Cześć, Billy.
Napisz, gdy będziesz blisko, to zejdę.
Nie. Odpada. Zdejmuję.
Koniec z zakupami na TikToku.
Przestraszyłaś mnie. Nie wyszłaś?
Muszę zmienić buty.
Nie są tak wygodne jak sportowe.
Val...
Muszę ci coś powiedzieć.
Tak?
Nie chciałem o tym mówić wczoraj,
ale i tak to zobaczysz.
- Co? - Zrobiłem tatuaż na Burning Manie.
Liść marihuany na kostce?
Nie wiem, co pomyślisz,
ale to dla mnie ważne.
Robisz wielką aferę z małego... Mark!
GDZIEKOLWIEK INDZIEJ
Nie będziesz już mógł pójść popływać.
Mogę, jeśli w to wierzę.
- Co to za hasło? - "Gdziekolwiek indziej".
Tak bardzo nie chciałeś być na Burning Manie?
Tak bardzo nie chcę być tutaj! Nie jestem szczęśliwy.
Zastanawiałem się i...
Zostawiasz mnie?
Tak i obwieszczam to tatuażem.
To "gdziekolwiek indziej", nie "ktokolwiek inny".
Ale ja jestem tutaj,
a ty nie chcesz tu być.
Nie tutaj.
Tutaj.
Musisz zmienić myślenie.
Nie mów, co mam myśleć.
Nie podoba mi się to, gdzie jestem.
Tatuaż mi o tym przypomina.
Nie wiem, czy to dobry pomysł, żeby to sobie tatuować.
Jak to?
Gdy jest źle, trzeba działać,
nie wystarczy na coś patrzeć.
Zresztą masz go na plecach.
Umiesz czytać wspak?
Miałem to wytatuować na twarzy? Nie jestem świrem.
Właśnie, nie jesteś.
Ja wolałabym być tutaj, nie gdziekolwiek indziej,
ale muszę zejść do Billy’ego, te buty też cisną.
Ścigamy Pauliego G.
Co?
Nagram jak mówi, że to on się wygadał o AI.
Kiepski pomysł.
Mówi 62-latek z nowym tatuażem.
Dziękuję.
- Cześć. - Jane.
Cześć.
- Wiesz, że to nie ja. - Wiem.
Dzięki, że wystąpiłaś w CNN.
- Pomalowałaś usta. - Odrobinę.
Co tu robisz?
Mogę wrócić?
To, co ci robią, jest nie w porządku i chcę cię bronić,
ale nie zamierzam kręcić
ściemnionej, korporacyjnej papki.
Chcę to zrobić porządnie.
Tym.
To kamera, którą kręciłam Treblińskie lesbijki.
Tak poważnie to traktuję.
Dzięki niej wygrałaś Oscara?
- Do roboty! - Tak.
Zamierzasz zrobić scenę?
Bo mamy ochronę.
James pracował dla Gagi.
Żadnych scen.
Jane użyje swojej oscarowej kamery, żeby mnie sfilmować.
Wybacz, że cię wyrzuciłem, chroniłem nasze interesy.
Też przepraszam, chroniłam ludzkość.
Oboje macie rację.
Jane, usiądziesz z przodu?
Dziękuję.
Nagraj minę Pauliego, gdy mnie zobaczy.
Wytwórnia będzie kogoś winić za ten przeciek.
- Można kawę? - Patience ma kartę Val.
Mówił, że to jego ulubione miejsce.
- Nie widzę go. - Podobno często tu bywa.
Kogo tu mamy? Valerie Cherish.
Znów uderzysz Pauliego G?
Osobiście nam odbierzesz źródło utrzymania?
To sami scenarzyści.
Rozumiem was. Ale wyżywanie się na niej to błąd.
Jest aktorką, która z desperacji przyjęła tę rolę.
Z desperacji?
Staram się o pracę w hipermarkecie!
Nie ma go, chodźmy.
- Przepraszam. - Masz za co.
Ty i twoja AI!
Dosyć tego.
Mówię do niej.
Zgarnia pieniądze na scenarzystów dla siebie,
a ja musiałem wypisać dzieci ze szkoły prywatnej.
Ale płaci pan osiem dolarów za latte?
Boże!
Przepraszam.
Miałem zrobić to.
To 16 dolarów, które odbiera pan dzieciom!
Dosyć tego.
Wyjdźmy, zanim oberwiemy ciastkiem.
Dostałeś kawę? Możemy iść.
Boba dla Patience!
Musimy wrócić do mnie, przebiorę się.
Potem wracam do domu,
potrzebuję dnia wolnego.
Val! Hej!
- Co się stało? - Powiem ci, co się stało.
Wściekły scenarzysta wylał na nas dwie mrożone kawy,
bo wszystkim powiedziałeś o AI w naszym serialu.
Nikomu nie mówiłem.
Nie dostałaś SMS-a?
Dostała wiele SMS-ów, większość z sugestią, żeby się zabiła,
może nie przeczytała.
Właśnie.
- Billy? - Śmietana.
- Wytrę później. - Weź.
Mam mokre chusteczki.
- Świetnie. - Tutaj.
"Okropna sytuacja.
Nie zasłużyłaś na to".
Dostałam, ale go nie widziałam.
Wybacz, że cię oskarżyłam.
Wiem, dlaczego tak pomyślałaś. Ma to sens.
W porządku.
Chodź.
Zasłużyłaś na przeprosiny.
Nie, dzięki.
Tylko na chwilę. Wyjaśnimy to.
Wiesz co? Najważniejsze, że wyjaśniłam to z tobą.
W porządku.
- Val? - Tak?
Dostałem pracę.
- Tutaj? - Jako barista? Nie.
To głupi rom-com o zombie za połowę mojej stawki,
ale zawsze coś.
Dzięki.
Za co mi dziękujesz?
Na twoim planie zrozumiałem,
że lubię pisanie bardziej niż narzekanie.
Więc zjadłem tę żabę
i zatrudniłem się w innym serialu.
Cieszę się.
Oby odniósł sukces.
Pa, Paulie.
Gioppino.
Paulie Gioppino.
- Właśnie. - Pa.
- Więc kto doniósł? - Popatrzmy. Kto wiedział?
Paulie G, Jimmy, ty, twoja ekipa.
Mark. Ty, Billy, Patience, obsada.
Frank, PDP. Już wiem! To moja wina!
Powiedziałam zbyt wielu osobom, dlatego się wydało.
Kto wie, komu oni powiedzieli.
Nie mów tego na konferencji w czwartek.
Nie. Nie pójdę tam.
Zresztą mam wtedy Finansistów.
- Konferencja jest o 20:00. - Wiem.
Ale prasa... nie powinnam iść.
- To zbyt... - Prowokujące?
- Dzięki. - Ja pójdę.
- Będę nas reprezentował. - Świetnie.
Odpuścisz promocję? To nie w twoim stylu.
To nic takiego.
Mam dużo na głowie. To tylko konfrontacja.
- Powiedziałaś "konfrontacja". - Tak?
Hej, ha, ha! Valerie Cherish odejść ma!
Co to? Co?
Hej, ha, ha! Valerie Cherish odejść ma!
- Boże. - Podnieś szybę.
Muszę mieć miejsce na boom.
- Przepustka? - Już.
- Podasz? - Kto to?
Valerie Cherish.
- O panią im chodzi? - Tak.
- Przepustka na wjazd? - Pracuje dla nas od dzisiaj.
Nie zgłosiłam go.
Nie wjedzie bez przepustki.
Ma pan moją.
- Wysiądę tu. - Nie tam.
Wezmę ubera.
Okej.
- Jane, musisz kręcić akurat to? - Mówiłaś, że chcesz...
Ostrożnie.
Hej, ha, ha! Valerie Cherish odejść ma!
Jest pierwsza ekipa. Dziękuję drugiej.
Przepraszam! Uwaga.
Skoro nikt nic nie mówi, ja to zrobię.
Głośniej!
Nie chcę tu pracować, gdy scenarzyści strajkują.
Nie strajkują.
To nie akcja związkowa, to sprawa osobista.
Wiecie co? Jebać ich!
A może: "Jebać Valerie"?
Słownictwo.
Nie powiedziałbym tak, ale kłamała w sprawie AI.
Nie...
Nie kłamałam. Nie mogłam wam powiedzieć.
Wytwórnia mi zabroniła.
To kłamstwo.
- Nie. - Tak.
Kocham cię, ale to kłamstwo przez zatajenie.
Cóż...
No proszę.
- Z drogi, AI! - Przestań! Nie trącaj mnie!
- Co się dzieje? - Nie wyżywajcie się na mnie!
Nie wymyśliłem zer i jedynek.
- Tylko robię swoje. - Obciągnij mi, algorytmie.
Rozumiem was.
Ale to nie wina Evana. Moja też nie.
Nie wynalazłam zer, jedynek, dwójek i trójek.
Wal się, cyfrojebie.
Co się dzieje?
Pracowałem przy filmie z AI. Nakręciliśmy go w dwa tygodnie!
My, techniczni, straciliśmy 16 tygodni pracy!
Tutaj AI zastępuje tylko scenarzystów.
- Nie was. - Na razie.
Kim jesteś i co tu robisz?
- Piorę twoje obsrane gacie. - Nie są obsrane.
Więc to ślady po czekoladzie?
- To zbyteczne. - Posłuchajcie.
Rozumiem was. Ale mamy robotę.
Jack, kamera A na Valerie, gdy podchodzi do biurka.
Nie.
- Niech AI filmuje Valerie. - Brawo.
Serio?
Co chcesz udowodnić? Wolisz, żeby cię zwolnili?
Carmie, Jamey, Tom,
ilu waszych znajomych jest bez pracy?
Wielu.
My się dowiedzieliśmy, że AI pisze nasz serial, co teraz?
AI jest jak wielu reżyserów, których nienawidzimy
i dla których nie chcemy pracować.
To tylko przykład.
Ale skupiamy się na tym, co ważne.
Bo kochamy naszą pracę.
I mamy kredyty, dzieci, albo i to, i to.
I ptaka, który nie chce umrzeć.
- Kto nie chce umrzeć? - Jej ptak.
Może AI się nauczy, że nie zrobi tego, co wy,
że robicie to lepiej.
Więc weźmy się do pracy.
- Bo seriale znikają... - Ten się podoba.
Nie mam dzieci ani ptaka.
Odpadam.
Nie chcę pracować z kłamczuchą.
Przejmę kamerę A.
Jak za dawnych czasów.
Zróbmy przerwę. Zobaczymy się z tymi, którzy tu pracują.
- W porządku? - Wylałem herbatę.
Dolej sobie.
Val?
- Tak?
Chcesz zobaczyć zdjęcia domu?
- Kupiłeś dom? - Tak.
Serial świetnie idzie. Spójrz.
Trzy sypialnie, dwie łazienki.
- I basen. - No proszę.
- Naziemny. - Wpadnij.
Teraz zrobię przerwę.
Val?
Muszę zrobić przerwę.
- Potrzebuję przerwy. - Tylko z tobą idę.
- Ale bez kamer. - Bez kamer.
Valerie!
- To scenarzystka! Przedostała się! - To ja, Juna!
- To Juna! - Val!
- Juna! - Cześć.
Cześć.
Nie poznałam cię. Przefarbowałaś włosy?
To peruka, strasznie mi gorąco.
Nie chce się trzymać.
Walić to.
Tu jesteś.
Myślałam, że jesteś wkurzoną scenarzystką.
Widziałam ich przy bramie.
Przykro mi, że cię to spotkało.
No cóż... tak.
I Jane. Nie przywitałam się.
Dobrze cię widzieć!
- Chcesz...? - Mogę was sfilmować?
- Jasne. Fajna kamera. - Oscarowa.
- Gotowa? - Chwila.
Kręcę film w studiu 25,
zauważyłam was po drodze.
Musiałam wyjść. Odetchnąć.
Moja ekipa jest na mnie zła.
Nie powiedziałam im o AI.
Kłamałam przez zaniedbanie.
Myślisz, że doświadczona ekipa nie zauważyła
braku scenarzystów, śmiejących się z własnych żartów?
Wiedzieli.
I tak kiepsko się z tym czuję. Źle ich potraktowałam.
Wiesz co? Nie wierzę w to.
Nie traktujesz ludzi źle. To nie w twoim stylu.
Pokój z wynudzeniem był moim pierwszym serialem.
Denerwowałam się,
bo słyszałam, że w Hollywood wszyscy dbają tylko o siebie.
A ty byłaś taka miła i otwarta,
zaprosiłaś mnie do swojego domu.
Byłaś świetnym wzorem.
Zawsze cię naśladowałam i świetnie się bawiłam.
To dzięki tobie.
Jesteś prawdziwą gwiazdą.
Przestań.
Val.
Dziękuję.
Muszę iść, nie chcę, żeby czekali.
Ty mnie tego nauczyłaś.
Pa, Jane.
- Wiesz co? - Co?
Znamy się od 20 lat!
Co ty na to?
- Dobrze wyglądasz! - Ty też!
Pa!
- Valerie Cherish, dzień dobry. - Cześć.
Ephram. Miło cię poznać.
Dzięki, że wystąpisz w Finansistach.
Zwłaszcza teraz.
Ale nawet zła prasa to dobra prasa.
Mogę trochę podkręcić sytuację?
- Śmiało. - Dla efektu.
Będziemy mieć ciekawą rozmowę telefoniczną.
Mark zawsze zapomina o głośniku.
- Okej. - O czym mówimy?
Ktoś zadzwoni,
musisz pamiętać, żeby włączyć głośnik.
Jasne. Zawsze zapominam.
Kawa gotowa, czas na śniadanie.
- Kamery! - Jest 16:30.
Tylko teraz mam czas, a potrzebują porannej sceny.
Powodzenia! Witamy w naszym domu.
Nie dotykajcie krzeseł.
To zamsz.
Palce.
- Dzwoni wcześniej? Nie? - To Greg.
- Dlaczego dzwoni? - Może znowu chce się przyjaźnić?
Dzwoniłaś i prosiłaś, żeby zadzwonił?
Nie zrobiłabym tego. Odbierz i się dowiedz.
- Nie zamierzam. - Jasne, że możesz...
Zaraz zrobi to coś z rękami.
Finansiści, scena śniadaniowa. Do dzieła!
I akcja!
O której masz być w biurze?
Nie wiem.
O 9:00, 9:30?
O 9:45? Nie spieszę się.
- O której przychodzą inni? - Kiedy chcą.
Zazwyczaj po mnie. Siedzę przy biurku i czekam.
- Masz... - Przepraszam!
Nie szkodzi.
Nigdy nie jemy śniadań.
- Przepraszam. - Wszędzie okruchy.
Więcej energii.
Energiczniej.
Jeszcze raz.
Chyba nie traktują finansów poważnie.
Podobno biorą narkotyki i imprezują całą noc.
Gdzie to słyszałaś?
Mówisz do kubka.
- Podobno... - Chwila.
Co powiedziałaś o kubku?
Mam robić coś inaczej?
Po prostu nie mów do niego.
No tak, jasne.
Trzy, dwa, jeden...
Przychodzą późno, bo całą noc imprezują.
- Ja... Znowu to zrobiłem. - Wiem.
Dlaczego...?
- Wiesz co? - Co?
To dziwne, że trzymam kubek, ale z niego nie piję.
Postaw go.
Po prostu.
- Właśnie tak. - Co mam zrobić z rękami?
Jezu.
Trzymaj telefon.
Po prostu trzymaj telefon.
Ale nie skupiaj się na nim, bo mamy prowadzić rozmowę.
Udawaj, że nie jesteś mężem i słuchaj żony.
Zabawne?
Okej.
Może jednak odłóż.
Świetnie.
- Mam odebrać? - Tak.
Ciekawe, kto to.
Finansista.
Okej.
- Halo? - Głośnik!
- Włącz.
- Zawsze zapominam. - Nie szkodzi
- Jesteś tam? - Jestem.
Jadłem śniadanie z wujkiem.
Mówił, że odszedłeś z klubu golfowego przez Me Too.
O co chodzi?
Opowiedz o tym.
Co się stało?
Opowiedział dowcip w pracy.
- Mówi jego żona. - Cholera, żona. Przepraszam.
Nie ma go teraz, wyszedł.
Pójdę po niego.
Wiecie co? Jane, powiesz im, co to znaczy?
- Nie możesz tak tego zostawić. - Zamknij drzwi, kamera.
Idź do drugich drzwi. Szybko!
Cześć.
Musisz tam wyjść i powiedzieć, że chodziło o żart.
Inaczej będą sobie wyobrażać rzeczy,
do których nie doszło.
Do czegoś doszło.
Co?
Przed tobą.
Tak?
Sypiałem z pracownicami.
Nikogo do niczego nie zmuszałem.
Byliśmy dupkami, którzy podrywali stażystki
i asystentki, każdą, która z nami flirtowała.
Nie przyszło mi do głowy,
że czuły, że muszą to robić,
bo byłem ich szefem.
Byłem wtedy żonaty z...
mamą Franceski, zapomniałem imienia!
- Mimi. - Z Mimi.
Nienawidzę się za to, że tak się zachowywałem.
Chciałbym być wyjątkiem, ale byłem jednym z nich.
Przed Me Too nigdy tego nie kwestionowałem.
Ale teraz jesteś inny.
Zachowujesz się inaczej.
Nie o to chodzi?
Nie mogę tam wyjść, uśmiechać się
i udawać, że nie jestem sobą zażenowany.
Dać ci przeczytać plecy?
Potknąłeś się, ale nie możesz tam leżeć.
Musisz wstać.
Nie możesz mówić "nie" Brentwood, golfowi, temu miejscu.
My tu jesteśmy.
Myśl pozytywnie.
Dlaczego nie?
Okej.
Ale zanim przestanę mówić "nie", powiem to jeszcze raz...
Finansistom.
Chcę zrezygnować.
Walczyłaś o mnie, ale robiłem to tylko dla ciebie.
A ja dla ciebie.
Dziękuję ci za to.
Przepraszam.
Najpierw...
Wychodzi, gotowi?
Poszła.
To zbyteczne.
Dziękuję za wasz czas, rezygnuję.
Dzięki Bogu.
Przenosimy się do Tao.
Zdążę się przebrać na konferencję.
Jednak idziesz?
To, co mówiłam, dotyczy też mnie.
Dodałam otuchy nam obojgu.
Nie mogę powiedzieć "nie" własnemu serialowi.
To nie moja kamera.
Tutaj.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
- Dość skromnie. - Tak to robią.
Ma wyglądać okazale w kamerze influencera.
Okej.
Pracowałam nad oświadczeniem, gdy spytają o AI.
Jak to brzmi?
"AI to nowe, cenne narzędzie, które pomaga scenarzystom
uwolnić pełny potencjał". Powiem lepiej.
Kto to napisał? Chat GPT?
Nie teraz. Czeka pluton egzekucyjny.
- Dobrze wyglądam? - Wspaniale.
Tak?
Dzięki.
Valerie!
-Valerie Cherish. -Valerie! Valerie!
Tutaj!
- Na prawo! - Jaka spokojna.
To zawodowczyni.
- Tutaj! - Przepraszam.
Ostrożnie. Przywitam się z obsadą na imprezie.
- Nie ma imprezy. - Co? To wszystko?
- Valerie, cześć. - Ridley Macintosh.
- Z zooma. - Zgadza się.
Dobrze poszło.
- Prasa była taka miła. - Zaprzyjaźnione media.
- A tak? - To dla nas ważny serial.
Jasne. Przepraszam za wyciek.
- Sami chcieliście to ogłosić. - I tak zrobiliśmy. My to ujawniliśmy.
- Wy? - Tak.
Cztery dni przed premierą.
Wszyscy mówią tylko o Co wy na to?!, Valerie Cherish i AI.
Spodziewamy się dużej widowni.
Jutro wystąpisz w Hot Ones.
Nie znam, ale brzmi ciekawie.
I tak będzie.
- Widzimy się na zoomie. - Jasne.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
No dobrze. Rany, Jane.
Czyli to sprawka NuNet. Niespodzianka.
Przygotuj się na kolejną.
- Jaką? - Tutaj!
- Tutaj, proszę. - W prawo.
Tutaj!
Kto to?
- Billy. - Co?
Poszedł na całość.
- Uśmiech! - Wygląda na wyższego.
Jak się nazywasz?
Jestem Billy.
Z gwiazdką nad "i".
- Kto projektował strój? - Wspaniale.
Co za niespodzianka.
Ta osoba od dawna chciała się ze mnie wydostać.
- Kobieta? - Nie. Nie jestem trans.
Jestem gwiazdą.
Chcesz być aktorem?
Nie, nie aktorem, chcę być gwiazdą.
Kiedy oberwałem za ciebie kawą,
postanowiłem, że nie chcę już pozostawać w cieniu.
Dzisiaj chciałem zabłysnąć.
Udało się.
- Jesteś na fashionline.com. - Serio?
To ja. Jestem na fashionline.com.
- Tak. - Pasy.
Zapnijmy pasy.
Pomóc ci? Podam.
Dzięki.
Ma na sobie poduszkę powietrzną. Potrzebuje pasa?
- Nie spróbowałaś sosu. - Bardzo ostry?
Nie taki zły.
WIELKI POWRÓT
Co teraz? Mleko? Pomoże?
Mleko i kurczak... Serial nazywa się Co wy na to?!.
I...
świetnie się bawiłam.
Nie mogę. Nie dam rady. Boże!
Obsada jest... wspaniała.
Łzy mi polecą.
NuNet... o 21:00. Gram Beth.
To byli Beth i Boone, ale Boon zmarł.
Bawi cię to, Sean?
Jesteś sadystą.
Przyjeżdża jej bratanek z żoną.
Gra ją Gabrielle.
Oto, co o tym myślę!
Nie słyszę cię, dzwoni mi w uszach.
Nie pomaga! Macie masło?
Jeśli możemy przynieść komuś radość, zrobiliśmy swoje.
Skończyliśmy?
NA ZAWSZE, VALERIE CHERISH
Tekst polski: Marta Piasecka Iyuno