Twój cel jest po prawej.
Widzę, nie musisz mówić. Głupek.
Valerie Cherish.
Dowód tożsamości?
Do Brandona Wallicka.
Dziękuję.
- Patience? Pięć, cztery... - Gotowa.
Spotkam się z nowym szefem wytwórni.
W sprawie możliwego sitcomu.
Możliwego? To pewna oferta.
Nagrałaś mnie?
Nic nie jest pewne.
Nie wiem, co myśleć o AI.
Nie wiem, czy to legalne.
Nie wspominaj o legalności AI. To mało sexy.
Nie bądź prawnikiem, bądź gwiazdą.
Musisz o tym wspomnieć.
Bo chciałabym znów mieć własny sitcom,
ale za zgodą związku.
Dzień dobry. Nikogo nie ma.
Jestem.
Dzień dobry. Brandon.
- Valerie Cherish. - Wiemy, kim jesteś.
Cieszymy się, że tu jesteś.
To mój menadżer...
Koproducent. Billy Stanton.
Thom Browne?
Nie, Billy Stanton.
To projektant ubrań.
Fajna spódnica.
Przepraszam za zoom, ale jesteśmy rozrzuceni po całym świecie
i tak łatwiej się wszystkim skupić.
Jasne.
- Są tu inni? - Tak.
Przypnijcie się.
Pokażcie się Valerie.
- Ostrzegałem. - Cześć wszystkim.
Kogoś tu nie ma?
Zabawne.
Dobra, możecie się odpiąć.
Ridley Macintosh, sprzedaż i marketing.
Moja prawa ręka.
Gdy Brandon zastał prezesem NuNet,
najpierw zadzwonił do marketingu, miał misję.
Chciał tworzyć darmowe produkcje. Ludzie mają dość subskrypcji.
Zgadzam się.
Grałam w serialu Pani Hatt.
Jakiś czas temu.
O ogrodniczce, która wyjaśnia zbrodnie.
Jej mąż to były policjant.
Leciał na EPIX.
Ale ludzie mieli już inne apki.
Więc rozumiem.
Znaleźliśmy sposób na zmniejszenie kosztów produkcji
dzięki przerwom promocyjnym.
Reklamom?
Właśnie. Historia lubi się powtarzać.
Dobrze to rozumiemy.
Jestem Arbor Elliot, szef programmingu.
Kocham sitcomy.
Więc ja kocham ciebie.
Egypt O’Connor, badania i rozwój.
Cześć, Egypt.
Według ostatnich badań widzowie mają dość
skomplikowanych wątków fabularnych mrocznych seriali.
"Doktor jest szpiegiem? I zombie?".
- Co? - Cały Arbor.
Ludzie chcą się pośmiać przy czymś lekkim.
Chcemy robić przystępną cenowo, wspaniałą telewizję
z cenioną gwiazdą, Valerie Cherish.
Ze mną?
Jesteś rozpoznawalna na trzech różnych platformach telewizyjnych.
- Racja. - Grałaś w sitcomach Jestem gwiazdą
i Pokoju z wynudzeniem,
w reality Wielki powrót
i w prestiżowej Rudej zarazie, za którą dostałaś Emmy.
I w Pani Hatt.
Nie zapominajmy o Zdrajcach!
Miło, że wybrali mnie na Zdrajcę.
Szkoda, że wyleciałam w drugim odcinku.
Duże rozczarowanie.
Ale ten mem!
Jest Wiernym. Wiem to na pewno.
Skąd?
Po prostu czuję, że jest Wiernym.
Tak jak ja.
Nie chcesz wiedzieć, kim są Zdrajcy?
Ja tak.
Co za stres.
To był stres.
Gwiazda lat 90. i gorący mem: Valerie Cherish.
Dlatego postanowiliśmy stworzyć serial wokół niej.
Nie jestem żoną głównego bohatera?
To serial o zabawnej, skomplikowanej singielce w pewnym wieku.
Zabawna, tak.
Skomplikowana, też.
Singielka? Nie mów mojemu mężowi.
"W pewnym wieku"?
Co to za wiek?
- Sześćdziesiątka. - Czyli telewizyjna 50-tka.
Cóż...
"Gdybym mogła cofnąć czas".
To moja Cher.
To bardzo ekscytujące.
- Mój menadżer i ja... - Koproducent.
Mamy tylko jedną wątpliwość.
Mów śmiało.
Jedną wątpliwość.
Chodzi o AI.
Podziękujcie Valerie.
Porozmawiamy później. Dzięki.
Co się stało?
Dlaczego wspomniałaś o AI?
Bo ty milczałeś.
To nie sexy!
Skończmy, co...
- W porządku? - Nie jesteś w Nowym Jorku.
Nie. Byłem w gabinecie.
Siadajcie.
Zakończyłem zooma...
Nie powinnam mówić o AI.
Ale martwię się brakiem scenarzystów.
Mamy scenarzystów.
Macie? Macie scenarzystów?
To małżeństwo, Josh i Mary Abrams.
Będą pisać razem z Allassist, naszą AI.
Mają kontrakt z NuNet. Pokochasz ich.
Więc są dobrzy.
Świetni.
I jest też kobieta, a serial jest o kobiecie.
Napisali Aport.
O kobietach w parku dla psów. Znają kobiety.
I psy.
Związek scenarzystów się zgadza?
Wszystko jest zgodne z umową.
Czyli dobijemy targu?
Niech się zastanowię.
- Jak szybko powiedzieć "tak"? Tak! - Świetnie.
Ale musimy być producentami wykonawczymi.
Zajmiemy się tym.
- Dobrze... - Czyli "tak"?
- Tak. - Boże.
Zanim pójdę.
O AI na razie wiedzą tylko nieliczni.
Jestem ciekaw skąd wiedziałaś?
Skąd wiedziałam?
Nie wiem.
Gdzieś słyszałam.
Rozumiem.
Ale w naszej branży AI ma złą sławę.
Tak.
Te sześć pierwszych odcinków to weryfikacja pomysłu.
Jeśli wypali, zaczniemy mówić o AI
i pewnie przedłużymy serial.
Ale na razie to sekret.
Sekret. Mądrze.
Nie to, że się martwię. AI jest niesamowita.
W końcu wybrała ciebie.
Wybrała mnie? Jestem w dobrych rękach.
- Myślisz? - Jasne.
Wspaniale.
Dziękuję, że przyszedłeś tu aż z gabinetu.
- To tuż obok. - Miło.
Dziękujemy!
Producenci wykonawczy! Wreszcie!
Wspaniale!
Tak.
Mogłeś powiedzieć, że mają scenarzystów.
Spotkalibyśmy się tydzień temu. A tak wyszłam na trudną.
Nie wiedziałem.
Skąd znasz sekret?
Sypiam z jednym z dyrektorów. Lewy górny róg.
- Nie pamiętam. - Zoom wciąż trwa?
Czas iść.
Wróciłam!
Wiem, namierzałem cię.
- Jak spotkanie? - Świetnie.
Mają scenarzystów, związek się zgadza.
Nie jestem zdrajczynią.
Też mam dobre wieści.
Znalazłeś roleksa! Więc go nie ukradli.
Ukradli. Szkoda, że nie mieliśmy tych kamer.
Jakie to wieści?
Przysłali kartę do Soho House.
Ściągnąłem apkę. Pójdźmy tam na kolację.
- Dzisiaj? - Tak.
Przecież już jesz.
Zacząłem jeść sałatę przed otwarciem poczty.
Odłożę do lodówki.
Już wymieszałeś z sosem.
Wezmę prysznic i się przebiorę.
Założę nowe okulary!
Modne towarzystwo.
Dość młode.
Młode czyli spoko.
Fajna atmosfera.
I ten widok.
Taki jak z naszego mieszkania.
Trochę inny. Od nas nie widać Century City.
Ten sam widok z opłatą członkowską.
Zjem jeszcze jednego.
Lubię krakersy z widokiem.
Pyszne są.
Wiem, że lubisz takie chlebki.
Były w Trader Joe’s w Brentwood.
Już ich nie kupujesz.
- Gdzie tu znajdę Trader Joe’s? - Wszędzie.
- Mamy miejsce na deser? - On ma. Ja mam serial.
Fajne okulary.
Dziękuję.
Poproszę ciasto czekoladowe. I rachunek.
Świetnie.
Miałaś rację co do większych oprawek.
Wiem.
Teraz takie są modne.
Nie.
Ja jestem modny.
- Sukinsyn. - Co się stało?
- To Greg. - Greg?
Z firmy.
Wiem, kto to.
Nie pasuje tu.
Nie możemy zostać.
Chciałeś ciasto.
Wychodzimy. Nie może mnie zobaczyć.
Nie zrobiłeś nic złego.
Zapakować na wynos?
- Nie. - Tak.
Powtórzę raz jeszcze.
Powiedziałeś w pracy żart, gdy było to nielegalne.
- To przeszłość. - Idziemy.
- Nie chcę tu być. - Czekaj.
- Wezmę żakiet. - Okej.
Val!
Valerie! Cześć.
To Sharon Case, kierowniczka obsady. Jest z Jane Fondą.
Chcesz poznać Jane?
Nie, chcę iść.
Nie chcę być niegrzeczna.
Zaraz wrócę.
- Sharon, skarbie. - Dobrze cię widzieć.
Znasz Jane Fondę?
- Cześć. - Valerie Cherish.
Miło cię poznać.
Skąd się znacie? Sharon dała ci rolę?
Razem chodzimy. Spacerujemy po okolicy.
Uwielbiam chodzić.
To moje ulubione ćwiczenie.
Przyszłam tu dziś z mężem.
Mieszkamy obok, w Sierra Towers.
Pięknie.
Mogę zrobić zdjęcie na sociale?
- Jasne. - Bez obaw.
Nie wrzucam nic politycznego.
Dlaczego nie?
Od czego zacząć?
Czuję się przytłoczona.
- Mogę? - Jasne.
Spójrzcie, kogo spotkałam. Panią Jane Fondę.
Głosujcie.
Zabawne.
Dziękuję.
- Miło cię poznać. - Miło cię poznać!
Val.
Jezu.
Boże!
- W porządku? - Poślizgnęłam się.
Nic mi nie jest.
To w moim stylu.
- Słyszałam o twoim serialu. - Już? To news z dzisiaj.
- To ekscytujące. - Nic w tym nadzwyczajnego.
- Będziesz producentką. - Tak.
Weź mnie pod uwagę.
- Uwielbiam sitcomy. - Jesteś najlepsza.
Tak.
Pamiętaj o mnie.
Miło byłoby wrócić do pracy.
Jesteś na szczycie listy.
Na pewno tym razem byłoby inaczej.
Mówiłaś, że Tom Selleck
nie był zainteresowany Pokojem z wynudzeniem.
Oddzwonił do mnie. Zgodziłby się.
Przepraszam.
Mój błąd.
Na pewno byłoby inaczej.
To mój mąż.
W porządku.
Krwawi ci kolano.
Musiałem gadać z Gregiem, bo chciałaś poznać Jane Fondę.
Co powiedział?
"Miło cię widzieć". Żałosne.
Żałosne?
Pewnie się ucieszył.
Przyjaźniliście się.
To dlaczego ze mną nie porozmawiał,
tylko zwolnił mnie przez e-mail?
Stałem tam,
a kelner wręczył mi resztki.
Greg spojrzał na mnie, jakby nie było mnie stać na marnowanie jedzenia.
Na pewno tak nie myślał.
- Wie, jaką dostałeś odprawę. - Czułem się upokorzony.
Wspomniałeś o Finansistach?
Nie, nie sprzedali tego.
Jeszcze nie.
Gdzie idziesz?
Do kuchni, zjeść to pieprzone ciasto.
I nie każ mi już nigdzie chodzić.
Bez obaw.
Patrzcie, co kupuję w Trader Joe’s.
To ulubione krakersy moje i mojego męża.
Przytniesz to.
Nie rozumiem.
To dla Trader Joe’s czy dla firmy od krakersów?
Potencjalnie dla obu.
Jasne.
- Wezmę więcej. - A ja irygator do nosa.
Pójdę do kasy.
Kolejny irygator?
Val?
Co?
Jane!
Dobrze cię widzieć!
Jane.
Pracujesz tu?
Nie, ukradłam koszulę
i skanuję rzeczy dla zabawy.
Tak, pracuję tu. To twoja zasługa.
Moja?
Gdy zostawiłam cię w Nowym Jorku...
Znalazłaś wszystko, co chciałaś?
Mamy o to pytać.
Zdecydowanie.
Było mi głupio, że wciąż wisiałam ci kasę.
Postanowiłam znaleźć prawdziwą pracę.
Miałam długi u wielu ludzi.
Kręciłam dokumenty
i błagałam, żeby inni przejmowali się tym, co ja.
Zagrożeniami ze strony technologii
i zmianami klimatycznymi, wpływającymi na zasoby wodne Nawahów.
Albo moim nowym rozdziałem.
Szkoda, że nic z tego nie wyszło.
Ale wciąż masz kamerówki.
Są do niczego.
A potem te pożary i całe to szaleństwo.
Myślałam o was.
Prawie musieliśmy się ewakuować.
Także tak... Twój dom przetrwał?
Cały kanion spłonął, bo nie daliśmy łapówki straży.
Wywiozłam konie do Montany i przeniosłam się do tego Trader Joe’s.
Mam mieszkanie niedaleko.
- Chodzę do pracy pieszo. - Robisz kroki.
I znalazłam dziewczynę w tym samym budynku.
Wszystko w jednym miejscu.
Cieszę się.
Moje życie jest prostsze.
- Masz torby? - Mam.
Ale ich nie przyniosłam, muszę kupić.
Nie musisz.
Serio?
Dziękuję. To miłe.
Co u ciebie?
Gram w nowym serialu.
W sitcomie!
To 103,61.
Cieszę się.
Pewnie odniesiesz sukces.
Tego chcą ludzie.
Czegoś lekkiego, nic o czym nie chcą wiedzieć.
Smak z dzieciństwa, nic nowego.
Ten jest dość nowatorski.
Nie jest jak dawne sitcomy?
Nie.
Napisze go AI.
Nikomu nie mów, bo to sekret.
Z przyjemnością donoszę, że scenariusz jest dobry.
Zabawny.
AI jest zabawna?
Po pierwsze, to sekret.
I tak, dwukrotnie zaśmiałam się w głos.
Znalazłam też literówki,
to oznacza scenarzystów!
Co wy na to?
To tytuł serialu.
I powiedzonko mojej postaci, Beth. "Co wy na to?"
Prowadzi B&B w Nowej Anglii
z pomocą swojego siostrzeńca.
Beth i Bo – B&B. Fajnie, co?
Co wy na to?
To dobry motyw.
Można to mówić na różne sposoby.
"Co wy na to?"
"Co wy na to!"
Świetny.
Jest Billy.
Znowu w spódnicy.
Nie oceniam, dobrze wygląda.
Nie gorąco ci?
Gorąco, ale warto.
Jane, fajnie, że to robisz.
Pomyślimy, kto ci zapłaci. Tędy.
Gotowa na pierwsze spotkanie, producentko?
Owszem.
Fajnie mieć miejsce przy stole dla dorosłych.
Zamówiłem nam czapki.
Włóżmy je dla śmiechu.
Nie. Kiepski żart.
"Producent"? Nie.
Nie chcę, żeby myśleli, że zamierzam się tu rządzić.
- Dobra. - Ale niech Patience zrobi nam zdjęcie.
Okej.
Stań tutaj.
Szybka fotka.
Nieźle.
- To scenarzyści. - To oni?
Boże. Kiepskie pierwsze wrażenie.
Patrz!
Billy Stanton, producent wykonawczy. Zrobię zdjęcie.
Ostrożnie.
Moja torebka.
Dziękuję.
Jestem wdzięczna, że znowu pracuję.
Wróżka mi to przepowiedziała.
Przywitam się ze scenarzystami.
Idź. Wyślę ci linki.
Mary. Josh.
Valerie Cherish.
Uroczy pies.
Pierwszy odcinek jest wspaniały.
Śmiałam się w głos, dwukrotnie.
Wspaniały świat.
Pomysł nie jest nasz.
Okej.
Co to za kamery?
I jeśli wszyscy wiedzą o AI, po co podpisaliśmy NDA?
Oni też podpisali.
Cieszymy się na tę współpracę.
Gdy napisaliśmy odcinek Aportu,
w którym Delia, grana przez Judith Light,
po uśpieniu ukochanego cockatoo
wraca do pustego domu,
byłem zaskoczony
reakcją kobiet w pewnym wieku, które poczuły się zauważone.
Może po raz pierwszy.
Jestem zaszczycony, że mam możliwość
być głosem kolejnej żywotnej kobiety w pewnym wieku,
takiej jak ty,
którą pokocha Internet.
Które żarty?
Zaśmiałaś się dwukrotnie?
Mówisz jak prawdziwy scenarzysta.
Ulżyło mi.
Znalazłam kilka literówek.
- Nie powinno ich być. - Przyniosę tekst.
- Dopisałeś żarty? - Tylko parę.
Ucz ją dalej.
Jestem.
Dobrze. Zaraz znajdę. Psia kostka.
Tylko bez psich wtrętów.
Okej. Powstrzymam się.
Tutaj.
"Z nią to będzie Babsko and Breakfast".
To nie my, to Al.
Al? Trzeci scenarzysta?
Tak nazywamy AI.
Zdrobnienie od Allassist.
Kto ma na to czas?
Fajnie.
Al od Allassist.
Sprytnie. Dobra przykrywka.
Trzeci scenarzysta o imieniu Al.
Nigdy nie przychodzi na plan, to prawdopodobne.
Scenarzyści bywają dziwni. Nie wy.
Możemy powiedzieć:
"Poprośmy Ala o żart".
Przy obsadzie i ekipie.
- Też jesteś scenarzystką? - Próbuję tylko pomóc.
- Za dużo tego gadania. - Zgadzam się.
Dobrze, że reżyseruje Jimmy Burrows.
Mówi tyle, ile trzeba.
Zrezygnował.
Zrezygnował?
- Kiedy? - Jego agent do mnie napisał.
Znam Jimmy’ego osobiście.
Kręcił mój ostatni sitcom.
Agenci zawsze odmawiają.
Gdyby decydował agent, Jimmy nie nakręciłby Zdrówka,
ani Willa i Grace, ani Frasiera...
Musimy iść, mamy dzieci.
Zacznijmy.
Co to znaczy, że mają dzieci?
Tak?
Valerie Cherish do Jimmy’ego. Dzwoniłam.
Chwileczkę.
- Co powiedział? - Nie rozmawiałam z nim.
Zostawiłam gosposi wiadomość, że jestem w drodze.
Proszę wejść. Jest przy basenie.
Dziękuję.
Przy basenie.
Zostań tutaj.
Nie. Jane.
Zostań.
Powiedziałam: "Valerie Cherish do Jimmy’ego",
nie "Valerie Cherish i jej kamery".
Jest przy basenie, może pływa nago?
Nie dał nam pozwolenia.
Zamyka się! Zostań po drugiej stronie.
Bo wezwą ochronę.
Kluczyki, w razie gdybyś musiała przestawić auto.
Posmarowani filtrem?
Jimmy?
Cześć, Val.
To złe buty na włamanie.
Jeśli przedziurawisz przewód zraszacza, nie znam cię.
No proszę. Król świata!
Król na wynajmie.
Dom wciąż nieskończony. Trzy lata!
Wynajmujesz to?
Dom i dzieci.
Jestem Valerie Cherish.
Siadaj.
A uścisk?
Lemoniady? Wody?
Nie chcę robić kłopotu.
Przyjechałaś aż tutaj,
zasługujesz na więcej niż "Nie, dziękuję".
To nie tak daleko.
Musiałam sprawdzić, czy to "nie" od agenta
i jeszcze tego nie czytałeś...
Czytałem, bo ty grasz główną rolę.
Byłaś świetna w serialu Pauliego G.
Zaskoczyłaś mnie.
Dziękuję.
To był komediodramat, one są proste.
- To komedia, potrzebuje Jimmy’ego. - Nie ta.
To dobra rola.
Połączenie Newhart i Hotelu Zacisze, ale z kobietą.
Będziesz świetna.
Zrobiłem milion takich.
Nie ma w niej nic nowego.
Brama się otwiera.
Szybko, idzie.
To ona, już.
O rany.
Nic jej nie jest.
Nawet się nie pobrudziła.
Co zrobiłaś, że się zgodził?
Pogadałam z nim.
Powiedziałam mu, jakie to dla mnie ważne.
- Powiedziałaś, że to AI? - Tak.
Ale to sekret.
Dlaczego ludzie nie mogą wiedzieć?
Zła sława.
Wszyscy się martwią AI.
Ja chcę zobaczyć, co potrafi.
Skręć w lewo.
Każe ci skręcić.
Nie szkodzi.
Ostatnio jej nie posłuchałam i oszczędziłam pięć minut.
Skręć w prawo.
- Chce, żebyś skręciła. - Wiem. Myli się.
Spokojnie.
Skręć w prawo.
Nie skręcisz?
Wiem, gdzie skręcić. Nie tutaj i nie teraz.
Skręć w prawo.
Skręć teraz w prawo.
Skręć w prawo.
Skręć w lewo.
Skręć w prawo.
Tekst polski: Marta Piasecka Iyuno