Wracamy do zajezdni w Los Angeles.
Jest tu cała nasza ekipa, dobrze się bawimy.
Staramy się czerpać z... całych Gwiezdnych wojen.
To zwiększa autentyczność.
A entuzjazm jest zaraźliwy.
Jestem fanem od dziecka.
Teraz otaczają mnie inni fani.
To prawdziwa gratka.
DZIEDZICTWO
Jest całe pokolenie, które w tym samym wieku,
w którym ja oglądałem pierwszą trylogię...
DAVE FILONI PRODUCENT WYKONAWCZY / REŻYSER
- Oglądało drugą. - Obejrzało prequele.
Pracowałeś przy prequelach.
- Tak. - Użyliście najnowszych technik,
takich jak kontrola ruchu, ówczesna nowinka.
Gdy porównamy to z dzisiejszymi możliwościami,
- budzi to nostalgię. - To prawda.
Musiałeś wrócić do świata Gwiezdnych wojen,
po ilu latach od pierwszej trylogii?
KATHLEEN KENNEDY – PRODUCENTKA WYKONAWCZA
Powrót Jedi był w 1983 roku, kolejna część w 1999.
Byłem w liceum.
Pracowałem w kinie w Nowym Jorku, kiedy ten film wszedł na ekrany.
Czwartą część obejrzałem jako dziecko,
ale kiedy ukazała się szósta część z Ewokami,
byłem już na innym etapie.
Kręciły mnie wtedy filmy z serii Mad Max.
RICHARD BLUFF NADZÓR NAD EFEKTAMI WIZUALNYMI
Więc jak to było...
Czy podczas pracy nad filmem rozmawialiście o tym?
O Gwiezdnych wojnach?
Czy też George miał dokładną wizję, którą realizowaliście?
Gwiezdne wojny zainspirowały mnie do pracy w przemyśle filmowym.
Gdy weszły na ekrany, miałem 14 lat
HAL HICKEL – REŻYSER DS. ANIMACJI
i zaczynałem się zastanawiać nad wyborem zawodu.
Rozważałem mechanikę i architekturę.
Ale wyszły Gwiezdne wojny
i okazało się, że w przemyśle filmowym dzieje się mnóstwo ekscytujących rzeczy.
Pobudzających i inspirujących.
To mnie przekonało, by spróbować swoich sił w tej branży.
JOHN KNOLL GWIEZDNE WOJNY: CZĘŚĆ I – MROCZNE WIDMO
Wszystko, co doprowadziło mnie do ILM, robiłem z nadzieją,
że kiedyś będę pracował nad czymś tak dużym i ambitnym, jak Gwiezdne wojny.
Byłem w odpowiednim miejscu i czasie,
kiedy George zaczął przygotowania do nowej serii.
- Pracowałeś wtedy w ILM? - Tak.
Po prostu przyszedł i ogłosił: „Kręcimy Gwiezdne wojny”?
Tak to się odbyło?
Mniej więcej.
Wszyscy w ILM uwielbiali trylogię
i nie liczyli na kolejną, a tu wchodzi George
i mówi: „Zrobimy trzy nowe części”.
Mieliśmy coroczne zebrania zespołu,
na których George przemawiał i odpowiadał na pytania,
i co roku padało to nieuchronne:
- „Co z Gwiezdnymi wojnami?”. - „Będzie więcej części?”
I...
Na początku mojej pracy odpowiadał niezobowiązująco:
„Nie wiem, może kiedyś”.
Aż któregoś roku, gdy ktoś zapytał,
George odparł: „Może”.
Mogę coś o tym powiedzieć, bo pracowałam wtedy
nad serią z Indianą Jonesem, która ukazała się w międzyczasie.
George nigdy nie przestał myśleć o kolejnych częściach,
poza tym nie reżyserował Indiany Jonesa.
To nie było jego dzieło.
- Steven je reżyserował. - Głównie Steven.
- Był producentem. - Właśnie.
Ktoś taki jak George, a właściwie każdy filmowiec,
nie wytrzymuje długo
bez możliwości kręcenia filmów i opowiadania historii.
George uwielbia nowe technologie,
których trochę użyliśmy
również w serii o Indianie Jonesie.
Ale to nie było to.
Myślę, że za każdym razem, gdy użyliśmy nowej technologii
przy produkcji tej serii,
on się zastanawiał, jak można to wykorzystać w Gwiezdnych wojnach.
Gwiezdne wojny tak bardzo weszły do kultury,
stały się tak wszechobecne,
DAVE FILONI PRODUCENT WYKONAWCZY / REŻYSER
że gdy słyszymy o ich twórcy,
nie doceniamy wartości jego pracy.
Chcę myśleć, że jestem inny, ale ja oglądałem go przy pracy.
Pracowałem z człowiekiem, który napisał te dialogi
i rozumie Anakina i Luke'a Skywalkerów
jak nikt inny,
bo są częścią jego samego.
Przyszedłem do studia z wielkim szacunkiem dla jego dzieła.
Nigdy nie rościłem sobie praw do Gwiezdnych wojen.
Czuję się zaszczycony, mogąc opowiadać tę historię.
Jestem wdzięczny, że mogę pracować z George'em,
że piszę scenariusz,
próbuję coś opowiedzieć, a on mówi:
„Nie to miałem na myśli” albo „To tak nie działa”.
Po czym mnie poprawia, i słusznie. To jego historia.
To on wymyślił to uniwersum, Sokoła Millennium, Chewbaccę i Yodę.
Darth Vader i inne postaci zrodziły się w jego umyśle,
więc trzeba to uznać, zachować wierność temu światu
i robić to, co George:
stale szukać nowych sposobów na opowiadanie historii.
Zawsze urzekała mnie
BRYCE DALLAS HOWARD – REŻYSERKA
magia tego świata.
George zaprasza do pracy artystów
i sprawdza, dokąd to poprowadzą.
Rozumiał, że postacie
powinny ewoluować w nieprzewidziany dla niego sposób.
Pod tym względem był zawsze otwarty.
Zawsze chciał rozwijać opowieść
i dopuszczać do głosu innych twórców.
Dobrze.
RICK FAMUYIWA – REŻYSER
Uwielbiam Gwiezdne wojny, wręcz mam obsesję na ich punkcie.
Ich zaletą jest to, że rozgrywają się w galaktyce,
więc jako dziecko
zawsze czułem, że w tym uniwersum są historie,
które mógłbym współtworzyć,
nawet jeśli tylko z przyjaciółmi
lub samemu na figurkach.
Śmiech.
I płomienie!
Spokojnie.
Fascynujące jest przeżyć to w dzieciństwie.
PEDRO PASCAL – MANDALORIANIN
Móc rozwinąć wyobraźnię na tych opowieściach.
W Gwiezdnych wojnach jest tyle uniwersalnych wątków,
że chociaż jest to fantasy, widzowie mają poczucie,
że opowiadają o naszym świecie
z jego różnorodnością i konfliktami.
Wielkim cię wojny nie uczynią.
Gwiezdne wojny
zawsze opowiadały o młodych marzycielach
w podrasowanych maszynach.
W naszym zespole najlepsze jest to,
że każdy z nas wniósł swoje doświadczenia
do uniwersum i do galaktyki, która pozwala je wykorzystać.
Myślę, że taki był zamysł Jona.
Dla każdego z nas Gwiezdne wojny
są wyjątkowe z innego powodu.
Seria dlatego jest tak ciekawa,
że może pomieścić różne motywy,
bo galaktyka jest przeogromna.
- Jak za starych, dobrych czasów. - Tak, jak za starych, dobrych czasów.
WIELKI WYNALAZCA
Porozmawiajmy o George'u. Jest coś, czego ludzie nie rozumieją.
Wymieńmy wszystkie innowacje technologiczne,
które wprowadził. Zaczniemy od...
- Ja zacznę. - Zrobimy rundkę, jak na imprezie.
Każdy coś wymieni.
Kiedy dołączyłam do studia, ze zdumieniem odkryłam,
że George opatentował ponad 126
KATHLEEN KENNEDY – PRODUCENTKA WYKONAWCZA
opracowanych przez siebie technologii.
- Zdumiewające. - Jak Edison.
To zacznijmy ode mnie: pierwsza postać wygenerowana cyfrowo.
- EditDroid. - Który zmienił się w Avid.
Kontrola ruchu.
Dla miniatur studia Kerner?
Tak, pierwszego systemu kontroli ruchu użyto w pierwszym filmie serii.
Wiesz, w której części cyklu
użyto najwięcej miniatur?
- Z dziewięciu części? - W pierwszej.
- W Mrocznym Widmie. - Tam są same miniatury.
Wszyscy myślą, że to efekty, a to prawdziwe modele.
- Makiety. - Tak, piękne, duże makiety.
Inne wynalazki?
HAL HICKEL – REŻYSER DS. ANIMACJI
To nie jest jeden wynalazek,
ale Park Jurajski był przełomowy dla efektów wizualnych.
To był punkt zwrotny.
Przedtem mieliśmy T-1000 z chromu.
Ludzie uważali, że to zadanie dla grafiki,
facet jest z chromu, nie wygląda jak człowiek.
Pojawiały się też inne rzeczy.
Najpierw była Otchłań, też z ILM.
Otchłań, potem Terminator 2 i Park Jurajski,
w którym pierwszy raz pojawiły się stwory z krwi i kości.
Otchłań i Park Jurajski robili ci sami ludzie.
Wtedy tych firm było niewiele.
Gdy zobaczyłem na ekranie dinozaury,
usiadłem z wrażenia i pomyślałem: „Muszę wiedzieć, jak to zrobili”,
bo było dla mnie jasne, że wygenerowano je cyfrowo.
A tego mogłem się nauczyć.
Wiedziałem, że nie zostanę wielkim malarzem,
ale mogłem nauczyć się tworzyć takie efekty.
Mogłem kupić podręcznik, znaleźć nauczycieli, bo w tym była przyszłość.
I tak zaczęła się moja podróż.
Od obejrzenia tego filmu i głodu wiedzy.
Gdy cię słucham, to się zastanawiam...
Ciekawi mnie jedna rzecz ze względu na waszą pracę
i wasze pasje.
Jaki film was zainspirował do wybrania tej drogi?
Kiedy poczuliście, że chcecie robić filmy?
Pierwsza ekranizacja King Konga, którą obejrzałem w wieku 6-7 lat.
Nie podobało mi się, jak potraktowano Konga,
więc mama pomogła mi napisać list
do lokalnej telewizji, którą winiłem za jego los.
Tak zainteresowałem się animacją.
Zajmowałem się nią podczas premiery trylogii.
Miałem 13 lat i kręciłem animację poklatkową kamerą Super 8.
Gwiezdne wojny pogłębiły
moje zainteresowanie efektami wizualnymi.
Tym, jak powstał ścigacz Luke'a, miecze świetlne,
statki kosmiczne i wszystko inne. To zaważyło na mojej decyzji.
Od ponad tysiąca pokoleń Rycerze Jedi
stali na straży pokoju i sprawiedliwości w Starej Republice,
zanim nastały mroczne czasy.
Gwiezdne wojny mnie ukształtowały,
bo ukazały się w 1977 roku, kiedy miałem 13 lat,
więc byłem w odpowiednim wieku na taki film.
Nie pamiętam zapowiedzi,
tylko zdjęcie w gazecie,
chyba w The New York Post.
Przedstawiało Chewbaccę i Hana Solo.
Zaciekawiło mnie, tekst był nieważny.
Poszedłem do kina i przepadłem.
Nie mogłem oderwać się oczu od ekranu.
Oglądałem z zapartym tchem.
Gwiezdne wojny ukształtowały mój gust.
Dokładnie pamiętam,
jak zdobyłem bilety na Powrót Jedi.
Jakbym dostał przepustkę
do fabryki czekolady.
Tak jest, R2. Lecimy do układu Dagobah.
Obiecałem coś
staremu przyjacielowi.
Zabawne, jak działa dziecięca wyobraźnia,
bo pamiętam takie szczegóły,
jak godzina seansu
POWRÓT JEDI
i plakat filmowy
przedstawiający rękę Luke'a Skywalkera
trzymającą miecz świetlny.
To była wręcz filmowa chwila, tylko brakowało kamery.
Zbliżenie na moją twarz i plakat, w tle muzyka z Gwiezdnych wojen,
a ja mówię: „Wreszcie zobaczę ten film”.
Witaj, młody Skywalkerze.
Czekałem na ciebie.
Jeśli taki film rozbudzi twoją wyobraźnię w dzieciństwie,
zostawi trwały ślad
i wyznaczy twój osobisty standard,
któremu trudno dorównać.
Jest twój, łowco nagród.
Kiedy zacząłem się uczyć robienia filmów,
doceniłem geniusz Gwiezdnych wojen
i twórczości George'a Lucasa.
Zacząłem też więcej czytać.
O archetypie bohatera i tym podobnych.
JOSEPH CAMPBELL – BOHATER O TYSIĄCU TWARZY
Odkryłem pisarstwo Joego Campbella
i zacząłem więcej rozumieć.
Luke,
nie rozumiesz, jak ważny jesteś.
Dopiero zaczynasz odkrywać swoją moc.
Dołącz do mnie i dokończ naukę.
To doświadczenie było więcej niż przełomowe.
Otworzyły się wrota do innego wszechświata,
którego wcześniej nie znałem.
Źródłem potęgi Jedi jest Moc.
To energia wydzielana przez wszystkie istoty.
Otacza nas i przenika.
Spaja całą galaktykę.
Gwiezdne wojny były fenomenalne.
Nie tylko przez swoją przełomowość, ale też przez to, czym się stały.
Nie, mnie szczerze cieszy twój sukces.
Bo po części jestem jego ojcem.
MITOLOGIA WSPÓŁCZESNA
Dość późno zacząłem doceniać
znaczenie treningu Luke'a w Imperium kontratakuje.
Jako dziecko analizowałem
wątek jego relacji z Yodą.
Przeraziła mnie scena, w której wchodzi do jaskini
i widzi swoją twarz w hełmie. „Co to za film?”, pomyślałem.
„Pierwszy był inny”.
RICK FAMUYIWA – REŻYSER
Ale ten mrok, te wszystkie znaczenia
i chyba moja ulubiona kwestia...
W tej części Luke
próbuje wydobyć statek z bagna.
Nie udaje mu się i wtedy...
Yoda wyciąga statek z błota,
przenosi go i osadza na wodzie,
na co Luke mówi: „Nie wierzę”.
A Yoda na to: „Dlatego ci nie wychodzi”.
To jest świetne.
Aż przeszły mnie dreszcze.
BRYCE DALLAS HOWARD – REŻYSERKA
Serio.
Masz rację, ta scena robi wrażenie dopiero za drugim razem.
Wracasz do niej i widzisz,
ile ma głębokich znaczeń.
Zwłaszcza w obszarze duchowości.
Nawet to, jak Yoda się przedstawia.
Luke myśli, że szuka wielkiego rycerza, a słyszy:
- „Wielkim cię wojny nie uczynią”. - Tak.
DEBORAH CHOW – REŻYSERKA
Niezwykłe było połączenie różnych istot
z żywymi aktorami.
Wcześniej nikt tego w ten sposób nie robił.
Kiedy próbowałam zmontować
scenę treningu,
w której Ugnaught uczy IG-11 chodzić,
trudno mi było odtworzyć ten klimat.
Trzecia część była wyraźnie utrzymana
w klimacie westernu, jak Straż przyboczna.
Tamten styl był jednoznaczny, a tu nastrój był poetycki.
Próbowałam stworzyć nastrój
- głębokiej powagi. - Tak.
W scenie z droidem i Ugnaughtem,
który go uczy.
- I to... - Jest super.
To właśnie jest wyjątkowe.
Żadna inna seria filmów tego nie pokazuje.
- Rozmawialiśmy o tym. - Trudno to przedstawić.
Że trzyma droida jak Matka Boska Chrystusa.
Wymyśliliśmy naprawdę złego droida,
który próbował zabić małego,
więc Mando go zastrzelił.
Ten droid nawet nie miał osobowości.
Mando nienawidził droidów z powodu swoich doświadczeń.
A ten konkretny droid jest naprawdę zły.
Co można zrobić, by go nawrócić na dobrą drogę?
Wprowadzeniem do tego był piękny, liryczny prolog.
To trochę głupie, ale jednocześnie
to balansowanie na granicy dobrego smaku
sprawia, że to frapujące.
- Tak pięknie go kołysze. - Tak.
I głosem Nicka Noltego opowiada, jak go znalazł,
wykurował i nauczył wielu rzeczy.
Wszystkie te ujęcia...
Każde płynnie przechodzi
- w następne. - To oryginalne, poetyckie.
Kawał dobrej animacji. Długo nad tym pracowaliśmy,
by uzyskać właściwy nastrój.
W końcu droid wychodzi na prostą
i wszyscy są wygrani, ale Mando nie wie, co myśleć.
Na samym końcu
droid się poświęca, a my nie chcemy, żeby zginął.
Zmiana odbioru tej postaci zachodzi w ciągu dwóch odcinków.
Losy droida sprzęgają się z losami Mando
i dają rację bytu IG-11.
Więc bierzesz fajne, zabawne postaci,
dodajesz do nich aktorów, kręcisz
i wychodzi ci coś głębszego.
Ten odcinek jest westernowy
też ze względu na emocje.
Myślisz, że będzie o strzelaninach,
rabunkach i napadach,
a jest o człowieczeństwie.
O którym opowiadamy
- za pośrednictwem dwóch maszyn. - Tak.
- I obie zabiłeś. - Tak.
- No właśnie. - Tak było.
- Biedny ugnaught. - Tak to działa.
Tak to działa. Inaczej historia byłaby błaha.
Gwiezdne wojny spełniają tę funkcję, co mitologia.
Opowiadają młodym ludziom historie,
które w przyjemny sposób przekazują im wiedzę o życiu.
W naszej kulturze robią to filmy.
Nie wzrost się liczy. Spójrz na mnie.
Po wzroście mnie oceniasz?
Najpierw tylko to powtarzasz
za filmowcami, których podziwiasz.
Ale im więcej o nich wiesz, tym bardziej dociera do ciebie ta prawda.
Wciąż ważna jest fabuła, która ewoluuje,
opowiada o poświęceniu, wytrwałości i rozwoju przez pokonywanie trudności.
Do tego dochodzą różne smaczki.
Kto podąża ścieżką Mandalorian,
jest zarazem i łowcą, i zwierzyną.
W każdym z nas jest bohater, który odbywa wędrówkę.
Który poszukuje ojca i łączności z nim,
z archetypem ojca.
Który próbuje połączyć się ze wszechświatem
wykorzystać tę relację
oraz wiedzę dzięki niej zdobytą, która kieruje go dalej.
Czasem ten bohater walczy z tym, czego się dowiedział.
Ta niezgoda powoduje w nim konflikt,
który nie pozwala mu kontynuować wędrówki.
Nie mogę zabić własnego ojca.
Więc Imperator zwyciężył.
Byłeś naszą jedyną nadzieją.
To niezwykłe, że twórczość
potrafi przewidzieć i wyjaśnić coś, czego nie rozumiałem,
gdy miałem dwadzieścia kilka lat.
Szukałem czegoś, co już istniało,
ale wielu z nas potrzebowało kolejnych lat studiów i rozwoju
lub po prostu upływu czasu,
by naprawdę zrozumieć, co George Lucas próbował przekazać.
Przesłanie Gwiezdnych wojen jest głębsze, niż się wydaje.
Nie zostawię cię tu. Uratuję cię.
Już to zrobiłeś.
PODRÓŻ BOHATERA
Prequele wydawały się niemożliwe.
Jak opowiedzieć historię, na której dorastałeś, którą sobie wyobrażałeś?
Takie rzeczy, jak Rada Jedi, mogliśmy tylko sobie wyobrażać.
Mroczne Widmo je pokazało i były inne, niż się spodziewałem,
ale to tylko dowodzi kreatywności George'a.
Ma swój zamysł i go realizuje.
Lubię pojedynek z Darth Maulem,
nie ze względu na miecze świetlne, ale dlatego że George świetnie
potrafi pokazać jego znaczenie.
Jak walki Obi-Wana z Vaderem.
To nie jest najlepszy pojedynek w historii filmu,
ale jakże brzemienny w skutki. Śmierć Obi-Wana jest tak doniosła,
że widz czuje to, co Luke.
W Mrocznym Widmie
dwóch wyśmienitych szermierzy walczy z czarnym charakterem.
Maul nie mógłby wyglądać bardziej złowrogo.
Tę nikczemność wyraża wszystko od jego twarzy
po jego miecz świetlny.
Ważne jest to, co stanie się z Anakinem,
bo Qui-Gon różni się od reszty Jedi,
wiemy to z filmu.
Qui-Gon walczy, bo jest ojcem, którego Anakin potrzebuje.
Bo wciąż wierzy, że Jedi powinni się angażować
i kochać, i nie ma w tym nic złego.
Reszta Jedi jest tak wyzuta z uczuć i tak zajęta polityką,
że o tym nie pamięta.
Yoda zaczyna to dostrzegać w II części.
Qui-Gon go wyprzedził.
Dlatego nie należy do rady i walczy dla Anakina.
Ważą się losy tego dziecka.
Wszystko zależy od wyniku starcia.
Rzecz jasna, Qui-Gon przegrywa.
Qui-Gon czuł się ojcem,
bo wiedział, co znaczyło
odebranie tego dziecka matce, kiedy jej potrzebował,
i oddanie go Obi-Wanowi.
Na początku Obi-Wan uczy Anakina, bo dał słowo Qui-Gonowi,
ale chłopiec go nie obchodzi.
Gdy znajdują go na Tatooine, Obi-Wan mówi:
„Kolejna bezwartościowa forma życia”.
Porównuje chłopca do Jar Jara.
I mówi: „To strata czasu. Po co to robimy?
„Dlaczego przypisujesz znaczenie takim istotom, jak Jar Jar Binks
„i ten 10-letni chłopiec? To bez sensu”.
Traktuje Anakina jak brata, nie jak syna.
Chłopiec cierpi, nie ma rodziny, której potrzebuje.
W następnej części traci matkę.
Nie dotrzymuje obietnicy, że wróci i ją uratuje.
Nie ma w nikim oparcia.
A Gwiezdne wojny opowiadają o rodzinie.
Wiele osób sprowadza tę scenę do
„fajnej walki na miecze świetlne”.
Ale wszystkie trzy części zasadzają się
na tym pojedynku. Maul spełnia swoją funkcję
i umiera, chociaż później George go reanimuje.
Ale umiera, co pokazuje bezwzględny egoizm Imperatora.
Z nikim się liczy, używa ludzi, a teraz chce wykorzystać to dziecko.
Wyraża to również kwestia, która przerażała mnie w dzieciństwie,
kiedy Imperator mówi do Luke'a: „Jesteś teraz mój, jak twój ojciec”.
Napawała mnie grozą myśl,
że jakiś zły człowiek mógłby zawładnąć moim ojcem
i zmuszać go do czynienia zła lub zamienić go w potwora.
To była straszna wizja.
To niesamowite, że w Powrocie Jedi
Luke nie robi nic, co rzucałoby cień na jego charakter.
Ale ciągnie go do mroku. Wielu widzów narzekało,
że Anakin nie był mroczniejszy.
Ale nie mieli racji. Luke przeszedłby na ciemną stronę mocy
w Powrocie Jedi. To było całkiem realne.
Sądziłem, że zabije Imperatora.
George tak poprowadził historię, że uważałem to za złe.
Kiedy Imperator mówi: „Chciałbyś sięgnąć po broń.
„Zabij mnie. Jestem bezbronny”,
prowokuje Luke'a, by uległ gniewowi, nienawiści
i strachowi. Spełnia się teza,
którą George głosi w swoich filmach.
Jedynym ratunkiem Luke'a nie jest Moc
i zdobyte umiejętności.
Żaden z tych atutów,
które czynią go bohaterem.
Ratuje go trzeźwy ogląd sytuacji.
Patrzy na swojego ojca
i rezygnuje z walki.
Odpuszcza, rezygnuje z siebie.
Mówi: „Jestem rycerzem Jedi jak mój ojciec przede mną”.
Wyraża coś, co jest mi bliskie.
Tak naprawdę mówi: „Kocham ojca
„i nie możesz tego zmienić”.
Imperator nie rozumie tej więzi.
„Dlaczego nie chcesz władzy nad galaktyką?”
„Dlaczego?”
W tej chwili Anakin musi być ojcem, którego nie miał.
Musi oddać władzę nad galaktyką
i ocalić syna.
Poświęca się, by go odzyskać,
ratując tym samym siebie.
Syn ratuje ojca, a ojciec syna.
Majstersztyk.
Ten wątek łączy Mroczne Widmo z Powrotem Jedi.
To oś Gwiezdnych wojen.
Więc kiedy zrzuca hełm,
to spełnia się to, co było...
- Tak. - Przesądzone?
Nad obojgiem wisi fatum, dlatego to nas to porusza.
Nie chodzi o myśliwce, roboty i blastery.
To tylko dekoracje. Są ważne i są dziełem geniuszu.
Ale nie to nas tak głęboko porusza.
Nie wystarczy nam sama akcja, chcemy poczuć się pokrzepieni.
Gwiezdne wojny to film przygodowy, który podnosi na duchu.
Widz chce być częścią tego świata.
Więc analizując Gwiezdne wojny, zawsze wracam
do motywów poświęcenia i rodziny,
które są bardzo ważne dla George'a
i stanowią fundament całej serii.
Te wartości są w nas.
I to przesłanie daje nadzieję,
bo mówi, że chcemy być dobrzy.
Możemy zejść na złą drogę,
ale jesteśmy zdolni do poświęcenia.
George daje widzom nadzieję.
Podkreśla znaczenie tej kwestii, ilekroć się z nim widzę,
bo przecież robimy filmy bez jego udziału.
„Niech te historie pokrzepiają”.
„Niech dodają otuchy, bo tego dzieciaki potrzebują”.
Trzeba o tym pamiętać.
Zdołowałem was czy podbudowałem?
- To było piękne. - Na tym skończymy.
- Mnie to się przyda. - Tak.
THE MANDALORIAN
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła