Het belangrijkste aspect van een project als dit...
is de liefde voor de wereld van Star Wars.
Die liefde moet in het verhaal terugkomen.
We houden allemaal van special effects en vuurwerk...
en ongelooflijke visuele belevenissen...
maar we geven het meest om relaties en personages.
Het gaat ook om risico's nemen die ongelofelijke beloningen opleveren...
zodat we echt iets nieuws kunnen bereiken.
Het is echt een avontuur.
Een Star Wars-avontuur.
Helemaal aan het begin wilde ik natuurlijk met jou samenwerken.
Dat stond voorop.
Maar ik wil altijd het script zien.
Ik wil weten wat er van me gevraagd wordt.
Iedereen heeft z'n eigen motieven, een eigen zienswijze op de wereld...
Als acteur bevestig je eigenlijk op de een of andere manier...
wat iemand over de wereld of in de wereld wil zeggen.
Dus ik las het script en dacht: man, dit is echt goed.
Ik vind wat ik lees echt geweldig.
Dus dat is allemaal context en als ik daar loop...
en naar de Mandaloriaan kijk...
weet ik waar dit heen gaat.
Nu is het aan mij om over te brengen waar het heen gaat...
door mijn personage, ongeacht of ik zijn of haar ogen kan zien.
Er is iets aan dat ontwerp van de Mandaloriaan...
wat z'n eigen mysterie heeft... - Klopt.
We hebben dat van George geërfd. En George leende Boba Fett...
van Man With No Name, want als je erover nadenkt...
zie je nog iets van Eastwoods grote hoedrand.
Net over de ogen.
En de poncho op de schouder en de rug...
vergezeld van een sporengeluid.
Dat was de revolverheld. Ontlede revolverheld iconografie.
Het is geen ras.
Het is een geloof.
Ik vind het geweldig om hem zo menselijk en toegankelijk mogelijk te maken.
Raar om te zeggen, want je kunt onmogelijk bij hem komen...
want hij zit van kop tot teen in een harnas.
En toch willen we dat je je in hem herkent.
We dragen eigenlijk allemaal een harnas dat we niet durven uit te doen.
En dat maakt van hem een personage...
dat we allemaal zullen willen volgen.
Heb je ooit je helm afgedaan?
Nee.
Is hij ooit verwijderd door anderen?
Nooit.
Dit is de Wijze.
Mandalorianen, en voor zover onze Mandaloriaan weet...
mogen hun gezicht niet tonen.
Onze Mandaloriaan gelooft hierin.
Als hij ooit zijn gezicht toont, kan hij nooit meer zijn helm opzetten.
Dan kan hij geen Mandaloriaan meer zijn.
En hij vraagt zich af...
of hij zijn helm kan afzetten. Of hij vrede kan vinden.
Ik ben benieuwd hoe je eruitziet.
Toe, laat ons je ogen zien.
Het is zeker moeilijk om echt een emotionele laag te krijgen...
of een heel genuanceerde acteerprestatie...
als het hoofdpersonage een harnas draagt en je zijn gezicht niet kunt zien.
Hoe breng je dat gevoel van verbinding over als je zijn ogen niet kunt zien?
Ik, als verhalenverteller en kijker, wil zien wat er achter het masker zit.
Je werkt met de acteur aan het inzetten van het fysiek.
Zelfs de kleinste draai met het hoofd. Vaak ging het om onbeweeglijkheid.
Geen enkele beweging maken als er iets belangrijks gebeurt.
Dan voel je dat alles even is stilgelegd.
Als er dan een gebaar volgt, heeft dat veel betekenis.
We probeerden echt de onbeweeglijkheid van het personage te gebruiken...
zodat elk gebaar echt iets betekende.
Daarmee konden we dan laten zien...
hoe hij zich voelde en wat hij dacht, zonder zijn ogen te zien.
Als je zo'n personage hebt, buig je je nog meer naar zijn gezicht...
want je wilt binnenin een kijkje nemen wat daar achter zit.
Dus ieder deel van wie hij is, wordt min of meer belangrijk.
Ik denk dat wij als publiek onze emoties zullen projecteren op zijn ervaringen.
In de achtste aflevering, volgens mij... - Ja, de laatste.
Dan halen we je helm eraf. - Op de helft, hè?
Even maar, dan gaat hij weer op.
Ik vond het geweldig hoe je er eronder uitzag...
Een zootje. - Want als... Nee, het is...
Dat is dat verhaal.
Wat? - Welk verhaal?
Het tochtje naar het ziekenhuis?
Dat is zo gênant.
Ik heb de meest gevaarlijke omstandigheden meegemaakt.
Ik verraad al mijn eerdere werkgevers als ik zeg dat geen een...
Ik heb zoveel dingen gedaan die niet mochten, maanden achter elkaar.
Ik heb op tinnen daken gestaan in Zuid-Amerika.
Eén misstap en het zit er definitief voor me op.
Vijf maanden in China.
Nu raakte hij gewond in zijn trailer.
Ik liep bij de make-uptrailer naar buiten en liep tegen een stuk triplex aan.
Mijn eerste tripje naar het ziekenhuis...
in verband met werk. - Het erge was dit:
Hij was opgemaakt omdat het om de scène ging na de explosie.
Dus hij bloedt uit zijn oren en hij zit onder het bloed.
Dus wat is echt bloed en wat... - Dus hij gaat...
naar de SEH waar ze hem meteen binnenlieten.
Kijk hoe hij eruitziet. - Hij is op sterven na dood.
Ik zat naast hem in de make-uptrailer...
en ze bleven er maar bloed bij smeren...
Ik kom weer naar binnen en er komt bloed...
Ik werd opgeroepen voor de repetitie en ik dacht:
Dat hebben ze goed gedaan. Het ziet er zo echt uit.
En hij hield zijn neus vast.
Je werd gehecht. - Ik had zeven hechtingen.
Zeven hechtingen. - Het was zo cool...
mijn complimenten, dat je na het ziekenhuis weer terugkwam.
Alsjeblieft. Jullie hadden... - Net een ijshockeyspeler.
Jullie hadden... - Jij ging van het ijs af...
en kwam er meteen weer op. Top. - Jullie hadden bergen verzet.
Een puck tegen je hoofd en je kwam terug...
Ik kon niet eens van de make-uptrailer naar een repetitie komen.
Wat er goed aan was, is dat de scène gaat over iemand die gewond was. Perfect dus.
Je zat er echt goed in. Methodacting.
Je zat er echt goed in.
Ik zou erover opscheppen. Het is geweldig. Een fantastisch verhaal.
Mag ik nog iets zeggen over die helm?
Ik vond het echt een uitdaging.
Als je tegenover iemand staat, krijg je heel veel lichaamstaal mee.
En deze twee dingen hier...
Je kunt het ene zeggen, maar die twee dingen zeggen iets heel anders.
En ik reageer op wat jij mij meegeeft.
Jij gooit de bal deze kant op... - Juist.
Wat er ook gebeurt, ik moet me aanpassen.
En die helm... - Is een masker.
Het is leeg.
Je ziet niks.
Dus je moet...
Ik moet heel goed naar de stem luisteren...
en hopen dat die stem me laat weten wat voor iemand dit is.
Niet alleen de woorden...
maar wat ze eigenlijk zeggen. Dat is echt een uitdaging.
Je moet je nog meer en beter concentreren...
en nog gedeisder worden, als dat al mogelijk is.
Je wordt een kolibrie. Het is: je moet aan de bak.
Ik ben het derde wiel aan de wagen van Brendan Wayne en Lateef.
Ik modelleer mijn acteerwerk op veel manieren naar hun fysieke uitvoering.
En ik zou het zonder hen niet kunnen.
Brendan kan met een geweer omgaan...
dus hij neemt het revolverheld-gedeelte van de Mandaloriaan voor zijn rekening.
Ik mag wapens trekken.
Ik mag schieten. Ik mag weerhaken wegschieten.
Het is heel leuk.
Dan heb je Lateef Crowder:
Onze capoeira en jiujitsu-strijder, die in feite alles kan.
Het geheim is dat je er altijd klaar voor moet zijn.
Ik train altijd. Zowel oosterse vechtkunsten...
als stunttraining en met gewichten. Fitnesstraining.
Je moet er altijd klaar voor zijn, ook om je aan te passen.
Ik ben een Mandaloriaan.
Bedankt, jongens. Het zit er voor ons ook op.
Jij werkte met drie verschillende personen.
Allemaal met hetzelfde masker.
Maar ik kan het verschil een beetje zien.
Niet alleen door de... Kon jij het verschil bij alle drie zien?
Waren ze voor jou echt de Mandaloriaan? Want op film...
Gelijk? - Ja, het voelt alsof...
Ik vond dat jullie allemaal het fysieke element en het ongelooflijke acteerwerk...
en de genegenheid hadden, die ik ook aantrof in de anderen.
Dus voor mij vormen jullie samen de Mandaloriaan.
En ik heb zo'n goede band met jullie allemaal.
Je maakt slimme keuzes en je weet wat er gebeurt in de scène.
En veel emotie kan alleen uit de stem blijken.
Ik kan je warm afleveren.
Of koud.
Ik vind het perfect.
De voice-over inspreken is interessant.
Daar kunnen we echt bij improviseren.
Laat je blaster zakken.
Zij eerst.
Ik hoor bij het gilde.
Jon, Dave en ik herschreven ter plekke het een en ander...
om het helemaal goed te krijgen.
Ik wil een volgende klus.
Nog één ronde deze, en dan gaan we naar die scène.
Wacht.
In deze aflevering moeten we het zaadje planten...
zodat als jij van gedachten verandert, dat terecht voelt.
Dit is de Wijze.
Ja, die is echt goed. - Ja, geweldig.
We hebben het nooit over jouw carrière als professioneel bokser gehad.
Dus ik kende jou...
Ik vond je goed in Haywire. En in je andere film: Deadpool.
Wij kennen Soderbergh van de Guild. Hij heeft een heel goede smaak.
Ik dacht: dus hij heeft jou gekozen?
En toen... Geweldig gedaan.
Ik dacht: zij zou goed zijn voor deze rol.
Toen ging ik opnames van jou bekijken en je hebt geen auditie hoeven doen.
Nee. - We hebben je gebeld.
Godzijdank, want ik weet niet...
Ik word steeds beter in audities.
Jij zat al in de illustraties bij mijn eerste bespreking met deze mannen.
In die kamer vol met plaatjes.
Ik weet niet of ze je al gesproken hadden, maar jij zat erin.
Ik vertrouw op mijn... - En ze zeiden:
Ken je haar?
Ik zei: Dat is Gina Carano uit Haywire.
Jeetje. - Echt wel.
Jeetje. Ik ben volledig overdonderd.
Ik vind mezelf geen typische actrice...
en ik denk niet dat ik ooit erg Hollywood word.
Dus het voelt alsof de mensen die mij ontdekken...
zoals jij en Soderbergh, dat zijn mensen die...
Iets van jouw ziel zien? - Ja, dank je wel daarvoor.
Voor deze opdracht, was ik fysiek...
Ik was mezelf.
Jon wilde een vrouw die eruitziet alsof ze alles aankan in een harnas...
en door deze opdracht heeft hij me geholpen te houden van wie ik ben.
Iedereen realiseerde zich dat ik sterk ben...
toen ik in een scène Mando moest optillen...
en hem naar het gemeenschapshuis moest slepen.
En ik ging erheen en ging achter hem zitten.
Ik tilde hem op van achteren en sleepte hem naar binnen.
Toen zij Mando tilde...
tilde ze hem echt. Dat was geen stuntdubbel.
Dat was Gina die hem vastklemde en meesleepte.
Ongelooflijk.
Het is geweldig om als jonge vrouw in deze industrie...
andere vrouwen geportretteerd te zien op een heldhaftige, stoere manier.
Gina is daar een geweldig voorbeeld van.
Gina straalt helemaal als ze actiescènes doet.
Je ziet dat ze het geweldig vindt om dat personage te zijn in deze wereld.
En haar uitdrukkingen in die gevechtsscènes zijn ook niet makkelijk.
Zoals zij klappen opvangt, daardoor werd Harrison Ford een ster.
Hij kon klappen opvangen als Indiana Jones.
En zijn hand deed pijn als hij sloeg.
Hij was heel menselijk. Hij speelde geen superheld.
Hij was kwetsbaar en je beleefde het door zijn ogen.
Dat is ook zo bij Gina, gedeeltelijk ook door haar achtergrond.
Ze heeft mensen geslagen en ze is ook geslagen.
Dat maakt volgens mij veel verschil.
Ik bedoel, als je ziet...
Als je een gevechtsscène speelt, en je hebt dat nooit ervaren...
heb je een groot nadeel.
En zij heeft jarenlang professioneel gebokst.
Ik vind het ook geweldig, want weet je...
George Lucas refereerde aan een oudere generatie.
Hij was een babyboomer.
Hij refereerde aan de vooroorlogse generatie.
Dus hij refereerde aan WO II-films en films waar hij mee opgroeide.
Hij behandelde actiescènes zoals die films actiescènes behandelden.
En als actiehelden castten ze toen mensen die echt...
Vooral bij westerns, dan gingen ze naar Gower Gulch.
Ze hadden echte cowboys en mensen...
die echt konden paardrijden, vechten en schieten.
Het was allemaal heel authentiek.
Zo werden mensen soms filmsterren.
Er waren mensen die echt die achtergrond hadden.
Bijna wat we nu met gevechtskunsten doen, die films.
Mensen worden acteur omdat ze die vaardigheden hebben.
Dus dat zij daar was, was voor mij een soort terugkeer naar die tijd.
En ik vind dat er zoveel...
Ik weet niet, je kunt je zo in haar herkennen in die rol.
Zij speelt het soort rol dat ik het liefst...
Het type actiefiguur dat ik het liefst had willen hebben.
Cara Dune is een veteraan. Ze vocht voor de Rebellen...
en ze heeft een plan. Luister goed.
Vuur.
Toen het over het kostuum ging en de look en alles...
zei Kathy Kennedy:
Het is typerend voor Star Wars-personages, dat ze altijd een silhouet hebben.
Als je ze op afstand ziet, herken je ze.
Je weet of het Han Solo is die op je afloopt...
of Obi-Wan Kenobi.
Hallo daar.
Je weet het verschil door het silhouet.
Je ziet Gina op 15 meter afstand, in tegenlicht en je weet dat zij het is.
Ze ziet eruit als een strijder.
Je kunt het niet anders zeggen. Ze ziet eruit als een strijder.
Cara is een ex-shocktrooper.
Ze komt van de planeet Alderaan...
een heel vreedzame planeet, en die wordt opgeblazen.
Zij was daar vertrokken.
Ze was dus anders dan anderen op haar planeet.
Zij was de rebel daar.
Zij had zoiets van: Ik heb interesse in oorlog en vechten.
Dingen waar je adrenaline van krijgt.
Dit is de eerste keer dat ik echt samenviel met mijn personage.
Kom maar naar mama.
Jij beweegt op een bepaalde manier.
Een bepaalde manier waarop je speelt... Jij hebt een bepaald zelfvertrouwen.
Zoveel acteurs tonen dat ze stoer zijn.
Maar stoere mensen tonen dat niet, ze weten dat ze het zijn.
Dat blijkt uit hun houding.
Die komt voort uit de wetenschap dat je situaties hebt meegemaakt...
waaruit je je hebt gered.
En ik kan dat zien, omdat ik zo niet ben. Ik weet dat ik dat niet ben.
En dan nu over de andere kant van het spectrum.
Wacht... - Pedro...
Dan nu over de sukkels die de rol krijgen.
Mag ik nog iets zeggen over... Carl was... Jon...
Ik weet het niet. De emotionele intelligentie...
Jij snapt wat ik denk, hoe ik me voel en wat ik in mijn carrière heb meegemaakt.
We hebben niet eens samen gegeten. We spraken elkaar alleen in kantoren.
We hebben veel samengewerkt. Jij hebt hier veel tijd doorgebracht.
Maar jij snapt het echt. Daar schuilt genialiteit in.
Dat geloof ik echt honderd procent.
En telkens als Carl gefilmd was, haalde hij me erbij.
Telkens als ik iets moest zien, iets moest leren of zoiets...
dan zei hij: Kom, ik wil je iets laten zien.
Luister naar hem. Kijk naar hem.
Hij is een superster. Zo zijn supersterren.
Luister naar zijn stem, luister naar hoe...
Het is zo ongelooflijk als hij die aanzet.
Het was zo mooi om naar jou te kijken, Carl. Jouw stem is...
Jouw stem is zo krachtig en prachtig.
Jouw stem is net een lied en alle aanwezigen kunnen het horen.
En we keken allemaal om ons heen en dachten:
Dat is een superster.
En je was ook een superster en ik voel me zo vereerd...
met die scènes met jou. - Mijn hemel. Dank je, Gina.
Als enige vier ik jouw succes.
Want het is ook mijn succes.
Iets aan dit personage...
doet me denken aan een combinatie van John Huston en Orson Welles.
Hij heeft een zekere edelmoedigheid. Hij is een indrukwekkende aanwezigheid.
Dat is niet iets waar hij aan werkt, hij is gewoon zo.
Als hij een ruimte binnenloopt, welke ruimte dan ook, vult hij die.
Hoe weet ik dat ik je kan vertrouwen?
Omdat ik je enige hoop ben.
Je kunt een personage neerzetten als een antagonist, als de schurk.
Maar ik heb rollen nooit op zo'n manier benaderd.
Ik vind dat mensen enorme gebreken hebben.
Die gebreken kunnen mensen op een dwaalspoor zetten...
en naar de duistere kant voeren.
Het verhaal van Greef is dat hij in verleiding komt.
Carl Weathers is iemand waar je graag naar kijkt...
want hij is heel aanwezig.
Daar heb ik veel van geleerd, alleen al door te kijken.
Hij legde ook veel dingen uit.
Er was een moment dat ik iets niet voor elkaar kreeg...
en ik was boos op mezelf.
En hij zat de krant te lezen en zei: Dat overkomt ons allemaal.
En ik had zoiets van: Goed. Oké, ik ben eroverheen. Bedankt, Carl.
Hij is zo'n prachtig mens.
Carl zou eigenlijk niet in de hele serie zitten.
Carl zat in de eerste aflevering en werd eruit gegooid in aflevering drie.
Hij werd eruit gegooid?
Wist ik niet. - Oorspronkelijk.
Hij zou volledig in protheses acteren, als een ander alienras...
Toen gooiden we het om en na zijn uitvoering...
Het was een gunst. Ik zei: Kom voor deze rol...
Hij zei: Prima. Ik acteer eigenlijk niet meer, maar prima.
Dus Carl zou in 101 meespelen en zou daarna in 103...
neergeschoten worden en weg zijn.
Dus: Oké, ik doe het als gunst.
Toen zagen we dat hij... - Hij kwam en begon te praten...
en we zeiden: Hoe kunnen we dat gezicht bedekken?
Dus eerst besloten we dat hij geen alien kon zijn.
Echt niet. Kom op, zeg.
Hoezo bedek je dat?
Ze maakten een tekening van Carl met de make-up op...
en ik zei tegen Carl: We kunnen je niet bedekken.
En hij zei: Dat dacht ik al.
Luister, man, ik was... De reden waarom... Ik zal vertellen waarom ik daarin meeging.
Omdat er geen enkele reden was om ertegenin te gaan.
Ik dacht: oké, laten we het proberen.
Ik heb het nooit eerder gedaan en ik vind het goed klinken.
Maar daarna, ik zweer het, liep ik weg en ik dacht:
Oké, waarom zou je dat doen?
Want mensen zullen inschakelen als je de naam hebt...
waarom niet het gezicht?
Kom op, uiteindelijk doe je het toch af.
Nou, in hun goed onderbouwde casting-onderzoek...
dachten ze: mensen zijn er echt klaar voor om niet meer naar deze man te kijken.
Precies. - Laten we hem een helm opzetten.
Zo werkt het niet. Wij dachten:
Wie zou cool zijn en heeft een mooie stem? En dan zeg je...
We hadden een afspraak met hem en hadden zoiets van:
We moeten hem op camera hebben.
Hij hoort... - Gelukkig maar.
Hij komt over als... - Bij die cameratest...
filmden jij en ik wat, we waren de camera's aan het testen.
We hadden mensen met grote maskers en verschillende protheses.
We probeerden... - Jij was erbij.
Een eenvoudige regie uit voor een scène.
Het speelde zich af in de bar. Ik zat daar en was nerveus.
Hij had nog nooit geregisseerd. - Nooit live-action.
Dit was een test.
En hij zei: Ga je gang, doe het maar.
Een vent met vier ogen en een enorm masker, en hij ziet niks.
Hij stuntelt. En ik ga... - Iemand droeg het Mando-kostuum.
Jij was er, maar je zat niet in die test.
Ik probeer wat regie-aanwijzingen te geven en denk:
Ik moet dit goed doen, want Jon kijkt mee.
Ik zeg: Ik wil dat jij hier staat.
Jij slaat een drankje af. Je kunt het.
En die vent met dat masker doet dit.
Ik denk: mijn god, wat gebeurt hier?
Ik denk: ik zou dit veel sneller kunnen tekenen.
Ik kan dit tekenen. Waarom doe ik dit?
Wij keken op de monitor. - Op de monitor...
keek coach mee en hij zegt: Oké, laat mij even.
Dus hij neemt het over.
De reserve moet wijken. Hij neemt het over.
Hij gaat regisseren, komt terug en zegt: Kijk.
En wij keken. Het was beter, maar niet geweldig.
En wij dachten: misschien zijn die maskers een grote vergissing.
Ze konden niks zien en niks doen.
Klopt, en wij dachten: wij hebben iedereen hier warm voor laten lopen.
Maar toen we de scène deden dacht ik...
Het is maar goed... Wat een geluk dat we dit nu zien.
We konden Mando daar niet eens laten zitten door zijn uitrusting.
Hij heeft het harnas aan en de heupstukken.
Hij probeerde te zitten... - Het was een prototype kostuum.
Ik dacht: in animatie zou hij daar gewoon in glijden.
Weet je nog, toen hij kwam opdagen?
We zetten de helm op... - Die paste.
En het was alsof... - Toen ontspande ik me.
Soepel als boter. - Toen ontspande ik me.
Als je iemand hebt...
De truc is dat je niet zomaar mensen in kostuums begeleidt.
Maar wie in dat kostuum zit, moet kunnen acteren.
Vertaling: Frank Bovelander