zwłaszcza Marka.
Pojawi się na planie i pokaże Luke'a z tamtych lat.
To będzie hołd oddany tej postaci oraz kulminacja opowieści
o podróży małego dziecka.
Jeszcze się spotkamy.
Obiecuję.
Mark był podekscytowany, zgodził się i od razu zapytał:
„Jak stworzymy magiczny moment?〞.
Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy.
Kathy Kennedy zaprosiliśmy do rozmowy bardzo wcześnie.
Kathy to przede wszystkim wspaniała producentka.
Producenci wymyślają, jak zrealizować pomysły,
które są bliskie sercu scenarzystów.
Kathy wie, jak stworzyć środowisko,
które oferuje wszystkie narzędzia potrzebne
do kreatywnych eksperymentów.
Rozumie też, czego wymaga proces dopracowywania pomysłów
i to, jakim echem może się odbić
właściwy pomysł.
Wyzwaniem serialu jest to, że to projekt ambitny.
Oczekiwania wobec postprodukcji są takie, jak przy filmach kinowych.
Współpracujemy z bardzo utalentowanymi
i doświadczonymi artystami. Mają świadomość,
że każdy idealnie dopracowany kadr
jest przyczynkiem do sukcesu.
Unikalną cechą efektów specjalnych jest to,
że przydatną technologię można znaleźć
w najróżniejszych miejscach.
Może być nowym odkryciem branży albo prywatnym pomysłem.
Trzeba być otwartym na inspiracje,
szukać przełomowych rozwiązań.
To ważna część naszej pracy.
Kiedy zrozumieliśmy, że chcemy pokazać młodszego Luke'a,
zrobiliśmy przegląd dostępnych technik.
Podstawowych rozwiązań jest kilka.
Zazębiają się, ale dla uproszczenia powiem tak.
Pierwszą techniką jest stworzenie w pełni komputerowej postaci,
w oparciu o skany, badania i stary materiał filmowy.
Tak stworzono Wielkiego Moffa Tarkina.
Pańskie dzieło przerosło nasze oczekiwania.
Widzowi łatwo to przejrzeć,
ale powstają nowe narzędzia, a moc procesorów rośnie
i ta technika staje się coraz lepsza.
Drugą techniką odmładzania
jest taki aerograf. Artysta grafik poprawia postać,
zamalowuje zmarszczki i tak dalej.
Trzecią techniką jest Deepfake, oparta na uczeniu maszynowym
ekstrapolacja postaci ze wszystkich dostępnych
zdjęć i kadrów.
Szuka się ich w Sieci
albo w naszym przypadku w archiwum filmowym.
Komputer gromadzi bibliotekę
wyrazów twarzy i spojrzeń w różnym oświetleniu.
Potem jakiś aktor odgrywa rolę,
a sztuczna inteligencja dopasowuje do jego mimiki
odpowiednie klipy z biblioteki twarzy.
Innymi słowy, zastępuje się sfilmowaną twarz realistycznym,
idealnie dopasowanym obrazem innej twarzy.
Dopasowanie tworzy iluzję,
że oglądamy danego aktora, tylko młodszego o ileś lat,
a oglądamy kolaż
najlepiej pasujących wycinków, posklejany przez potężny algorytm,
który wyszukuje odpowiednie zmarszczenie brwi czy minę
w bibliotece twarzy.
Wzięliśmy na warsztat wszystkie trzy techniki.
Jon był zainteresowany, jak daleko zaszła technologia.
Zamknął Landisa Fieldsa w moim gabinecie
i badaliśmy możliwości. Testowaliśmy Deepfake'a.
Sprawdzaliśmy, na ile go stać.
„Czy możemy go wykorzystać w serialu?〞
„Czy pozwoli odmłodzić postać?〞
Landis to genialny dyrektor artystyczny, projektant, modelarz
i po części szalony naukowiec.
Dokładnie na takich ludzi stawia ILM.
Zamknęliśmy go w pokoju. Nie żartuję.
Zamknęliśmy go z powodu poufności i żeby miał spokój,
a on całymi dniami stukał na tej maszynie.
Przysięgam, całymi dniami. Od rana do wieczora.
Ustawił monitory jak w centrum dowodzenia.
Zapuszczał w kółko testy Deepfake'a.
Każdy może ściągnąć
ten program i każdy może próbować robić takie ujęcia.
Po zdobyciu programu
trzeba dostarczyć mu informacje niezbędne do budowy twarzy.
W przypadku Marka Hamilla
wgraliśmy mnóstwo ujęć z pierwszej trylogii.
Oczywiście mieliśmy dostęp do wersji 4K.
Wgraliśmy jak najwięcej informacji.
Pierwszy raz wypróbowywaliśmy tę technikę,
więc znaleźliśmy też w sieci wywiady, jakich udzielił Mark.
Szukaliśmy wszystkiego, co wzbogaci bibliotekę,
która posłuży do stworzenia twarzy.
Nie cofniemy się w czasie, by kręcić z młodszym Lukiem.
Musieliśmy znaleźć bardzo konkretne ujęcia.
Przeszukałem nawet Internet
i znalazłem kilka wywiadów z Markiem,
gdzie był doskonale oświetlony.
Dość powiedzieć, że przykładaliśmy dużą uwagę do szczegółów.
Trzeba zawierzyć technikom,
że człowiek wyjdzie dobrze.
Technologia Deepfake w tamtym momencie
okazała się niewystarczająca.
Wyszło na to, że musimy postawić
na sprawdzone metody.
Wybraliśmy starszą technikę odmładzania.
Miałem doświadczenie z technologią odmładzającą
z Ant-Mana.
W pierwszej części odmłodziliśmy Michaela Douglasa
z 70. lat do 40. W drugiej części
odmłodziliśmy Michaela, Michelle Pfeiffer i Laurence'a Fishburne'a.
Odmłodzenie bohaterów
było dziełem firmy o nazwie Lola.
Skontaktowaliśmy się z nimi, porozmawialiśmy
i zaprosiliśmy do współpracy.
Aktorów było dwóch. Mark Hamill
i jego dubler Max.
Kręciliśmy ujęcia podwójnie.
Do tego Max zagrał w scenach z innymi aktorami.
Dobranie dublera było wyczynem.
Powiedzieliśmy Sarze Finn,
że chcemy znaleźć kogoś,
kto fizycznie przypomina Marka
tuż po Powrocie Jedi.
Nie można było ogłosić tego w zaproszeniu na casting, więc stworzyliśmy
listę ludzi, którzy mogliby pasować.
Na castingu Max czytał kwestie innej postaci. Na koniec
powiedzieliśmy, kogo zagra, i na szczęście na to przystał.
Podczas próby stałeś za bardzo w prawo.
-Bardzo chciałbym cię mieć pośrodku. -Centralnie.
On patrzył na mnie, a ja na niego. Próbowaliśmy się zgrać.
Patrzyłem na monitor, oczywiście ekran był maleńki,
i myślałem sobie: „Rany, on przypomina mnie bardziej niż ja sam〞.
Podobieństwo było zdumiewające.
Poza tym to dobry aktor.
Bardziej fascynujący od technologii
był widok Marka, który uczył kogoś, jak grać młodszą wersję siebie.
Abstrahując od wszystkich kwestii technicznych na planie,
ich współpraca była piękna i wzruszająca.
Chodź, mały.
Żałowałem, że nie mogę cofnąć się w czasie
i pogadać ze sobą siedmioletnim:
„Zobacz, chłopaku,
„gdzie jesteś i kogo widzisz!〞
Może to moje angielskie wychowanie,
ale zdołałem zachować profesjonalizm.
Nie podszedłem zrobić sobie z nim zdjęcia, nie powiedziałem:
„Jestem twoim fanem〞.
Wszyscy pragnęliśmy to zrobić.
Plo Koon obraca się i ruszamy tym korytarzem.
Nakręciliśmy Marka na mostku
imperialnego lekkiego krążownika, na tle ekranów zwanych Volume.
Zagrał swoje.
Potem od razu zabraliśmy go
do naszej ramy oświetleniowej, którą nazywamy Jajem,
i tam wszystko powtórzył.
Sfilmowaliśmy tekstury twarzy w ultrawysokiej rozdzielczości,
mając pełną kontrolę
nad oświetleniem, ustawieniem i czasem.
Aby otrzymać efekt końcowy,
wystarczyło połączyć potem materiał
nagrany na planie zdjęciowym i w Jaju.
Jajo to rama z tysiącami diod LED, nad którymi mamy pełną kontrolę.
Możemy dopasować oświetlenie
do tego na planie,
dodać oświetlenie interaktywne.
Pod tym względem Jajo przypomina ekrany Volume.
Kręciliśmy po jednym ujęciu, po kwestii.
Potem przeglądaliśmy materiał, cięliśmy go i montowaliśmy.
Jon, Dave i Peyton wybierali najlepsze ujęcia.
Przekazywaliśmy je ludziom z Loli,
a oni odtwarzali je na Jaju.
To był taki cykl. Kręciliśmy i powtarzaliśmy
najlepsze ujęcia na Jaju.
Musieliśmy się uwinąć w jeden dzień.
Mieliśmy jeden dzień z Markiem i z Jajem.
Jak na pewno się domyślacie, to był bardzo długi dzień.
Działaliśmy w tajemnicy.
Proszę o opuszczenie planu wszystkich, którzy nie muszą na nim być.
Kiedy kręciliśmy sceny z tymi postaciami na planie,
większość naszych ludzi była w Simi Valley,
gdzie kręcono
odcinek Roberta Rodrigueza. Na naszym planie zatrzymaliśmy
dla Marka Hamilla najmniejszą ekipę,
jaka mogła sobie poradzić ze zdjęciami.
To zwiększało szansę zachowania jego obecności w tajemnicy.
Powiedziałem chłopakom: „O mnie nie musicie się martwić.
„Dawno temu nauczyłem się dochowywać tajemnic.
„Tę z Imperium skrywałem półtora roku〞.
Czasy się jednak zmieniły.
Powiedziałem: „Wystarczy jedna osoba w laboratorium
„robiąca korektę kolorów. Zmiennych jest tak wiele. Wystarczy jedna osoba,
„która napisze: »Zgadnijcie, co widziałem« w mediach społecznościowych,
„i będzie klapa〞.
Do samego końca
wszyscy obgryzali paznokcie.
Każdego dnia przed emisją tego odcinka
ludzie googlowali hasło The Mandalorian,
żeby sprawdzić, jakie informacje wyciekły.
Sprawdzali regularnie, czy postać,
którą musieliśmy ukrywać, nie wypłynęła.
Wszyscy wiedzieli, że Rosario zagra Ahsokę,
że Temuera zagra Bobę Fetta.
Wszystko wyciekło. Nic nie ogłaszaliśmy,
ale po kropelce informacje wyciekały.
Statek miał takie przecieki, że baliśmy się, że nie dotrzemy do portu.
Mark musiał pozostać sekretem.
Stworzyliśmy fałszywe scenariusze.
Wizualizacje innej postaci niż Luke.
Tymczasowe efekty specjalne, jakbyśmy naprawdę wprowadzali Plo Koona.
Oddani fani dobrze wiedzą, że Plo Koon jest moim ulubionym Jedi.
Gdyby scenariusze z Plo Koonem wyciekły, wielu ludzi pokiwałoby głową:
„Żadna niespodzianka, Dave lubi Plo Koona〞.
Dodawaliśmy kolejne zmyłki. Po nakręceniu scen
nałożyliśmy aktorowi twarz Plo Koona.
Wyglądał jak Plo Koon.
W pierwszym sezonie Jon utrzymał w tajemnicy
tożsamość Grogu. Ujawniliśmy ją pod koniec pierwszego odcinka.
W drugim sezonie musieliśmy dobrnąć
aż do końca odcinka finałowego i się nie zdradzić.
Teraz widzę, że to był cud, że sprawa pozostała tajemnicą.
Jestem zachwycony,
bo widzowie, których zaskoczyliśmy, przeżyli magiczny moment.
Pamiętam, jak tłoczyliśmy się w montażowni, kiedy Peyton
posklejał tę scenę.
Było nas siedmioro, a sześcioro miało łzy w oczach.
Scena wyszła genialnie.
Zrozumieliśmy wtedy,
że to zagra, trzeba tylko zmienić twarz.
Poczuliśmy też...
Ciężar odpowiedzialności. Nie mogliśmy zepsuć
efektów specjalnych. To było przerażające.
To postać, z którą widzowie mają ponad 40-letnią więź.
Jej powrotowi muszą towarzyszyć emocje,
zwłaszcza kiedy wraca w takim serialu.
Powiem coś jako fan,
bo sam miałem 13 lat, kiedy Gwiezdne wojny
trafiły do kin, dorastałem na nich.
Wszyscy zastanawiali się, jak wyglądał Luke,
kiedy był u szczytu swoich mocy, po Powrocie Jedi.
Mieliśmy się przekonać.
Uszkadza robota, potem używa Mocy i wywołuje zwarcie.
Żartowałem sobie z George'em,
że kiedy Powrót Jedi dobiegnie końca, będę skończony.
Ale to jak nakręcić trzy filmy o tym,
jak James Bond zdobywa licencję na zabijanie, a potem skończyć.
Zrezygnować z Doktora No, Goldfingera i Pozdrowień z Rosji.
Niby żartowałem,
ale trapiło mnie, że z prostego farmera
Luke stał się padawanem, a potem Jedi
i dalej nie ma już żadnych opowieści o jego przygodach.
Dlatego miło było zobaczyć,
co robił przed założeniem Akademii Jedi,
a po Powrocie Jedi.
To ostatni korytarz. Crescendo.
Wiedzieliśmy już, jak przechodzi przez każdy pokład.
Rozmawialiśmy o tym,
że bardzo łatwo byłoby uczynić go zbyt potężnym, zbyt wyszkolonym.
Powiedziałem jednak: „Wiecie, kiedyś miał nauczyciela,
„ale ostatnio nie miał z nim trenować〞.
Musiał walczyć lepiej niż w Powrocie Jedi,
ale jego technika musiała pozostać fundamentalnie ta sama.
Technika Ahsoki jest całkiem odmienna.
Ahsoka została o niebo lepiej wyszkolona.
Walczy lepiej. Mało kto zdaje sobie z tego sprawę,
bo jej postać wprowadzono dużo później.
Starannie rozważyliśmy każdy detal.
Postanowiliśmy, że będzie wyglądał jak w Powrocie Jedi.
Dobrze pamiętam ten kostium, pracowałem w kinie i obejrzałem
tę część wiele razy.
Kostium z Powrotu Jedi nie jest w kolorze, w jakim się wydaje.
Trzymaliśmy się tego. „Jest brązowy, ale wydaje się czarny〞.
Wygląda bardzo dramatycznie.
Musiał wydawać się czarny.
Wybrano ten kolor, aby wprowadzić moralną niepewność.
Sugerowano przejście
na ciemną stronę Mocy. Dodano podduszenie Gamorreanów.
Budowano napięcie. My tego wątku nie poruszaliśmy,
ale gdybyśmy ubrali Luke'a inaczej,
odbiegałby od tego,
jak kolektywnie zapamiętali go widzowie.
Odbyliśmy milion rozmów.
Na szczęście Payton Reed jest olbrzymim fanem i Dave też.
Przejrzeliśmy zdjęcia i podjęliśmy decyzję razem.
Przeciwnik pada. Ruch dłonią w dół, czy tylko pięść?
-Myślę, że tylko pięść. -Dobra.
Co czyni Luke'a Lukiem? Jaki wyraz twarzy i jakie oświetlenie
sprawiają, że on to on?
Ciekawie jest przejrzeć materiał filmowy.
W każdej scenie, w każdym ujęciu, Luke wygląda odrobinę inaczej.
Kiedy zacznie się analizować
kształt policzków czy kształt nosa,
okazuje się, że to cały czas ta sama osoba,
ale w różnym oświetleniu wygląda zupełnie inaczej.
W pałacu Jabby,
w strumieniu jasnego światła, wygląda charakterystycznie.
Potem jest na Endorze, wisi związany przez Ewoki
i wygląda zupełnie inaczej.
Jeśli ustawić obok siebie wizerunki Luke'a z różnych scen trylogii,
ludzie wskażą różne twarze,
mówiąc, że tak go sobie wyobrażają.
Musieliśmy wziąć to pod uwagę.
Kiedy tworzyliśmy jakiś szczegół,
na przykład fryzurę, pozę, uśmiech
albo błysk w oku,
ludzie mieli odmienne opinie o tym, czy trafiliśmy w dziesiątkę.
Dlatego eksperymentowaliśmy.
Zmienialiśmy fryzurę. Zapuszczaliśmy włosy za uszy
albo nawet za szyję.
Zmienialiśmy obwód szyi. Podnosiliśmy obojczyki. Opuszczaliśmy ramiona.
Testowaliśmy wszystko,
aby sprawdzić, gdzie przebiega granica, kiedy podobieństwo znika.
Cyfrowe twarze to najtrudniejszy efekt wizualny
i to nie dlatego, że to skomplikowane technicznie,
a technologia wciąż jest w powijakach.
Każdy człowiek jest ekspertem od czytania twarzy.
W ludzkiej twarzy jest coś magicznego.
Każdy podświadomie umie czytać mimikę,
a my zamierzaliśmy pokazać dobrze znaną twarz,
która znaczy tak wiele dla tak wielu.
I niech moc będzie z tobą.
Każdy szczegół jest ważny.
Przylot X-winga, miecz świetlny, kolor miecza, styl walki,
podejście do drzwi, odsłonięcie twarzy.
Wszystko to buduje napięcie i podsyca marzenie.
Jeśli uda się wciągnąć widza,
jeśli zechce zobaczyć Luke'a, łatwiej uwierzy w jego twarz i głos.
Dojdzie do fuzji,
fabuła w naturalny sposób spełni życzenie widzów.
Przekroczymy masę krytyczną, wybuchną emocję.
Jeżeli jednak którykolwiek z elementów zawiedzie, wszystko się posypie.
Ludzie skupią się na wpadce, a o twarzy powiedzą tylko: „Może być〞.
Wiele elementów miało zdecydować o tym,
czy scena wypali.
To w finałowym odcinku pierwszy raz słyszymy muzykę
z oryginalnej trylogii.
Jesteś Jedi?
Owszem.
Do tego momentu cały podkład był oryginalną kompozycją Ludwiga.
W finałowym odcinku pierwszy raz słyszymy muzykę Johna Williamsa,
a jej nie wolno lekceważyć. To ona w dużej mierze kreuje atmosferę Gwiezdnych wojen.
Specjalnie nie użyliśmy żadnej kompozycji Williamsa
przez dwa sezony serialu, aż do odcinka finałowego.
Oszczędzaliśmy niezwykle potężne narzędzie,
które tak wspaniale dopełniło obraz.
Nie ma ochoty z tobą iść.
Czeka na twoją zgodę.
Wiele lat temu, chyba w 1993 roku,
reżyserowałem z Robertem Zemeckisem dokument o produkcji Forresta Gumpa.
ILM stworzyło wtedy rozmowę z Kennedym,
prezydentem Johnsonem i sławami, które spotyka Forrest Gump.
Pamiętam, że Ken Ralston, Bob Zemeckis
i ludzie od efektów specjalnych prowadzili dokładnie
tę samą rozmowę na początku lat 90.,
o tym,
że dopiero tworzymy tę technologię,
żeby rozwiązać problem,
ale nadejdzie moment, kiedy stanie się tak wyrafinowana,
że będzie można ją zaprząc do złych celów.
Narzędzie nie jest ani złe, ani dobre.
Liczy się to, jak artysta go użyje.
Staramy się postępować etycznie.
Używamy narzędzi w szczytnych celach.
Podobnie jak w Uczniu Czarnoksiężnika w Fantazji
otrzymaliśmy całkiem nową technologię.
Miki dostał magiczną księgę,
która pozwoliła mu
zaczarować miotły, żeby wyręczały go w pracy.
Każda technologia jest taka.
Nowe innowacje mają nieprzewidziane konsekwencje.
Nie wiemy zawczasu, co umożliwią nowe technologie.
My testowaliśmy Deepfake'a
oraz inne techniki, żeby odmłodzić Luke'a
i opowiedzieć historię,
której nie mogliśmy opowiedzieć w inny sposób.
Teraz opowiadamy o tym i pokazujemy,
że ta technologia jest dostępna.
Przypominamy, że może zostać wykorzystana do oszukiwania,
czyli w sposób szkodliwy.
Fajne jest to, że przekonaliśmy się, że potrzeba
jeszcze kilku lat, zanim sztuczne twarze staną się nieodróżnialne,
ale obiecuję wam, że ten dzień nadejdzie.
Skłoniło nas to do przemyśleń.
To fajny temat do dyskusji.
Ludzie nie wiedzą jednego.
Głos młodego Luke'a Skywalkera
został w pełni zsyntetyzowany za pomocą programu Respeecher.
To jak sieć neuronowa, którą uczymy.
Miałem archiwalne nagrania głosu Marka.
Był czysty dźwięk z postprodukcji pierwszej trylogii,
audiobook Marka z tamtych lat,
oraz słuchowiska radiowe ze świata Gwiezdnych wojen.
Oczyściłem te nagrania, wprowadziłem do systemu,
on je pociął, a sztuczna inteligencja przetrawiła dane.
Komputer próbkuje dźwięki i tony młodego Marka Hamilla
i tworzy zdania, które brzmią, jakby wypowiadał je Luke Skywalker.
Moc jest w nim silna,
ale talent jest niczym bez treningu.
Staje się jasne, że jeśli chodzi o takie rzeczy,
coraz trudniej jest ufać własnym oczom i uszom.
Są jednak dobre wieści.
Ta technologia nie zaniknie.
Jednak ludzie potrafią
przewidzieć jej zagrożenia.
Już teraz istnieje technologia łańcuchów bloków.
Mój kod sekwencyjny jest przypisany do tej zbroi od 25 lat.
Masz dowód, że to ja. Boba Fett.
Zasugerowaliśmy tutaj,
że każdy ma swój identyfikator, łańcuch bloków.
Zastanawiam się, czy publikowane zdjęcia lub nagrania
mogłyby mieć oficjalny znacznik.
Po nim poznalibyśmy, że są prawdziwe,
bo coraz trudniej odróżnić prawdę od fałszu.
Dysponujemy technologią, która może temu zaradzić.
Znaczniki mówiłyby,
skąd pochodzi zdjęcie. Byłoby to wbudowane w łańcuch bloków.
Rejestrowałyby wszelkie edycje lub zmiany. Datę powstania.
Identyfikatory nie wymagają centralnej bazy czy jednostki zarządzającej.
Jeśli duże firmy powiedzą: „Słuchajcie, powinniśmy wprowadzić
„standard weryfikacji〞, w mediach społecznościowych to już śmiga,
autentyczność cytatu jest potwierdzana niebieskim symbolem,
jeśli ta osoba jest kimś ważnym
i jej słowa powinny być weryfikowane.
W Fantazji czarodziej wrócił
i odkręcił wszystko, co nabroił w pośpiechu Miki.
Myszka sięgnęła po technologię,
to znaczy po magię, konsekwencji której nie do końca pojmowała.
Z dobrych wieści,
wspaniałe technologie pozwalają opowiadać historie.
Będzie coraz lepiej.
Myślę, że jesteśmy odpowiedzialni za to,
żeby mieć oko na te technologie.
Maksymalizować korzyści, a minimalizować lub eliminować minusy.
Dorastałem z tą sagą i nawet nie śniłem, że będę ją tworzył.
Jon stworzył wyjątkową postać, Grogu,
która mogła stanąć obok R2-D2, w tym samym kadrze, i porozmawiać z nim.
Nawet sobie tego nie wyobrażałem.
Spotkanie starych i nowych postaci to olbrzymia odpowiedzialność.
Pamiętam minę Jona.
Rozmawialiśmy o tej scenie, analizowaliśmy.
Powiedziałem, że jeśli będzie Luke, to musi być i R2.
A Jon zdębiał: „R2〞.
To była moja ulubiona postać.
Boże, ależ pragnąłem go mieć. Nie było wtedy zabawek, tylko te małe figurki.
Gdybym dostał sterowanego radiowo R2,
oszalałbym z radości.
Czasem dostrzegamy wewnętrzne dziecko.
W Jonie zobaczyłem chłopca, który pierwszy raz obejrzał Gwiezdne wojny.
Pojawił się przede mną, jak tylko wspomniałem o R2.
Natychmiast wykonałem szkic R2 rozmawiającego z Grogu.
Powiedziałem, że stworzymy
moment w stylu pierwszego kontaktu Wicketa i R2.
W postprodukcji dodaliśmy jego światełka. To była fajna zabawa.
Zrobiliśmy też soczewkę, która się porusza
i pozwala odczytać jego nastrój i to, co myśli.
Wzięliśmy animację prosto z Powrotu Jedi,
odświeżyliśmy ją i wkleiliśmy w tę scenę.
Do stworzenia R2 wykorzystaliśmy materiał z Powrotu Jedi.
Akcja!
Już byłem rozemocjonowany,
bo na Boga, mieliśmy Marka Hamilla w kostiumie Luke'a Skywalkera
na naszym planie, w korytarzu krążownika.
To było jak sen, jak dziwny sen.
Jakoś się trzymałem, ale wjechał R2-D2,
a ja spojrzałem na niego
i się rozkleiłem.
Nie rozumiałem, dlaczego tak się poczułem.
Łzy napłynęły mi do oczu.
Pomyślałem: „Muszę zapamiętać tę chwilę〞.
Do dziś mnie to porusza.
Naprawdę nie wiem dlaczego.
Nie rozumiem tego.
Ale to pokazuje, jak głębokie są te przeżycia.
Dotykamy wspomnień z dzieciństwa i wracają tamte emocje.
Dla współczesnych dzieci
Grogu jest tym, czym R2 był dla mnie.
Czym Yoda był dla mnie.
Magiczną, wyjątkową postacią. Mam nadzieję, że dobrze o nią zadbamy.
Kukiełka Grogu jest bardzo wiarygodna.
Déjà vu, to drugi Yoda. Dla mnie Yoda był bardzo rzeczywisty.
Kiedy oglądałem odcinki, powiedziałem:
„Muszę się spotkać z Dzieckiem〞. To jest usprawiedliwione,
ponieważ tylko ja mam jakiekolwiek doświadczenie
z jego gatunkiem.
Wszystko dobrze.
To jeden z waszych, zaopiekuje się tobą.
Ważne było, żeby zakończeniu sezonu towarzyszyły potężne,
powoli narastające emocje.
Mówię o reakcji widzów na pojawienie się sekretnej postaci
i rozstanie Mando i Grogu.
Rozmawiałem z Jonem o zakończeniu ET.
Cały film spędzamy w towarzystwie ET i Elliota.
Potem nadchodzi moment, w którym ET musi odejść.
Spielberg stworzył zakończenie,
w którym jesteśmy świadkami emocji, jakie towarzyszą rozstaniu ET i Elliota.
Do tego są emocje mamy, brata i wszystkich innych,
podkreślone niesamowitą muzyką Johna Williamsa.
Powiedziałem, że trzeba to wprowadzić do Gwiezdnych wojen.
Nie bójmy się emocji na zakończenie,
ponieważ są najmocniejszą stroną odcinka.
Wydały mi się uzasadnione, ponieważ rozstanie tych postaci
pod koniec sezonu drugiego wielu doprowadziło do łez.
No dobra, młody. Czas ruszać.
Nie musisz się bać.
Obejrzałem odcinek Peytona, 208.,
ze swoją rodziną.
Co ciekawe, zdążyłem już zapomnieć,
jak potoczyła się fabuła.
Okropnie się wzruszyłem.
nie tylko na widok postaci oraz ich emocji,
to też zasługa ponadczasowej muzyki.
W końcu odpuścił też stres.
Świat się dowiedział.
Mogliśmy przestać dusić to w sobie.
Wolno mi już powiedzieć „Luke Skywalker〞? Nie wiem.
Przyglądanie się reakcjom widzów było kulminacją mojej kariery.
To była jedna z tych chwil, które można policzyć na palcach jednej ręki.
Poczułem ogromną wdzięczność za to, że mogę robić to, co robię.
Zobaczyłem reakcję Peytona i Dave'a, a zwłaszcza Marka,
kiedy to obejrzeli. Żyjemy w ciekawych czasach,
w których ludzie nie ukrywają emocji.
Kto chce, może czerpać z tej rzeki
informacyjnego sprzężenia zwrotnego.
Jon przysłał mi odnośniki do filmików z reakcjami widzów.
Zwykle nie widzę tych reakcji.
Dorośli mężczyźni płakali.
Ludzie wrzeszczeli jak opętani.
Byłem szczęśliwy, że aż tak im się spodobało.
Kochamy fanów. Gdyby nie oni, nie rozmawiałbym teraz z wami.
To najbardziej lojalni pasjonaci,
jakich kiedykolwiek poznałem.
Jestem bardzo wdzięczny za ich entuzjazm, który trwa już tyle lat.
Nie spodziewałem się go i bardzo go cenię.
Nasza praca jest świetna z wielu powodów. Ludzie myślą, że jest świetna,
ponieważ opowiadamy historie, robimy efekty specjalne,
przeżywamy wspaniałe przygody, jeździmy na konwenty.
Jednak równie fajnie jest stanąć z boku
i patrzeć, jak w ludziach
budzi się dziecko, które kocha tę sagę, jak wtedy w Jonie.
Zauważyłem z Peytonem, że ekipa gapi się na Marka.
Przypomnieli sobie, ile dla nich znaczył.
Dotarło do nas, że bierzemy udział w tworzeniu czegoś,
co wprawia fanów w dobry nastrój.
Gwiezdne wojny z założenia mają wprawić widza w dobry nastrój.
Powinny podnosić na duchu was i wasze rodziny, wasze dzieci.
Wielu spośród fanów Gwiezdnych wojen
to nie są ludzie w wieku Luke'a Skywalkera.
Są rodzicami, żegnają dzieci,
które wychodzą do szkoły czy na studia.
W każdym micie i dobrej opowieści, zwłaszcza w tej
stworzonej przez George'a,
odnajdujemy archetypy dla ludzi w każdym wieku.
Dlatego ta saga dostarcza przeżyć każdemu pokoleniu.
Na pierwsze Gwiezdne wojny zabrał mnie ojciec,
a dziś wielu ludzi siedzi na kanapie ze swoimi dziećmi
i ogląda sagę najróżniejszych powodów.
Na rozdrobnionym rynku rozrywki, gdzie każdy ogląda coś
przygotowanego specjalnie pod niego,
ma własny login
i własną ulubioną platformę,
miło jest móc zebrać kilkoro członków rodziny,
obejrzeć to samo i dzielić się emocjami.
To cecha wyróżniająca dobrą telewizję i dobre kino.
Jestem bardzo dumny,
że The Mandalorian zalicza się do takich produkcji.
To wspaniały sposób, żeby zapoznać następne pokolenie z Gwiezdnymi wojnami.
DISNEY ZA KULISAMI: GWIEZDNE WOJNY: THE MANDALORIAN
ZA KULISAMI FINAŁU SEZONU 2
Napisy: Tomasz Kutner