Stary, widziałeś, jak laser przechodzi przez hełm?
- Tak, niezłe. - Świetne.
- Dobre. - Niesamowite, co nas nakręca.
- Fakt. - Patrz, laser!
Lewo.
DAVE FILONI PRODUCENT WYKONAWCZY / REŻYSER
Prawo.
Kiedy cały statek stuka, huczy i buja się na boki,
mamy napięcie, o które nam chodzi.
Musimy sprawić, by narastało.
Obejrzyj się na małego. Teraz patrz przed siebie.
REŻYSERIA
I cięcie.
- Cięcie! - Strasznie trudne.
To nic złego...
JON FAVREAU PRODUCENT WYKONAWCZY / TWÓRCA
Wszyscy kochamy Gwiezdne wojny.
- To był podstawowy wymóg. - Tak.
Ale każdy z nas przeszedł inną drogę,
zanim dostał posadę reżysera.
Mimo różnych doświadczeń błyskawicznie się odnaleźliście,
zaczęliście forsować swoją wizję,
a my stworzyliśmy narzędzia dopasowane do waszych potrzeb.
To była prawdziwa frajda.
Nigdy nie byłem w tej roli, bo zazwyczaj reżyseruję.
W tym projekcie
BAZ IDOINE – ZDJĘCIA
ciekawa była praca z grupą reżyserów.
Miałem szczęście pracować z Dave'em Filonim i Jonem Favreau,
którzy mieli jasną wizję serialu.
Ciekawie pracowało się z Rickiem, Deborah, Bryce i Taiką,
bo każde z nich wniosło coś od siebie.
Mieli wspólny zamysł, ale różne pomysły
i wspaniale było móc je zrealizować.
Akcja.
Jon Favreau porównał nas do bohaterów Parszywej dwunastki
RICK FAMUYIWA – REŻYSER
albo Siedmiu wspaniałych,
których zebrał, by opowiedzieli te historie.
Chciał dopuścić do głosu
twórców o różnych charakterach
i wprowadzić wielość perspektyw do świata Gwiezdnych wojen.
Jeśli nigdy nie robiłeś filmów akcji i nagle kręcisz film
z uniwersum Gwiezdnych wojen,
musisz w złożony sposób łączyć rzeczywistość z wyobraźnią.
Na szczęście mogę liczyć na Jona,
który zna typowe dla filmów akcji pułapki i problemy,
więc prowadzi mnie we właściwym kierunku.
To kontynuacja mojej nauki.
To taka migawka, rzut oka przechodnia.
- Tak. - Bohater przechodzi,
chwila zatrzymania
- i cięcie. - Jak w Czasie Apokalipsy.
Dodaje nieco grozy.
I opowiada historię.
Pamiętasz, jak w piątej części
oderwało głowę C-3PO i kamera śledzi,
jak wszyscy mijają głowę i nikt jej nie widzi?
Nie. To jakiś detal dla wielbicieli.
Zaczynałem w tradycyjnej, ręcznie rysowanej animacji 2D.
Na podłodze mojego biura leżały setki rysunków,
które nie były dość dobre.
Mój debiut to Bobby kontra wapniaki.
Rysowałem Teksańczyków pijących piwo pod płotem,
co nie było szczytem moich marzeń.
Trudno się rysuje takich kolesi.
Pracowałem dla telewizji Disneya, potem nad Ostatnim Władcą Wiatru
dla kanału Nickelodeon. To była frajda,
bo uwielbiam anime i filmy akcji.
A potem były Wojny klonów.
GWIEZDNE WOJNY: WOJNY KLONÓW
To była rewolucja, bo debiutowałem w animacji komputerowej.
George od razu powiedział: „Nie będzie scenorysów.
„Żadnych rysunków”.
A ja na to: „Ale tym się zajmuję”.
Moja jedyna umiejętność okazała się bezużyteczna.
BRYCE DALLAS HOWARD – REŻYSERKA
Chociaż tylko pozornie, bo obraz jest językiem filmu.
Wciąż często szkicuję, nawet dla tego projektu.
George nauczył mnie bardziej myśleć o zdjęciach i choreografii,
o ustawieniu kamer i aranżacji planu dla ujęcia.
Przez lata przyswajałem ten sposób myślenia, a George zawsze mówi
o łączeniu aktorstwa z animacją.
Zaciekawił mnie tym i postanowiłem tego spróbować.
Ciekawa jest historia waszego poznania
i twojego zatrudnienia.
Prawie nie dostałem tej pracy,
bo myślałem, że to kawał.
Pracowałem w Nickelodeonie i zadzwonił ktoś z Lucasfilm Animation,
a ja na to: „Nie ma takiego studia”.
Pomyślałem, że tak się podniecałem
premierą Zemsty Sithów,
że chłopaki od Spongeboba
TAIKA WAITITI – REŻYSER / GŁOS IG-11
chcą mi dokuczyć i robią mi kawał.
Więc dzwoni nieznana mi producentka z Lucasfilm Animation i mówi,
że robią Wojny klonów. Myślę: „Pewnie”.
I jestem dla niej...
W pewnym momencie masz już dosyć docinek.
Więc myślę: „To chłopaki od Spongeboba. Na bank”.
I mówię: „Ach tak, robicie...”.
- „Tak, robimy...” - Dokładnie.
„Ach tak, robicie Wojny klonów.
„Drugi raz?”
Tak z nią rozmawiam.
Wracając do oferty.
Mówi, że to będzie komputerowa animacja,
zupełnie nowy serial.
A ja na to: „Nie zajmuję się tym”.
A ona: „George cię polecił”.
A ja: „Serio? George mnie polecił?”.
W ten sposób z nią rozmawiam.
- Więc ona proponuje... - Ma facet tupet.
Więc ona proponuje spotkanie.
A ja: „Z wielką chęcią”.
W ten sposób.
I wtedy do mnie dociera, że ona może mówić serio.
Ale myślę: „Nie dam się zrobić.
„Zawsze się nabieram”.
Mówię: „Słuchaj...”.
Ona już chce kończyć, bo jesteśmy umówieni.
A ja pytam: „Czyj to był pomysł?”.
Ona: „Słucham?”. A ja: „Kto za tym stoi?
„Chłopaki od Spongeboba? Vince?”.
A ona: „Rozmawiam z Dave'em Filonim?”.
„Pracujesz nad Ostatnim Władcą Wiatru?”
Mówię, że tak. A ona na to: „To ciebie szukamy”.
Wtedy do mnie dociera i myślę: „O Boże”.
I mówię dosłownie:
„Nie mogliście trafić lepiej”.
„Jestem najlepszy”.
Prawie powiedziałem,
że w garażu mam kostium Jedi własnej roboty.
Później mi powiedziała, że chciała się rozłączyć,
ale już się ze mną umówiła, więc dotrzymała słowa.
Miałem dwa spotkania z zespołem,
a potem z George'em.
Poszedłem do głównego budynku,
usiedliśmy przy stole.
Przegląda moje portfolio,
mój skromny dorobek w animacji.
Przerzuca kartki.
A ja siedzę przekonany, że nie dostanę tej pracy,
bo wybiera z najlepszych w branży.
I mam w głowie jedną myśl...
Spójrz na tę grafikę.
No nie?
I mam w głowie jedną myśl:
„Żaden psychofan Zemsty Sithów tego nie przebije”.
- „Mam historię roku”. - Rozmawiam z George'em Lucasem.
Moje zdanie będzie od tej pory święte.
A on zamyka portfolio, patrzy na mnie i mówi:
„Rycerz Jedi postąpiłby tak”.
I zaczyna skomplikowany wywód o tym,
że Jedi prowadziłby negocjacje bardziej jak samuraj.
Prawie jak mafioso, położyłby miecz świetlny
na stole i powiedział: „Oto jak będzie.
„Jeśli mnie nie posłuchasz...”.
Bardzo w klimacie Toshiro Mifunego, który mówi: „To mój miecz.
„Ja tu będę dyktował warunki”.
Wszystko, co mówił,
potwierdzało moje argumenty w dyskusjach z przyjaciółmi.
Myślałem: „Nawet nie wiesz, jak bardzo się zgadzam”.
Ale nie przerywam, tylko słucham.
A on mówi i mówi, chyba z dziesięć minut.
Wtedy producent mówi: „Koniec. Czas minął”.
George mówi: „Okej”, a ja wstaję, myśląc,
że więcej go nie zobaczę.
Mówię: „Miło mi było” i podaję mu rękę.
On mówi: „Ciebie też” i wychodzę.
Idę do zielonego pokoju obok
i myślę, jak cudowne było to doświadczenie.
Był fajny i miał ogromną wiedzę.
Dokładnie tak wyobrażasz sobie twórcę Gwiezdnych wojen.
Wspaniałe przeżycie.
Wtedy producent otwiera drzwi i mówi:
„Spodobałeś się. Masz tę pracę”. I zamyka.
W pierwszym odcinku chciałem
pokazać głównego bohatera:
twardego, zaprawionego w bojach faceta,
który przeżył rzeczy, o jakich nam się śniło,
i po prostu wykonuje swoją pracę.
Czyli poluje na różne istoty i oddaje je w ręce zleceniodawców.
Pokazuję tego konsekwencje i jego moralność najemnika.
Pod koniec wszystko się zmienia. Bohater jest rozdarty
między chciwością a altruizmem,
podstawowym ludzkim doświadczeniem.
Mando już dokonał wyborów,
więc pytanie brzmi, w jaki sposób może stać się lepszy.
Jesteś Mandalorianinem! Nie mów, że nie dasz rady z tym źrebakiem.
Z Dave'em dobrze się pracuje.
JON FAVREAU PRODUCENT WYKONAWCZY / TWÓRCA
To świetny animator, reżyser, scenarzysta.
Bardzo trafnie odgaduje, co powiedziałby George.
Jest chodzącą encyklopedią uniwersum Gwiezdnych wojen.
Można spytać go o wszystko: „Jak ten naramiennik?”,
a on odpowie:
„W oryginale wyglądał inaczej,
wyjaśnię ci różnice i skąd się wzięły”.
BRYCE DALLAS HOWARD – REŻYSERKA
Traktuje Gwiezdne wojny z pietyzmem.
To bardzo widać.
Nie rządzi nim ego.
Dla niego liczą się tylko Gwiezdne wojny, George
i to, co ważne.
Ten serial nie powstałby
PEDRO PASCAL – MANDALORIANIN
bez Dave'a Filoniego.
Jest najwierniejszym fanem serii.
Ma ogromną wiedzę
i wie dokładnie, co by pasowało, co miałoby sens.
Lepiej niż ktokolwiek intuicyjnie czuje,
co pasuje do świata Gwiezdnych wojen.
Dobra, cięcie.
Kiedy dołączyłaś do ekipy,
pracowałaś w zupełnie nowym dla mnie stylu,
bo ja ukształtowałem się na...
Nawet kręcąc film niezależny,
jeśli zrobisz dziennie osiem stron scenariusza, jesteś super.
Ty byś tam wkroczyła ze szczegółowym planem.
Uwielbiam też w tobie zamiłowanie do akcji.
Masz ją we krwi.
Ciągle chciałaś więcej szturmowców.
Uwielbiam ich zabijać.
Mówiłem: „Bierz”.
Uwielbiam takie rzeczy.
Kocham ten gatunek, wyrosłam na science fiction i fantasy,
na książkach, komiksach i grach.
Więc kiedy tylko mogłam...
Bo ostatnio pracowałam głównie dla telewizji.
Gdy tylko mogłam, zaczęłam wybierać filmy,
- które chciałabym obejrzeć. - Robisz fajne programy.
Tak, zaczynałam...
Moim pierwszym większym projektem był Mr. Robot.
Nie znaliśmy tego programu. Nie był popularny.
Więc zaczęłam kierować się swoim gustem
i pytać się, co lubię i co chciałabym oglądać.
Okazało się, że zombie, roboty i obcych.
Co prowadziło mnie do coraz większych projektów,
bo taka jest specyfika gatunku.
Praca w telewizji różni się tym,
że przychodzisz i chcesz szybko nakręcić coś ambitnego.
Jedyny sposób to przygotować się
jak najdokładniej i przyjść z planem.
Ale to bardzo trudne.
Wyobraźcie sobie... nałóżcie to
i zjedźcie na to, żeby nie zaczynać od tego, okej?
Przyjąłem.
Deborah Chow jest skuteczna i lubi swoją pracę.
Wykorzystuje każdą minutę, którą ma do dyspozycji,
wszystkich mobilizuje do pracy.
Jako reżyserka staram się
w każdą scenę tchnąć życie.
Może aktor coś poprawi
albo dopracujemy choreografię.
Kąt kamery nie jest tak ważny
jak prawdziwe, autentyczne,
pełne życia ujęcie.
Ważne, by nie zdusić tej autentyczności,
pozwolić na pewną swobodę,
by coś mogło się wydarzyć.
To pierwszy serial telewizyjny z uniwersum Gwiezdnych wojen,
więc chciałam zrobić go dobrze.
Czułam odpowiedzialność, chciałam mieć pewność,
że wszystko pasuje do tego świata.
Zgoda.
Od którego miejsca mam zacząć?
- Od „Mam je”. - Co? Nie.
- Od „Zdobyłem je”. - Co?
- Nie. - Twoja kwestia.
- Ale jak mam iść? - Ach, to ty idziesz.
Pomyślałem, że nie pamiętasz.
- Ale dobra. - To idź.
„Dwa zdania i nie pamięta?”
- Idziesz prosto. - Podchodzę do niej.
W pierwszym ujęciu
kamera jest na niej, nie na tobie,
więc nie musisz nawet tu wracać,
chyba że chcesz się wczuć.
A co z głową?
Trzymasz ją, ale w drugim ujęciu.
Wejdziesz w profil.
Mando!
Mam je.
Zdobyłem jajo.
Lubię kręcić filmy o odmieńcach
i postaciach pobocznych,
więc wątek Jawów i ten potwór,
piaskoczołg jadący przez środek planu,
sprawił, że poczułem: „Jestem w świecie Gwiezdnych wojen,
stoję pod piaskoczołgiem”.
Patrzysz na makietę, stajesz pod nią,
zadzierasz głowę i widzisz
prawdziwy piaskoczołg. To było dla mnie
jedno z najprzyjemniejszych i najdzikszych przeżyć,
jakie może mieć fan serii. Bo oddawało skalę.
Mogłem zobaczyć, jak olbrzymi jest ten pojazd.
Mimo że manipulujesz rozmiarem
i wiesz, że jest taki tylko w odniesieniu do postaci,
ale być w środku...
Musiałeś rozmawiać z Jawami. Miałeś ich mnóstwo.
- Tak, dużo... - Dużo pracy z nimi.
Ale to były jedyne żywe istoty,
z którymi pracowałem.
Wreszcie żywi ludzie.
Dziękuję.
W szóstym odcinku też było miło wreszcie popracować z ludźmi.
To była druga skrajność. Sami ludzie.
- Właśnie. - Byłeś współscenarzystą.
Fajnie, bo mogłeś wyrazić siebie.
- Dokładnie. - Doskonała robota.
- Tak, to było... - W takiej chwili czujesz,
że to było dzieło kilkorga różnych twórców.
Gdy zwróciłem się do Disneya, byli sceptyczni.
Ja byłem entuzjastyczny!
Każdy odcinek jest osobnym filmem, ten jest o kradzieży.
Podobało mi się to. Przyjęliśmy zasady
- i dużo rozmawialiśmy. - Właśnie.
Odcinek się udał i pokazuje, że Mando
już nie chce żyć po staremu.
Jak za starych, dobrych czasów!
Jesteś tutaj, to jest zamknięte. Stoisz na progu.
Zanim tu dobiegniesz, jest już za późno.
Robiłem niewiele rzeczy dla telewizji.
Raczej pełne metraże.
Miałem obawy przed pracą w telewizji,
ale pozbyłem się ich, kiedy Jon przedstawił swoją wizję.
Stworzyliśmy spójny serial, ale każdemu z nas dano
wolność i swobodę twórczą, by opowiedzieć swoją historię tak,
jakby to był pełen metraż.
Zabierz ten blaster.
Mando myśli: „No dobra. Okej”.
- Cięcie. - Cięcie.
Dawno, dawno temu w odległej galaktyce....
Należę do pokolenia, które wychowało się na Gwiezdnych wojnach.
Ta seria ukształtowała mnie twórczo i pobudziła moją wyobraźnię.
To pierwszy film, na którym byłem w kinie.
Sam byłem kiedyś rycerzem Jedi jak twój ojciec.
Tata mnie na niego zabrał.
Staliśmy w długiej kolejce, nie miałem pojęcia, o czym będzie.
Zrobił na mnie ogromne wrażenie.
To było jedno z tych przeżyć, które...
Myślę, że moje spojrzenie na film i narrację
ukształtowało się podczas tamtego seansu.
To niezwykłe być tutaj.
To mój ulubiony moment. Teraz.
- To ujęcie. - Tak, tak.
- Przykuwa uwagę. - Fakt.
Odkąd pamiętam, tata zabierał mnie wszędzie,
bo nie chciał zostawiać mamie tylu dzieci pod opieką.
Miał delegację do Japonii,
więc zabrał mnie ze sobą. Miałam pięć czy sześć lat.
Tam jadł kolację z George'em Lucasem i Kurosawą,
a ja razem z nimi.
- Niesamowite. - Zasnęłam w trakcie.
Ciężko znosiłam zmianę czasu. Ale mam wspomnienia...
Ale to zostaje. Jest zapisane w twoim mózgu.
Ale pamiętam,
jak położyłam głowę na piersi ojca i słyszałam jego głos
i głosy jego rozmówców. To jednak...
- Tak. - ...zostaje. Poza tym
kiedy pierwszy raz obejrzałam Park Jurajski,
PARK JURAJSKI
miałam 12 lat. Zdumiały mnie nowe możliwości,
nowy sposób opowiadania historii, który stał się dostępny.
Możliwość pracy nad tym projektem
wzbudziła we mnie zachwyt.
Skoro już skończyliśmy, powiem ci, że się spisałaś.
Wrzuciliśmy cię na głęboką wodę,
bo to był bardzo trudny odcinek,
i stwierdziliśmy, że damy go komuś,
kto nigdy tego nie robił i nie będzie wiedział jak.
- Więc nie spanikuje. - Więc nie będzie wiedział,
jakie trudne zadanie dostał.
Bo cały ten las, woda,
duże, strzelające roboty i statyści w tle
- to było dla nas za dużo. - Zrobiłam go bez żadnego wsparcia.
Nie, było super. Znaczna część tego procesu
to wracanie i zmienianie, rozwiązywanie problemów
i dokonywanie przełomów.
Gdy oglądałam Park Jurajski...
Będę się wzruszać, ale zrozumiałam,
że opowieść ma wielką siłę,
ale jeśli zabraknie magii, film się nie uda.
To takie przyjemne.
Odcinek Bryce był odejściem
od pozostałych,
bo jego akcja rozgrywa się na rolniczej, bardzo zielonej,
zalesionej planecie.
GRAFIKA KONCEPCYJNA
Bryce dobrze rozumie emocjonalną warstwę fabuły
i świetnie pracuje z aktorami.
Jest wspaniałą reżyserką.
Zrobili z nas rozjemców,
ochroniarzy delegatów, służby porządkowe. Nie tak miało być.
Co robisz tutaj?
Uznajmy, że siedzę na emeryturze.
Bardzo się skupia na aktorstwie.
Jest stanowcza,
nie przyjmuje odmowy.
Stój. Rozglądasz się, tylko tyle, żebyśmy to złapali.
Potem wyciągasz blaster,
patrzysz na Carę, a ona na ciebie. I wtedy wchodzimy.
Sama jestem aktorką, wystąpiłam w wielu filmach
BRYCE DALLAS HOWARD – REŻYSERKA
z efektami wizualnymi i specjalnymi.
Czerpię z tych doświadczeń, by pomagać aktorom
grać autentycznie i szczerze. Osadzam ich grę
w charakterach postaci, dialogach i dynamice sceny,
trochę jak w teatrze.
By każda scena była jak sztuka niezależna od Gwiezdnych wojen.
Wiem.
Nigdy nie musieliśmy zmieniać sceny.
Bo wiedziałam, że muszę zadbać o to,
by każda scena była zagrana w sposób docelowy. Gdyby ją przerwać
w dowolnej chwili, byłoby okej.
To prawdziwa odpowiedzialność
pracować nad tymi postaciami, fabułą
i światem przedstawionym, bo dla wielu ludzi
są one bardzo ważne.
Zwolnij trochę.
Nie chodzi o mój stosunek do Gwiezdnych wojen,
ale o stosunek nas wszystkich.
Mam nadzieję, że oglądając ten serial,
widzowie poczują nasze zaangażowanie w ten świat i jego niezwykłą historię.
Będę gotowa.
Pierwszy film wyreżyserowałem
około 30. roku życia.
Zaczynałem w stand-upie i w teatrze
jako scenarzysta i reżyser. Jemaine i ja
pisaliśmy i reżyserowaliśmy dla siebie nawzajem,
bo nikt nie chciał nas zatrudnić przy „prawdziwych” sztukach.
Chcieliśmy robić ambitne sztuki dla cenionych teatrów,
ale odprawiano nas z kwitkiem.
Więc pisaliśmy własne teksty i w ten sposób poznałem
tajniki rzemiosła. Robiliśmy własne
rekwizyty i kostiumy,
sami montowaliśmy liny mocujące na scenie.
Wcześniej uczyłem się malarstwa,
więc znałem się na kompozycji,
sztuce i tym podobnych.
Ale nigdy tak naprawdę...
Świat sztuki i sama sztuka
bardzo mnie zniechęciły i rozczarowały.
Film okazał się tym medium,
które łączy wszystkie moje pasje.
Muzykę, sztukę, aktorstwo, pisanie i tę najważniejszą,
czyli opowiadanie historii.
Moje pierwsze trzy filmy były bardzo niskobudżetowe.
À propos recyklingu.
Przed zdjęciami do Co robimy w ukryciu zapytałem ludzi z Weta Workshop,
czy mają niewykorzystane rekwizyty z planu Władcy Pierścieni.
Kostiumy istot, które miały się pojawić,
ale usunięto je ze scenariusza.
Powiedzieli, że mają jakieś śmieci.
„Bierzemy”, odparłem.
Dali nam stare zęby i elfie uszy,
odrzuty z planu. A my na to:
„Zróbmy fajne wampiry ze spiczastymi uszami”.
Więc umiem sobie radzić z tym, co mam, robić coś
- z niczego. - Ale znasz się też na efektach wizualnych,
bo kiedy do nas doszedłeś, byłeś już
doświadczony, byłeś wyjadaczem, bo nakręciłeś Thora: Ragnarok.
Tak, i zrobiłem mnóstwo efektów w Co robimy w ukryciu.
Nakręciłem też wiele reklam...
Więc na przestrzeni lat poznałem żargon.
Umiałem udawać przed specami od efektów,
- że wiem, o czym mówię. - Daj przykład.
Nie pamiętam teraz.
Cóż...
Praca z resztą reżyserów była bardzo trudna.
Są strasznie aroganccy.
Bryce jest... Nie nazwałbym siebie zagorzałym fanem.
To była amatorszczyzna. Nikt nie miał pojęcia, co robi.
Poziom produkcji i jakość planów były poniżej krytyki.
Wstydziłem się, że w tym uczestniczę.
Tam mamy pana Taikę Waititiego,
wspaniałego reżysera filmów akcji i komedii, więc to dla nas gratka.
Taika nakręcił Thora, więc wniósł doświadczenie.
Ma żywy umysł i pracuje z pasją.
Jest poważny, skupiony, ale żartuje.
Czuć jego entuzjazm.
Cóż...
Wiedział dokładnie, co chce nakręcić, i podchodził do tego z humorem.
No już, mały! Magiczna łapka!
Taika umie wplatać humor w akcję.
Nie parodiować konwencję, nie obśmiewamy fabuły.
Mimo zabawnych momentów
serial ma poważny nastrój, co doskonale pasuje do konwencji Gwiezdnych wojen.
Nie jest 100 procent serio, ale opowiada historię bez mrużenia oka.
Podobała mi się formuła pracy zespołowej.
Bardzo mi pomogła obecność Jona i Dave'a,
którzy sprowadzali mnie na właściwą drogę.
Współpraca z innymi reżyserami
była dla mnie nowym doświadczeniem.
Mogliśmy omawiać swoje pomysły,
pytać: „Co o tym sądzisz?” lub „Czy to ma sens?”.
Najważniejsze to zatrudnić odpowiednich ludzi.
Można się zafiksować na tym, jacy inni są utalentowani.
Żeby dokonać tego, co oni, trzeba mieć wielki talent.
Ale kluczowe jest to, jakim jesteś człowiekiem.
Zbieramy się w pokoju
i dla wszystkich jest to nowe doświadczenie
pracować wspólnie nad filmem, więc zaczynamy myśleć zespołowo.
Każdy wnosi własne, unikalne spojrzenie
i właśnie to nas wzmacnia, to czyni opowieść lepszą.
Zadają pytania na temat scenariusza, a Jon i ja odpowiadamy:
„Nie zauważyliśmy tego”. Ale potem naprawiamy niedoróbki
i znajdujemy nowe rozwiązania.
To prawie jak akademia Gwiezdnych wojen.
Lubię zatrudniać bystrych ludzi.
Jeśli ktoś jest bystry, ciekawy i twórczy,
pomysłowy i sprytny,
to wszystkiego się nauczy. Reżyserując, uczysz się,
że stale musisz się rozwijać, bo za każdym razem
masz inne warunki i musisz się dostosować.
Jeśli będziesz działał rutynowo, nie odniesiesz sukcesu.
Tym reżyseria różni się od pisania czy animacji,
gdzie też pojawiają się okazje, ale znacznie rzadziej.
Okazje nadarzają się często,
ale można je uznać za trudności.
Twórcza i inteligentna osoba nie zawaha się
wyskoczyć z samolotu, zanim spadochron się otworzy.
Więc wszyscy jesteśmy odważni twórczo.
To nas łączy, mamy różny poziom doświadczenia,
różne wykształcenie, pracowaliśmy w różnych gatunkach i mediach.
Ale wszyscy jesteśmy odważni twórczo. Myślę, że dlatego
tak dobrze się dogadujemy.
DISNEY ZA KULISAMI: THE MANDALORIAN
Napisy: Dorota Szatkowska-Jaskuła