Najważniejsze w tym projekcie
to kochać świat Gwiezdnych wojen
i włożyć tę miłość w swoją pracę.
Wszyscy uwielbiamy efekty specjalne i fajerwerki,
widowiskowe sceny,
ale najbardziej nas interesują postacie i ich relacje.
Trzeba też podejmować ryzyko,
bo to bardzo się zwraca
i pozwala wyjść poza schemat.
To prawdziwa przygoda.
Przygoda w odległej galaktyce.
OBSADA
Od początku naszych rozmów byłem zainteresowany współpracą.
Na dzień dobry.
Ale zawsze chcę przejrzeć scenariusz.
Sprawdzić, o co mnie proszą.
Bo ludzie mają swoją politykę
i swoje spojrzenie na świat.
Praca aktora polega na przekazaniu tego,
co ktoś inny chce powiedzieć o świecie.
DAVE FILONI PRODUCENT WYKONAWCZY/ REŻYSER
Przeczytałem scenariusz i pomyślałem, że jest świetny.
Bardzo mi się spodobał.
I taki jest kontekst. Więc wchodzę na plan,
patrzę na Mandalorianina
i wiem już, o co w tym chodzi.
I wiem, że moim zadaniem jest przekazać ten sens
poprzez moją postać
niezależnie od tego, czy widzę jej oczy.
Ta postać jest tak skonstruowana,
GRAFIKA KONCEPCYJNA
- że ma w sobie jakąś tajemnicę. - Tak.
George nas tego nauczył.
- Lubię to. - George wzorował Boba Fetta
na filmie Man With No Name, bo można zauważyć,
że wizjer w hełmie tworzy tę samą linię, co brzeg kapelusza Eastwooda.
Jest tuż nad oczami.
Nosi ponczo przerzucone przez ramię
i brzęczy ostrogami.
Boba Fett był dekonstrukcją ikony rewolwerowca.
Mandalorianie to nie rasa.
To wspólnota.
Starałem się uczynić go jak najbardziej ludzkim i dostępnym emocjonalnie,
co brzmi dziwnie, bo jest kompletnie niedostępny,
zakuty w zbroję od stóp do głów.
Mimo tego jest postacią, z którą można się utożsamić.
Wszyscy chodzimy w zbrojach i boimy się je ściągnąć.
I to czyni z niego bohatera,
którego losy chcemy śledzić.
Zdjąłeś kiedyś hełm?
Nie.
Dałeś go sobie ściągnąć?
Nigdy.
Tak każe obyczaj.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
Z tego, co wie nasz bohater, Mandalorianom
nie wolno pokazywać twarzy.
BRYCE DALLAS HOWARD - REŻYSERKA
Przestrzega tego zakazu.
Raz zdjętego przy kimś hełmu nie wolno więcej założyć.
Traci się status Mandalorianina.
Nasz bohater się zastanawia,
czy może go zdjąć i odnaleźć spokój.
Ciekawe, jak wyglądasz.
Pokaż nam te oczęta.
To spore wyzwanie pokazać złożoność emocjonalną
i zróżnicować środki wyrazu,
kiedy główny bohater
chodzi w pełnej zbroi.
Jak stworzyć bliską widzowi postać, jeśli nie można grać oczami?
RICK FAMUYIWA - REŻYSER
Jako filmowiec i widz chcę w nie spojrzeć,
chcę zobaczyć ukrytą twarz.
Pracowaliśmy nad ruchami.
Nawet najlżejszy ruch był istotny, podobnie jak jego brak,
stanie w bezruchu
podczas ważnych zdarzeń,
by stworzyć wrażenie, że świat się zatrzymał.
Dzięki temu każdy gest nabiera znaczenia.
Staraliśmy się wykorzystać nieruchomość postaci,
by każdy jej gest był ważny
i mógł wyrażać uczucia i myśli,
które normalnie odbijałyby się w oczach.
Rozmawiając z takim bohaterem, zbliżasz się do jego twarzy,
bo chcesz sprawdzić, co jest pod maską.
Więc każdy szczegół tej postaci staje się znaczący.
I myślę, że widzowie będą
przypisywali jej swoje emocje.
- Chyba w ósmym odcinku... - Tak, w ostatnim.
- Zdejmujemy ci hełm. - W połowie odcinka.
Tylko na chwilę.
Podobało mi się, jak pod nim wyglądałeś.
- Okropnie. - To prawda.
Wiążę się z tym historia.
- Co? - Która?
- Ta o szpitalu? - Tak.
Wstyd opowiadać.
Mówię wam, byłem w najbardziej niebezpiecznych sytuacjach.
Może nie powinienem źle mówić o moich byłych pracodawcach, ale...
Miesiącami robiłem rzeczy, które nie powinny mieć miejsca.
Biegałem po cynowych dachach ruin w RPA.
Myślałem: „Jedno potknięcie
„i jestem kaleką do końca życia”.
Albo w Chinach przez pięć miesięcy.
- I doznałeś urazu w przyczepie. - Albo filmy Matthew Vaughna.
Wyszedłem z przyczepy, rozglądając się na boki,
- i wpadłem na kawałek dykty. - Bum!
Pierwsza hospitalizacja
- z powodu pracy. - Najgorsze było to,
że był ucharakteryzowany do sceny z wybuchem,
krwawiły mu uszy, cały był we krwi.
- Tak. - Właśnie.
- To jak odróżnić... - Więc wchodzi
na pogotowie, a oni: „Dawajcie go tutaj!
„Spójrzcie na niego!
„Facet zaraz zejdzie!”.
Siedziałam z nim u charakteryzatorki.
Malują krew, więcej i więcej.
Wracam do środka i krew leci...
Wołają mnie na próbę, wychodzę i myślę:
„Nieźle im wyszło, bardzo realistycznie”.
A on się trzyma za nos.
- Musieli ci założyć szwy. - Siedem.
- Siedem szwów. - Świetne to było,
możesz być z siebie dumny,
bo wróciłeś ze szpitala na plan.
- Nie zaczekaliście na mnie. - Jak zawodowy hokeista.
- Kręciliście dalej. - Zszedłeś z lodu
- i zaraz wróciłeś. - Beze mnie.
- To było świetne. - Pół filmu.
- Kontuzja i wraca do gry... - Nie zaczekaliście.
Nie mogłem dojść z przyczepy na próbę.
Najlepsze było to, że w tej scenie miałeś zostać...
- Pasowało idealnie. - Ranny. Idealnie.
Naprawdę się wczułeś. Dobry warsztat.
Wczułeś się w rolę.
Ja bym się tym chwaliła. Niesamowita historia.
- Tak. - Świetna.
Mogę wrócić do hełmu?
Tak.
Miałem z nim kłopot.
Podczas rozmowy odczytujesz
- mowę ciała. - Tak.
- Kluczowe są oczy. - To prawda.
Możesz mówić jedno
i wyrażać coś innego oczami.
Ja reaguję na mowę ciała.
- Tym się sugeruję. - Tak.
Sprawdzam, co będzie, i się dostosowuję.
- A ten hełm... - To maska.
- Tak. - Jest płaski.
Nic nie widać.
Więc trzeba...
Trzeba uważnie wsłuchać się w głos
i liczyć, że zdradzi charakter rozmówcy.
Nie same słowa,
- ale to, co się w nich skrywa. - Dokładnie.
To bardzo trudne.
Wytężasz całą uwagę
i nieruchomiejesz, jeśli możesz.
Zawisasz w miejscu jak koliber i myślisz: „Będę musiał się napracować”.
Gram w tercecie ze świetnymi facetami, Brendanem Wayne'em i Lateefem Crowderem.
Buduję swoją grę wokół ich ruchów.
Bez nich nie dałbym rady.
Brendan umie grać z bronią,
więc to on wkracza do akcji, ilekroć główny bohater
zamienia się w rewolwerowca.
Wyciągam broń.
BRENDAN WAYNE - DUBLER
Strzelam z broni, wystrzeliwuję linę z hakiem.
Czysta frajda.
Jest też Lateef Crowder,
mistrz capoeiry i jujitsu, który umie zrobić wszystko.
Sekret to ciągła gotowość.
LATEEF CROWDER - DUBLER
Nieustannie trenuję sztuki walki,
kaskaderstwo,
podnoszenie ciężarów czy po prostu sprawność.
Trzeba być gotowym i umieć się dostosować.
Jestem Mandalorianinem.
Dzięki, kończymy na dzisiaj.
- Pracowałaś z trzema aktorami. - Tak.
W tym samym hełmie.
Ale na ekranie potrafię ich odróżnić.
Umiałaś ich odróżnić?
- Mogłam... - Czy byli jedną osobą?
Bo w filmie wyglądają...
- Jednakowo? - Tak.
- W moim odczuciu
podobnie się poruszaliście i graliście,
stworzyliście ze mną braterską więź.
Więc wspólnie zbudowaliście postać
- głównego bohatera. - Tak.
Z każdym z was miałam świetny kontakt.
Dokonujecie mądrych wyborów, rozumiecie znaczenie każdej sceny.
Potrafiliście wyrazić wiele emocji samym głosem.
Możesz lecieć w kabinie
albo w chłodni.
Idealnie.
Ciekawie nagrywa się sam głos.
Można bardzo improwizować.
Opuść blaster.
Niech oni opuszczą.
Należę do Gildii!
Razem z Jonem i Dave'em zmienialiśmy scenariusz w trakcie,
dopieszczaliśmy każdy szczegół.
Daj następne zlecenie.
Powtórz to kilka razy i przejdziemy dalej.
Czekaj. Poczekaj.
W tym odcinku musimy zasiać ziarno,
by twoja zmiana decyzji była uzasadniona.
Tak każe obyczaj.
- Dobrze, naprawdę dobrze. - Tak, świetnie.
Nigdy nie rozmawialiśmy o twojej karierze w boksie.
Znałem cię z...
Podobałaś mi się w Ściganej i Deadpoolu.
Znamy Soderbergha z gildii reżyserów.
Ma świetny gust.
Pomyślałem: „Wybrał ciebie?”.
I dałaś świetny występ.
Pomyślałem, że możesz nadawać się do tej roli.
Obejrzałem nagranie z tobą, ale nie było z przesłuchania.
- Nie. - Z rozmowy telefonicznej.
Dzięki Bogu, bo nie umiem...
Robię postępy na przesłuchaniach.
Byłaś na ilustracjach, które widziałem na pierwszym spotkaniu z ekipą.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
W pokoju pełnym rysunków.
Nie wiem, czy zdążyli cię zaprosić, ale już byłaś częścią obsady.
- Ufam swojej... - Spytali, czy cię znam.
A ja na to:
„To Gina Carano ze Ściganej”.
- O kurczę. - No raczej.
O kurczę. Nie wiem, co powiedzieć.
Bo nie myślę o sobie jako o aktorce
i sądzę, że nie zostanę gwiazdą.
Więc mam poczucie, że ludzie, którzy mnie znajdują,
jak ty, Soderbergh i inni...
- Dostrzegają twoje wnętrze? - Tak, dziękuję.
W tej roli pod względem fizycznym...
byłam sobą.
Jon szukał aktorki wyglądającej, jakby umiała robić interesy w zbroi,
i poprzez tę rolę pomógł mi pokochać siebie.
Zdali sobie sprawę z mojej siły
w scenie, w której podnoszę Mando
i ciągnę do środka budynku.
Stanęłam za nim, chwyciłam pod ramiona,
podniosłam i zaciągnęłam do środka.
W tej scenie
KIM RICHARDS - DRUGA REŻYSERKA
naprawdę gra Gina, nie żadna dublerka.
Bierze go pod pachy i wlecze do budynku.
- Obłęd. - Świetnie.
Jako młoda kobieta z branży cieszę się,
że mogę oglądać inne kobiety w roli silnych, bohaterskich postaci.
Jak na przykład Ginę.
Gina rozpromienia się w scenach akcji.
Widać, że uwielbia być tą postacią w tym świecie.
W scenach walki używa gestów i mimiki,
- które trudno zagrać. - Tak.
Na przykład kiedy przyjmuje cios. Tym zabłysnął Harrison Ford,
w roli Indiany Jonesa.
Bolało go, kiedy uderzał pięścią.
Był bardzo ludzki. Nie grał superbohatera.
Wyrażał strach i ból, widać było je w oczach.
Gina czerpała ze swoich doświadczeń.
W przeszłości naprawdę walczyła na pięści.
To odróżnia ją od innych aktorów.
Jeśli występujesz w scenie walki, a sam nigdy się nie biłeś,
masz zerowe przygotowanie.
Gina spędziła wiele lat na ringu.
Też mi się to podoba.
George Lucas mówił głosem starszego pokolenia.
Był z wyżu demograficznego
i nawiązywał do starych filmów.
Z czasów drugiej wojny światowej i jego dzieciństwa.
TAIKA WAITITI - REŻYSER / GŁOS IG-11
I pokazywał akcję tak, jak jego filmowi mistrzowie.
Wówczas inaczej się obsadzało,
w filmach grali naturszczycy.
Zgłaszali się zwłaszcza do westernów.
Prawdziwi kowboje,
którzy umieli jeździć konno, rzucać lassem, bić się na pięści i strzelać.
To było bardzo autentyczne.
Tak można było zostać gwiazdą.
To byli ludzie z takim zapleczem.
Podobnie jak dzisiaj aktorzy filmów walki,
którzy trafiają do filmu dzięki umiejętnościom.
DEBORAH CHOW - REŻYSERKA
Więc obsadzenie Giny było w stylu tamtych lat.
W tej postaci jest tyle...
Bardzo łatwo się z nią utożsamić.
Gdybym zbierał figurki bohaterów filmu, tę najbardziej chciałbym mieć.
Cara jest weteranką.
Służyła w wojskach Rebelii.
Przedstawi plan, więc słuchajcie uważnie.
Wszyscy ognia!
Zastanawialiśmy się nad kostiumem i wyglądem Cary
i Kathy Kennedy stwierdziła:
„Bohaterowie Gwiezdnych wojen zawsze mają rozpoznawalną sylwetkę”.
GWIEZDNE WOJNY
Z daleka można ich rozpoznać.
Wiesz, czy to idzie Han Solo,
czy Obi-Wan Kenobi.
Dzień dobry.
Każdy ma charakterystyczny kształt.
Więc patrzysz z 15 metrów na Ginę oświetloną z tyłu i wiesz, że to ona.
Wygląda jak wojowniczka.
Nie można tego inaczej nazwać. Wojowniczka.
Cara jest byłym szturmowcem.
Pochodzi z planety Alderaan,
bardzo spokojnego miejsca, które zostało zniszczone.
Opuściła dom
i stała się kimś innym.
Buntowniczką.
Walka jest jej żywiołem.
Ma głód adrenaliny.
Mam wrażenie, że pierwszy raz
naprawdę utożsamiam się z postacią.
Chodź do mamusi.
Specyficznie się poruszasz.
Emanujesz pewnością siebie.
Wielu aktorów udaje twardych.
Prawdziwi twardziele
nie pokazują swojej siły, ale są jej świadomi.
Zaznacza się w ich sposobie bycia.
Ta siła płynie z wiedzy, że byłaś w różnych sytuacjach
i sobie poradziłaś.
Widzę to, bo sam taki nie jestem.
Nie jestem.
Porozmawiajmy o przeciwnym biegunie.
- Czekaj... - Więc Pedro...
O pierdołach grających twardzieli.
Mogę coś powiedzieć?
Jon, jesteś inteligentny emocjonalnie,
rozumiesz moje myśli i emocje,
moje doświadczenia zawodowe.
Nawet nie zjedliśmy razem kolacji. Spotykamy się tylko w biurze.
- Dużo razem pracujemy. - Tak.
Spędzasz tam sporo czasu.
I naprawdę mnie czujesz, to genialne.
Naprawdę tak myślę.
Kiedy Carl był na planie, Jon mnie przyprowadzał
i ilekroć czegoś nie wiedziałam albo nie umiałam,
mówił: „Chodź tu, coś ci pokażę.
„Słuchaj go i obserwuj.
„To prawdziwa gwiazda. Od razu widać.
„Słuchaj jego głosu, tego, jak mówi”.
Niesamowicie posługuje się głosem.
Wspaniale się ciebie ogląda.
Masz piękny, donośny głos,
rozbrzmiewa jak pieśń, roznosi się po całej sali.
Patrzyliśmy po sobie i myśleliśmy:
„To jest prawdziwa gwiazda”.
To był dla mnie zaszczyt
- móc z tobą pracować. - Dobry Boże. Dziękuję, Gino.
Nie, mnie szczerze cieszy twój sukces.
Bo po części jestem jego ojcem.
W tej postaci jest coś,
GRAFIKA KONCEPCYJNA
co kojarzy mi się z Johnem Hustonem i Orsonem Wellesem.
Jest hojna
i władcza w niewymuszony,
naturalny sposób.
Każdą przestrzeń, w której się znajdzie, wypełnia swoją osobą.
Czemu miałbym ci wierzyć?
Bo tylko ja mogę ci pomóc.
Możesz zagrać postać jako czarny charakter,
ale nigdy nie podchodziłem do roli w ten sposób.
Ludzie mają wielkie słabości,
które mogą sprowadzić ich na manowce,
na ciemną stronę Mocy.
Greef mierzy się z pokusą.
Carla wspaniale się ogląda,
bo budzi autorytet.
Dużo się od niego nauczyłam przez samą obserwację.
Dawał mi też wskazówki.
Pamiętam, jak raz mi coś nie szło
i byłam wściekła na siebie.
Podniósł wzrok znad gazety i rzucił: „Zdarza się każdemu”.
Powiedziałam: „Od razu mi lepiej, dzięki”.
To bardzo wartościowy człowiek.
Carla miało nie być w serialu.
Miał się pojawić w pierwszym odcinku i zginąć w trzecim.
- W trzecim. - Miał zginąć?
- No co ty! - Pierwotnie.
Miał być w pełnym kostiumie...
- Tak. - Obcego.
- Tak. - Ale zmieniliśmy plany
i po jego występie...
To była przysługa. Poprosiłem go, żeby zagrał.
Powiedział: „Dobrze. Mało tu pogram, ale okej”.
Miał wejść w odcinku 101, a dwa odcinki później...
- Zejść. - Miał zginąć.
Zgodził się z uprzejmości.
- I zobaczyliśmy, że się nadaje. - Wszedł, przemówił i zaczęliśmy
się zastanawiać, jak zakryć mu twarz.
Więc nie mógł zostać obcym.
Nie, no raczej.
Jak zakryć taką twarz?
Narysowali go z charakteryzacją,
ale powiedziałem mu: „Nie możemy tego zrobić”.
Odparł: „Tyle to i ja wiem”.
Nawet nie próbował...
Tak zareagowałem. Powiem wam,
dlaczego się zgodziłem.
Bo nie było powodu się kłócić.
Pomyślałem: „A co tam.
Nigdy nie próbowałem, brzmi fajnie”.
Ale zszedłem z planu i zacząłem się zastanawiać,
po co ja to robię.
Bo ludzi przyciąga nazwisko.
- Po co ukrywać twarz? - Tak.
Ty w końcu zdjąłeś hełm.
- Cóż... - Wyobraź sobie...
Zrobili badanie rynku
i okazało się,
że ludzie mają dosyć patrzenia na moją twarz.
- Otóż to. - „Załóżcie mu hełm.”
To nie było tak.
Szukaliśmy aktora z dobrym głosem.
Po spotkaniu z Carlem stwierdziliśmy,
że musi wystąpić przed kamerą.
- To jego miejsce. - Cieszę się.
Pamiętacie próbę kamer?
Kręciliśmy coś we dwójkę i sprawdzaliśmy kamery.
Przyszło kilka osób w wielkich maskach i pełnej charakteryzacji.
- Próbowaliśmy... - Byłeś tam.
Nakręcić jedną, prostą scenę.
Działa się w barze, miałem straszną tremę.
- Debiut reżyserski. - I w tym gatunku.
To była próba.
Jon mówi: „Teraz ty, kręć”. Stoi aktor
w wielkiej masce z czworgiem oczu, nic nie widzi.
- Potyka się, podchodzę... - Ktoś miał hełm Mando...
- Byłeś tam, ale nie na próbie. - Tak.
Staram się nim pokierować i myślę:
„Muszę to dobrze zrobić, bo Jon patrzy”.
Daję wskazówki: „Stań tutaj.
„Odkładasz drinka. Świetnie”.
A facet rusza się po omacku.
Myślę: „Co tu się dzieje?
„Narysowałbym to trzy razy szybciej.
„Co ja tu robię?”.
- Oglądaliśmy to na monitorze. - Oglądacie,
Jon widzi, co się dzieje, i wkracza.
Mówi: „Ja spróbuję”.
I wchodzi, a razem z nim pierwsza grupa.
Jedna drużyna odpada, wchodzi następna.
Kręci, wraca i mówi: „Patrz”.
Oglądamy i jest lepiej, ale wciąż słabo.
- Wciąż niezdarnie. - I zaczynamy myśleć,
że te maski to był błąd.
Bo aktorzy nic nie widzą i nie mogą grać.
Byli ślepi i niezdarni. Stwierdziliśmy,
- że gra nie jest warta świeczki. - Tak.
Ale potem kręcimy tę scenę
i całe szczęście,
że zobaczyliśmy to wcześniej.
Mando nie mógł nawet
siedzieć w swojej zbroi.
Wchodzi w zbroi i ochraniaczach na biodra
i nie może usiąść.
- To był prototyp kostiumu. - Dzyń, dzyń.
W animacji płynąłby.
Coś ci powiem.
Pamiętasz, jak przyszedł,
- założył hełm. - Pasował.
- To było super. - Odetchnąłem.
- Wszedł gładziutko. - Odsapnąłem.
Ważny jest człowiek.
- To nie tylko ludzie... - Tak.
W kostiumach, którymi kierujesz.
W tej zbroi musi być aktor z prawdziwego zdarzenia.
To prawda.
THE MANDALORIAN
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła