Ricks eerste dag. - Mijn eerste dag.
Na hoeveel maanden rondhangen op kantoor? - Inderdaad.
De tweede aflevering, mensen leren de serie hieraan kennen.
Jij vernietigt waarschijnlijk meer Jawa's dan in de hele...
In alle negen afleveringen samen. - Inderdaad.
Het wordt geweldig. Succes. - Dank je. Tot snel.
Was al die drukte hierom?
VAKWERK
Wat van Star Wars Star Wars maakt...
...is dat het geavanceerde technologie is...
...maar die wordt ingezet om het persoonlijk en herkenbaar te maken.
Dus als je het over de mix hebt...
...van poppenspel, animatronics en The Volume...
...en die geweldige acteurs met wie we allemaal werkten...
Die mix maakt dat alles echt aanvoelt.
Het ene domineert het andere niet. De technologie lijkt niet te overweldigen.
Het voelt niet vreemd en primitief aan, waardoor je het niet gelooft.
Het is een perfecte combinatie en ik heb altijd gevonden...
...dat Star Wars daardoor afweek van de meeste andere spectaculaire series.
Star Wars bezat altijd die menselijke, nuchtere kwaliteit...
...van hoe het was gemaakt en eruitzag.
Dus als achtjarige keek ik hiernaar en dacht:
Dit is echt. Dit is een echte wereld en ooit zit ik daarin.
We ontmoeten R2-D2 en C-3PO aan het begin van Star Wars.
Hoe zijn we hierin verzeild geraakt?
Ze zijn daar al jaren en R2-D2...
...is vies en stoffig en hij heeft slijtplekken en zo.
Het is blijkbaar ons lot om te lijden.
Een hele achtergrond die je niet kent...
...als je naar de eerste film kijkt.
Ik vond het een heel slimme zet om dat voort te zetten in The Mandalorian.
Deze serie is heel realistisch...
...omdat veel opnames vakwerk waren.
Acteurs dragen geen motion capture-pakken, omgeven door groen en blauw.
Het is niet alleen maar een denkbeeldige wereld.
Wacht. We nemen het levend mee.
Dat is heel goed. - Dat zeg ik.
Voor Dave Filoni en mij is het alsof we met ons Star Wars-speelgoed spelen.
Je pakt je Boba Fett-poppetje en je Jawa en je laat ze vechten...
...of je pakt de sandcrawler of de TIE-fighter.
Wij vermaken ons dus enorm. We hebben het heel leuk.
We geven onze fantasie de ruimte.
We slepen er van alles bij om het maximale eruit te halen.
We zetten ook obscure personages in uit Star Wars...
...omdat de fans ze kennen en we geven hun verhaallijnen...
...Rosencrantz en Guildenstern-achtig.
Terwijl ik schreef, dacht ik: een Ugnaught.
Want Ugnaught was een ondergeschikt personage op de achtergrond...
...werkzaam voor het Keizerrijk in Cloud City.
Ik zei: Eén personage moet zo zijn.
Ik zal je helpen.
Ik heb gesproken.
De Ugnaught is een combinatie van een acteur in protheses en animatronics.
Dat hoofd kan niet alleen een prothese zijn.
De Ugnaught is Misty Rosas.
Misty is een unieke acteur. Zij kan omgaan met een kostuum.
Ze kan acteren ondanks complexe maskers en protheses.
Maar ik ben er trots op dat ik de schulden van mijn clan heb terugbetaald.
Nu dien ik alleen nog maar mijzelf.
In veel opzichten is het choreografie. Een combinatie van mezelf...
...mijn poppenspeler voor als er gesproken wordt...
...en een andere poppenspeler die de wenkbrauwen doet.
En ik moet aanwijzingen geven.
Het was lastig, want zij konden niets horen tijdens de mise-en-scène.
Ik deed mijn best om ze fysieke aanwijzingen te geven...
...zodat ze wisten wanneer ik een bepaalde tekst wilde uitspreken.
Het is nauwelijks gegroeid.
Zoiets dragen is niet makkelijk...
...want je zit erin en je hele hoofd is bedekt.
Er gaan servers af in je hoofd...
...als je de dialoog probeert te horen en moet acteren.
Ze is echt een kanjer met die dingen.
Om een of andere reden mogen ze je echt niet.
Nick Nolte verleent zijn stem aan het personage. Hij deed twee of drie takes...
...waarin hij varieerde met zijn stem.
En daar luisterde ik dan continu naar.
Die input was echt noodzakelijk...
...om uiteindelijk het personage goed te kunnen neerzetten.
Ik heb een naam. Ik heet Kuiil.
In de meeste scènes zat een combinatie...
...van de Mandaloriaan met 'n poppenspeler en live-action. Een delicaat evenwicht.
Als regisseur moet je met al die dingen heel anders omgaan.
Je zoekt naar kleine bewegingen met hun hoofd...
...om de emotie uit te beelden.
Een balans daarin vinden zonder het te groot te maken, is soms moeilijk.
De aanpak wisselt, afhankelijk van het castlid.
Vertrouw je me? - Zo op het oog wel.
Dan vertrouw je ook mijn werk.
DE CHARME VAN VAKTECHNISCHE EFFECTS
Ik maakte me echt zorgen...
...door al die opkomende technologie...
...dat die vaktechnische effects zouden verdwijnen.
Maar wat Stan Winston doet, en alles van Legacy en zo...
...dat is echt ongelofelijk, want dat is de ervaring...
Je ervaart live...
...wat het publiek ervaart als het een film ziet.
Je denkt: o, jee, dat is een baby.
Ja, hoe beschrijven we baby? Ik weet niet hoe ik baby moet noemen.
Of dat is een dinosaurus of een zeemonster, wat het ook is...
...maar het is echt. Het brengt die magie tot leven...
...hier en nu, en jij legt het vast. Het wordt niet achteraf gerenderd.
Dat baby hier dus een groot deel van uitmaakte en dat er animatronics waren...
...en dat ik met een team werkte, waar ik als actrice vaak mee gewerkt heb...
...was zo perfect, want het is het samenvallen van de kunstvorm...
...van een heel oude kunstvorm met een heel nieuwe.
En dat je dat behoudt en het doorontwikkelt en niet denkt:
Vanaf nu doen we alles op de computer.
Dat is geweldig. Ik was daar zo blij mee.
Ik had een van de beste en raarste momenten toen ik aflevering drie filmde.
Ik filmde een scène in het safehouse met Werner en de baby.
Het was een van de raarste en beste dingen ooit.
Werner acteerde met de baby. De pop, uiteraard.
Volgens mij vergat hij dat het een pop was.
Hij ging zo op in de baby dat hij het rechtstreeks tegen de baby had...
...alsof hij het tegen een persoon had.
Ik probeer Werner te regisseren die nu de pop regisseerde...
...en de poppenspelers leken...
Hij besefte niet dat de poppenspelers dat deden.
Hij werd er verliefd op.
Toen Jason Porter en ik de plate shot gingen maken...
...noemde hij ons in feite lafaards en hij zei...
...dat we de magie moesten vasthouden en geen plate shot moesten geven.
'Laat ze de pop gebruiken.' Wonderbaarlijk.
Hij bleek gelijk te hebben. Hij had gelijk.
We gebruiken de pop de hele tijd.
Zelfs als we er een CG-versie van hebben, moet die doen wat de pop kan.
We laten ze geen dingen doen die de pop niet kan.
Films maken is nu plotseling bijna weer 'old school'.
Technologie wordt onzichtbaar en dat is geweldig.
Baby-Yoda is prachtig en hij beweegt daar ook in.
De mannen die zijn ogen en lippen bewegen...
...en de gezichtsuitdrukkingen... Fenomenaal.
En ze filmden het een-op-een. Hartverscheurend mooi.
Fantasie kent geen grenzen.
Er zijn geen grenzen aan wat je hier kunt doen met nieuwe technologieën.
Het is buitengewoon, ik ben er dol op.
We hadden denk ik allemaal een beeld bij wat de slechte versie zou zijn.
En er stond alleen dat het een baby was van Yoda's soort.
Nadat Dave dat gelezen had, maakte hij een schets op de terugvlucht naar huis.
Die ging toen naar Doug Chiang.
Doug ging niet verder met de baby, maar met de eivormige kinderwagen.
De reikende handen, dat Michelangelo, Sixtijnse Kapel, achtige beeld...
...dat zich ontwikkelde.
Tegelijkertijd ontwikkelde het uiterlijk van de baby zich.
Die grote oren hadden we geërfd van Yoda.
Ik had me al beziggehouden met grote ogen...
...en oren die bewogen...
...want ik had jaren gewerkt aan een VR-project: Gnomes and Goblins.
Het idee was dus dat het gezicht niet heel expressief was...
...maar dat de ogen je aankeken en de oren bewogen.
Dat was iets wat ik wilde proberen.
Er werden veel tekeningen gemaakt.
Sommige waren te schattig, sommige te lelijk.
Sommige hadden de verkeerde proporties.
Maar ze leidden ergens heen, want we gaven feedback op elke tekening.
Dave en ik zoomden in op wat het moest zijn.
Uiteindelijk was het één tekening van Chris Alzmann...
...waarin hij ingepakt zat...
...in iets wat iets weghad van een vliegeniersjas...
...en zijn ogen stonden wat raar. Er leek iets mis met hem te zijn.
Maar we vonden hem charmant en dat werd het beeld waarvan we zeiden:
Dit is goed.
Dat was het startpunt.
Toen gingen ze maquettes maken, maar de maquette was niet schattig.
Daar gingen we aan sleutelen.
Toen kwamen de mensen van Legacy erbij.
Toen werd het echt de baby.
We beginnen met links. - Goed.
Links. Rechts.
Het team van Legacy heeft er vast minstens drie maanden aan gewerkt.
Het moest geweldig worden.
En het begon een eigen leven te leiden.
Ja. Daar ben ik heel blij mee.
Het is net een kinderstoel. Mijn god, dat is geweldig.
Het is fascinerend en adembenemend.
Alle poppenspelers op de set staan klaar voor de uitvoering...
...want het wordt niks...
...hoe mooi geschilderd of gemaakt hij ook is, als hij niet presteert.
Maar hij had net dat extra vonkje dat je soms hebt.
Dat kun je niet altijd uitleggen.
Soms wordt het gewoon nog magischer.
En hij komt naar voren.
Het hoofd iets optillen. Ja, en nu reiken.
Mijn god. Ja, dat is het.
Ik bedien de ogen.
Ik bedien de bewegingen van zijn lichaam en zijn hoofd.
Ik doe de oren.
En de mond.
Ik doe de bewegingen van zijn lichaam...
...sommige loopscènes...
...en veel van zijn armbewegingen.
Ik rouleer zo nodig met de andere poppenspelers.
Ik heb ook het kostuum gemaakt.
We krijgen vooraf een script, maar...
Dit is gewoon een van de personages op de set. Hij wordt net zo geregisseerd.
We luisteren allemaal naar de regie, maar bedienen alleen ons eigen stuk.
Alsof een band aan het jammen is. Je krijgt een ritme te pakken...
...je weet wanneer het hoofd naar links gaat en dan doe je eerst de ogen.
De oren gaan omhoog. Het gaat op den duur vanzelf.
Hij is gemaakt met geavanceerde technologie...
...en hij wordt ook zo bediend, maar het is nog steeds 'old school'...
...en het benadert de originele poppen in Empire.
Hoewel het misschien een mens is in een pak...
...of een robot gehuld in siliconen...
...het blijft een wezen waar we ons in willen herkennen.
Waar het publiek zich in herkent, dus film je hem...
...zoals elke andere acteur in 'n scène, met eigen bedoelingen en betekenis...
...en een doel en een eigen verhaallijn. Dat wil je op de juiste manier filmen.
Geweldig dus dat dit fantastische wezens waren. Verbazingwekkend.
De baby was ongelofelijk.
Op een gegeven moment waren we op de set...
...en dat handje lag hier gewoon. Ik pakte die hand...
...en deed dat bij Mando's jas.
En dat handje dat zich vasthield... Iedereen op de set vond dat geweldig.
Hoe cool is baby?
Hij is zo schattig. - Ja, hè?
Het is een cliché, maar acteren is reageren.
Wij zijn daar met de acteurs.
Als de baby zijn hoofd optilt, zijn oren beweegt, of iets doet...
...roept dat een reactie bij hen op. Daar gaan we mee aan de slag.
Het is heel onthutsend en effectief als je het ziet.
Dan stel ik de shot in en zit ik er naast.
Als de mannen van Legacy hem mij dan laten aankijken...
Dat je weet dat er mensen achter zitten...
...en dat zij dat doen, maakt verschil.
Dat zie je ook bij de acteurs als zij hem zien.
Ze zijn er voorzichtiger mee, als je hem overdraagt.
Ze zorgen er beter voor.
Dus om deze kleine bogwing werd zoveel drukte gemaakt.
Wat een schattig schepseltje.
Mijn hemel. Acteren met die pop leek op acteren met een baby.
Het was grappig want iedereen, zelfs van visagie, ging ermee praten.
'Kijk de baby dan. Hoe voelt de baby zich?'
Je denkt: ik weet dat hij niet echt is, maar ik praat er ook tegen.
Hij leek zo echt.
Als je in een scène zit met die baby...
...ga je het volledig tegen hem afleggen, hoe dan ook.
Ik vond het erg leuk. Tenzij je nog een ronde wilt knokken...
...zal een van ons weg moeten. En ik was hier het eerst.
Jon Favreau kwam naar me toe en zei: Dat deed je goed.
Dat was een goede scène. Maar de baby heeft je ingemaakt.
En ik zei: Ik kan die baby nooit verslaan. Kijk dan naar hem.
Je hebt geen verhaallijn nodig. Zet gewoon de camera op de baby.
Hij verovert je hart.
We beginnen vandaag met hem.
Laten we daar de tijd voor nemen en veel opnames maken.
Hem op beeld zien en hem in het echt zien...
Al je kinderdromen komen weer naar boven.
Wij moeten allemaal de tweede viool spelen bij hem.
Zo cool is hij.
Het moment bouwt zich op: hij kijkt, richt zich op...
...en strekt dan zijn twee handen vooruit.
TIJDLOZE TECHNIEKEN
We gebruikten invloeden van andere Star Wars-kenmerken...
...uit de eerste aflevering, van Hoofdstuk 1.
We hebben IG-11, hij was...
Hij was een premiejager van Empire Strikes Back, gebaseerd op IG-88...
...die nooit iets heeft gedaan.
Hij stond daar maar en zag er bizar cool uit.
Volgens generaties fans kon hij daarom geweldig vechten.
Dat deed hij alleen in het Expanded Universe.
Een game.
Een game. Boeken.
Hal, hoe bracht jij IG-11 tot leven?
Want hij heeft een heel opvallende manier van bewegen.
Ja, hij was heel leuk, want hij was...
We maakten K-2SO voor Rogue One.
Dat was een droïde die werd aangestuurd door een acteur:
Alan Tudyk. Dus dat was de ene.
Maar met IG wilden we geen acteur die hem met motion capture aanstuurde...
...omdat hij er zo lineair en raar uitziet.
Daar wilden we van profiteren...
...en hem dingen laten doen die een mens niet kon doen.
Dat hoorde bij zijn cool-zijn.
Het was heel leuk om uit te vogelen...
...wat hem goed staat, maar de hoeken moeten heel...
Zijn elleboog heeft altijd een hoek van 90 graden of zijn arm is recht.
En een pop die veel schiet.
Een combinatie dus. - We maakten een pop.
Een van de vele fortuinlijke ongelukjes in de serie...
...was dat Josh een geweldige stand-in maakte voor IG...
...die eigenlijk bedoeld was voor lichtreferentie.
Dat was op basis van vier wielen.
Heel zwaar en heel gammel.
We namen close-ups van het hoofd, want ze konden het hoofd roteren.
En we beseften dat het er veel beter uitzag dan we verwacht hadden.
We kregen meer dan verwacht. Dus plotseling zat hij in medium shots.
Ze duwden hem binnen of roteerden hem in camera.
Het was een soort rock-'n-roll. Het zag er onbeholpen uit.
Ik denk dat Hal zag...
...dat we deze animatie deel konden laten uitmaken van zijn persoonlijkheid.
Precies de juiste onbeholpenheid.
Want hij is niet te cool.
Daar blijkt de waarde van maquettes uit.
Absoluut. - Die blijven zo belangrijk voor ons.
We maakten ook wat stop-motionblurrgs met onze vrienden bij Stoopid Buddy.
Dus we zeiden: Kunnen we dat erin verwerken?
Wanneer zie je de stop-motionblurrg?
In de shot waarin Mando op de planeet komt en ze door de telescoop ziet.
Toen dacht ik: nu spring je in het diepe...
...als we helemaal terug in de tijd gaan en stop motion doen.
Ik ben altijd overal voor in...
...maar nu wist ik niet of dat ging werken.
Ik kende die jongens, ik wist dat Matt z'n ziel en zaligheid erin zou leggen.
Het werkt geweldig.
Wie heeft die pop gemaakt? - Tony McVey.
Die zit er al heel lang bij. Hij maakte Salacious Crumb of zoiets.
Ja, hij maakte de eerste Salacious. - Star Wars zit hem in het bloed.
En Salacious Crumb had een cameo.
Die heeft Tony ook gemaakt.
Het was een exacte kopie.
Dat was de dag waarop we hem dit ding lieten zien...
...met de Kowakiaanse aaphagedis aan het spit.
Dat was omdat...
Dat kreeg een geweldige respons. - We gingen hem braden...
...en ik zei: Laten we er eentje bijzetten die hem uitlacht.
Hij zou degene die gebraden werd uitlachen.
Dat vond men te gemeen. Maar ze opeten was niet gemeen.
En toen moest hij zielig gaan jammeren.
Ik dacht: is het beter dat hij depri is omdat z'n vriend wordt opgegeten?
Dat gebeurt nadat...
...het Keizerrijk verdwenen is en Jabba dood is.
Die gast krijgt geen goede... Het is vast niet dezelfde.
Het laat zien hoe de hiërarchie op haar kop staat in tijden van chaos.
Iedereen vond die pop leuk.
Het leuke is dat een pop leven op de set brengt.
Als we alleen een greenscreen hadden gehad...
...had de crew pas aan het eind gezien hoe hij eruitziet.
Maar onder die kooi zat een vent.
Mike zat erin gepropt met z'n arm zo van...
Het was een grote gast die die subtiele Salacious-beweginkjes maakt.
Zo gaaf.
We hebben het over Georges wereld. Dit heeft hij bedacht.
Als jij in 'n architecturaal huis woont, kun je ook geen muurtjes verplaatsen.
Je kunt de leidingen en het sanitair vervangen...
...maar je wilt wel de essentie behouden van wat die visionair bedacht had.
Wat ons voor een deel vrijheid geeft...
...is dat je plezier mag beleven aan de ruimte die Star Wars biedt...
...die teruggaat tot de kerstspecial en de tv-serie van de Ewoks.
Je kon dus altijd iets doen met Star Wars, naast de belangrijke films.
Die vormen de hoofdmoot.
Maar wij doen dingen die leuk zijn en er ook best bij horen.
De eerste Star Wars-films waren niet zo gelikt...
...als het aankomt op kostuums en hoe andere dingen eruitzagen.
Volgens mij was het noodzaak.
Ik denk dat ze bij de eerste film dachten:
Laten we dit vliegtuig hergebruiken en dat ook.
Het werd op zo'n manier gemaakt dat het nu een iconische look heeft.
Daar kun je niet van afwijken. Je moet ervoor zorgen dat die wereld zo blijft.
En dat wil je ook, want het ziet er geweldig uit.
Kies er maar een.
Wat voor mij een hele uitdaging was...
...was om de rekwisieten in de juiste tijdlijn te plaatsen.
Het speelt zich af zo rond de eerste trilogie.
En ik heb uitgezocht hoe ze die iconische blasters maakten.
Ze huurden boventallige wapens uit WO II en pasten ze aan.
Omdat ze gehuurd waren, konden ze niet al te veel aanpassingen doen.
Wij gebruiken dezelfde techniek bij ons ontwerp.
Ik vond wapens uit WO II waarvan ik vond dat ze wel geschikt waren voor deze serie.
We lieten de ontwerpen zien en ze gingen uit hun dak. Zo wist ik dat we goed zaten.
Doe alsof hij twee keer zo zwaar is, en dan doe je...
Als je wordt geraakt, lijkt het niet alsof je zomaar een beuk krijgt.
Ik was met Thanksgiving thuis en zat wat te praten met mijn familie.
Ik zei: Ja, ik draag een blaster bij me. Een heel grote, die ik nogal cool vind.
M'n zusje zei toen: Gina, heb jij blasters?
Ik zei: Ja, ik heb blasters. Oké?
En ik voelde me zo trots.
Geef me het pulsgeweer.
VERHALEN VAN DE AV CLUB
We praten erover alsof we van de AV Club zijn.
En wat daar interessant aan is...
We begonnen met een verhaal en met een concept en een format.
Maar toen gingen we elkaar vragen stellen...
...waarbij het voelde alsof we wilden weten of de ander ook een nerd was.
Ik heb van Guillermo del Toro geleerd...
...dat als je een miniatuur maakt, je die mee mag nemen.
Als rekwisiet. - En daarom doen we MoCo.
Ik vind MoCo ook leuk en voor Zathura...
...wilden we stop motion of go motion doen.
Daar waren toen nauwelijks mensen voor te krijgen.
Voor de schepen gebruikten we motion control om het er mooi uit te laten zien.
Het moest immers een nostalgische film worden.
Maar het was gewoon een excuus.
Net als toen James Cameron Titanic maakte...
...om met onderzeeërs te werken.
Het is vaak iets wat je uit nieuwsgierigheid...
...tot je wil nemen.
En toen wij aan het praten waren...
...bedachten we om een Razor Crest te maken voor de belichting.
Want het zou heel leuk zijn...
...om een shot te bekijken en te zien...
Voor de trailer.
Het begon met...
...of we wel of geen miniaturen gingen gebruiken.
Hoe konden we dat doen binnen het toch al krappe budget.
Want al dit werk was al gebudgetteerd op het gebruik van computergraphics.
Ik werk met miniaturen en motion control, daar voel ik me prettig bij.
Dat het bijna niet meer gebeurt is omdat het duurder is.
We moesten dus bedenken of we ergens in een garage...
...een snelle en ruwe versie konden maken waarvan we shots konden opnemen.
Ik zie Jon denken: ik heb een garage.
Het is net mini-Kerner. Zo begonnen zij.
We wilden maar één shot opnemen, maar het werden er heel wat meer.
14 of 13. Zo ongeveer wel. - En daarnaast...
...gebruikten we het als referentiekader voor de belichting van de CG.
Je had al onderzocht hoe we de schepen uit de shots moesten halen.
Wat voor een reel had je daarvoor voor ons samengesteld?
Het waren shots uit de eerste trilogie en dan met name uit A New Hope.
Maar sommige kwamen uit Empire en Jedi.
Dat was om te laten zien hoe de schepen in die films bewogen.
Dit was nog vóór het miniatuurwerk. Dit was voor de CG.
Je had dit al gemaakt voor we gingen samenwerken.
Het was voor mij een stijlgids die begon bij Rogue One.
Tijdens die opnames was er een project dat niet gerelateerd was aan Rogue One.
Maar omdat we veel met Star Wars bezig waren...
...namen we shots uit de trilogie...
...en bestudeerden ze waarom ze er zo uitzien.
Als er een Star Destroyer in de shot zat, zetten wij er een CG Star Destroyer naast.
We maakten dan een exacte kopie die we iets moderner maakten.
Het begon dus allemaal daarmee en dit project versnelde het voor mij.
Ik kon zo goed bekijken wat bewuste creatieve keuzes waren...
...van het werk in de originele trilogie...
...en wat beperkingen waren van de technologie destijds.
Een beperkte cameravrijheid. Je kon niet alle shots draaien.
Precies. - Met CG doe je dat wel veel.
Maar met motion control en miniaturen word je beperkt door het platform.
Er zijn fysieke restricties. De grootte van je set, de lengte van je track.
Want je hebt liever dat je camera beweegt dan dat het model beweegt.
De camera simuleert dat er beweging is.
Maar je kunt maar een bepaalde afstand nemen tot een model.
Het model van de Falcon was bij A New Hope net zo groot als deze tafel.
Het was 1,80m lang.
Je kon dus maar een bepaalde afstand nemen...
...en met een groothoeklens kon je een gevoel van afstand meegeven.
Geen van de shots in A New Hope hebben veel beweging van de Falcon.
In Empire hadden ze 'n kleiner schaalmodel zodat ze meer beweging konden meegeven.
Zo zagen we wat toen mogelijk was.
Maar George had natuurlijk ook een stijlcomponent ingebracht.
Dat waren scènes uit Battle of Britain en Dam Busters...
...om zijn versie van de Slag om Yavin te previsualiseren.
En in het shot-ontwerp van die films werden echte vliegtuigen gebruikt.
Vanuit de lucht, die de stijl van de shots lieten zien.
En ze creëerden echte beperkingen...
...gebaseerd op dingen die gefilmd werden op echte platforms.
Het was ook geniaal want als je in een ruimte bent met 'n model en 'n camera...
...en je kunt beide niet verplaatsen, hoe krijg je dan dynamische shots?
Als je door een telelens opnames bekijkt van een vliegtuig in de lucht...
...en het toestel beweegt nauwelijks binnen het kader...
...maar de achtergrond flitst voorbij...
...dan krijg je dat superdynamische, supersnelle...
Ten tijde van Iron Man probeerden we die beperkingen te creëren...
...die we eigenlijk voor de sky plates hadden opgenomen.
We stuurden trainerjets de lucht in om die plates te filmen...
...en zo de beperkingen te creëren die jij hebt meegekregen van Battle of Britain.
Voor twee toestellen in één shot, heb je drie toestellen nodig.
Een cameratoestel en de twee andere.
En dan zet je dat in elkaar, met gesprekken over de radio.
De shots zijn meestal erg kort en gecomprimeerd.
En wat het voor mij echt aan Star Wars deed denken...
...was wanneer ze de achtergrond omhoog lieten glijden.
Dan kreeg je echt het gevoel van G-kracht...
...en die andere dynamiek die ik me herinner van de oude films.
En dat pas jij nu ook toe bij onze CG-shots.
Om er hetzelfde gevoel aan te geven.
Ik vind het interessant om jullie zo te horen.
Een van de redenen waarom ik naar Lucasfilm wilde...
...is dat iedereen gek is op Star Wars en er veel vanaf weet.
Er is een heuse Star Wars-geschiedenis binnen het bedrijf.
Dat is het fundament van het bedrijf.
En net als bij de Jedi wordt die kennis overgedragen op anderen.
Als je uit de eerste hand kennis meekrijgt van hen die eraan gewerkt hebben...
...kun je ook aan hen vragen: Kom terug om Salacious Crumb opnieuw te maken.
Zulke eenvoudige zaken...
...die toch heel belangrijk zijn en waar mensen enthousiast van worden.
Het is moeilijk te geloven dat zoveel jaar later...
...er nog zoveel energie zit in de wereld die George bedacht heeft.
Met het besef dat je je moet blijven herinneren waar het vandaan kwam...
...en dat het vooruit moet blijven gaan.
En dat maakt Star Wars zo uniek.
Je kunt meegaan met de magie ervan en de mythologie die het ondersteunt.
Die geschiedenis vind ik belangrijk...
...maar die is ook belangrijk voor Star Wars.
En jullie betrokkenheid hierbij maakt het nog specialer.
Vertaling: Frank Bovelander