Downloaded from YTS.MX
NETFLIX ORİJİNAL STAND-UP KOMEDİSİ
Official YIFY movies site: YTS.MX
JERRY SEINFELD OYNUYOR
Bay Seinfeld, bu akşam gösteriniz var, değil mi?
Evet, var.
Şu anda çok trafik olduğunu, inemeyeceğimi söylüyorlar.
-Ne yapayım? -Sorun değil.
Beni buralarda bir yerde bırakabilirsin.
Teşekkürler!
Çok teşekkürler!
Aman Tanrım.
Ne an ama.
Ne his ama. Bu nasıl büyük bir başarı...
...sizin açınızdan.
Buraya gelmek için çektikleriniz...
Dışarı çıkmak, hayatın zorluklarıyla...
...mücadele etmek.
Zor insanlar, ayarlamalar, planlamalar.
Birçoğuyla şu an beraber oturduğunuz gıcık arkadaşlar.
Nedense, sürekli olarak
gereksiz bir şekilde "Kim gidiyor?"
"Ne zaman gidiyoruz?" "Nasıl gideceğiz?" muhabbeti yaptığınız arkadaşlar.
"Sen beni alsana." "Yok, ben seni alayım."
"Yol üstünde." "Tam ters yönde."
"Benim araba." "Senin araba." "Bir araba." "İki araba."
"Ne zaman yiyeceğiz? Sen yedin mi? Ben yemedim."
"Yiyecek misin? Ben açım." "Ben tokum."
"Sabahtan beri şekerleme yiyorum. Düzgün bir şey lazım."
"Biletler ne oldu? Biletler kimde?
Biletler sende mi?"
Bugün "bilet" kelimesini kaç kere duydunuz?
"Biletleri unutma."
"Biletler sende mi?" "Biletler bende!"
"Onların biletlerini aldın mı?" "Biletlerini almadım.
Kendi biletlerini alsınlar.
En son bilet aldığımda paramı vermemişlerdi."
Arkadaşlarınız neden bu kadar gıcık?
Hayatta birlikte olmayı seçtiğiniz insanlar bunlar.
Hiç mantıklı değil.
Onlardan anında kurtulurdunuz...
...tabii yeni insanlar bulmak, onların çözmek için hiçbir şey yapmadığı
gıcık sorunlarını öğrenmek
size daha zor gelmeseydi...
Telefondaki kayıtları değiştir,
eski numaraları sil.
"Ne uğraşacağım be? Bu aptallarla takılırım.
Yine aynı yemekler, tatiller, filmler sonuçta.
Kiminle olduğum ne fark eder?"
"Dışarı çıkmak istiyorum." O burası işte.
İnsanlar dışarı çıkmaktan bahsediyor.
"Dışarı çıkmalıyız. Çıkalım. Hiç çıkmıyoruz."
Evet...
...burası o işte.
Dışarı çıkmanın iyi yanı çok fazla dışarıda kalmayacak olmak.
Hepinizin yaşayacağı bir sonraki hissi yaşayana kadar sadece.
O his de şu, "Geri dönmem gerek."
Şu anda olduğunuz yere
ulaşmak için verdiğiniz onca çabadan sonra,
aslında şu anda bu kâbusun daha yarısındasınız.
Hayatta her zaman, nerede olursanız olun,
oradan çıkmanız gerekir.
İşteyken eve dönmek istiyorsun.
Evdesin. "Tüm hafta çalıştım. Dışarı çıkmam gerek."
Dışarıdasın, geç oldu. "Dönmem gerek."
"Kalkmam gerek." "Havaalanına gitmeliyim."
"Uçağa ne zaman biniyoruz?" Uçak kalkar.
"Uçak ne zaman inecek?" Uçak iner.
"Neden kapıları açmıyorlar?"
Kimse bir yerde olmak istemiyor.
Kimse bir şeyi sevmiyor.
Huysuzuz, asabiyiz
ve bununla sürekli mekân değiştirerek mücadele ediyoruz.
Sonra da
şu anda yaptığımız şeyler gibi şeyler buluyoruz.
Bu, uydurma, düzmece, abartılı, gereksiz bir gösteri.
Aynen öyle.
Biz burada biraz zaman öldürebilelim diye bir sürü insan
bu gösteri için çok emek verdi.
Bu yüzden buradayım. Benim de yapacak başka işim yok.
Bunu söyleyebilirim. Beni tanıyorsunuz.
Sizinle birbirimizi bir şekilde tanıyoruz...
Ekran başından da olsa
çok uzun yıllardır tanışıyoruz.
Hayatı birlikte yaşıyoruz. Ne güzel bir şey.
İşlerimi biliyorsunuz.
Yaptıklarımı, hayatımı biliyorsunuz.
İstesem şu anda...
...dünyanın herhangi bir yerinde olabileceğimi biliyorsunuz.
Dürüst olun. Benim yerimde olsaydınız
burada bir gösteriye daha çıkıyor olur muydunuz?
Belki öyle... belki de değil.
Yine de burada olmaktan memnunum.
Burayı seviyorum.
Burası benim dünya üzerinde en sevdiğim yer olabilir,
tam burası, tam şu an. Olabilir.
Seni seviyoruz!
Sağ ol tatlım. Ben de sizi.
Aslında benim en sevdiğim yakın ilişki tipi de bu.
Ben sizi seviyorum, siz beni ve hiç karşılaşmayacağız.
Hayatta kendimizi kandırmak için yaptığımız şeyler işte.
Bütün mesele bu. Yarın şöyle dolaşacaksınız,
"Hayatım berbat değil. Dün gece Broadway'de, Beacon Theatre'da
'90'larda bir dizide oynayan bir komedyen izledim."
Hayatınız epey berbat olsa bile.
Bunu biliyorum çünkü aslında herkesin hayatı berbat.
Sizinki berbat, benimki de öyle!
Belki sizinki kadar değil tabii.
Ama yine de insan hayatının bu engin berbatlığında...
...herkesin hayatı berbat. Sorun değil.
Hayatınız berbat diye üzülmeyin.
Hayatta öğrenebileceğiniz en iyi ders,
"berbat" ve "harika"nın birbirine yakın olduğu.
O kadar da farklı değiller.
New York'ta yaşıyoruz.
Buradaki harika restoranları duymaktan bıktım.
"Jerry, dün gece harika bir restorana gittik.
Harikaydı. Bayılırdın.
O da bayılırdı. Bayılmaz mıydı? Bayılırdın."
"Sen." Hani arkadaşın seni ortaya atar ya?
"Sen. Bayılmaz mı?
O oraya bayılır."
"Sen sevdin mi?" "Beni boş ver, peki sen..."
Harika restoranları sevmem. Harika şeyleri sevmem.
Fena değil adamıyım. "Yemek nasıl?" "Fena değil."
"Harika. Hadi oraya gidip şu işi bitirelim."
"Spesiyallerimizi anlatayım." "Hayır. O kadar özelse menüye koyun.
Ekibe katılmak için seçmelere giren yemekle işim olmaz."
Ne anlatıyorsun, bilmiyorum.
"Eti şöyle mühürlüyoruz. Böyle çeşniliyoruz.
Üzerine başka bir şeyleri ufalayarak yaptığımız şeyleri serpiyoruz."
Yeter artık, her şeye bir şey serpip durmayın!
Bu kadar serpme yeter!
Onu bu kadar ufalamasaydın serpmek zorunda da kalmazdın!
Yemek iki buçuk saat sürüyor.
Oturmaktan kıçınız ağrıyor. Yine de tadı
bir kase mısır gevreği ve Pepsi kadar bile iyi olmuyor.
Hesap hep fişin hikâyesini anlatan o kitabın arasında gelir.
Evet, hikâye şöyle.
Bir zamanlar pirzola yediniz. Hikâye bu.
Çıkışta konuşuyorsunuz,
"Sanki pek... Harika mıydı? Herkes harika diyor."
"Bence o kadar da harika değildi. Sence?"
"Berbattı, değil mi? Orası berbat."
Bir sürü harika yer aslında berbat!
Beyzbol maçında bir sosisli yersiniz.
Sosisi soğuktur.
Ekmeği kızarmamıştır.
Satan kişiyse şartlı tahliyeyle çıkmış eski bir mahkûmdur.
O sosisliye her seferinde bayılırsınız.
Berbat mı? Evet.
Harika mı? Evet.
İşte bu kadar yakınlar!
Zaten "berbat" ve "harika" artık insanların
bir şeyler hakkında yaptığı tek yorum.
"Şu filme gidelim mi? Harikaymış."
"Ben berbat diye duydum."
"Nasıl berbat olabilir? Harika olması gerek."
"Başlangıcı harikaymış ama ondan sonrası berbat."
"Berbat olmuş." "Evet. Harika olabilirdi."
Bence "berbat" ve "harika" aynı şeyler.
Elinizde dondurmayla gidiyorsunuz, dondurma külahtan düşüyor,
kaldırıma çarpıyor. Berbat.
Ne diyorsunuz? "Harika."
Yiyecek konusu güzel. Biraz daha bundan konuşalım.
Birkaç ay önce Vegas'taydık.
Herkes dedi ki, "Jerry, açık büfeye git.
Açık büfeleri var.
Hadi ama. Açık büfede istediğini yiyebilirsin."
Açık büfenin mantığı nedir?
"Durum epey kötü. Nasıl daha beter hâle getirebiliriz?
Yediklerinin miktarını zaten kontrol edemeyen insanları alıp...
...ahlaksız, Caligula tarzı sınırsız bir yemek festivali
düzenlesek ya?
Girişe de çikolata şuruplu su parkı kaydırağı koyarız."
Açık büfe, köpeğinize mama almak için mağazaya gidip
alışverişi köpeğe yaptırmaya benziyor.
Ona cüzdanınızı verip diyorsunuz ki,
"Hadi gidip kendine yetecek kadar
köpek maması alıp gel.
Bir köpek olarak kararı sen ver.
Ben arabada bekleyeceğim. Camı biraz açık bırak da nefes alayım."
İnsanlar denetlenmeyen yemek ortamlarında pek iyi işler yapmıyorlar.
Kimse restorana girip "Ben yoğurtlu parfe, kaburga,
etli turta, yengeç bacağı, dört kurabiye ve omlet alacağım." demiyor.
İnsanlar tabaklarını idam mahkûmlarının son yemekleri gibi dolduruyorlar.
Bütün duygusal sorunlarının ve kişisel problemlerinin
mükemmel bir prototipi gibi.
Ellerinde onlarla yürüyorlar.
"İşte bunlarla uğraşıyorum.
Üzerinde bir top dondurma olan salata.
Bazı çözülmemiş sorunlarım var, açık büfede onları çözmeye çalışıyorum."
İnsanlara bulaşırlar.
"Pardon. Onu nereden aldınız? Ne o? Ben hiç görmedim.
Nedir o? Karamelize tavuk budu mu? Denemem lazım.
Seninkini versene. Yerini biliyorsun. Yine alırsın. Hadi ama!"
Hadi...
Lütfen.
Lütfen mümkün olduğunca grupla kalın.
Bugün bir sürü eser göreceğiz.
Gruptan ayrılan istemiyorum.
Ama ben çocukken...
...yemekle ilgili başıma gelen en büyük şey
Pop-Tart'ın icadıydı,
aklım başımdan gitti resmen.
Pop-Tart'ı idrak edememiştik!
Fazla gelişmişti!
Markette gördük. Uzaylı gemisi gibi bir şeydi.
Ona kıyasla biz elinde sopalarla çamurda debelenen şempanzelerdik...
Homurdanıp yukarıyı gösteren.
"Pop-Tart geldi."
Pop-Tart'ın ilk çıktığı dönemi düşünün. 60'lardı.
Kızarmış ekmek yiyorduk!
Yıllar evvelinden dondurulmuş portakal suları vardı.
Bıçakla parçalamak gerekiyordu!
Sabah iki yudum bir şey içmek için cinayet işlemek gerekiyor gibiydi.
Buğday bisküvisi vardı.
Yerken ağzını ağaç öğütücüyü sokuyor gibiydin.
Kahvaltıdan sonra, ağzındaki yaralar iyileşsin diye işten iki gün izin alırdın.
Annem buğday lapası yapardı. Tarifi de bilmezdi.
"Anne, bu yemekteki su miktarı çok önemli.
Çok koyu yapıyorsun!
Minik kaşığımı kasede oynatamıyorum bile!
Yedi yaşındayım. Yunan köle gemisinde kürek çekiyor gibiyim.
Kahvaltı bu mu?"
Ve o karanlık ve umutsuz anın ortasında
Battle Creek, Michigan'da, Kellogg'un Pop-Tarts'ı ortaya çıktı,
mısır gevreği hayranlarının bildiği gibi Kellogg'un genel merkezi orası
ve yıllardır gitmek istediğim bir yer
çünkü orası mısır gevreğinin Silikon Vadisi gibi.
Kahvaltı uzmanı bilim insanlarının
içinde bulunduğu kutu şeklinde, dondurulmuş, ısıtılabilir
içi meyveli dikdörtgenleri tasarladığı yer.
Besin değerleri de içinde bulunduğu kutuyla aynı.
Zor olan kısım buydu.
Pop-Tart'ı icat etmeleri ne kadar sürdü bilmiyorum ama o laboratuvardan
elinde On Emir Tabletleri'ni tutan Musa gibi çıkmışlardır.
"Pop-Tart geldi!
Bir pakette iki tane!
Tam tost makinesine göre!
Bakalım bunu nasıl mahvedeceksiniz.
Neden iki? Bir yetmez. Üç de çok gelir.
Bayatlamaları da mümkün değil, hiç taze olmadılar çünkü."
Dünyada sinir bozucu olmayan bir şey var mı?
Peki ya size telefonunuzu kaybetme korkusu aşılayan cebinizdeki diktatör ne olacak?
"Telefonum! Telefonum nerede? Bulamıyorum.
Buradaymış. Buldum. Burada. Telefonum burada.
Bu cepten öbür cebe almışım.
Bir an yerini bulamadım.
İyiyim. Çok yakındı."
Telefonunuzun öyle esiri olmuşsunuz ki onu bir şey göstermek için
birine verince
iki saniye sonra,
"Tamam. Geri ver onu. Bana geri ver.
Gördün işte. Tamam. Geri ver.
Şu an medeniyetten tamamen uzak kaldım."
Telefonun şarjı bitince de
vücudunuzun enerjisi bitmiş gibi oluyor, değil mi?
Telefonun şarjı beşe, ona düşünce yorgun hissediyorum.
Yürüyemiyorum bile.
"Siz bensiz devam edin. Şarj aleti bulmam lazım."
Biri arıyor, "Bak,
burada ne kadar vaktim kaldı bilmiyorum.
Keşke söylediğim bazı şeyleri geri alabilsem.
Eğer sokakta ölürsem
tanıdığım herkese onları yarın arayacağımı söyle."
"İnsanlarla iletişimde olmam gerek Jerry.
Telefon benim için o yüzden önemli.
İnsanlar çok önemli."
Öyle mi? Sen isimlerini rehberde
gey bir Fransız kral gibi aşağı kaydırırken hiç önemli gözükmüyorlar.
"Bugün kim beni hoşnut edecek?
Kimi seçsem acaba?
Kimi silsem?"
Telefondan ayrılamıyoruz.
Âdeta bir parçamız gibi.
Telefon olmadan siz kimsiniz?
Bilgiye nasıl erişebilirsiniz?
Ne hatırlayabilirsiniz?
Fotoğraflarınız olmadan ne yapacaksınız? Gördüklerinizi tarif mi edeceksiniz?
Bu işimize yaramaz.
Telefonu olmayan biriyle konuşmak istemiyoruz.
Bu yüzden buna iPhone deniyor. Yarı kendim, yarı telefon.
Tam bir birey yapıyor.
Artık insanlar niye var bilmiyorum.
Sanırım insanların hâlâ var olma nedeni telefonların bir cebe ihtiyaç duyması.
Ben bir yere gidebileyim diye telefonumda Uber var sanırdım.
Sonra belki de Uber'i, telefonum beni kullanarak istediği yere
gidebilsin diye yüklemişlerdir diye düşündüm.
Bu fuhuş çemberinde gerçek Uber kim oluyor?
Telefonu taşıyan kaltak benim.
Arabalar fahişeler, bütün gece sokaktan müşteri alıyorlar.
Telefon da işin başındaki pezevenk,
şoförlere "Ben kimi dersem onu alırsınız. Parayı ben topluyorum." diyor.
Adına telefon diyoruz ama telefon olarak kullanmıyoruz.
Kimse telefonla konuşmuyor.
Yazma ya da konuşma seçeneği verildiği gün konuşma tarih oldu.
Geçmiş olsun.
Konuşmanın modası geçti. Eskidi.
Açıkçası bazen kendimi bir demirci gibi hissediyorum.
Size bütün şovu mesaj atabilirim. Hemen çıkıp gidebiliriz.
Bilgiyi güzel, temiz bir ekrandan alabilecekken
neden bir suratı tercih edeyim?
Siz rahatsız değil misiniz? Suratlar size gelip
"Ben sana ne yapman gerektiğini söyleyeyim."
O dudakları, dişleri, diş etleri falan...
Bir yeri tıraş etmeyi unutmuş, yüzünde kırıntı kalmış,
dişinin arasında yemek artığı var.
"Bu konuda bir e-posta yolla, olur mu? Buna katlanamıyorum.
Suratın bütün gün aldığım en kötü haber."
Mesajlaşmak istiyoruz, mesaj at işte!
O kelimeyi seviyoruz, değil mi? "Mesaj!" Söylemesi hoş.
Kısa, öz, sonunda "J" var, ağza oturuyor.
"Mesaj at! Mesaj! "
"Nerede olduğunu bilmiyorum.
Söyleme! Mesaj at. Söyleme!"
İlk mesajları hatırlıyor musunuz?
Pek değil. İnsanlar hatırlamıyor.
Ben de öyle.
Şu an var olduğunu biliyorum.
Eskiden olmadığını da biliyorum.
Ama nasıl başladığımızı hatırlamıyorum.
Mesaja başlıyoruz mu dediler? Şey mi...
Bu konuda bir duyuru mu yaptılar?
Bununla ilgili bir reklam yoktu, hatırlamıyorum.
"İnsanlarla iletişime geçmek istiyor ama onlardan bıktınız mı?
Mesajı deneyin.
Birine bir bilgi vermek istiyor
ama onun o aptal sesini duymak istemiyor musunuz?
Mesajı denemeniz gerek."
Çok seviyoruz. Hızlı. Etkili.
Bazıları için yeterince hızlı değil.
Şimdi "OK" yerine bir sürü kişi sadece "K" yazıyor,
"O"yu atıyor.
Bu ne? Bunu yaparak kaç mikrosaniye tasarruf etmiş oldun?
Verimli mi oldun yani?
Günün sonunda, buradan gelen iki dakikayla YouTube'da
hayalarını tırabzana çarpan kaykaycıların videosunu mu izleyeceksin?
Biri geçen gün "teşekkürler" yerine "TŞK" diye mesaj attı.
Senin hayalarını tırabzana çarpmak lazım TŞK.
Böyle teşekkür edilmez.
Çok sabırsızız diye,
mesajın yolda olduğunu gösteren üç nokta koyuyorlar.
"Senin için güzel bir şey hazırlıyoruz. Bekle de gör.
Bu adamın söyleyeceklerine inanamayacaksın.
Henüz gösteremem.
Hâlâ mesaj makinesinde çalışıyoruz
ama çok güzel olacak. Pistonların çalıştığını görüyorsun."
Bazen o noktalar çıkıyor ama mesaj gelmiyor.
Orada ne oluyor?
Ne olduğunu bilmek istiyorum.
Sanki birisi sana doğru gelip son anda
"Boş ver." diyor.
Telefonlar gittikçe akıllanıyor.
Neden biz değil?
Neden telesekreterdekiler hâlâ bip sesini bekle diyorlar?
21. yüzyıldayız lan artık.
Bence hepimiz bip sesini biliyoruz.
Afrika düzlüklerinde yaşayan Masai kabilesi bip sesini biliyor.
Mesajdan önce şu sesi bekliyorlar...
Neden insanlar hâlâ sesli mesajda adımı ve numaramı bırakmamı söylüyorlar?
Bu talimatlar gerçekten gerekli mi?
Şöyle mesaj alan var mı, "Bu bir kadın. Hoşça kal."?
Ya da "Adam öldü. Beni ara." "Kimdi o?"
Peki ya telefondaki kameralar?
Hep merak etmişimdir, böyle şeyleri yapmadan önce
"Bunun iyi bir fikir olduğuna emin misin?" diye soran oluyor mu?
"Bu özelliğin tek başına
bütün insan ırkını bir pislik gibi
bir kenara atabilecek kadar çok sayıda videoya, gönderiye, yoruma, eleştiriye
sebep olabileceğini düşünmüyor musun?
Bu tek şeyden bunlar çıkamaz mı sence?"
"Hayır.
Dışarıda yenilen her yemekte bir fotoğraf zorbasının çıkacağını da
düşünmüyorum. 'Evet millet. Fotoğraf.
Hadi.
Fotoğraf çektirmeliyiz."
"Niye? İyi vakit geçirmedik. Hatırlamak istemiyorum."
Fotoğrafı da çevredeki telefondan en az anlayan kişinin
çektiğinden emin olmalıyız.
Yaşlı, heyecanlı, sakar, şaşkın ya da beyinsiz biri.
Bir şeyi tutamayan, göremeyen, düğmeye basamayan biri.
Telefonu eline verdiğin anda
kamera modundan çıkartan ve geri dönemeyen biri.
"Bilemedim ben. Bunu bilen...
Bunu bilen biri..."
O kişiyi bulalım ki sahte, donuk gülümsemelerimizle
ve elimiz başka bir ortamda asla dokunmayacağımız birinin omzunda
daha uzun süre kalabilelim.
Fotoğraf bağımlısıyız.
Durdurmanın yolu yok. Bazen kapaklı telefona dönmek istiyorum.
Televizyonda gördüklerimden. Yaşlı insanlar için yapılan
üzerinde fayans kadar büyük düğmeleri olanlardan.
O reklamı gördünüz mü?
Yaşlı insan telefonları. İki tuşu var; çocuğun ve ambulans.
Bu kadar.
Numaraları boş ver. Sana numara lazım değil.
Neden "e-posta" gibi bazı teknoloji terimlerini güncellemiyoruz?
"Posta" kelimesi "e-posta"da ne arıyor ki?
E-posta ile postanede olanlar arasında herhangi bir benzerlik var mı?
Biri dijital, fiber optik, yüksek hızlı ağda çalışıyor.
Diğerinde ise şaşkın, sersem,
yavru izci kılıklı bir tip şöyle...
...utanç verici şortuyla sokaklarda dolanıyor,
üzerinde de anlamsız yamaları, madalyaları olan ceketi var.
O şekilsiz arabasının ters tarafında
saatte altı kilometre hızla, altışar metre ilerliyor.
Her üç buçuk yılda bir,
1630'dan kalma iş modelleri artık işe yaramadığı için
duygusal ve finansal bunalım yaşıyorlar.
"Zamanı nasıl yakalayacağız?"
Yalamaya, yürümeye ve rastgele sayıda paraya dayalı
bir 21. yüzyıl iletişim sisteminin
zamana nasıl ayak uyduramadığını
anlayamıyorum bir türlü.
Yaşadıkları zorlukları anlatmak için posta bakanını televizyona çıkarıyorlar.
Adam çok heyecanlı, göz altları morarmış, yüzü tıraşsız, sabahlamış.
"Daha fazla dayanamayız.
Görünüşe göre pullara bir kuruş daha zam yapmamız gerekecek!"
Biz de "Dostum, sakin ol. Pul kaç sent bilmiyoruz bile." diyoruz.
"48, 53, 61... Düz bir dolar yapın gitsin.
Eğer biraz para artarsa da kendine bir pantolonla gerçek bir araba al."
Postaneye şunu demek istiyorum,
"Bize gerçekten yardımcı olmak istiyorsanız
mektupları açın, okuyun
ve içinde yazanları bize e-posta olarak gönderin!
Her e-posta için size bir sent veririz...
...ki bu sizin dünyanızda epey para eder."
Ama hepimiz insanız.
İnsan.
Gördüğümüz gibi insan sosyal bir türdür.
Bir araya toplanma,
birleşme ve kümeleşme eğilimindedir.
New York'ta yaşıyoruz.
Bu hiç mantıklı değil.
New York'tan uçakla havalanır
ve şehre tepeden bakarsanız
şehrin etrafında ne görürsünüz?
Neden her yerde boş, güzel, geniş araziler var?
Oraları bomboş!
"Hepimiz buraya toplanalım!"
Rahatsız şekilde, üst üste, trafik, izdiham!
Bunu seviyoruz!
İnsanoğlu bir arada olmayı seviyor
çünkü böylece diğerlerini daha kolay yargılayıp eleştirebiliyoruz.
Bu insanların kişiliklerini ve eylemlerini eleştiriyoruz.
Düşüncelerimizi, yorumlarımızı, fikirlerimizi söylemeyi seviyoruz.
Bazen fikrimiz kalmıyor.
Uyduruyoruz.
"Neyse o",
bugünlerde çok popüler bir fikir ifadesi.
Eminim bugün bir aptal size söylemiştir.
Birinin şöyle demediği bir gün geçmiyor,
"Evet, neyse o."
Sen neden yaşıyorsun ki?
Anlamsız seslerle odayı dolduran boş kelimeler söylemek için mi?
Birinin bana bir kere daha "neyse o" demesindense
suratıma temiz hava üflenmesini tercih ederim.
Üzerime gelip şöyle...
Çünkü ikisi de benim için aynı!
İnsanlar böyle şeyler söylemeyi sever. "O neyse o."
Bir kelimeyi cümlede iki kere tekrar ederseniz
öz güvenle söyleyebilirsiniz.
"İş iştir."
"Kural kuraldır."
"Anlaşma anlaşmadır."
"Oraya gittiğimizde, ne nedir, kim kimdir bildiğimiz sürece
ne olursa olsun, o neyse odur."
Kendimizi daha iyi hissettirecek şeyler de söyleriz.
"En azından sevdiği bir şeyi yaparken öldü."
Evet, şey, tamam...
...ama artık bunu yapamıyor.
Ayrıca o olumsuz sonuçtan sonra o şeyi sevmeye...
...nasıl devam eder bilmem.
Ben nefret ettiğim bir şey yaparken ölmek isterim,
portatif tuvalet temizlerken mesela.
Göğsümü tutar, fırçayı atar, devrilip giderim,
"Şahane. En azından işim bitti."
Bazen o portatif, plastik,
umumi tuvaletlerden birini kullanmak zorunda kalabilirsiniz,
orası hayatınızda gittiğiniz diğer tüm yerlerden daha farklıdır
ve çıktığınızda siz de biraz farklı olursunuz.
Bir savaş gazisi ya da travma merkezinde çalışan biri gibi sarsılırsınız.
"İyi misin?" "Hayır, iyiyim.
Biraz zamana ihtiyacım var. İyi olacağım.
Biraz yürüyeceğim.
Hayatımı... gözden geçirmem gerek.
Pek istediğim gibi gitmiyor sanki."
Bu arada, o tuvaletten çıkıp da "İçerisi o kadar da fena değil." diyen
biriyle asla evlenmeyin.
O kişiyle evlenmeyin.
Bir sürü harika özelliğiniz var.
Bir gün biriyle tanışırsınız.
Bu kalibrede birine razı olmayın.
Bu tuvaletleri kullanmak çok kolay.
Ben kapının yayının hep düşündüğümden
daha gevşek olduğunu fark etmişimdir.
Kapı çok kolay, çok hoş açılıyor.
"Buyurun. Size bir şey hazırladık."
Bir buçuk yıl boyunca her gece rüyalarınıza girecek
bir görüntü karşılığında kendinizi rahatlatabileceğiniz bir yer.
PTSB yaratacak bir yer:
Portatif tuvalet stres bozukluğu.
Buna nasıl tuvalet diyebiliyorlar bilmiyorum.
Tuvalet değil ki. Üstünde kutu olan bir deliğe sıçıyorsunuz.
Hayvanca!
Sırtlan işi!
Köpeklerin tuvaletten sonra yaptığı hareketi yapmak istiyorsunuz.
Şu hareketleri var ya?
Bunlardan birini kullandıktan sonra bunu yapmak istiyorsun.
"Neden yapıyorsun?"
"Son birkaç dakikayı aklımdan silmeye çalışıyorum."
Harika izleyicilersiniz. Çok eğleniyorum. Geldiğiniz için çok sağ olun.
-Jerry! -Dostum.
Pekâlâ.
Bu güzel vaktimizi biraz da başka konulardan bahsederek geçirelim.
Bunlar dış dünyada gördüğüm şeylerdi.
Şimdi sizi Jerry'nin küçük dünyasına götüreceğim
ve size özel hayatımda olup bitenden bahsedeceğim.
Öncelikle temel sayıları vereyim. Sayıları herkes sever.
65 yaşındayım.
Bu sayı sizi şok ettiyse
özür diliyorum.
19 yıllık evliyim.
Üç çocuğum var.
Kızım en büyükleri. İki de oğlum var.
Altmışlarımda olmayı seviyorum.
Şimdiye kadar insan hayatının en sevdiğim on yılı.
Altmışlarınızda insanlar sizden bir şey isteyince hayır diyorsunuz.
Neden yok, mazeret yok, açıklama yok.
Yetmişlerim için sabırsızlanıyorum. O zaman cevap bile vermem.
O insanları gördüm. Yetmişlerinde sadece el sallıyorsun.
"Şu bit pazarına bakmaya gidelim mi?"
Bu dönemi seviyorum.
Rahatlatıcı.
Büyümek, değişmek, hiçbir şeyi geliştirmek falan istemiyorum.
İlgi alanlarımı geliştirmek, birileriyle tanışmak
ya da bilmediğim bir şey öğrenmek istemiyorum.
Artık restoranlarda yalan söylemiyorum.
"Her şey nasıl?" "Burayı hiç sevmedim."
"Hesabı getireyim?" "Hayır, dava açacağım.
Bu çok korkunç."
Arkama dönmek istemiyorum. Yolda böyle yürüyorum diyelim.
"Jerry, şuna bak. Görmen gerek."
Bu hareket. Artık bunu yapmayı sevmiyorum.
Yapmak istemiyorum.
"Bunu görmen gerek." "Bence değil."
Yaşlı, yorgun hissetmiyorum,
sadece bir sürü şey gördüm.
Dönüş yolunda o önümdeyken bakarım. Buna ne dersin?
Ya da bakmam. Ya da Google'larım.
Ya da daha önce gördüğüm bir şeye çok benzediğini varsayarım.
Ölmeden önce yapılacaklar listesi yapanlar var.
Ben de yaptım, sonra da o listeyi yırtıp çöpe attım.
Bu seçeneği de unutmayın.
İster listedeki her maddeyi yaparsınız
ister hepsini çöpe atıp, koltuğunuza kurulup maç izlersiniz.
Ben biraz geç evlendim. 45 yaşındaydım. Sorunlarım vardı.
Hatırladığım kadarıyla o sorunları çok severdim.
Bekârken, evli arkadaşlarım vardı. Evlerine gitmezdim.
Onların hayatlarını acınası ve üzücü bulurdum.
Şimdi evliyim, hiç bekâr arkadaşım yok.
Hayatlarının anlamsız ve önemsiz olduğunu düşünüyorum.
İki seferde de haklı olduğumu sanıyordum.
Evliliğin hangi tarafındaysanız diğer insanların yaptığını anlamıyorsunuz.
Bekâr erkeklerle takılamam.
Senin karın yok, konuşacak bir şeyimiz yok.
Kız arkadaşın mı var? O fasulyeden dostum.
Sen paintball oynuyorsun, bense gerçek silahlarla Afganistan'dayım.
Evli erkekler tam dolu şarjörle ve gerçek mermilerle oynar.
Bu bir tatbikat değil.
Bekâr erkekler atlıkarıncaya binip fırıldak çeviriyorlar.
Bense nitrojen dolu bir kamyonla bozuk bir yolda gidiyorum.
Buradaki bekâr erkekler bana bakıp
"Jerry, ya ben de senin gibi evlenmek istersem?
Evli bir adam olmak için ne yapmalıyım?"
Söyleyeyim. Cevapların olması gerek dostum.
O kadın için cevapların olsa iyi olur.
Kadınlar çok soru sorar.
Beyinleri güçlüdür, aktiftir ve sürekli alarm durumundadır.
Sen uyuyorsun, o araştırmada.
Kadın beyni sürekli bir şeyler pişirir.
Kadın beyni, tüm biyolojik evrendeki
en yetkin ve en kapasiteli organlardan biridir.
Kadın gücü.
Çok haklısınız.
Kadın beyninin yapamayacağı hiçbir şey yok.
Dünyanın ve hayatın tüm sorunlarını
çözebilir.
Bunu bitirdikten sonra da
varsayımlara geçer.
Teorik durumlar...
...olabilir de olmayabilir de.
Kadının sizin nasıl tepki vereceğinizi bilmesi gerekir.
"Kendini ölü gösterseydin ve ben bunu öğrenseydim
ne cevap verirdin?"
"Bu nereden çıktı şimdi?"
"Dün gece her şeyi rüyamda gördüm, inkar etmeye kalkma."
Evli olmak bilgi yarışması gibi, sürekli peş peşe sorular geliyor.
Eve bir yarışma kürsüsü aldım. Oturma odasına kurdum.
Sabah uyandığımda kürsünün arkasına geçip
karımın tüm sorularına cevap verip güne başlamaya çalışıyorum.
Elimde bir buton var.
"200 puan için Birlikte İzlediğimiz Filmler kategorisini alayım."
Tabii ki geçen haftanın şampiyonu eşimdi.
"Sekiz Yıl Önce Gecenin Üçünde Yaptığımız
On Dakikalık Konuşmanın Detayları kategorisi.
Ve elimdeki her şeyi ortaya koyuyorum Alex.
Ben kazanacağım."
Kocanın tabii hiçbir fikri yok.
"Üzgünüm bayım, hafta sonu seks paketini kazanamadınız...
...ya da rahat bir şekilde maç izleme ödülünü.
Katıldığınız için teşekkürler. Beni dinliyor musun sen?
Stüdyoya giderken o koca çöp torbasını da
atmayı unutma."
Evlenmeden önce bilmediğim ve evlendikten sonra öğrendiğim
şeylerden biri de
evlilik hayatım boyunca
sesimin tonunu tartışacak oluşum.
Bekâr bir adam olarak
çoğu zaman yanlış tonda konuştuğumun farkında değildim.
Ben bunu evlilik sanmıştım ama belli ki müzikalmiş.
Evin içinde elimde şu korolarda kullandıkları şeyle geziyorum.
Şuna ne dersin?
Yaklaşıyor muyum?
"Tonun bu." "Bu mu?" "Evet, bu."
"Benim tonumun nesi var?" "Senin tonunu sevmiyorum."
"Ne yapmamı..." "Ses tonunu değiştir!"
Bunu duydunuz mu?
Ve kadınlar her zaman haklıdır.
Erkeğin ses tonu ilişki boyunca değişir.
Başlangıçta, erkek kadının peşinden koşarken,
kur ya da flört safhasında,
iki oktav daha ince konuşuyoruz. Sesimizi iki oktav yükseltiyoruz.
Başlangıçta böyle konuşuyoruz.
"Çin yemeği de İtalyan yemeği de olur.
Arabayla gidebiliriz ya da yürürüz."
Benim şu anda sizinle iletişim kurmak için kullandığım
gerçek sesim
evimde hoş karşılanmıyor.
Bu yüzden burada sizinle konuşuyorum.
Evimde, otoriteye karşı
böyle konuştuğumu mu sanıyorsunuz?
Sesimdeki o keskinlik var ya? Evde öyle konuştuğumu mu sanıyorsunuz?
Konuşmuyorum.
Kendi evime girip,
ki parasını ben ödüyorum... Alakalı değil ama bahsetmek istedim.
Şöyle bir şey desem...
Desem ki,
"Bir şeyler yemem gerek!"
Böyle söylersem... Öncelikle, hangi erkek olursa olsun
"Ne istiyorsan ye. Bana ne ne yediğinden." der.
Herhangi bir kadın da "Bana neden bağırıyorsun?" der.
"Bağırmıyorum!
Sadece açım!"
Ve sonra kavga başlar
ve kavga başladığında akarsuda kano yaparsınız.
Kafanızda plastik bir başlık. Suya girip çıkıyorsunuz.
Kürek çekmeye devam.
İşte o zaman kadının ses tonu değişiyor.
Evet, kadınlar da buna dahil.
Erkekle tartışırken her kadın tartışmanın bir noktasında
erkeğin sesini taklit etmeyi seviyor.
Kadınların sahip olduğu müthiş organizasyonel sistem sayesinde de
hepsi bir şekilde aynı taklidi yapmayı başarıyorlar.
"Sen hep, 'Böyle şeyler yapamam.' diyorsun.
'Bunu yapacağımı söylemedim.'
'Gidebilirim.' dedin. 'Kesin.' dedin.
'Rahat hissettiğimi hiç sanmıyorum.'
'Senin arkadaşlarınla gidiyoruz demek.' diyorsun.
Benim arkadaşlarım gibi değil. Diyorsun ki,
'Ben gidebileceğimi...'"
Bu herif de kim ulan?
Bu adamı nerede gördünüz?
Kimsenin böyle konuştuğunu duymadım.
"Kendini duymuyorsun da ondan. Kendi sesini dinlemelisin.
Şöylesin, 'Hiç sanmıyorum...'"
Oz Büyücüsü'ndeki Lolipop Locası'nı hatırlatıyor.
Biz Lolipop Locası'nın temsilcisiyiz
Her şeyin temeli dinlemek.
Evlilik tavsiyesi vereyim mi?
Dinlesen iyi olur!
Çoğu kadın, kocalarının onları dinlemediğinden şikayetçi.
Karımın bunu söylediğini hiç duymadım. Yapmış olabilir.
Bilmiyorum...
...ama bildiğim şey şu.
Hanımlar, kocanız sizi mutlu etmek istiyor.
Çok uğraşıyor!
Plan yapıyor.
Her saniye bunu düşünüyor.
Bunu yapamaz.
Yapamaz.
Bunu nasıl yapacağını bilmiyor.
Bazen yapıyoruz.
Ama nasıl yaptığımızı bilmiyoruz.
"Ne yaptım?" diye soramayız.
O zaman ne yaptığını bilmiyormuşsun gibi olur.
Hiçbir şey yapamazsın.
Kadın da "Bunu yaptığına inanamıyorum." der.
Adam "Neyi?" der.
Kadın ağlamaya başlar.
Adam "Ben bir şey yapmadım." der.
Kadın da "Aynen." der.
Satranç oyunu gibi, değil mi?
Ama burada satranç tahtası akarsu...
...ve tüm satranç taşları da
dumandan yapılma.
Ve yalnız değilsiniz. Evlilikte bunu hiç unutmayın.
Toplum, kültür ve hatta teknoloji
evlilik yolculuğunuzda size yardım ediyor.
Mesela arabanızda,
klimalar için iki tarafta da
aynı ayrı düğmeler var.
Bunu akıl eden kişi evli miydi acaba...
Belki şöyle demiştir, "Yasal olarak
hayatınızın sonuna kadar birlikte olmak zorunda olduğunuz kişinin
çenesini kapatmakta işe yarayabilir."
"Donuyorum. Yanıyorum. Pişiyorum.
Üzerime üflüyor."
Karımın "Hava üzerime geliyor." demesi
normal bir insanın "Ayı üzerime geliyor." demesine eşit.
Acil durum seviyesi bu.
Ben de o seviyeye geçiyorum.
"Düşman bir yarıktan çıkan şeytani bir esinti
üç çocuğumu anestezisiz doğurmuş olan hayat arkadaşıma saldırıyor.
Kimse olmasa muhtemelen tek başına bile doğum yapabilirdi
ama ideal sıcaklığından üç derece soğuk bir esintiye dayanamıyor."
Eminim bu iki tarafı da farklı ısıda tutma şeyi kesin işe yarıyordur,
farklı sıcaklıktaki hava moleküllerinin
90 santimetre genişliğinde,
üstü kapalı bir arabada birbirlerine karışmasını engelliyordur herhâlde.
Zaten ben kahveciye gittiğimde de
kahvemi bardağın sol tarafında sade, sağ tarafında da
kremalı ve şekerli alırım.
Hiç sorun olmaz.
Ya da şık restoranlarda. "Normal su mu mineralli su mu?" derler.
"İkisi de." derim. "Aynı bardakta ama karışmasın.
Ben arabamda bunu hep yapıyorum."
Gerçekte gördüğüm bir evlilik anını anlatayım.
Koca arabada, karısı da kaldırımda bekliyor.
Adam kadını işten alacak.
Ama adam arabayı tamamen durdurmamış!
Kadın kapıyı açtı.
Bir ayağını içeri atmaya çalışıyor...
...bir yandan da koltuktan destek almaya çalışıyor...
Hareket eden bir arabaya anca bir ayağını sokabilirsin.
O araçta eve dönüş yolunda yaşanan karşılıklı laf sokmaları...
...biz anca hayal edebiliriz.
Ama evlilik budur.
İki insanın
"Senden nefret ediyorum." demeden bir arada kalmaya çalışmasıdır.
Bunu söyleyemezsiniz. Tamam mı?
Söyleyemezsiniz.
Hissedebilirsiniz.
Onda sorun yok.
Ağzınızdan çıkmasın yeter.
Başka bir şey söyleyin.
"Bu lanet evde niye hiç koli bandı bulunmuyor?" deyin.
"Koli" "senden", "bandı" nefret, "evde" "ediyorum".
Ama daha iyisi.
"Seni şu an öldürebilirim." demezsin.
"Bazen çok komik oluyorsun." dersin.
"Jerry, bunu nasıl başardığın konusunda biraz daha
detay vermeni istiyoruz
çünkü biz seni 45 yıldır yalnız, sıradan, bekâr bir adam olarak
gördük hep.
Sonra birdenbire tamamen değiştin.
Evlilik, eş, çocuklar, aile. Nasıl yön değiştirdin?
Buna nasıl alıştın?
Çoluk çocuğa karışmayı, onlarla yaşamayı,
eve alışmayı
nasıl başardın?"
Çok güzel bir soru
çünkü evli bir adamın
ağzından çıkanları kontrol eden güçlü bir filtreleme sistemi yoksa
hayatta kalması mümkün değildir.
Evlilikte her şeyi söyleyemezsin!
Çok risklidir.
Çok sevdiğim karımın yanındayken
aklıma bir düşünce girdiğinde,
ilk düşündüğüm şey "Bunu söyleyemeyeceğimi biliyorum." oluyor.
Belki başka birisinden duyduğumu söyleyebilirim.
Sonra da ikimiz birlikte o kişinin
nasıl bir aptal olduğu konusunda hemfikir oluruz.
Çok iyi anlaşırız.
Dediğim gibi, üç çocuğumuz var.
Daha yeni döndük, ailecek tatile gitmiştik
ya da benim tabirimle,
"Hadi otelde kavga etmek için bir sürü para verelim."
Başka ne yaptık bilmiyorum.
Bisiklette kavga edelim.
"Seni öldüreceğim." "Ben seni daha çok öldüreceğim."
El değmemiş, bembeyaz kumlu bir plajda birbirimize küfürler edelim.
Diğer çocukların ne kadar uslu olduğuyla ilgili kavga edelim.
Acaba o çocuklar da dün gece otel balkonunda
12 dolarlık mini bar kajularını müşterilerin kafasına atıyorlar mıydı?
Kızım en büyükleri.
18 yaşında, liseyi yeni bitirdi, üniversiteye başladı.
Anne babanın hayatında bu büyük bir dönüm noktası oluyor.
Teşekkürler.
Harika bir iş çıkardık. Liseyi okuttuk.
Bir sürü insan bana soruyor,
"Ne hissediyorsun Jerry? Evden ayrılan ilk çocuk."
Ben iyiyim.
Ben gayet iyiyim.
Sanki bir yerlerden yavru bir timsah bulup
küvetine koymuşsun gibi, herkese diyorsun ki
"Şuna bakın. Ben buldum. Yavru bir...
Parmağını ağzına sok. Dişlerini hisset.
Küçük dişlerini hissettin mi?"
Sonra aradan biraz zaman geçince
"Sanırım bu şeyi buradan çıkarmalıyız." diyorsun.
"Bu...
Bu artık doğru gelmiyor.
Bu şey... korkutucu olmaya başladı.
Bu şeyin dışarıda,
diğer canlıları öldürüp yemesi gerekiyor.
Yapması gereken bu."
Ama babalığı seviyorum. Doğumda oradaydım.
Tabii ki insan hayatının en dramatik anı.
İki kişi bir odaya girmiş ve üç kişi çıkmışsa...
...o odada büyük bir olay yaşanmıştır.
Hayatın sonunda aslında o odaya geri dönüyoruz,
etrafında aynı şeyler olan, aynı yatağa.
Ve yine odaya giren insan sayısıyla çıkan insan sayısı
aynı olmuyor
ama insanoğlunun olayı bu zaten.
Envanteri taze tutmalı, yeni ürün üreterek
tedarik zincirini sürdürmeliyiz.
Onları içeri almalı, dışarı çıkarmalıyız. Hastanenin işi bu.
Sakinlik, temizlik.
İşe yaramazsa devam etmene yardım ederiz.
İçeri girince "hastane" yazıyor ama "züccaciyeci" yazsa da olur.
Çünkü bebekler hiç umursamadan gelmeye devam ediyorlar.
Bebekler dünyanın berbat hâlde olmasını umursuyor mu sanıyorsunuz?
"Geliyoruz!
İçeri girmek istiyoruz!"
Taze donut gibi geliyorlar.
Daha çok bebek.
Neden buradalar?
Bizim yerimizi almak için.
Görevleri bu.
Neler olduğunu görmüyor musunuz?
Bizi kovuyorlar.
İlk sözleri "mama", "dede" ve "bay bay" oluyor.
"Bu iş bittiğinde kim bebek bezi giyiyormuş göreceğiz."
Bebekler böyle düşünüyor.
Ama dediğim gibi, babalar ayak uydurmaya çalışıyor.
Buradaki anneler, bilin ki sizin istediğiniz gibi olmak istiyoruz.
Ama olamıyoruz!
Yapmak istiyoruz.
Bebek doğdu. Şahane bir şey olduğunu hatırlıyorum.
Kadınlarda içgüdüler hemen devreye giriyor.
Erkeklerde hiçbir şey devreye girmiyor.
Aynı adam orada öylece duruyor.
Yıllarca çocuklarımı odanın bir köşesinden bana bakarken gördüm,
sanki yanıma gelip şöyle diyecek gibilerdi,
"Pardon, sizinle ilgilendiler mi?
Anne, sırtına bindiğimiz adam gelmiş. Bir şey lazım mı?"
Kaçınmak erkeğin içgüdüsüdür.
Golf de en büyük kaçınma faaliyetidir.
Saçma derecede zor, anlamsız, mantıksız, zaman alıcı bir oyun.
Hatta golfün mottosu şu olabilir:
"Çık dışarı, terk et aileni."
Golf oynayan bir sürü arkadaşım var. Bayılıyorlar.
"Jerry, sen de bayılırsın.
Çok zorlu bir oyun."
"Evet, öyle olduğuna eminim.
Yüz metre uzaktaki ayakkabı kutusuna şeker fırlatmaya çalışmak da zor."
Golf oynayan babanın hayalinde, eve geldiğinde bütün ailenin
onun golf maceralarının
heyecanlı hikâyelerini dinlemek için üzerine atlaması var.
Gerçekte ise adamın evden çıkıp geri geldiğinin kimse farkında bile değil.
Adam sekiz buçuk saat boyunca yapay bir parkta oyuncak arabayla gezip
sopasını aptal gibi kumun ve otların arasında sallamış.
Yine de baba gururla eve döner...
...hafta sonları üzerinde tuhaf ev kıyafetleri vardır.
Tüm babalar genel olarak
hayatlarının son güzel yıllarının modasına uygun giyinirler.
Bir adam evlendiği dönemde ne giyiyorsa
moda dünyasında o anı dondurur
ve sonsuza kadar onu kullanır.
Yoldan geçen babalara bakın: '05, '91, '83.
Geçen gün çocukları sinemaya götürdüm.
Sinemada daha önce görmediğim bir duyuru yaptılar.
"Lütfen filmden sonra koltuğunuzun etrafındaki çöpleri toplayın."
"Tamam.
Belki mahkûm kıyafetimle ucu çivili sopamı da getiririm.
Hatta jenerik bittikten sonra yolları da temizlerim belki."
Hiçbir şey toplamıyorum!
Onu atan benim zaten.
Bizimle sinema çalışanları arasında bir anlaşma var.
Anlaşma şu, onlar bizi soyuyorlar.
Bunun karşılığında ben de elimdeki bittiğinde
avucumu açıyorum.
Sekiz sıra aşağı yuvarlansın.
Elimi o karanlık, korkunç deliğe sokup
Esaretin Bedeli'nden beri orada olan, oraya yapışmış
çikolataları toplamıyorum.
Bizim için ne yaptılar?
Bardak tutucu mu verdiler? Bu lüks mü sayılıyor yani?
Her beş saniyede bir çalışan otomatik mısır fırlatıcı verin,
bu cesetvari deneyimi tamamlamış olur.
Bardak tutucu, kültürümüzü tanımlayan nesne bu.
"Bardağı biz tutmuyoruz!
Tutmak istemiyoruz!"
Eller serbest.
İki tarafında da birer bira olan ucu tüplü bir kovboy şapkası verin bana.
Fazladan kayışı olan bir köpek tasması verin,
köpek çekerse butona basayım kılıç balığı gibi fırlasın.
Umumi tuvalete girdiğimde,
tuvalette, lavaboda, pisuarda hareket sensörü olmasını beklerim.
Yoksa işim olmaz.
Lavabo neden tuvalet gibi bizi fark etmez?
Çalışması için David Copperfield gibi hareketler yapman gerekir.
Altında gözetleme penceresi olan tuvalet kabinini kim tasarladı?
Bu sayede hepimiz o sönük, çökmüş pantolon paçalarını
ve yerde çaresiz bir şekilde yatan kemerin altından
ucu görünen ayakkabıları görebiliyoruz.
Bu duvarı bir on santimetre daha uzatmak için kaç para gidecekti?
Dünyanın en ucuz duvarı zaten.
Metal bir levha.
Levhanın köşelerini bile tam sıkıştırmıyorlar!
Neden yerine oturmuyor?
Bazen önünden geçerken dehşete kapılmış bir göz görürsünüz.
Boşlukta hiç sadece göz akını gördünüz mü? Sadece göz bebeğini?
İnsanlara bunu neden yapıyoruz?
Ben at değilim. Kabine girmek istemiyorum.
Kabindeysek kafamı yukarıdan niye çıkarmıyorum?
Atlar öyle yapıyor.
Eminim iş arkadaşlarım ayakkabılarımı tanıyordur.
Bırakalım yüzümü de görsünler.
"Selam Bob, ne yapıyorsun?
Evet, o toplantıdan bu yüzden çıkmak zorunda kaldım.
Kendi başıma küçük bir PowerPoint sunumu yapmam gerekiyordu."
Teşekkürler New York. Çok iyiydiniz.
Sizi seviyorum!
Beni sizler yarattınız. Sağ olun.
Gösterimize geldiğiniz için sağ olun.
Beğendiniz umarım.
İyi geceler.
Helikopterde şöyle yapıyorsun,
atlamadan önce biraz öne eğiliyorsun.
-Bu da ne? -Kapıdaki sensin.
-Hey! -Hey, n'aber?
Evet!
-Çok iyiydi. -Teşekkürler.