Downloaded from YTS.MX
‎(ผลงานสแตนด์อัพคอมเมดี้จาก NETFLIX)
Official YIFY movies site: YTS.MX
‎(เจอร์รี่ ไซน์เฟลด์ ใน... )
‎คุณไซน์เฟลด์ คืนนี้คุณมีการแสดงใช่ไหม
‎ใช่ครับ
‎ผมได้รับแจ้งว่าการจราจรคับคั่ง ‎เกินกว่าจะลงจอดได้
‎- คุณจะให้ผมทำยังไง ‎- ไม่มีปัญหา
‎ให้ผมลงแถวนี้ก็ได้
‎ขอบคุณครับ
‎ขอบคุณมาก
‎โอ้ พระเจ้า
‎ช่างเป็นช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยม
‎ช่างเป็นความรู้สึกที่ดี ‎ช่างเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่...
‎สำหรับคุณ
‎สิ่งที่พวกคุณเพิ่งเผชิญ...
‎การออกไปข้างนอก เผชิญกับ...
‎อุปสรรคตามธรรมชาติของชีวิต
‎ต้องพบกับคนที่ยุ่งยาก ต้องจัดการ ต้องวางแผน
‎ต้องพบกับเพื่อนที่น่ารำคาญ หรือหลายคน ‎ที่คุณนั่งอยู่ด้วยในตอนนี้
‎ผู้ที่ไม่รู้ทำไมถึง...
‎อยากรู้อะไรซ้ำๆ โดยไม่จำเป็น
‎เอาแต่ถามอยู่นั่นแหละว่า "ใครไปบ้าง"
‎"เราจะไปกันเมื่อไหร่" และ ‎ "เราจะไปที่นั่นได้ยังไง"
‎"ทำไมเธอไม่มารับฉัน" ‎"ทำไมเธอไม่ให้ฉันไปรับ"
‎"มันอยู่ระหว่างทาง" "มันอยู่ฝั่งตรงข้าม"
‎"รถฉัน" "รถคุณ"
‎"หนึ่งคัน" "สองคัน"
‎"เราจะกินข้าวกันตอนไหน ‎ คุณกินมารึยัง ฉันยังไม่กิน"
‎"จะกินไหม ฉันหิวจะตายแล้ว" "ฉันอิ่มแล้ว"
‎"วันทั้งวันฉันกินแต่เยลลี่ ‎ฉันต้องการกินอะไรหนักๆ"
‎"แล้วตั๋วเข้าชมล่ะ ใครมีตั๋ว"
‎"คุณมีตั๋วไหม"
‎วันนี้พวกคุณได้ยินคำว่า "ตั๋ว" กี่รอบ
‎"อย่าลืมตั๋วนะ"
‎"คุณมีตั๋วรึเปล่า"‎ ‎"ใช่ฉันมีตั๋ว"
‎"ได้ซื้อตั๋วให้พวกเขารึเปล่า" ‎"ฉันไม่ได้ซื้อตั๋วให้พวกเขา
‎พวกเขาต้องหาซื้อตั๋วเอง
‎พวกเขายังไม่ได้จ่าค่าตั๋ว ‎ที่ฉันซื้อให้คราวที่แล้วเลย"
‎ทำไมเพื่อนของคุณถึงน่ารำคาญอย่างนี้
‎พวกเขาเป็นคนที่คุณเลือกให้เข้ามาอยู่ในชีวิต
‎มันไม่มีเหตุผลเลย
‎คุณคงกำจัดพวกเขาไปแล้ว
‎แต่มันลำบากกว่า...
‎ที่จะหาเพื่อนใหม่ ‎เรียนรู้ปัญหาที่น่ารำคาญของพวกเขา
‎ที่พวกเขาไม่เคยคิดจะปรับปรุง
‎ไหนจะต้องเปลี่ยนชื่อและเบอร์โทรศัทพ์อีก
‎ไหนจะต้องลบผู้ติดต่อเก่าทิ้งไป
‎"งั้นช่างหัวมันเถอะ ‎ฉันคบกับพวกโง่นี้ต่อไปก็ได้
‎ยังไงเราก็กินอาหารเดิมๆ ดูหนังเรื่องเดิมๆ
‎จะไปกับใครก็คงไม่ต่าง"
‎"แค่อยากออกไปข้างนอก" นี่คือการออกไป
‎ผู้คนพูดถึงการออกไปข้างนอก
‎"เราควรออกไปข้างนอก ไปข้างนอกกัน ‎เราไม่เคยออกไปเลย"
‎งั้น...
‎ก็นี่ไง
‎ทีนี้ข้อดีของการได้ออกไปข้างนอกคือ ‎คุณไม่ต้องออกไปนาน
‎แค่นานพอที่พวกคุณทุกคนจะมีความรู้สึกต่อไปนี้
‎ความรู้สึกนั้นก็คือ "ฉันต้องการจะกลับบ้าน"
‎หลังจากความพยายามทั้งหมด
‎ที่คุณทำเพื่อพาตัวเองออกมานั่งอยู่ตรงนี้
‎คุณเพิ่งมาถึงครึ่งทางของฝันร้ายนี้เอง
‎ไม่ว่าชีวิตนี้คุณจะอยู่ที่ไหน ณ จุดๆ หนึ่ง
‎คุณจะต้องออกไปจากที่นั่น
‎เมื่อคุณอยู่ที่ทำงาน คุณก็อยากจะกลับบ้าน
‎เมื่อคุณอยู่ที่บ้าน "ฉันทำงานหนัก ‎มาทั้งสัปดาห์ ฉันต้องออกไป"
‎เมื่ออยู่ข้างนอก มันดึกแล้ว "ฉันต้องกลับบ้าน"
‎"ฉันต้องตื่นนอน" "ฉันต้องไปสนามบิน"
‎"เมื่อไหร่เราจะได้ขึ้นเครื่อง" เครื่องก็ออก
‎"เมื่อไหร่เครื่องจะลง" เครื่องก็ลง
‎"ทำไมพวกเขาไม่เปิดประตู เราจะได้ลง"
‎ไม่มีใครอยากอยู่ที่ไหนสักที่
‎ไม่มีใครชอบอะไรสักอย่าง
‎เรางี่เง่า เราหงุดหงิด
‎และเราจัดการปัญหานี้ด้วยการเปลี่ยนสถานที่
‎ดังนั้น...
‎เราจึงมาทำอะไรอย่างนี้ ‎ทำสิ่งที่เราทำกันอยู่ตอนนี้
‎นี่คือการแสดงจอมปลอม ‎ที่ถูกจัดขึ้นมาโดยไม่จำเป็น
‎มันเป็นอย่างนั้น
‎ที่ซึ่งมีผู้คนมากมายพยายามมารวมตัวกัน
‎เพื่อที่เราจะได้ทำอะไรเพื่อฆ่าเวลา
‎ผมก็เลยมาที่นี่ ผมก็ไม่มีอะไรจะทำเหมือนกัน
‎ผมบอกได้ว่า คุณรู้จักผม คุณและผม...
‎คุณและผมรู้จักกันในระดับหนึ่ง...
‎ถึงแม้มันจะเป็นทางสื่อต่างๆ
‎ซึ่งมันก็หลายปีแล้ว ณ จุดนี้
‎ชีวิตเราผ่านอะไรมาด้วยกัน ผ่านสิ่งที่สวยงาม
‎คุณรู้ว่าผมทำอะไร
‎คุณรู้ว่าผมสร้างอะไร คุณรู้ว่าผมใช้ชีวิตยังไง
‎คุณรู้ความจริงที่ว่า...
‎ตอนนี้ผมอาจอยู่ที่ไหนก็ได้ในโลก
‎ทีนี้บอกผมมาตรงๆ ถ้าคุณเป็นผม
‎คุณจะยังอยู่ตรงนี้ จัดงานนี้ขึ้นมาอีกรึเปล่า
‎ก็อาจจะ... หรืออาจจะไม่
‎ยังไงก็ตาม ผมตื่นเต้นที่ได้อยู่ตรงนี้
‎ผมรักมัน
‎นี่อาจเป็นที่ที่ผมโปรดปรานที่สุดบนโลกใบนี้
‎ตรงนี้ ตอนนี้
‎เรารักคุณ
‎ขอบคุณที่รัก ผมรักคุณเช่นกัน
‎อันที่จริง นี่เป็นความสัมพันธ์ใกล้ชิดแบบที่ผมชอบ
‎ผมรักคุณ คุณรักผม แต่เราไม่มีวันได้พบกัน
‎มันคือสิ่งที่เราทำเพื่อโน้มน้าวตัวเรา
‎ว่าชีวิตเราไม่ได้ห่วยแตก
‎เรื่องก็คือวันพรุ่งนี้คุณจะพูดว่า...
‎"ชีวิตฉันไม่ได้ห่วยแตก เมื่อคืนนี้ฉันเห็นตลก ‎ที่เคยออกทีวีในยุด 90
‎ที่โรงละครบีคอน บรอดเวย์ ในกรุงนิวยอร์ก"
‎ถึงแม้ชีวิตคุณจะค่อนข้างห่วยแตก
‎เพราะผมรู้ว่าทุกคนมีชีวิตที่ห่วยแตก
‎ชีวิตคุณห่วยแตก ชีวิตผมก็ห่วยแตก
‎แต่อาจจะไม่เท่าคุณ
‎แต่ก็ยังจัดว่าห่วย
‎สำหรับชีวิตคนคนหนึ่ง ใครๆ ก็มีชีวิตที่ห่วยแตก ‎มันไม่เป็นเป็นไร
‎ไม่ต้องรู้สึกแย่ที่ชีวิตคุณห่วย
‎บทเรียนที่ดีที่คุณได้เรียนรู้ในชีวิตก็คือ...
‎"ห่วย" และ "เยี่ยม" มันใกล้เคียงกันมาก
‎มันแทบไม่ต่าง
‎เราอาศัยอยู่ในนิวยอร์ก
‎ผมเบื่อที่จะได้ยินเรื่องร้านอาหารเด็ดๆ ที่นี่
‎"เจอร์รี่ เมื่อคืนนี้เราไปร้านเด็ดมา
‎มันเยี่ยมมาก คุณจะชอบมัน
‎เขาจะชอบมัน เขาไม่ชอบมันเหรอ ‎คุณจะชอบมัน"
‎"คุณ" เพื่อนคุณพยายามชี้ไปที่คุณ
‎"คุณ ว่าไหมล่ะ"
‎"เขาจะชอบร้านนี้"
‎"คุณชอบมันไหม" ‎"ผมไม่ได้ชอบมันมาก แต่คุณ..."
‎ผมไม่ชอบร้านอาหารที่เยี่ยมยอด ‎ผมไม่ชอบอะไรที่เยี่ยมยอด
‎ผมขอแค่อะไรที่ไม่เลว ‎"อาหารเป็นไง" "ไม่เลว"
‎"ฟังดูดีนี่ งั้นไปที่นั่นเพื่อชิมมันกันเถอะ"
‎"อยากสั่งอาหารแบบพิเศษไหม" ‎"ไม่ถ้ามันพิเศษ
‎ก็ใสไว้ในเมนูสิ"
‎ผมไม่สนใจอาหารที่กำลังทดลองทำให้ลูกค้าหรอก
‎ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดเรื่องบ้าอะไร
‎"เราจะเอามันไปนาบกระทะ ‎เราจะเอามันไปทาสมุนไพร
‎เราจะโรยบางอย่างลงไป ‎ซึ่งทำให้รสชาติของมันเข้มข้นขึ้น"
‎เลิกโรยได้แล้ว คุณจะโรยอีกกี่อย่าง
‎มันโรยหลายอย่างเกินไป
‎ถ้าคุณปรุงให้มันเข้มข้นแต่แรก ‎คุณก็ไม่ต้องโรยอะไรอีก
‎อาหารมื้อนั้นใช้เวลาทำสองชั่วโมงครึ่ง
‎คุณนั่งจนปวดตูด รสชาติมันไม่ได้ครึ่ง...
‎ของซีเรียลที่ราดด้วยน้ำเป๊ปซี่อยู่ดี
‎แล้วบิลเก็บเงินก็มาถึง มีเรื่องราวเล็กๆอยู่ในนั้น
‎เรื่องราวก็คือ
‎กาลครั้งหนึ่งคุณถูกปล้น นั่นแหละคือเรื่องราว
‎จากนั้นคุณก็ออกมาข้างนอกยืนคุยกับเพื่อน
‎"ฉันคิดว่ามันไม่ได้อร่อยขนาดนั้น ‎ทุกคนบอกว่ามันเด็ด"
‎"ฉันไม่คิดว่ามันเด็ดนะ นายคิดว่าไง"
‎"มันห่วยว่าไหม ที่นั่นมันห่วย"
‎ร้านที่ว่าเด็ดหลายร้านมันห่วย
‎จากนั้นคุณไปดูเกมแข่งเบสบอล ‎คุณซื้อฮ็อทดอกมากิน
‎ฮ็อทดอกมันเย็น
‎ขนมปังไม่ได้อบ
‎คนขายเป็นอดีตนักโทษพี่เพิ่งถูกปล่อยตัว
‎แต่คุณชอบกินฮ็อทดอกนั้นมาก
‎มันห่วยรึเปล่า ใช่
‎มันเยี่ยมรึเปล่า ใช่
‎นั่นคือความใกล้เคียงของมัน
‎"ห่วย" และ "เยี่ยม" มันก็เป็นแค่การจัดอันดับ
‎ที่ผู้คนใช้กับทุกเรื่อง
‎"นี่ ไปดูหนังเรื่องใหม่กันเถอะ ‎ได้ยินว่ามันเยี่ยม"
‎"จริงเหรอ ฉันได้ยินว่ามันห่วย"
‎"มันจะห่วยได้ไง มันควรจะเยี่ยมสิ"
‎"ฉันได้ยินว่าช่วงแรกมันเยี่ยม ‎แต่ช่วงหลังมันห่วย"
‎"โอ้ มันห่วยจัง" ‎"ฉันรู้ มันอาจเยี่ยมก็ได้"
‎จะบอกให้ว่า "ห่วย" และ "เยี่ยม" ‎มันเหมือนกัน
‎คุณถือไอศกรีมมาหนึ่งโคน เดินไปตามถนน...
‎ไอศกรีมมันร่วงจากโคน‎...
‎ลงไปที่พื้น มันห่วย
‎แต่คุณกลับพูดว่า "เยี่ยม"
‎เรื่องอาหารเป็นหัวข้อที่ดี ‎มาคุยเรื่องนี้เพิ่มกันอีกสักหน่อย
‎เมื่อสองสามเดือนก่อนเราไปที่ลาสเวกัส
‎และทุกคนบอกผมว่า ‎"เจอร์รี่ คุณต้องไปกินอาหารบุฟเฟ่ต์
‎พวกเขามีอาหารบุฟเฟ่ต์
‎คุณจะกินอะไรก็ได้ที่ร้านอาหารบุฟเฟ่ต์"
‎อาหารบุฟเฟ่ต์คืออะไร
‎"คืองี้... เรื่องมันก็แย่อยู่แล้ว...
‎ทำไมเราไม่ทำให้มันเลวร้ายไปอีก
‎ทำไมเราไม่เอาคน...
‎ที่มีปัญหาเรื่องการควบคุมปริมาณอาหาร...
‎มาเข้าร้านที่ล่อลวงคนด้วยอาหารอันเย้ายวน
‎ซึ่งสามารถบริโภคได้โดยไม่มีขีดจำกัด
‎มาทำทางเข้าร้านให้เป็น ‎สวนน้ำช็อกโกแลตไซรัปกันเถอะ
‎บุฟเฟ่ต์ก็เหมือนพาหมาของคุณ ‎ไปที่ร้านขายอาหารสัตว์
‎และปล่อยให้หมาของคุณเดินช็อปปิ้ง
‎คุณมอบกระเป๋าเงิน ‎ให้มันที่ลานจอดรถแล้วพูดว่า...
‎"ทำไมแกไม่เข้าไปซื้ออาหาร...
‎ในปริมาณที่แกคิดว่าเหมาะสม
‎ตัดสินใจด้วยสมองหมาของแก
‎ฉันจะรออยู่บนรถ
‎แง้มกระจกไว้เล็กน้อย ‎เพื่อจะได้มีอากาศหายใจ"
‎ผู้คนดูแลเรื่องอาหารการกิน ‎ของตัวเองได้ไม่ดีเท่าไหร่
‎ไม่มีใครเดินเข้าร้านอาหารและพูดว่า ‎"ผมขอสั่งโยเกิร์ตพาร์เฟ่ต์...
‎เนื้อซี่โครง พายเนื้อ ขาปู ‎คุกกี้สี่ชิ้นและออมเลตไข่ขาว"
‎ที่ร้านบุฟเฟต์ ผู้คนกำลังตักอาหาร ‎มื้อสุดท้ายก่อนตายของตัวเอง
‎ไว้ในจานเดียว
‎มันเหมือนเป็นการรวมกันอย่างสมบูรณ์ ‎ของปัญหาทางด้านอารมณ์...
‎และปัญหาส่วนตัว
‎พวกเขาเดินไปเดินมาและยื่นมันออกไปข้างหน้า
‎"นี่คือสิ่งที่ผมกำลังเผชิญ
‎มันคือจานสลัดที่มีไอศกรีมหนึ่งก้อนอยู่ด้านบน
‎ผมมีปัญหาที่แก้ไม่ได้
‎ผมกำลังพยายามหาทางออกที่ร้านบุฟเฟต์แห่งนี้"
‎เริ่มเข้าไปทักคนแปลกหน้า
‎"โทษนะ คุณไปเอานั่นมาจากไหน ‎มันคืออะไร ทำไมผมไม่เห็นมัน
‎มันคืออะไร นั่นใช่ขาไก่ราดคาราเมลรึเปล่า
‎ผมต้องลองชิมมัน เอามาให้ผม ‎คุณรู้ว่ามันอยู่ไหน
‎คุณไปเอาเพิ่มได้นี่ ไม่เอาน่า"
‎มา...
‎ได้โปรด...
‎ได้โปรดทำตัวให้กลมกลืนกับคนอื่นด้วย
‎เรากำลังจะมีการพูดคุยอีกหลายเรื่อง
‎ผมไม่อยากให้มีคนที่ตามไม่ทัน
‎แต่ตอนที่ผมเป็นเด็ก...
‎เรื่องอาหารที่เป็นประเด็นใหญ่ที่สุดสำหรับผม...
‎คือตอนที่มีการคิดค้นป็อปทาร์ต...
‎สติของผมก็กระเจิง
‎เราไม่อาจเข้าใจป็อบทาร์ตได้
‎มันล้ำเกินไป
‎เราเห็นมันในซุปเปอร์มาร์เก็ต ‎มันเหมือนกับจานบินต่างดาว
‎เราเป็นแค่ลิงที่คลุกฝุ่น เล่นอยู่กับกิ่งไม้
‎ส่งเสียงคำราม ชี้โบ้ยชี้เบ๊
‎"ป็อบทาร์ตอยู่นี่แล้ว"
‎คิดดูสิว่าตอนที่ป็อบทาร์ตถูกเปิดตัว ‎มันอยู่ในยุค 60
‎เรามีแค่ขนมปัง
‎เรามีแค่น้ำส้มที่แช่แข็งมาเป็นสิบปีแล้ว
‎เราต้องฟันมันด้วยมีดเพื่อกินมัน
‎มันเหมือนกับการฆาตกรรม
‎เพื่อจะได้ดื่มน้ำหวานสักสองสามหยดในยามเช้า
‎เรามีข้าวสาลีฝอย
‎มันมีรสชาติเหมือนขี้เลื่อยไม่มีผิด
‎หลังจากกินมื้อเช้า
‎คุณต้องหยุดพักไปสองวันเพื่อให้แผลในปากหาย ‎แล้วคุณถึงจะพูดได้
‎แม่ผมทำครีมข้าวสาลีที่เธอไม่เข้าใจวิธีทำ
‎"แม่ ปริมาณน้ำในถ้วยมันน้อยเข้าขั้นวิกฤติ
‎แม่ทำมันเหนียวเกินไป
‎ผมไม่สามารถขยับช้อนเด็กในถ้วยด้วยซ้ำ
‎ผมอายุเจ็ดขวบ ผมรู้สึกเหมือน ‎กำลังพายเรือทาสของกรีก
‎นี่คือมื้อเช้าเหรอ"
‎ท่ามกลางช่วงเวลาที่มืดมนและสิ้นหวัง...
‎ป็อบทาร์ตของเคลล็อกส์ ‎ก็ปรากฏตัวขึ้นที่แบทเทิลครีก มิชิแกน
‎ที่ซึ่งผู้ชื่นชอบซีเรียลทั้งหลายคงรู้...
‎ว่ามันเป็นที่ตั้งสำนักงานใหญ่ของเคลล็อกส์
‎และเป็นเมืองที่ผมอยากไปมาตลอด
‎เพราะมันเป็นเหมือนซิลิคอนแวลลีย์ของซีเรียล
‎ของเหล่านักวิทยาศาสตร์ด้านอาหารเช้า
‎เป็นแหล่งกำเนิดของขนมปังกรุบกรอบไส้ผลไม้
‎ที่ใส่มาในกล่องขนาดเล็กพอๆ กับมัน
‎และมีสารอาหารน้อยพอๆ กับกล่องของมันด้วย
‎นั่นเป็นส่วนที่ยาก
‎ผมไม่รู้ว่ามันใช้เวลานานแค่ไหนในการคิดค้น ‎แต่มันต้องออกมาจากห้องทดลอง
‎เหมือนโมเสสถือป้ายบัญญัติสิบประการออกมาโชว์
‎"ป็อบทาร์ตออกมาแล้ว"
‎มีสองถุงในหนึ่งกล่อง
‎มีสองแผ่นในหนึ่งถุง
‎นี่ คุณทำมันพังแล้ว
‎ทำไมต้องมีสอง เพราะหนึ่งแผ่นมันไม่พอ ‎สามแผ่นก็เยอะไป
‎และมันไม่มีวันบูดเน่า ‎เพราะมันไม่ใช่ของสดใหม่อยู่แล้ว"
‎มีอะไรที่น่ารำคาญอีก นอกจากทุกสิ่งในโลกนี้
‎แล้วถ้าเป็นเรื่องอุปกรณ์ไฮเทคของคุณล่ะ
‎ที่ทำให้คุณใช้ชีวิต ‎อยู่ภายใต้ความกลัวเรื่องโทรศัพท์
‎"โทรศัพท์ฉันล่ะ มันอยู่ที่ไหน...
‎อยู่นี่เอง ฉันเจอมันแล้ว โทรศัพท์ฉันอยู่นี่"
‎ผมย้ายมันจากกระเป๋านี้มาอีกกระเป๋า
‎ผมลืมไปว่ามันอยู่ที่ไหน
‎ไม่เป็นไร เกือบไปแล้ว
‎ในตอนนี้คุณเป็นโรคติดโทรศัพท์แล้ว ‎คุณยื่นโทรศัพท์ให้คนอื่น...
‎เพื่อให้เขาดูบางอย่างในนั้น
‎ผ่านไปสองวินาทีคุณก็...
‎"เอาล่ะ เอาคืนมานี่ เอาคืนมา
‎คุณเห็นมันแล้วไง เอาคืนมา
‎ผมขาดการติดต่อจากโลกภายนอกแล้ว"
‎เมื่อแบตเตอร์รี่ใกล้หมด...
‎คุณจะรู้สึกเหมือนร่างกายอ่อนล้า...
‎ผมรู้สึกเหนื่อยเมื่อแบตโทรศัพท์ ‎เหลือ 5-10 เปอร์เซ็นต์
‎ผมแทบเดินไม่ไหว
‎"พวกคุณไปก่อนเลย ผมต้องไปเอาสายชาร์จ"
‎เมื่อมีสายเข้า "ฟังนะ...
‎ผมไม่รู้ว่าผมจะเหลือเวลาอีกเท่าไหร่
‎ผมหวังว่าจะย้อนกลับไปแก้ไขคำพูดของตัวเองได้
‎ถ้าผมตายไปตอนนี้...
‎บอกทุกคนด้วยว่าผมจะคุยกับพวกเขาพรุ่งนี้"
‎"คืองี้ ผมต้องติดต่อกับผู้คน เจอร์รี่...
‎เพราะงั้นโทรศัพท์จึงสำคัญกับผมมาก
‎การติดต่อกับผู้คนค่อนข้างสำคัญ"
‎มันเหมือนไม่สำคัญเลย
‎ดูได้จากท่าทีที่คุณเลื่อนดูรายชื่อผู้ติดต่อ
‎เหมือนกษัตริย์ฝรั่งเศสสาวแตก
‎"วันนี้ใครจะทำให้ข้าพอใจนะ
‎ข้าจะโปรดปรานใครดี
‎ข้าจะลบใครทิ้งดี"
‎เรากับโทรศัพท์แยกจากกันไม่ได้
‎มันเป็นส่วนหนึ่งของเรา
‎คุณไม่มีตัวตน ถ้าไม่มีโทรศัพท์
‎คุณจะเข้าถึงข้อมูลได้ทางไหน
‎คุณจะจำอะไรได้
‎คุณจะทำยังไงถ้าไม่มีรูป ‎คุณจะอธิบายสิ่งที่คุณเห็นได้ยังไง
‎มันใช้กับเราไม่ได้หรอก
‎เราไม่อยากคุยกับคนที่ไม่มีโทรศัพท์
‎เพราะงี้ถึงมีไอโฟนไงล่ะ
‎ครึ่งหนึ่งคือฉัน ครึ่งหนึ่งคือโทรศัพท์
‎มันถึงจะเป็นหนึ่งเดียวที่สมบูรณ์
‎ผมไม่รู้ว่าคนเราเกิดมาเพื่ออะไร
‎ผมคิดว่าเหตุผลเดียวที่เราเกิดมา...
‎คือเพื่อเป็นกระเป๋าให้โทรศัพท์ได้ขับขี่
‎ผมเคยคิดว่าในโทรศัพท์ผมมีแอปอูเบอร์ ‎ผมจะไปไหนก็ได้
‎แล้วผมก็เริ่มคิดว่าที่พวกเขา ‎เอาอูเบอร์ใส่ในมือถือ
‎เพราะนั่นทำให้ผมต้องพกโทรศัพท์
‎และโทรศัพท์ใช้ผมเพื่อไปโน่นไปนี่
‎ใครกันที่เป็นอูเบอร์ในวงจรอุบาทว์นี้
‎ผมเป็นอีตัวที่คอยถือโทรศัพท์
‎ส่วนรถเป็นโสเภณี...
‎เที่ยวรับคนแปลกหน้าบนถนน
‎ส่วนโทรศัพท์เป็นแมงดาที่คอยคุมพวกเรา
‎คอยบอกคนขับรถว่า "แค่ขับไปตามที่ฉันบอก
‎ฉันจะจ่ายเงินเอง"
‎เราเรียกมันว่าโทรศัพท์ ‎แต่เราไม่ได้ใช้มันเป็นโทรศัพท์
‎ไม่มีใครพูดกันผ่านโทรศัพท์แล้ว
‎เมื่อพวกเขามอบทางเลือกให้คุณ
‎คุณจะไม่เลือกการพูดหรอก
‎มันเชยแล้ว
‎การคุยมันล้าสมัย มันโบราณ
‎บอกตามตรง บางทีผมก็ ‎รู้สึกเหนื่อยที่ต้องมาพูดอยู่บนนี้
‎ผมส่งประเด็นที่เหลือเป็นข้อความ ‎ให้พวกคุณก็ได้ เราจะได้ออกไปจากที่นี่กัน
‎ทำไมเราต้องรับสารแบบเห็นหน้า ‎ในเมื่อเราสามารถรับมัน...
‎ผ่านหน้าจอที่สวยและเรียบร้อย
‎คุณไม่รู้สึกอึดอัดเหรอเมื่อเห็นหน้าแบบนี้
‎"ผมจะบอกคุณว่าคุณควรทำยังไง"
‎ทั้งริมฝีปาก ทั้งฟัน ทั้งเหงือกและ...
‎ทั้งจุดที่ไม่ได้โกนหนวด เศษอาหาร น้ำลาย...
‎คุณเห็นมื้อเที่ยงติดอยู่ที่ฟันเขา
‎"ช่วยส่งเรื่องนี้มาทางอีเมลแล้วกัน
‎ผมคุยต่อไปไม่ไหวแล้ว
‎หน้าคุณคือข่าวร้ายที่สุดของวันนี้เลย"
‎เราชอบส่งข้อความ แค่ข้อความ
‎เราชอบคำนี้ว่าไหม "ข้อความ" ‎มันสนุกที่จะพูด มัน...
‎สั้น กระชับ ได้ใจความ
‎"ข้อความ ข้อความ"
‎"อย่า... ฉันไม่รู้มันที่ไหน
‎ไม่ต้องพูด ส่งข้อความมา ไม่ต้องพูด"
‎จำได้ไหมเราได้รับมันครั้งแรกเมื่อไหร่
‎ไม่เลย จำไม่ได้จริงๆ
‎ผมก็จำไม่ได้
‎ผมรู้ว่าผมมีมัน
‎ผมรู้ว่าเราเคยไม่มีมันด้วย
‎แต่ผมไม่รู้ว่าเรามีมันได้ยังไง ผมจำไม่ได้...
‎พวกเขาได้บอกเราไหมว่าเราจะมีมัน
‎มันมีการประกาศรึเปล่าว่าเราจะมีมัน
‎มันไม่มีโฆษณา ผมจำได้ว่ามันไม่มีนะ
‎"ถ้าต้องการติดต่อสื่อสาร ‎แต่คุณเบื่อที่จะพบปะกับผู้คน...
‎ลองข้อความดูสิ
‎ต้องการส่งข่าวสารให้คนอื่น
‎แต่ไม่ต้องการฟังเสียงโง่ๆ ของพวกเขา
‎คุณต้องใช้ข้อความ"
‎เราชอบมัน มันเร็ว มีประสิทธิภาพ
‎แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่เร็วพอสำหรับบางคน
‎ตอนนี้ แทนที่จะพูดว่า "โอเค" ‎หลายคนตอบกลับข้อความผมว่า "เค"
‎เอาคำว่า "โอ" ออก
‎มันช่วยให้คุณประหยัดเวลาขึ้นกี่เสี้ยววินาที
‎คุณคิดว่ามันช่วยเหรอ
‎นั่นมันจะช่วยเพิ่ม...
‎เวลาสองนาทีให้กับชีวิตคุณ
‎เพื่อที่คุณจะได้ดูยูทูปคนเล่นสเกตบอร์ด
‎แล้วพลาดล้มเป้ากระแทกกับราวงั้นเหรอ
‎วันก่อนมีคนส่งข้อความว่า "ขค" ให้ผม ‎แทนที่จะเขียนคำว่า "ขอบคุณ"
‎ฉันอยากเห็นนายเป้ากระแทกกับราว ขค
‎ไม่ใช่ขอบคุณ
‎เราอยากเห็นข้อความต่อไปจนเนื้อเต้น
‎เพราะจะมีสามจุดขึ้นมาเพื่อให้รู้
‎ว่าอีกฝ่ายกำลังพิมพ์
‎"โอ้ เรากำลังพิมพ์ข้อความเด็ดๆ ให้คุณ รอดูนะ
‎คุณจะไม่เชื่อสิ่งที่เขากำลังจะบอกเลยล่ะ"
‎ผมยังให้คุณเห็นไม่ได้
‎เรากำลังพยายามอยู่
‎แต่มันจะสวยงาม
‎ดูได้จากจุดที่กำลังเต้น
‎บางครั้งเราเห็นจุดสามจุดแต่ไม่มีข้อความส่งมา
‎เกิดอะไรขึ้น
‎ผมอยากรู้ว่ามันเกิดอะไร
‎มันเหมือนมีคนมาทักคุณแล้วจู่ๆก็...
‎"ไม่เป็นไร"
‎โทรศัพท์ฉลาดขึ้นเรื่อยๆ
‎แล้วเราล่ะ
‎ทำไมเสียงที่อยู่ในระบบฝากข้อความ ‎ถึงบอกให้ผมรอเสียงสัญญาณ
‎นี่มันศตวรรษที่ 21 แล้วนะ
‎ผมคิดว่าเราทุกคนถูกบอกให้รอเสียงสัญญาณ
‎ชนเผ่ามาไซในแอฟริการู้วิธีการใช้เสียงสัญญาณ
‎พวกเขาจะไม่ฝากข้อความจนกว่าจะได้ยิน
‎ทำไมยังมีคนบอกให้ผมฝากชื่อและเบอร์โทร ‎ในระบบฝากข้อความ
‎นี่เป็นสิ่งที่จำเป็นด้วยเหรอ
‎มีใครได้รับข้อความที่บอกว่า ‎"นี่คือผู้หญิง ลาก่อน"
‎หรือ "เขาตายแล้ว โทรกลับด้วย" ‎"นั่นใครโทรมา"
‎แล้วกล้องในโทรศัพท์ล่ะ
‎ผมสงสัยมาตลอดว่า ‎ก่อนที่พวกเขาจะสร้างสิ่งเหล่านี้ขึ้น...
‎พวกเขาได้ถาม...
‎"คุณแน่ใจนะ ว่านี่เป็นความคิดที่ดี
‎ไม่คิดหรือว่าฟีเจอร์นี้...
‎มันจะส่งผลให้เกิดรูปภาพ...
‎วิดีโอ, การโพสต์, คอมเมนต์และการวิจารณ์
‎ไปจนกว่าเผ่าพันธุ์มนุษย์จะสูญสิ้น
‎เหมือนแอ่งน้ำปัสสาวะข้างทางที่แห้งเหือด
‎คุณไม่คิดเหรอว่ามันอาจเกิดขึ้นได้ ‎เพราะกล้องโทรศัพท์
‎"ไม่
‎และผมไม่คิดด้วยว่าทุกมื้อค่ำที่ร้านอาหาร ‎จะจบลงด้วยการถ่ายภาพ
‎'โอเค ทุกคนมาถ่ายภาพ
‎เร็วเข้า
‎เราต้องมีภาพถ่าย'"
‎"ถ่ายทำไม เราไม่เห็นจะชอบมันเลย ‎ผมไม่อยากจดจำมัน"
‎และต้องไหว้วานคนที่ไม่เก่งเรื่องโทรศัพท์เลย
‎ที่อยู่แถวนั้นมาช่วยถ่ายให้
‎คนที่แก่ ประหม่า งุ่มง่าม สับสนหรือทึ่ม
‎คนที่ถือ ดู เล็ง กด ไม่เป็น
‎คนที่เมื่อได้รับโทรศัพท์ไปแล้ว...
‎จะเผลอกดออกจากโหมดกล้อง ‎และหาทางกลับเข้าไปไม่เป็น
‎"ผมไม่รู้... ใครก็ได้ช่วย... ผมไม่...
‎มีใครรู้วิธี...
‎ต้องหาคนถ่ายแบบนั้นเพื่อที่เราจะได้ยืนนานๆ
‎พร้อมกับรอยยิ้มที่เสแสร้งและโอบกอดคนข้างๆ
‎คนที่คุณจะไม่มีวันแตะตัวเขา ‎ไม่ว่าในสถานการณ์ไหน
‎พวกเราเสพติดการถ่ายภาพ
‎ไม่มีทางหยุดได้เลย บางครั้งผมอยากกลับไป ‎สมัยที่มีโทรศัพท์แบบพับได้
‎ผมเห็นพวกมันในทีวี ‎พวกเขาเอาโทรศัพท์แบบนี้ให้คนแก่ใช้
‎แบบที่มีปุ่มใหญ่ๆเหมือนพื้นกระเบื้อง
‎พวกคุณเคยเห็นโฆษณานี้ไหม
‎โทรศัพท์ของคนแก่ มีอยู่สองปุ่ม ‎โทรหาลูกและรถฉุกเฉิน
‎มีแค่นั้น
‎ไม่ต้องมีตัวเลขเลย ไม่จำเป็น
‎ทำไมเราไม่อัปเดตคำที่เราใช้...
‎ในโลกเทคโนโลยีอย่างคำว่า "อีเมล"
‎ทำไมคำว่า "เมล" ถึงอยู่ใน "อีเมล"
‎มันมีความใกล้เคียงยังไงระหว่างอีเมล
‎กับการทำงานของไปรษณีย์
‎อันหนึ่งทำงานแบบดิจิทัล ไฟเบอร์ ออปติก ‎เครื่อข่ายความเร็วสูง
‎ส่วนอีกอันเป็นองค์กรที่มึนงงและสับสน...
‎ของเหล่าลูกเสือน้อยที่...
‎ย่องไปตามถนนด้วยกางเกงขาสั้นที่น่าอาย
‎และเสื้อแจ็คเก็ต เต็มไปด้วยตราและเหรียญ ‎ที่ไม่มีความหมาย
‎ขับรถด้วยความเร็วสี่ไมล์ต่อชั่วโมง ‎แวะจอดทุก 20 ฟุต
‎ด้วยรถจี๊ปที่เหมือนรถคนพิการ
‎พวกเขาจะคร่ำครวญ...
‎เรื่องปัญหาทางการเงินทุกสามปีครึ่ง
‎ว่าธุรกิจที่ก่อตั้งมาตั้งแต่ปี 1630 ‎ของพวกเขา ทำกำไรไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
‎"เราจะตามคนอื่นทันได้ยังไง"
‎ผมไม่เข้าใจว่าระบบสารสนเทศในศตวรรษที่ 21
‎ที่ใช้การเลีย เดิน...
‎และสแตมป์ดวงละไม่กี่เพนนี
‎จะสามารถแข่งขันได้ยังไง
‎พวกเขาถึงกับให้ผู้ว่าการไปรษณีย์ ‎ออกทีวีเพื่ออธิบายความยากลำบาก
‎เขาสติแตก มีรอยคล้ำใต้ดวงตา
‎หนวดไม่โกน ทำงานมาทั้งคืน
‎"เรารักษามันไว้ไม่ได้แล้ว
‎ดูเหมือนเราต้องเพิ่มราคา
‎สแตมป์!
‎พวกทีเราที่นั่งฟังก็แบบ "ใจเย็นก่อน
‎เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสแตมป์มันราคาเท่าไหร่
‎48, 53, 61... ทำให้มันถึงหนึ่งดอลลาร์เถอะ ‎แล้วคุณจะอยู่ได้
‎แล้วถ้ามีเงินเหลือ...
‎ก็ซื้อกางเกงและรถใหม่ด้วย
‎ผมจะบอกกับการไปรษณีย์ว่า...
‎"ถ้าคุณอยากที่จะช่วยเรา...
‎ก็แค่เปิดจดหมาย...
‎อ่านมันและส่งอีเมลมาให้เรา
‎เราจะจ่ายให้คุณฉบับละหนึ่งเพนนี...
‎เพราะนั่นดูเหมือนจะเป็น ‎เงินจำนวนมากในโลกของคุณ
‎แต่พวกเราทุกคนเป็นมนุษย์
‎มนุษย์
‎มนุษย์เป็นสัตว์สังคมอย่างที่คุณเห็น
‎เรามักจะชุมนุมกัน...
‎รวมกันและจับตัวกันเป็นกลุ่มก้อน
‎เราอาศัยอยู่ในนิวยอร์ก
‎ซึ่งมันดูไม่มีเหตุผลเลย
‎ถ้าคุณนั่งเครื่องบินออกจากนิวยอร์ก...
‎และคุณมองลงไปที่เมืองข้างล่าง
‎คุณจะเห็นอะไรรอบๆ เมือง
‎ทำไมถึงมีแต่ความว่างเปล่า ‎สวยงาม โล่งโจ้งข้างนอกนั่น
‎ไม่มีใครอยู่ที่นั่น
‎มาจุกกันอยู่ที่นี่ให้แน่นไว้
‎อึดอัด เบียดเสียด รถติด พลุกพล่าน
‎เราชอบแบบนี้
‎มนุษย์ชอบที่จะอยู่ใกล้กัน...
‎เพราะมันง่ายกว่า ‎ที่เราจะได้ตัดสินและวิจารณ์...
‎ทางด้านบุคลิกและกิจกรรมของมนุษย์
‎เราชอบแสดงความคิด ความเห็นและทัศนคติ
‎บางครั้งที่เราไม่มีความเห็น
‎เราก็สร้างมันขึ้นมา
‎"มันก็เป็นอย่างงี้แหละ"
‎คือความเห็นยอดนิยมในทุกวันนี้
‎ผมแน่ใจว่าวันนี้ต้องมีคนพูดมันกับคุณ
‎ไม่มีทางที่คุณจะผ่านวันนี้ไปโดยไม่มีคนพูดว่า...
‎"มันก็เป็นอย่างงี้แหละ"
‎ทำไมคุณถึงมีชีวิตอยู่
‎เพื่อพูดคำลอยๆ ที่ไม่มีความหมาย
‎ผมอยากให้คนเป่าลมใส่หน้าผม
‎มากกว่าพูดว่า "มันก็เป็นอย่างงี้แหละ" กับผม
‎แค่มาหาผมแล้วก็...
‎เพราะมันมีความหมายเหมือนกันเลย
‎ผู้คนชอบพูดอะไรแบบนั้น "มันก็เป็นอย่างงี้แหละ"
‎จะเห็นว่าถ้าคุณพูดซ้ำสองคำในหนึ่งประโยค
‎คุณจะพูดมันได้อย่างมั่นใจ
‎"ธุรกิจคือธุรกิจ"
‎"กฎคือกฎ"
‎"ข้อตกลงคือข้อตกลง"
‎"เมื่อถึงเวลานั้น..‎.
‎ตราบใดที่เรารู้ว่าอะไรคืออะไร ใครคือใคร...
‎อะไรที่เกิดขึ้นและมันก็คืออย่างนั้นแหละ
‎เรายังชอบพูดในสิ่งที่ทำให้ตัวเราเองรู้สึกดีขึ้น
‎"อย่างน้อยเขาก็ตายที่ได้ทำในสิ่งที่เขารัก"
‎ใช่ โอเค...
‎แต่เขาคงจะไม่ทำมันแล้ว
‎และไม่แน่ใจด้วยว่าเขาจะยังรักมันอยู่รึเปล่า
‎หลังจากผลลัพธ์ที่ไม่ค่อยดีนัก
‎ผมอยากตายที่ได้ทำในสิ่งที่ผมเกลียด
‎เช่นการล้างโถส้วมเคลื่อนที่
‎เอามือจับที่อก ทำแปรงหล่น ‎ล้มไปนอนที่พื้นและพูดว่า...
‎"เยี่ยมมาก อย่างน้อยฉันก็จะไม่ได้ทำมันแล้ว"
‎และเมื่อมีคนที่มีโอกาส...
‎ได้ใช้ห้องน้ำพลาสติกสาธารณะเคลื่อนที่นี้
‎มันเป็นที่ที่แปลกกว่า ‎ที่ไหนก็ตามที่คุณเคยไปในชีวิตนี้
‎และคุณจะดูแปลกไปด้วยเมื่อคุณเดินออกมา
‎คุณจะสะเทือนใจเหมือนทหารที่ผ่านศึกมา
‎หรือผู้ที่ทำงานอยู่ที่ศูนย์บริบาลผู้บาดเจ็บ
‎"คุณเป็นไรไหม" ไม่ ผมไม่เป็นไร
‎ผมแค่ต้องการเวลา เดี๋ยวก็ดีขึ้น
‎ผมจะออกไปเดินสักหน่อย
‎ผมต้องการคิด... เกี่ยวกับชีวิตของผม
‎ผมรู้สึกว่ามันไม่ได้เป็นไป ‎ในทิศทางที่ผมอยากให้เป็น
‎และอีกประการหนึ่ง อย่าแต่งงานกับ ‎คนที่ออกมาจากห้องน้ำประเภทนี้
‎และพูดว่า "ในนั้นมันก็ไม่ได้แย่นะ"
‎อย่าแต่งงานกับคนคนนี้
‎คุณมีคุณสมบัติที่ยอดเยี่ยม
‎ในที่สุดคุณจะพบกับคนที่เหมาะสม
‎อย่าลงหลักปักฐานกับคนแบบนี้
‎เพราะมันง่ายมากที่จะใช้ห้องน้ำประเภทนี้
‎ผมพบว่าความหนืดของสปริงที่ยึดประตู
‎มันค่อนข้างเบากว่าที่ผมคิด
‎ประตูเปิดง่ายมาก มันเปิดต้อนรับเรา
‎"เข้ามาสิ เรามีอะไรจะให้คุณ"
‎ที่ที่คุณจะได้ปลดปล่อยตัวเอง ‎เพื่อแลกกับการเห็นภาพ...
‎ที่จะทำให้คุณสะดุ้งตื่นตอนนอนหลับ...
‎ทุกคืนเป็นเวลาปีครึ่ง...
‎ด้วยอาการพีทีเอสดี
‎ห้องน้ำเคลื่อนที่ประตูสปริง
‎ผมไม่รู้ว่าทำไมพวกเขา ‎ถึงยอมให้เรียกมันว่าห้องน้ำ
‎มันไม่ใช่ห้อง...
‎คุณต้องอึใส่รูที่อยู่บนกล่อง
‎มันโหดร้าย!
‎นี่มันสำหรับหมาใน
‎คุณอยากทำเหมือนที่หมาทำกับหญ้าหลังจากอึเหรอ
‎คุณเห็นท่าทางที่มันทำไหม
‎ถ้าคุณอยากทำมันก็ลองใช้ห้องน้ำนี้
‎"ทำไมคุณถึงทำท่านั้น"
‎"ผมกำลังพยายามลบความทรงจำ ‎เมื่อไม่กี่นาทีสุดท้ายทิ้ง"
‎พวกคุณเป็นผู้ชมที่ยอดเยี่ยม มันสนุกมาก
‎ขอบคุณมากที่มาที่นี่
‎- เจอร์รี่ ‎- เพื่อน
‎เอาล่ะ
‎มาเปลี่ยนเรื่องที่จะคุย ‎ในช่วงเวลาดีๆ ที่เรามีร่วมกันนี้เถอะ
‎ซึ่งก็คือเรื่องที่ผมเห็นจากโลกภายนอก
‎ตอนนี้ผมอยากพาคุณเข้าสู่ ‎โลกใบเล็กๆ ของเจอร์รี่
‎และมอบมุมมองเล็กๆ ว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ‎ในชีวิตส่วนตัวของผม
‎ก่อนอื่นผมจะบอกเลขทั่วๆ ไปกับคุณ ‎ทุกคนต่างก็ชอบตัวเลข
‎ผมอายุ 65 ปี
‎ผมขอโทษสำหรับตัวเลขที่สูงจนน่าตกใจ
‎ของอายุผม
‎ผมแต่งงานมา 19 ปีแล้ว
‎ผมมีลูกสามคน
‎ลูกสาวคนโตของผมเป็นผู้หญิงอีกสองคนเป็นผู้ชาย
‎ผมชอบชีวิตในช่วงอายุขึ้นเลขหกของผม
‎มันเป็นช่วงทศวรรษที่ผมชอบที่สุดในการเป็นมนุษย์
‎ตอนที่คุณอยู่ในช่วงอายุ 60 ‎เมื่อมีคนบอกให้คุณทำอะไร
‎คุุณก็แค่ตอบว่าไม่
‎ไม่มีเหตุผล ไม่มีข้ออ้าง ไม่มีคำอธิบาย
‎ผมแทบรอที่จะอายุ 70 ไม่ไหวแล้ว ‎ผมไม่คิดจะตอบอะไรด้วยซ้ำ
‎ผมเห็นพวกเขาแล้ว เมื่อคุณอายุ 70 ‎คุณแค่โบกมือก็พอ
‎"นี่คุณอยากไปตลาดนัดรึเปล่า"
‎ผมชอบช่วงวัยนี้
‎มันผ่อนคลาย
‎ผมไม่อยากเติบโต ผมไม่อยากเปลี่ยน ‎ผมไม่อยากปรับปรุงอะไร
‎ผมไม่อยากสนใจอะไรมากกว่านี้
‎ไม่อยากพบใครหรือเรียนอะไรที่ผมไม่รู้
‎ผมไม่โกหกที่ร้านอาหารอีกต่อไป
‎"ทุกอย่างเป็นยังไงบ้างครับ" ‎"ผมไม่ชอบที่นี่เลย"
‎"คุณอยากให้เช็คบิลเลยไหม" ‎"ไม่ ผมจะฟ้อง
‎นี่มันมากเกินไป"
‎ผมไม่ชอบที่จะหันกลับไป ‎เมื่อผมเดินอยู่บนถนนอย่างนี้...
‎แล้ว "เจอร์รี่ ดูนี่สิ คุณต้องเห็นมัน"
‎ท่านี้ ผมไม่อยากทำมันอีกต่อไป
‎ผมแค่ไม่อยากทำมัน
‎"คุณต้องเห็นมัน"
‎"ผมไม่เห็นด้วย"
‎ผมไม่ได้รู้สึกแก่หรือว่าเหนื่อย
‎ผมแค่เห็นอะไรมาเยอะแล้ว
‎ไว้ผมค่อยดูมันตอนที่เดินกลับมา
‎ได้ไหมล่ะ
‎หรือไม่ผมก็ไม่ต้องดูมัน
‎หรือไม่ก็ดูในกูเกิ้ล
‎หรือไม่ผมก็เดาได้ว่า
‎มันน่าจะเป็นอะไรที่ผมเคยเห็นมาแล้ว
‎คนที่อยู่ในวัยเดียวกับผมจะจดสิ่งที่ต้องทำไว้
‎ผมจดสิ่งที่ต้องทำไว้
‎และผมเปลี่ยนมันให้เป็น ‎รายการสิ่งที่ต้องช่างหัวมันแทน
‎ผมแค่อยากให้คุณมีตัวเลือก
‎คุณสามารถขีดฆ่ารายการทั้งหลาย
‎หรือเปลี่ยนตัวอักษรตัวแรก
‎แล้วคุณจะนั่งได้ดูเกมเบสบอลบนโซฟา
‎ผมแต่งงานค่อนข้างช้า ตอนอายุ 45 ‎ผมมีปัญหาบางอย่าง
‎เท่าที่ผมจำได้ผมค่อนข้างมีความสุขกับปัญหานั้น
‎ตอนที่ผมโสด ผมมีเพื่อนที่แต่งงานแล้ว ‎ผมจะไม่ไปเยี่ยมพวกเขาที่บ้าน
‎ผมพบว่าชีวิตของพวกเขา ‎ช่างน่าหดหูและน่าสมเพช
‎ตอนนี้เมื่อผมแต่งงานแล้ว ผมไม่มีเพื่อนที่โสดเลย
‎และผมพบว่าชีวิตของพวกเขาไร้ความหมาย ‎และไม่มีสาระ
‎ผมเชื่อว่าผมคิดถูกในทั้งสองกรณี
‎ไม่ว่าคุณจะอยู่ฝั่งไหนก็ตาม
‎คุณจะไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายทำ
‎ผมไม่สามารถไปเที่ยวกับหนุ่มโสด
‎คุณไม่มีภรรยา ผมไม่มีเรื่องจะคุยด้วย
‎คุณมีแฟนแล้วเหรอ นั่นยังไม่ใช่ตัวจริง เพื่อนเอ๋ย
‎คุณกำลังเล่นเกมเพนท์บอล
‎ส่วนผมอยู่ในอัฟกานิสถานกับอาวุธของจริง
‎คนที่แต่งงานแล้วมีกระสุนเต็มแผง
‎นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น
‎คนโสดนั่งเริงร่าเป่ากังหันลมอยู่บนม้าหมุน
‎ผมกำลังขับรถบรรทุกอัดไนโตรไปบนถนนสกปรก
‎คนโสดที่อยู่ที่นี่ถามผมว่า...
‎"นี่ เจอร์รี่ ถ้าผมอยากจะแต่งงานเหมือนคุณล่ะ
‎ผมต้องมีอะไร ถ้าผมอยากจะแต่งงาน"
‎จะบอกให้ว่าต้องมีอะไร นายต้องมีคำตอบ‎ ‎เพื่อน
‎นายต้องมีคำตอบให้ผู้หญิงคนนั้น
‎ผู้หญิงมีคำถามมากมาย
‎สมองของพวกเธอแข็งแกร่ง
‎ไม่หยุดนิ่งและตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา
‎ในขณะที่คุณนอน เธอจะค้นหาข้อมูล
‎สมองของผู้หญิงนั้นมีการปรุงแต่งอยู่ตลอดเวลา
‎สมองผู้หยิงเป็นหนึ่งในอวัยวะที่...
‎มีความสามารถที่สุดในจักรวาลสิ่งมีชีวิต
‎พลังของผู้หญิง
‎คุณคิดถูกแล้ว
‎ไม่มีอะไรที่สมองผู้หญิงทำไม่ได้
‎มันจะแก้ปัญหาทั้งหมดของโลก
‎และชีวิต
‎เมื่อทำเช่นนั้นเสร็จแล้ว...
‎พวกเธอจะไปแก้ปัญหาที่ยังไม่ใช่ปัญหาต่อ
‎สถานการณ์ที่เป็นเพียงทฤษฎี
‎ที่อาจเกิดขึ้นหรือไม่เกิดขึ้นก็ได้
‎ผู้หญิงต้องการรู้ว่าคุณจะตอบสนองอย่างไร
‎"ถ้าคุณแกล้งตายและฉันรู้ความจริง...
‎คุณจะพูดว่ายังไง"
‎"นี่เรากำลังคุยกันเรื่องอะไรอยู่"
‎"เมื่อคืนนี้ฉันฝัน อย่ามาปฏิเสธเลย"
‎การแต่งงานก็เหมือนอยู่ในเกมโชว์
‎และคุณอยู่ในช่วงถามเร็วตอบเร็ว
‎ผมออกไปหาซื้อแท่นเกมโชว์ ‎แล้วติดตั้งมันไว้ที่ห้องนั่งเล่น
‎เมื่อผมตื่นขึ้นมาในตอนเช้า ‎ผมต้องไปยืนหลังแท่น...
‎พยายามตอบคำถามของภรรยา ‎ถึงจะไปทำภารกิจประจำวันได้
‎ผมมีปุ่มกดมือถือ
‎"ผมขอเลือก 'หนังที่เราดูด้วยกัน' ‎เพื่อชิงเงิน 200 เหรียญ"
‎แน่นอนว่าภรรยาของผมคือ ‎แชมป์เก่าจากสัปดาห์ก่อน
‎"ผมขอเลือก 'รายละเอียดของบทสนทนา...
‎ที่เราคุยกันตอนตีสามเมื่อแปดปีก่อน'
‎และผมขอเดิมพันด้วยทุกอย่างที่ผมมี อเล็กซ์
‎ผมจะชนะรอบนี้"
‎แน่นอนว่าสามีไม่เคยรู้
‎"โทษนะ คุณจะไม่ได้รับ ‎แพคเกจร่วมเตียงช่วงสุดสัปดาห์
‎หรือสิทธิ์ดูเกมแข่งกีฬาที่ถูกฉายทางทีวี
‎ขอบคุณที่เล่นเกมกับเรา คุณฟังฉันอยู่รึเปล่า
‎และอย่าลืมเอาถุงขยะถุงใหญ่...
‎ไปด้วยตอนที่ออกไป
‎จากสตูดิโอ
‎หนึ่งสิ่งที่ผมไม่รู้ก่อนจะแต่งงาน
‎ที่ผมมารู้ทันทีหลังแต่งงาน
‎นั่นคือทุกวันของผม
‎ผมจะถูกต่อว่าเรื่องน้ำเสียงของผม
‎ผมไม่เคยรู้มาก่อนว่าตอนที่เป็นโสด
‎ผมใช้น้ำเสียงที่ไม่ถูกต้อง
‎ผมคิดว่ามันเป็นการแต่งงาน ‎แต่ที่จริงแล้วมันเป็นละครเพลง
‎ผมเดินไปรอบบ้านเป่าเครื่องกลมดำ ‎ที่ใช้ในวงประสานเสียง
‎เสียงนี้เป็นไงบ้าง
‎มันใกล้เคียงไหม
‎"น้ำเสียงคุณ" "น้ำเสียงผม" ‎"น้ำเสียงคุณ"
‎"น้ำเสียงผมมันเป็นยังไง" ‎"ฉันไม่ชอบน้ำเสียงคุณ"
‎"จะให้ผมทำไง..." ‎"คุณต้องเปลี่ยนน้ำเสียงคุณ"
‎เคยได้ยินไหม
‎และผู้หญิงถูกเสมอ
‎น้ำเสียงของผู้ชายจะเปลี่ยนเมื่อมีความสัมพันธ์
‎ในช่วงแรกเมื่อผู้ชายชอบผู้หญิง...
‎ช่วงที่กำลังตามจีบ...
‎เราจะใช้เสียงสูงขึ้นสองเสียง
‎เราจะทำเสียงสูงขึ้นสองระดับ
‎เราจะพูดอย่างนี้ในช่วงแรก
‎อาหารจีนหรืออาหารอิตาเลี่ยนก็ฟังดูดี
‎เราอาจจะไปขับรถหรือเดินเล่นกัน
‎น้ำเสียงจริงของผมที่ใช้อยู่ตอนนี้
‎เพื่อสื่อสารกับพวกคุณ
‎ไม่ถูกต้อนรับในบ้านของผม
‎ผมถึงมาที่นี่เพื่อพูดกับพวกคุณ
‎คุณคิดว่าผมพูดแบบนี้...
‎ในบ้านของผม ด้วยเสียงแบบนี้เหรอ
‎เสียงแข็งๆ ของผม ‎คุณคิดว่าผมพูดแบบนี้ที่บ้านได้เหรอ
‎ผมทำไม่ได้
‎ถ้าผมเดินเข้าไปในบ้านตัวเอง
‎ที่ผมจ่ายเงินซื้อมัน ‎ซึ่งไม่เกี่ยวกันหรอก ผมแค่อยากบอก
‎ถ้าผมพูดอย่างนี้...
‎ถ้าผมพูดว่า...
‎"ผมต้องหาอะไรกิน"
‎ถ้าผมพูดอย่างนั้น... ‎ผู้ชายที่รู้จักผมจะตอบว่า...
‎"อยากกินอะไรก็กิน ‎ฉันไม่สนหรอกว่านายจะกินอะไร"
‎แต่ผู้หญิงจะตอบว่า "ทำไมคุณถึงตะคอกใส่ฉัน"
‎"ผมไม่ได้ตะคอก...
‎ผมแค่หิว"
‎จากนั้นก็เกิดการทะเลาะ
‎และเมื่อเกิดการทะเลาะ ‎คุณก็เหมือนนั่งอยู่ในเรือคายัค
‎คุณสวมหมวกกันน็อกพลาสติก ‎จมลงไปในน้ำและโผล่ขึ้นมา
‎พายเรือไปเรื่อยๆ
‎และนั่นเป็นตอนที่เสียงของผู้หญิงเปลี่ยน
‎ใช่ ผู้หญิงก็เปลี่ยนน้ำเสียงเหมือนกัน
‎ผู้หญิงทุกคนนั่นแหละ เมื่อทะเลาะกับผู้ชาย
‎จะชอบเลียนเสียงผู้ชาย
‎ด้วยระบบการจัดการอันน่าทึ่งที่ผู้หญิงมี
‎พวกเธอสามารถทำท่าทางที่เหมือนมาก
‎"คุณมักจะพูดว่า 'โอ้ไม่ ผมทำแบบนี้ไม่ได้
‎นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมบอกว่าจะทำ'
‎คุณพูดว่า 'ผมอาจไป' คุณพูดว่า 'ไปแน่นอน'
‎'ผมไม่คิดว่าผมจะรู้สึกโอเค'
‎คุณพูดว่า 'ไปกับเพื่อนคุณ เราจะไปกับเพื่อนคุณ'
‎เพื่อนฉันมันไม่เหมือนเพื่อนคุณ คุณบอกว่า...
‎'โอ้ ผมไม่คิดว่าจะสามารถ...'
‎ผู้ชายคนนี้คือใครกัน
‎คุณไปเห็นผู้ชายคนนี้ที่ไหน
‎ผมไม่เคยได้ยินใครพูดแบบนี้
‎"นั่นเพราะคุณไม่เคยฟังตัวเอง ‎คุณควรฟังเสียงตัวเองบ้างนะ"
‎คุณพูดว่า "โอ้ ผมไม่คิดว่า..."
‎มันทำให้ผมนึกถึงตัวละครจากเผ่าโลลิป็อป
‎โอ้ เราเป็นตัวแทนเผ่าโลลอป็อป
‎เพราะมันเป็นเรื่องของการฟัง
‎ต้องการคำแนะนำในชีวิตคู่ไหม
‎คุณควรจะฟัง
‎มีภรรยามากมายบ่นว่าสามีของพวกเธอไม่ยอมฟัง
‎ผมไม่เคยได้ยินภรรยาของผมพูดมันเลย ‎เธออาจจะพูด
‎ผมไม่รู้ แต่...
‎นี่คือสิ่งที่ผมรู้
‎สาวๆ สามีของพวกคุณ ‎ต้องการทำให้พวกคุณมีความสุข
‎เขาพยายาม!
‎เขาวางแผน
‎เขาคิดถึงเรื่องนี้ทุกวินาที
‎แต่เขาทำไม่ได้
‎เขาทำไม่ได้
‎เขาไม่รู้ว่าจะทำมันยังไง
‎บางครั้งเราทำได้
‎แต่เราไม่รู้ว่าเราทำมันได้ยังไง
‎เราถามไม่ได้ว่า "ผมทำอะไร"
‎เพราะนั่นจะดูเหมือนคุณไม่รู้ตัวว่าคุณทำ
‎ทำอะไรไม่ได้เลย
‎ผู้หญิงพูดว่า "ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณจะทำแบบนี้"
‎ผู้ชายตอบว่า "ผมทำอะไร"
‎แล้วผู้หญิงก็เริ่มร้องไห้
‎ผู้ชายก็พูดว่า "ผมไม่ได้ทำอะไรเลย"
‎ผู้หญิงพูดว่า "ก็จริง"
‎มันเหมือนเล่นหมากรุกกันเลยว่าไหม
‎เว้นแต่ว่ากระดานหมากรุกคือน้ำที่กำลังไหล
‎และเบี้ยหมากรุกทั้งหลาย...
‎ทำมาจากควัน
‎โปรดอย่าลืมว่าคุณไม่ได้โดดเดี่ยวในชีวิตคู่
‎สังคม วัฒนธรรม เทคโนโลยี
‎กำลังช่วยคุณในเส้นทางแห่งชีวิตคู่
‎ยกตัวอย่างเช่น ในรถของคุณ
‎ระบบสองโซน ปุ่มแยกในแต่ละด้าน
‎ระบบควบคุมสภาพอากาศ
‎พระเจ้า ผมสงสัยว่าคู่แต่งงาน ‎เคยคิดถึงเรื่องนี้...
‎และคิดว่า "เฮ้ นี่มันมีประโยชน์มากเลย
‎ถ้าคุณอยู่กับคนที่คุณผูกพันตามกฏหมาย
‎ไปตลอดชีวิต
‎และคุณต้องการให้พวกเขาหุบปาก"
‎"ฉันหนาว ฉันสุกแล้ว ฉันกำลังจะเดือด
‎มันเป่าใส่ฉัน"
‎เมื่อภรรยาผมพูดว่า "แอร์เป่าใส่ฉัน"
‎มันเทียบเท่ากับคนปกติที่พูดว่า ‎"หมีกำลังขย้ำฉัน"
‎นั่นคือระดับความฉุกเฉินของมัน
‎และผมตอบสนองในระดับนั้นเช่นกัน
‎"โอ้พระเจ้า สายลมที่ชั่วร้าย
‎กำลังโจมตีคู่ครองและคู่ชีวิตของผม"
‎ผู้ที่ให้กำเนิดลูกสามคนของผม ‎โดยไม่ต้องดมยาสลบ
‎เธออาจคลอดลูกได้เองด้วยซ้ำ ‎ถ้าไม่มีใครอยู่แถวนั้น
‎แต่ไม่สามารถอยู่รอดได้ในอากาศ
‎ที่มีอุณหภูมิต่ำกว่าที่เธอต้องการสามองศา
‎และผมแน่ใจว่าเจ้าระบบสองโซนโง่ๆ นี่ ‎มันใช้ได้ผล
‎เพื่อป้องกันไม่ให้โมเลกุล ‎ของอากาศที่มีอุณหภูมิต่างกัน
‎มาผสมปนกัน
‎ในรถยนต์แบบปิดที่มีความกว้างสามฟุต
‎เพราะผมไปที่ร้านกาแฟในตอนเช้า...
‎ผมขอสั่งกาแฟดำที่ฝั่งซ้ายของแก้ว...
‎และแบบใส่นมและน้ำตาลที่ฝั่งขวา
‎และนั่นไม่มีปัญหาเลย
‎หรือคุณไปที่ร้านอาหารสุดหรู
‎บางครั้งพวกเขาจะถาม ‎"น้ำเปล่าหรือโซดาดีครับ"
‎ผมตอบว่า "สองอย่างเลย ‎ แก้วเดียวแต่แยกกันมา
‎ผมดื่มมันบนรถตลอด"
‎นี่คือช่วงเวลาแห่งชีวิตคู่ที่ผมเห็นจริงๆ
‎สามีอยู่บนรถ ภรรยาอยู่ที่ทางเท้า
‎เขามารับเธอหลังเลิกงาน
‎เขายังไม่ทันได้จอดรถสนิท
‎แต่เธอเปิดประตูออก
‎เธอก้าวเท้าขึ้นไปหนึ่งข้าง...
‎พยายามทจะจับที่วางแขนไว้
‎คุณเพิ่งก้าวเท้าเข้าไปหนึ่งข้างในรถที่กำลังวิ่ง
‎คุณสามารถจินตนาการได้เลยว่า ‎จะมีการแลกเปลี่ยนความเห็นแบบไหน
‎ที่เกิดขึ้นบนรถ ตลอดทางกลับบ้าน
‎แต่นั่นก็คือชีวิตคู่
‎มันเป็นเรื่องของคนสองคน
‎ที่พยายามจะอยู่ด้วยกันให้ได้ ‎โดยไม่พูดคำว่า "ฉันเกลียดคุณ"
‎คุณห้ามพูดคำนั้น โอเคไหม
‎คุณพูดมันไม่ได้
‎แต่คุณรู้สึกมันได้
‎ไม่เป็นไร
‎อย่าปล่อยให้มันหลุดปาก
‎พูดอย่างอื่น พูดอะไรก็ได้
‎พูดว่า "ทำไมไม่มี ‎ไอ้สก็อตเทปเวรตะไลในบ้านนี้"
‎"สก็อต" คือ "ฉัน" "เทป" คือ "เกลียด" ‎"บ้าน" คือ "คุณ"
‎แต่มันดีกว่า
‎คุณจะไม่พูดว่า "ฉันฆ่าคุณได้เลยตอนนี้"
‎แต่คุณจะพูดว่า "บางครั้งคุณก็ตลกสิ้นดี"
‎"เจอร์รี่ เราอยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติม...
‎ว่าคุณกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไง
‎เพราะเราเคยเห็นว่าคุณเป็นคนโสด
‎ยังไม่แต่งงานวัย 45 ปี
‎แล้วจู่ๆ คุณก็เปลี่ยนไปเร็วมาก
‎แต่งงาน มีภรรยา ลูก ครอบครัว ‎แล้วคุณจัดการมันยังไง
‎คุณปรับตัวยังไง
‎คุณให้กำเนิดและอยู่ร่วม...
‎เรียนรู้ที่จะรองรับมันยังไง...
‎เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องชวนวิวาท
‎มันเป็นคำถามที่ดีมาก
‎เพราะชายที่แต่งงานแล้วจะอยู่รอดไม่ได้
‎หากเขาไม่มีระบบการคัดกรองคำพูด
‎เพื่อป้องกันตัวเองที่แข็งแรงพอ
‎ใช่ว่าคุณจะพูดอะไรก็ได้
‎มันเสี่ยง
‎เมื่อผมอยู่กับภรรยา ผู้ซึ่งผมรักมาก
‎และเมื่อมีความคิดบางอย่างขึ้นมาในหัว
‎สิ่งแรกที่ผมคิดก็คือ "ผมรู้ว่าพูดมันไม่ได้"
‎ผมอาจจะบอกเธอว่าผมได้ยินคนอื่นพูดมา
‎และเธอกับผมจะได้แบ่งปันช่วงเวลาอันอบอุ่น
‎ในการเห็นพ้องต้องกันว่าคนคนนั้นโง่แค่ไหน
‎แล้วเราจะเข้ากันได้ดี
‎อย่างที่ผมบอกไป เรามีลูกสามคน
‎เราเพิ่งกลับมาจากทริปวันหยุด ‎ที่น่ารักของครอบครัว
‎หรือทริปที่ผมเรียกว่า...
‎"มาจ่ายเงินแพงๆ ‎เพื่อไปทะเลาะกันในโรงแรมเถอะ"
‎ผมไม่รู้ว่าเราจะทำอะไรอย่างอื่นได้อีก
‎มาทะเลาะกันตอนถีบจักรยาน
‎"ผมจะฆ่าคุณ" "ฉันจะฆ่าคุณด้วย"
‎มาพูดจาหยาบคาย ‎บนหาดทรายขาวบริสุทธิ์กันเถอะ
‎มาทะเลาะกันเรื่องลูกของคนอื่น ‎ประพฤติตัวดีกันเถอะ
‎ผมสงสัยว่าเมื่อคืนนี้พวกเขา ‎ได้ออกไปที่ระเบียงของโรงแรม
‎พร้อมกับถั่วจากมินิบาร์ราคา 12 เหรียญ
‎แล้วโยนมันใส่หัวแขกคนอื่นรึเปล่า
‎ลูกคนโตของผมเป็นลูกสาว
‎เธออายุ 18 ปี เธอเพิ่งจบม.ปลาย ‎กำลังจะเข้ามหาวิทยาลัย
‎มันเป็นก้าวที่ยิ่งใหญ่เมื่อคุณเป็นพ่อแม่คน
‎ขอบคุณ
‎เราทำมันได้ดี
‎เธอเรียนจนม.ปลายแล้ว
‎มีหลายคน... ทุกคนถามผมว่า...
‎"คุณรู้สึกยังไงเจอร์รี่ ที่ลูกคนโตจะออกจากบ้าน"
‎ผมบอกก็ดี
‎ผมโอเค
‎เพราะมุมมองของผม มันเหมือนกับการที่ ‎คุณบังเอิญเจอลูกจระเข้
‎คุณวางมันไว้ในเปลแล้วทุกคนก็...
‎"ดูสิ เราเจอมัน มันคือลูกจระเข้...
‎เอานิ้วแหย่ปากมันดู มีฟันไหม
‎ฟันเล็กๆ เอง"
‎และเมื่อเวลาผ่านไป คุณจะพูดว่า...
‎"ผมคิดว่าเราต้องเอาสิ่งนี้ออกไปจากที่นี่"
‎นี่มัน...
‎ผมรู้สึกไม่ถูกต้อง
‎สิ่งนี้มัน... มันน่ากลัว
‎มันควรจะออกไปข้างนอกนั่น
‎ฆ่าและกินสิ่งมีชีวิตอื่นๆ
‎นั่นคือสิ่งที่ควรจะเป็น
‎แต่ผมรักการเป็นพ่อ ผมอยู่ที่นั่นด้วยในวันคลอด
‎เห็นได้ชัดว่ามันเป็นช่วงเวลา ‎ที่สำคัญที่สุดในชีวิตมนุษย์
‎เมื่อไหร่ก็ตามที่คนสองคนเดินเข้าไปในห้อง ‎แล้วออกมาสามคน...
‎มีเหตุการณ์สำคัญเกิดขึ้นในห้องนั้น
‎ในตอนท้ายของชีวิต เราก็จะกลับไปที่ห้องเดิม
‎เตียงเดิม สภาพแวดล้อมเดิม
‎และอีกครั้งที่จำนวนคนที่เดินออกมา ‎จะไม่เหมือนเดิม
‎จากตอนที่เข้าไป
‎แต่นั่นคือความเป็นไปของมนุษย์
‎เราต้องหมุนเวียนคลังสินค้าเพื่อผลิตภัณฑ์ที่สดใหม่
‎ทำให้ห่วงโซ่อุปทานเดินหน้า
‎เราต้องเพิ่มคนเข้า เอาคนออก ‎นั่นคืองานของโรงพยาบาล
‎มันคือการพักผ่อน ความสะอาด
‎ถ้าคุณทำไม่ได้ เราจะช่วยคุณเอง
‎ป้ายทางเข้าระบุว่านี่คือ "โรงพยาบาล" ‎แต่มันเป็น "เบด บาธแอนด์บียอนด์" ด้วย
‎เพราะเด็กไม่มีวันหยุดเกิด เด็กๆ ไม่สนหรอก
‎คุณคิดว่าพวกเขาสนเหรอว่าโลกจะวุ่นวายไหม
‎หรือคุณมีปัญหาอะไร
‎"เรามาแล้ว!
‎เราต้องการเกิด!"
‎พวกเขาผุดขึ้นมาเหมือนโดนัทผลิตใหม่
‎มีเด็กเพิ่ม มีเด็กเพิ่ม
‎พวกเขามาที่นี่ทำไม
‎พวกเขามาเพื่อแทนที่เรา
‎นั่นคือภารกิจของพวกเขา
‎คุณไม่เห็นเหรอว่าเกิดอะไรขึ้น
‎พวกเขาผลักไสเรา
‎คำพูดแรกของพวกเขาคือ "แม่" "พ่อ"
‎และ "บ๊ายบาย"
‎"คอยดูเถอะว่าใครกันแน่ ‎ที่ต้องใส่แพมเพิร์สในตอนท้าย"
‎ในคือสิ่งที่เด็กทารกคิด
‎แต่อีกครั้ง มันยากสำหรับคนเป็นพ่อที่จะตามได้ทัน
‎แม่ทั้งหลายที่อยู่ตรงนี้ ‎เราอยากเป็นคนที่คุณต้องการให้เราเป็น
‎แต่เราทำไม่ได้!
‎เราอยากทำให้ได้
‎ตอนที่ลูกเกิด ผมจำได้แค่ว่ามันมหัศจรรย์มาก
‎สำหรับผู้หญิง สัญชาตญาณจะเริ่มทำงานทันที
‎สำหรับผู้ชาย ไม่มีอะไรเลย
‎เขาเป็นแค่ชายคนเดิมที่ยืนอยู่ตรงนั้น
‎หลายปีมานี้ที่ลูกๆ ของผมเติบโต ‎ผมเห็นพวกเขายืนจ้องผม
‎จากอีกฝั่งของห้อง เหมือนอยากจะพูดว่า...
‎"โทษนะ มีคนมาช่วยคุณรึยัง
‎แม่ ชายที่เคยให้เราขี่หลังมาอีกแล้ว ‎เขาต้องการอะไรรึเปล่า"
‎การหลีกเลี่ยงเป็นสัญชาตญาณภายในของผู้ชาย
‎กอล์ฟกิจกรรมสำหรับการหลีกเลี่ยงที่ดีที่สุด
‎มันเป็นเกมที่ยากเกินไปอย่างไม่จำเป็น
‎มันไร้จุดหมาย ไม่สมเหตุสมผล สิ้นเปลืองเวลา
‎คำว่า "กอล์ฟ" นั้นเป็นตัวย่อของคำว่า...
‎"ออกไป ทิ้งครอบครัว"
‎และผมมีเพื่อหลายคนที่เล่นกอล์ฟ ‎แน่ล่ะ พวกเขาชอบมัน
‎"เจอร์รี่ คุณจะชอบมัน
‎มันเป็นกีฬาที่ท้าทายมาก"
‎"ใช่ ผมแน่ใจว่ามันท้าทาย
‎มันเป็นเรื่องท้าทายที่จะโยนลูกอม ‎ให้ลงกล่องรองเท้าในระยะ 100 หลา
‎ในจินตนาการเพ้อฝันของพ่อผู้ตีกอล์ฟ ‎เมื่อเขากลับมาถึงบ้าน...
‎ครอบครัวจะออกมาต้อนรับ
‎เพื่อฟังเรื่องราวการผจญภัยที่น่าตื่นเต้น ‎ในการตีกอล์ฟของเขา
‎แต่ในความเป็นจริง ไม่มีใครสนใจด้วยซ้ำว่า ‎เขาออกไปเมื่อไหร่และกลับมาตอนไหน
‎แปดชั่วโมงครึ่งในการเป็นไอ้งั่ง ‎ที่หวดไม้ผ่านทรายและหญ้า
‎ขับรถคันเล็กๆ ผ่านสนามปลอมๆ ‎ไปด้วยความเมา
‎ถึงกระนั้น คุณพ่อก็ยังคงภูมิใจ...
‎แต่งกายในชุดที่แปลกประหลาด ‎เดินรอบบ้านในวันหยุดสุดสัปดาห์
‎พ่อทั้งหลายจะแต่งตัว
‎ในสไตล์เสื้อผ้าของปีที่ดีล่าสุดของชีวิต
‎อะไรก็ตามที่ผู้ชายสวมใส่ในช่วงที่เขาแต่งงาน
‎เขาจะหยุดช่วงเวลานั้นไว้
‎ในประวัติศาสตร์ของแฟชั่นและใส่มันไปจนจบชีวิต
‎คุณจะเห็นเหล่าคุณพ่อตามถนน ‎ใส่ชุดปี 05 ปี 91 และปี 83
‎ผมพาลูกไปดูหนังเมื่อวันก่อน
‎มีประกาศในโรงหนังที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‎"โปรดเก็บขยะรอบที่นั่งของท่าน ‎หลังจากจบภาพยนตร์"
‎" โอ้ โอเค
‎ผมน่าจะเอาเครื่องแบบคนเก็บขยะ ‎และที่คีบมาด้วย
‎ผมจะได้กวาดถนนต่อหลังจบภาพยนตร์
‎ผมจะไม่เก็บอะไรทั้งนั้น
‎ผมคือคนที่โยนมันทิ้ง
‎มีข้อประเด็นเกิดขึ้นระหว่าง ‎เราและเจ้าหน้าที่ของโรงหนัง
‎ประเด็นนั้นคือ คุณกำลังปล้นเรา
‎เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เมื่อผมดูหนังจบ
‎ผมจะปล่อยมือ
‎ให้มันกลิ้งไปแปดขั้น
‎ผมจะไม่แหย่มือลงไปในช่องที่มืดและน่ากลัวนั่น
‎พยายามหาถุงขนมที่ถูกทิ้งเอาไว้
‎ตั้งแต่สมัยชอว์แชงค์ รีเดมพ์ชั่นออกฉาย
‎พวกเขาทำอะไรให้เราบ้าง
‎คุณมีที่วางแก้วให้เราเหรอ ‎นั่นเหรอของกำนัลอันหรูหราที่เราได้
‎ทำไมไม่มีเครื่องยิงป็อบคอร์นอัตโนมัติ ‎ที่ยิงใส่เราทุกห้าวินาทีล่ะ
‎เราจะได้มีประสบการณ์คล้ายศพ
‎ที่วางแก้ว มันเป็นสิ่งของ ‎ที่บ่งบอกถึงวัฒนธรรมของเรา
‎เราจะไม่ถือแก้วน้ำ
‎เราไม่อยากจับอะไร
‎มือเปล่า
‎ผมขอหมวกคาวบอยที่มีเบียร์อยู่บนปีก
‎และหลอดต่อลงมา
‎ผมขอเชือกจูงหมาที่เพิ่มความยาวได้
‎เผื่อว่าหมาดึงเชือกผมจะได้กดปุ่ม
‎และปล่อยเชือกออกไป
‎ผมเข้าห้องน้ำสาธารณะ
‎ผมต้องการให้มีเครื่องตรวจจับความเคลื่อนไหว ‎ในโถส้วม อ่างล้างมือ โถฉี่
‎ผมจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น
‎ทำไมอ่างล้างมือถึงตรวจจับเราได้ยาก
‎เราต้องทำท่าเหมือนเล่นมายากล
‎มันถึงจะทำงาน
‎ใครกันที่ออกแบบผนังห้องน้ำ ‎ที่โชว์ทิวทัศน์ช่วงล่าง
‎เพื่อที่เราจะได้เห็นกางเกงเหี่ยวๆ ‎ที่ร่วงลงมากองที่ขา
‎และรองเท้าพังๆ ที่ด้านหน้าเกือบแง้มออก
‎ด้านล่างมีเข็มขัดที่หมดสภาพวางหงายท้อง
‎ต้องเพิ่มเงินเท่าไหร่กัน ‎เพื่อที่ขยายกำแพงลงมาอีกสักหนึ่งฟุต
‎มันเป็นกำแพงที่ถูกที่สุดในโลกแล้ว
‎มันก็แค่แผ่นเหล็ก
‎พวกเขาเอามันประกบกันให้แน่นๆ ‎ไม่ได้ด้วยซ้ำที่ตรงมุมห้อง
‎ทำไมถึงทำให้มันประกบกันไม่ได้
‎บางครั้งที่คุณเดินผ่าน
‎คุณจะเห็นสายตาที่หวาดกลัว
‎บางทีคุณจะเห็นแค่ตาขาวเหลือบไปอย่างรวดเร็ว
‎หรือแค่ตาดำ
‎ทำไมถึงทำอย่างนี้กับผู้คน
‎ผมไม่ใช่ม้านะ ผมไม่อยากอยู่ในคอก
‎ถ้ามันเป็นคอก จะให้ผมวางหัวไว้ด้านบนไหมล่ะ
‎นั่นเป็นสิ่งที่ม้าทำ
‎ผมแน่ใจว่าเพื่อนร่วมงานจำรองเท้าผมได้
‎งั้นให้เขาเห็นหน้าผมด้วย
‎"เฮ้ บ๊อบ คุณเป็นไงบ้าง
‎ใช่ นี่คือเหตุผลที่ผม ‎ต้องออกมาจากการประชุมใหญ่นั้น
‎ผมมีรายงานพาวเวอร์พอยท์ที่ผมต้องทำ
‎ขอบคุณชาวนิวยอร์ก คุณเป็นผู้ฟังที่ดี
‎ผมรักพวกคุณ
‎ผมมีวันนี้เพราะคุณ ขอบคุณมาก
‎ขอบคุณที่มาชมการแสดงของเรา
‎หวังว่าคุณจะสนุกนะ
‎ราตรีสวัสดิ์
‎สิ่งที่คุณต้องทำในเฮลิคอปเตอร์...
‎คุณต้องโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อยก่อนที่จะกระโดด
‎- นี่คืออะไร ‎- นั่นคือคุณที่อยู่ตรงประตู
‎- เฮ้! ‎- เฮ้ ว่าไง
‎เย่!
‎- ดีมาก ‎- ขอบคุณ
‎คำบรรยายโดย: เบญจพร มาตย์สุริย์