999, co się wydarzyło?
911, czekam na zgłoszenie.
Nikt już nie zna prawdy.
Nie nastał koniec świata, ale…
Sieć elektryczna padła.
Pieniądz stracił wartość.
Miasta płoną.
Żniwa zarazy i pandemii.
Morderczy upał.
Zapasy wody się kończą.
Dlaczego ich katujecie?
Jesteśmy o krok od zdziczenia.
Ludzie sparszywieli, jedni zastraszają drugich.
FURIOSA: SAGA MAD MAX
Gangi opanowują kraj jak szarańcza.
Gleba jest jałowa.
- Mamy w kościach truciznę. - Żyjemy o połowę krócej.
Obserwujemy upadek ludzkości.
Jak stawić czoło przeciwnościom?
1. BIEGUN NIEDOSTĘPNOŚCI
To będzie dla mnie.
Dla ciebie zerwę to.
Wracajmy.
Za daleko poszłyśmy.
Furiosa!
Padlinożerca.
Nie tak głośno.
Widziałeś kiedy tyle mięsa?
Nie ruszaj się.
Mięcho.
Walkiria, bądź niewidzialna. Siedź nieruchomo, dopóki nie wrócę.
Bądź niewidzialna.
Uważaj. Uwaga na łeb.
Biorę kręgosłup.
Tutaj tnij.
Słyszysz?
Wsiadaj!
Furiosa! Porwali Furiosę!
Jadę z tobą.
Nie. Potrzebują cię.
Żaden świadek nie może przeżyć.
Żaden.
Niech gwiazdy ci świecą.
Snajperzy. Snajperzy walą.
Jeden biker.
Uwaliła nas.
Przegryzła przewód.
W co ty lecisz?
Oddawaj. Daj to.
To Gromoto.
Nasz Gromoto.
- Miałeś go uszkodzić. - Uszkodziłem.
Kto chce nas dorwać?
Kto to? Twój tatuś?
To twój ojciec?
Olać ją. O nią mu chodzi.
I co powiemy Dementusowi?
Pokażemy koninę.
To nie dowód. Co innego ona. Zobaczy ją i spyta:
„Gdzie ją znaleźliście?” I wtedy zapunktujemy.
I już nikt nas nie będzie wyszmacał.
Nie będą nas wyszmacać.
Ścierwo jedno.
Uda się. Dowieziemy.
Wieści dla Dementusa. Dementusie!
Co wieziesz, Paluch? Sam ją dorwałeś?
Gadam tylko z Dementusem.
Nie. Łapy precz.
Rozwiąż ją.
Ja ją znalazłem. Jest moja.
Wara.
Silna. Perełka.
- Moja. - Skąd taka?
- Oddawaj. - Skąd?
- Gdzie ją znalazłeś? - Oddawaj.
Przekaż mi ją. Zabiorę ją do niego.
Ona jest z terenów obfitości.
Co ty chrzanisz?
Z terenów obfitości! Mają tam wszystko!
Gdzie?
Gadam tylko z Dementusem.
Skąd jesteś?
Skąd pochodzisz?
Gdzie ją znalazłeś?
Para z ust. Ucho Dementusa. Para z ust. Dementus.
Ładnie.
Oryginalny Lucky Seven produkcji JRL Cycles
napędzany siedmiocylindrowym lotniczym silnikiem gwiazdowym
o pojemności 2800 cm3.
110 koni, 215 niutonometrów momentu.
Dementusie.
Dementusie. Patrz, co znalazłem.
Kogo my tu mamy?
Jak ci na imię?
Jak cię zwą?
Pochodzi z terenów obfitości.
Mogę?
Zdrowa i odżywiona długowieczna. Ideał.
Skąd jesteś, dziecko?
Powiedz przyjacielowi.
U nich jest wszystko.
Skąd wiesz?
Ten z Roobilly mówił.
Widział na własne oczy.
I gdzie on jest?
Niech Paluch sam powie.
Przywlec go.
To miejsce, strony tej znajdy, żyć nie umierać, tak?
Wszystko tam jest. Woda, żarcie, co się chce.
Opowiadaj.
Chłop się dusi.
Weźcie go odwróćcie.
Obracamy.
I gra gitara.
Rysuj mapę.
Chociaż strzałkę. Rysuj!
Wskazuj.
Ciężki masz dzień, co? Paskudny.
Pewnie ledwo zipiesz.
Mam tylko jedną prośbę – odpocznij.
Nie każę ci nic mówić. Nie wymuszę nawet słowa, obiecuję.
Odpocznij.
A jutro odwiozę cię do domu.
Wrócę po waszych śladach i znajdę twój dom.
Weźcie ją, nakarmcie, umyjcie. Dajcie najświeższej wody pitnej.
Wy dwaj.
Pilnujcie jej, brońcie.
Zwyrole mają się do niej nie zbliżać.
Co tam masz?
Snapper.
Mama!
Zlituj się. Też jestem matką.
Nic nie powiem, ani słowa.
Stać! Zatrzymać ją!
Strzelaj!
Nie moja wina.
Już dobrze.
Krew ci leci.
Też to słyszysz? Chodź, szybko.
Jak nas wytropili?
Wjedź jak najwyżej. Ukryj się dobrze.
Po dobie wracaj do domu.
Mamo…
Nawiguj na słońce i gwiazdy. Wiatr zatrze twoje ślady.
Nie zostawię cię.
Jesteś Vuvalini i zrobisz, co każę.
Czego byś nie musiała robić, ile by to nie trwało,
obiecaj, że znajdziesz drogę do domu.
Zasadź to.
Chroń Zieleniec.
To jedno dla mnie zrób. Obiecaj mi.
Niech gwiazdy ci świecą.
Naokoło! Jedź od drugiej!
Znajdźcie inną drogę.
Mamo!
- Gadaj! - To twoja matka. Wspaniale.
Gdzie macie obóz?
Gadaj!
Mamo!
Powiedz, skąd jesteście, to przestaniemy.
Furiosa!
Wskaż tylko kierunek.
Wskaż kierunek i już odwożę cię do domu.
Nie, nie. Nie odwracaj się.
Nie wolno się odwracać.
Miałaś wybór.
Historyk, Wiedzo-Burgera, poproszę.
O łzach.
Ludzkie łzy.
Produkuje je gruczoł łzowy, zawierają oleje,
sól, białka i hormony stresu.
Łzy szczęścia i smutku różnią się składem chemicznym.
Tak. Te smutku są bardziej…
pikantne, kwaskowe.
2. NAUKI Z ŻYCIA NA JAŁOWIŹNIE
Po co ode mnie wialiście?
Teraz twoi ludzie powalczą o to, który cię wykończy.
Ja bym was przygarnął. Każdego z was. Otoczył opieką.
Zrobił z was członków wielkiej hordy.
A tak mamy problem.
Mam was tu 20 chłopa, a motorków pięć.
Jak tu wybrać?
Kto ma ten szwung, dwa jaja, cohones, żeby jeździć z Dementusem?
Pokażecie, z czego was lepili.
Tak?
Bo dziś do tańca gra nam Darwin.
Dziś bawimy się w Krewką Rozgwiazdę.
Gotowi? Bojowi? Walczyć!
Nie patrz, jeśli nie chcesz.
Może lepiej zamknij oczy.
Możesz też potrzymać pluszaka.
Tuliły go moje dzieciaczki.
Zaopiekuj się nim.
Pani i panowie, włączać silniki.
Jaszczurka i ludzka krwawa kiszka.
Umiesz pisać?
Nauczę cię. Popracujemy nad pamięcią. Mogłabyś zostać Historykiem.
Pokaż, że jesteś niezastąpiona. Dementus o ciebie zadba.
Astronawigacja.
Oznaczanie własnej pozycji na podstawie położenia gwiazd
i innych ciał niebieskich.
Czerwień!
Zżera nas ciekawość?
Rzućmy okiem.
Ja już w „Halvali”?
Jestem w Valhalli?
A co to?
Pałac poległych w chwale. Raj zmarłych bohaterów.
Wieczny szacun. Szukamy terenów obfitości.
Co znaczy „obfitość”?
Obfitość. Urodzajność.
Tam, gdzie są pokaźne ilości dóbr.
„Zakaźne ilości”?
Dużo rzeczy. Dużo dobrego.
To w Cytadeli.
Jakiej deli?
Urodziłem się w niej. Wszystko tam mają.
Hektolitry świeżej wody.
I zieleniny.
Góry plonów, warzyw, no i wodę.
I którędy do tej Cytadeli?
Tędy, może.
Co to?
Naniebna jucha. Wezwała was do mnie.
Drżyjcie przed potęgą Dementusa.
Oto Czerwony Dementus
i jego Kongres Unicestwienia.
Jest gotów was zaatakować.
Wsłuchajcie się uważnie w jego słowa.
Zebrani.
Wszyscy, którzy stoicie na straży tej imponującej Cytadeli,
macie wyjście.
Naprawdę korzystne wyjście.
Wydajcie przywódców.
Tych, którzy tu rządzą żelazną ręką.
Sprowadźcie ich i zrzućcie ze skał.
Zróbcie to, a unikniecie dalszego cierpienia i smutku.
Wykorzystują was. Zniewalają.
Przelewają wasz pot i krew,
nie dając nic w zamian.
Posłuchajcie prawdy.
Ważniaki rządzą, bo chcecie za nimi podążać.
A władzę macie wy.
Macie wolny wybór. Dołączcie do mnie.
Weźcie ze sobą ból i troski. Wszystkiego dam razy dwa.
Żywność i woda dla wszystkich, w dowolnej ilości.
Podzielimy się bogactwem.
Wspólnie będziemy rządzić w blasku chwały nowej Jałowizny.
Przystojniaki.
Boję się o was, skarbeńki. Naprawdę.
Bo Jilly wam wsadzi łapy we flaki,
zgniecie na papę i was napasie.
A to i tak nic przy tym, co Pan Norton
wymarzył sobie jako karę.
Bo Pan Norton nienawidzi ważniaków.
- I jeszcze Pan Harley. - Dobry!
Pan Davidson, Rizzdale Pell
i tysiąc innych popaprańców chętnych was dorwać.
I ja ich od tego nie odwiodę.
Nieśmiertelny ma prośbę.
Popatrz na zebranych tu wojowników i wskaż jednego.
Niby dlaczego?
Żeby przejść do dalszych negocjacji, dokonaj wyboru. Tak jak stoją.
Wskaż Trepa Wojny. Jednego.
A jak się nie zgodzę i nie wskażę?
Nigdy nie poznasz prawdy.
Mój Pachoł go wskaże.
Tak!
Dobra.
Nie. Ten z prawej.
Czekają na ciebie.
Ceńcie mnie!
Cenimy!
Jest wśród nas 972 oddanych wojowników.
Każdy z nich, wskazany, zrobi to samo.
Upamiętni się śmiercią za Nieśmiertelnego Joego.
- Zwyczajni z was durnie. - Chyba ty!
Bo tylko durnie by nas najeżdżali.
Jestem Mosznus.
A ja Ryjus.
Synowie Nieśmiertelnego Joego.
I zaraz was zabijemy.
Trzymam.
Jak robi się kocioł, zmieniamy plan.
Jesteś taka jak ja.
Jedzie.
Twardzielka.
Mięciutka z ciebie psina.
Krążownik. Zapakowany.
Z Cytadeli jak nic. Widać znak Nieśmiertelnego.
OKTANIA DRUGA FORTECA JAŁOWIZNY
Żarcie i woda za benzynę.
Lepsze niż ochłapy.
To jest nam pisane.
Wypłynęliśmy na ocean możliwości.
Patrz.
Niech żyje Dementus!
Dementus!
Zapasy wachy, będzie na kwartał.
Tak wygląda świetny dzień.
A zaraz będzie jeszcze lepszy.
Ty tam. Ściągaj kask i łachy.
Rozkazy wydaje mi Oktoszef.
Co?
Rób, co każe.
Kwestionuje moje zwierzchnictwo.
Wystarczy.
Wysmaruj się tym.
Tak jest.
Więcej.
Dobrze?
Cacy.
Wyznacz dziesięciu swoich. Najlepiej łyse pały.
Dręczyciele.
Nie wierć się.
Kto chce zostać Trepem Wojny?
Czego?
Cysterna wraca. Chyba ktoś ich napadł.
Otwieramy bramę?
Nie. Coś tu śmierdzi.
Muszę zwolnić.
Nie. Przyśpiesz. Przyśpieszaj.
Nie otworzą bramy.
Nie łyknęli tego.
Strzelać do nich.
Co?
Ma być wiarygodnie.
Co powiedział?
Że ma być wiarygodnie.
Co wy?
Nie.
Gnida z ciebie, Dementus. Gnida!
Otwieraj bramę.
Otworzyć bramę!
Otwieraj.
Cofnąć się.
Odejdź.
Dajcie to Nieśmiertelnemu.
Łap.
Dementus chce pogadać.
Jesteś pewien?
Tak. Każ go wpuścić.
Przeszukać, zabrać broń.
Posłuchamy, czego chce.
I zaraz go odwalimy.
Spokój.
Spokojnie.
Czerwony Dementus podziwia wasz styl życia
i dziękuję za chęć do negocjacji.
Jak nie wrócimy do zachodu słońca, Oktania wyleci w powietrze.
Tylko to ją ocali.
Dodam, że 6-cyfrowy kod znajduje się tylko w mózgu Dementusa.
Liczy razy dwa. Wszystko chce razy dwa.
Cały zbiornik wody za pół zbiornika wachy.
Wykluczone. Nie wchodzi w grę.
To zapakuję mu kolec w łeb.
Mleko Matki razy dwa i wasze plony.
Kartofle też.
Papkę z larw i kleik z karaluchów.
Chłopaki wchrzaniają białko na potęgę.
Proszę cię. Zgódź się na wszystko.
Jałowizna tego nie wytrzyma. Policz sobie.
Proszę cię, Nieśmiertelny. Mój bracie.
Namyślaj się.
Dłużej nie wytrzymam.
Wystawiaj Ryjusa, tata.
Wycisnę z niego kod.
Masz, trzymaj.
Idioto.
Zapomniałem kod.
Czekaj.
Zaraz!
Jest, pamiętam. Wrócił. Dobra.
Te pieszczoty sformatowały mi głowę.
Więcej mi tak nie róbcie. Mam delikatny mózg.
Kto to?
To… moja córcia, Tycia D.
Tycia Demencja.
W ogóle niepodobna.
Ma najlepsze cechy matki
i żadnej mojej niedoskonałości.
Gdzie teraz jest matka?
Wspaniała kobieta. Waleczna, inteligentna.
Zginęła tragicznie, chroniąc córę przed hordą łotrów.
Blada jak ściana.
Sam jesteś blady. To ideał.
Nie to, co te genetyczne ułomy, twoi synowie.
Jest bledsza, bo biorę jej krew do krwawej kiszki dla wodza.
A ty to kto?
Organiczny Mechanik. Leczę ciało, leczę duszę.
Pozory mylą, ona jest długowieczna.
Nietknięta przez ludzi ani choroby.
Chciałabyś zostać w Cytadeli?
Gdybyś została i wyrosła na silną, zdrową kobietę,
wziąłbym cię na jedną z żon.
Won, to moja córka.
Ślub złączy rodziny panujące. Zwiąże wasze dynastie.
Chronię ją od dnia narodzin.
Od skwaru, wiatru, natarczywych spojrzeń.
Nie.
Połączą was więzy krwi.
Nie! Nie sprzedam, jest moja.
Co ty na to, dziecko?
Milczy od tragicznej śmierci matki.
Strasznie przeżywa.
Jest twoim ojcem?
Nie.
Zamordował mi matkę.
Prawda, to prawda.
I dzięki temu jest twarda.
Jak skała, której nie skruszą przeciwności losu.
Ja dla niej to zrobiłem. Dla niej.
Zwiększę litraż wysyłanej wody. Ale o 30%.
Ilość jedzenia o 25%. I tylko ziemniaków.
Dostawy wysyłam co dziesięć dni
pod warunkiem, że moje Krążowniki wracają
z wysokooktanową benzyną.
Stoi.
I biorę tę dziewczynkę, która nie jest twoją córką.
A także jego.
Inaczej będzie wojna.
Ty bądź fair, ja będę fair.
Od teraz bronię Oktanii przed złem.
Stanie się równie niedostępna jak ta Cytadela.
Stabilny świat zrodzony z chaosu.
Twoje. Moje. Nasze.
Niniejszym od dziś znany będę jako Wielki Dementus.
Ukochany władca Motolandu.
Lord Strażnik Oktanii.
Się żegnamy, odjeżdżamy. Zanim Oktania zrobi bum.
Co za dzień. Co za transakcja. Co za dzień.
Przepięknie rozegrane, szefie.
Maestro Dementus!
Nie bój się. Nic ci nie będzie.
Właśnie tak.
Wydaj to piękne maleństwo na świat.
Przyj. Już wychodzi.
Widać główkę.
Zuch dziewczyna.
Tak. Pięknie współpracujesz.
Przyj ostatni raz.
Jeszcze raz.
Bardzo dobrze.
Chłopczyk? Czy to chłopczyk?
Coś pomiędzy.
Przykro mi, szefie.
Dam ci długowiecznego! Wiem, że dam radę.
Trzy skuchy, odpadasz.
Ryjus.
Dajcie mi zostać.
Nie dołuj się, śliczna.
Będziesz w topce sekcji dojnej.
Co to?
Ryjus. Zgubiłeś coś?
Rozglądam się. Tak tylko patrzę.
Na co?
Na nic.
Nie. Nie kłam. Kombinujesz. Co jest?
Nic.
To po co żeś przylazł?
Zdawało mi się, że ktoś biegł. Uciekał.
Ale to zwykłe zwidy. Wkurzające zwidy.
Hamulec!
Dźwigowy. Łańcuch dynda. Zabezpiecz.
Zajmij się łychą. Będzie potrzebna.
Złaź do niego.
Nie. Musi ktoś mały.
Ty!
Rusz się.
Nie. On.
Masz nerwy ze stali, chłopaku.
Hamulcowy.
Jesteś nowym dźwigowym.
3. PASAŻERKA NA GAPĘ
Zbiórka.
Ruchy, muchy.
Witamy w pałacu petrolheadów.
Zrobimy sobie coś potężnego. Z tych tu gratów.
Z tych wszystkich części.
Dwie wielkie V8, podwozie pancerne.
2857 różnych części.
I złożymy je w całość.
Zbudujemy coś pięknego.
I zrobimy to dla kogo?
- Dla Joego. - Kogo?
Tego, co pomoże odrodzić się z popiołów.
Gotowi zostać Czarnorękimi?
Nie śmierci.
Ty?
Nie śmierci.
A ty?
Wypowiedz imię.
On nie gada. To niemowa.
Gdzie ja cię widziałem?
To nasz dźwigowy. Za trzech zasuwa.
Cherlak.
Robota czeka.
Złożymy sobie Krążownik.
Najlepszą furę na Jałowiźnie.
Większą, mocniejszą, szybszą!
Nie śmierci!
Skręcimy ustrojstwo zabezpieczające tył.
Zwie się ono Kołowrotowcem.
To Pretorianin Jack?
Wieczny farciarz.
Przejechał Drogę Gniewu setki razy.
I za każdym wracał z kompletem fantów.
Pre Jack.
Co porabiasz?
Co się wstydzisz? To tylko szczyny.
I mieli rację, ci stuknięci bracia. Mocarna maszyna.
Większa, szybsza, mocniejsza. Trwalsza.
Nadjeżdża.
Na moje to są Dręczyciele.
Dręczyciele. Jeżdżą z Dementusem.
Już nie. Zmienili stronę.
Kontakt.
Kontakt z przodu.
Wy, ruszać!
Kontakt z prawej. I z lewej.
Kusze, Trepy.
Ładuj.
Za tobą!
Teraz!
Flankują.
- Atakuj. - Bierz następną.
Więcej!
Obedrzeć ze skóry!
Objedź ich.
Ceńcie mnie!
Dwójka wysiadła.
Nikt nie chroni góry. Przerzuć ludzi.
Załatw krótki wąż i obejmy.
Krótki wąż. Obejmy.
Tak!
Czarnoręki.
Z przodu.
Mogę przetestować Kołowrót?
- Co? - Kołowrotowiec.
Jeszcze nie.
Pilnuj lewej. Flankują.
Z prawej. Obserwuj.
Zbierają się.
Czarnoręki.
Czarnoręki. Żyjesz tam?
Trzymaj się.
Pre Jack!
Zaszczaniec. Chłodnica się zesrała.
Tak jest. Już idę.
Pij, maszyno. Łykaj szczyny.
Śmiało!
Pre Jack.
Ceńcie mnie!
Nie!
Kołowrotowiec. Uruchom go!
Teraz?
Teraz!
Zjedź tu gdzieś.
Zjedziesz i wysiądziesz.
Stój!
Dokąd się niby wybierasz?
Jak chcesz dać nogę z Cytadeli,
wierz mi, na Farmie Kul jest o wiele gorzej.
W grę wchodzi tylko Oktania. A tę przejął Dementus.
Głąb, który nie ogarnia własnych gangów.
I to tyle. Nie ma dokąd uciec.
Jesteś na Jałowiźnie.
Twój wymarzony azyl nie istnieje.
Mam kijowy dzień.
Straciłem konwój. Załogę.
Będę kleił skład od zera.
I tak sobie myślę, że warto by zacząć od ciebie.
Oko masz świetne. Widzisz, co się święci, nie panikujesz.
Nieokrzesana jesteś, ale tę dzikość da się przekuć w coś przydatnego.
Poświęć mi czas,
nauczę cię wszystkiego, co wiem o Wojnie Szos.
I jeśli wspólna walka cię nie wykończy,
odejdziesz, gotowa na wszystko, dokąd będziesz chciała.
Bez zbędnych pytań.
Weź sobie. Przyda ci się.
4. POWRÓT DO DOMU
Niech gwiazdy ci świecą.
Ty i ja, Tycia D.
FARMA KUL TRZECIA FORTECA JAŁOWIZNY
Dwie… cztery… sześć… osiem…
Już. Zbiornik pusty.
Zgadza się. Co do kropli Mleka Matki.
- Dobrze. - Nie, właśnie nie.
Ten kałojad Dementus, robi w Oktanii syf-malarię.
I wini nas, nie siebie.
Przekaż Nieśmiertelnemu, że trzeba zwołać naradę.
Wojenną.
Inaczej ockniemy się z jajami w imadle.
Tu masz tę zamówioną pukawkę.
Gromowłócznie. Amunicja wrzucona.
Dla ciebie.
Na dalszą drogę.
Zrobiłaś swoje.
Możesz odejść.
Jedzenie, wodę, furę. Co tylko ci trzeba.
Wszystko pomogę skompletować.
Tylko daj mi kilka dni.
Poprowadzimy was.
Ruchy! Szybciej!
Cofnąć się. Wypad.
Nie podchodzić!
Do tyłu! Cofnąć się.
Obywatele Oktanii.
Chcę tego, co wy. Napełnić brzuch
i przyjąć garść kul za zbiornik wachy.
Musimy wyprostować sprawę.
I dziś się nią zajmiemy.
Ty tu rządzisz?
Coś chcesz, to do mnie.
Chcę.
Mam wiadomość dla Nieśmiertelnego.
Zjeżdżamy po równi pochyłej.
Nie nadążamy z produkcją.
Wszyscy ględzą, że robi się ich w konia i roluje.
Wszyscy ględzą, że to moja wina. Winni są wszyscy.
Ma się odbyć narada przywódców.
Ja, on, Ludożerca, ten idiota, Farmer Kul.
W samo południe w Cytadeli. Za trzy dni.
Jasne.
Radzę jechać.
Nie odjedziemy bez zbiorników pełnych wachy.
Jedźcie już.
Chcecie się wydostać? Za mną.
W samo południe, w Cytadeli. Za trzy dni od dziś.
Punktualnie.
Daliście mu cysternę wody, 2000 pompek Mleka Matki
i wracacie z niczym.
Bez choćby kropli etyliny.
Okradł nas. On nas okrada.
Zabijmy go. Od razu.
Było ubić już dawno. Było go zmiażdżyć.
Ojcze, pożycz Krążownik.
Załaduj cały arsenał, jaki został,
to zdmuchnę go z powierzchni ziemi.
A jak nie zdążymy i wysadzi Oktanię?
Odbudujemy ją.
To zajmie dziesiątki lat, matole.
Zbudujemy ją od zera. Dałeś się zmanipulować.
Wystraszył cię, udając świra.
Zrobimy tak.
Zaoszczędzimy każdą kroplę benzyny.
Wyłączyć pojazdy, generatory.
Pompy wody, w tym Wodne Syfony Wielkiej Czwórki.
Idź.
O świcie jedźcie na Farmę Kul, ale z pustymi zbiornikami.
Tam weźcie całą broń, jaka się zmieści.
Bierzecie każdy pocisk, całą broń palną, każdy kaliber i typ.
A twoja piechota ma czekać, by je przejąć.
Dobrze.
Wyjdźmy na wieżę. Nadamy sygnał.
Piekło i szatanie! Odbijamy Oktanię.
Walmy! Walmy, zanim nas przejrzy.
Jak go powstrzymamy przed wysadzeniem Oktanii?
To miejsce, do którego prowadzi mapa tajemnic.
Gdzie ono jest?
Matka z ojcem służyli w wojsku.
Nawet po apokalipsie chcieli walczyć w imię lepszej sprawy.
Ich walka nic nie zmieniła.
Pomogę ci odnaleźć to miejsce.
Gdziekolwiek ono może być.
Chodź ze mną.
Gotowy?
Dajcie motocykle.
Załadujcie na pakę Pościgowego i zepnijcie pasami.
Jak skończycie,
zapakujcie żywność, wachę i wodę.
Ile uniesiecie.
Na co to? Na zwiad jedziesz?
Możliwe.
Co z nami?
Pojedziecie cysterną.
A ja?
Awansowałeś. Obstawiasz tył.
- Krążownika? - Pewnie.
Co to za roszady?
Jakiś problem?
Poprowadzisz V8.
Jeżdżę Krążownikiem.
Nie dzisiaj. Poprowadzisz Pościgowy.
- A ja to pies? - Ty ze mną.
- W szoferce? - Tak.
Po załadowaniu broni i materiałów, dam ci poprowadzić.
Do domu? Do Cytadeli?
A jak.
Wskakuj.
Chcesz zobaczyć, jak to idzie?
Dołącz drugi silnik.
Wszyscy martwi?
Nie wiem.
Snajperzy!
Drugi strzelec. Za bramą.
Pomiędzy zbiornikami.
Nie widzę go.
Za tobą.
Nie spudłuj.
Gdzie oni? Widzi któryś?
Na grani, na lewo od bramy.
Daj no to.
Ładuj pocisk. Spręż się.
Chodź tu.
Jack!
Okej? To w drogę.
Teraz na wschód, trzy dni jazdy.
Do pokonania jest skarpa, solnisko,
dalej na moto, przez wydmy do celu.
Aż do celu.
Kopara. Użyjmy kopary.
Nie ma czasu.
Wypad.
Depnij!
Halo?
Ta jeszcze dycha.
Dobrze.
Prostuj się.
Uwal się, na ziemię.
Widzieliście?
Jak oni o siebie walczyli, ta dwuosobowa armia?
I dokąd tak gnali pełni nadziei?
Jej nie ma!
Ani dla nich, ani dla was. Na pewno nie dla mnie.
Wreszcie zdobyłem Farmę Kul, a ci dwoje ją zniszczyli.
Miałem Oktanię, Farmę. Zaraz bym sparaliżował Cytadelę.
- Mój Jack. - Zawładnął Jałowizną!
W końcu na Jałowiźnie
wszystkim żyłoby się lepiej.
- Jack. - Nie!
Wstawać.
Wy dwoje. Serce mi przez was pęka.
Rozdzieracie mi serce. I to nie jest fair.
Budzicie we mnie Mrocznego Dementusa.
A Mroczny Dementus nie może być miękki.
Taką cenę płaci przywódca.
Płacimy ją wszyscy, żeby przeżyć na Jałowiźnie.
Nie wolno być miękkim.
I należy wymierzać kary.
Sprawiedliwość i kary.
Ma chwilę popatrzeć. Podwieś ją.
Idziesz, idziesz.
Biegiem.
Nie, stary, za drugą rękę.
Co? Wyszedłeś z wprawy.
Ja podwieszę.
Podnoś się, wieprzu. Wstawaj.
Bierzcie.
Pachoł.
Dość.
Nudzi mnie to.
Wyluzujmy i wracajmy do domu.
Bez obaw.
Kładź się i śpij. Rzucę ci coś wygodnego.
Zostań!
Zaznasz spokoju.
To ja, Pretorianka Furiosa.
To ja, Pretorianka Furiosa!
Co ci się stało?
Wciągaj.
Widać go?
Nie.
Ale w Oktanii coś się dzieje.
Chyba ją wysadził.
Chrzanisz.
Se zobacz.
Nie pofatygował się na spotkanie, a teraz to.
Podpucha.
Niczego by nie zyskał.
Niepotrzebnie czekaliśmy.
Na co jeszcze czekamy? Jedźmy do Oktanii.
Tam go nie ma.
Gdzie Pretorianin Jack?
Gdzie nasz Krążownik?
Dementus przejął Farmę.
Kłamiesz.
Podbił ją i właśnie jedzie tutaj.
Skąd wiesz?
Mają kotwiczki i drabiny.
Chce wam odebrać Cytadelę.
To ruszajmy na Farmę Kul.
Wyjedziemy mu naprzeciw.
Oktania płonie. Jest w Oktanii.
Chce was tam ściągnąć.
Żebyście zostawili Cytadelę bez wojsk.
Więc zostańmy tu.
Mamy trzy wyjścia. Wyjście tchórza.
Zostać i pozwolić sobie mieszać we łbach.
Wyjście durnia. Zetrzeć się z niewidzialnym wrogiem
na drodze do Farmy Kul.
Albo wyjście wojownika. Zmiażdżyć go w Oktanii.
Jest jeszcze moje. Zablefować wyjazd do Oktanii.
Jeśli go znajdziesz, jest mój.
Tak.
Jadą do Oktanii, jak nic.
Naiwniacy.
Wypełnia mnie bezbrzeżna pogarda.
Panowie, już czas. Czas iść na wojnę.
Czas odebrać to, co nam się należy.
Do Cytadeli.
Zabawmy się!
Jak wojny były, tak są i zawsze będą.
Sumerowie walczyli z Elamitami.
Saksoni z wikingami.
I tak pisała się historia.
Była Wojna Dwóch Róż. Pomarańczowa.
Wojny opiumowe.
Operacja Modliszka, wojna sześciodniowa i tysiąca dni.
Północ kontra Południe. Wschód kontra Zachód.
Pierwsza, druga, trzecia. Liczne wojny w imię religii i słusznych przekonań.
Wojny o ropę. O wodę. Wojna Jądrowa Trojga Państw.
Bitwa Miast Rozkwitu.
I obecna, moi drodzy, 40-dniowa wojna o Jałowiznę.
Oko za oko.
Ząb za ząb.
Wściekłość podsycana żalem.
Załatw mi pojazd.
Nic nie ma, nawet motocykla.
- Opuść mnie. - I dalej pójdziesz?
Ja mam pojazd.
Jaram się, że zobaczysz.
No czy nie cacuszko?
Patrzcie.
To by się chyba nadało.
Sprawdź.
Tracimy czas, a ten matoł odjeżdża coraz dalej.
Ściągamy.
I spuść jej paliwo.
Dawać jej paliwo, wodę i broń.
Dureń może wiać, ale się nie ukryje.
Pasuje.
Mosznus.
- Mosznus. - Czego?
Weź pożywne żarcie. Skundlony kebab.
Daj, wezmę dla nas.
Jakich nas?
Jadę z tobą.
Nie jedziesz. Spowolnisz mnie.
Chcę mieć pewność, że debil Dementus zdechnie.
Nie jedziesz. Siedź tu, żryj kundla.
Kto pojechał?
Najmroczniejszy z aniołów.
Piąta jeźdźczyni Apokalipsy.
5. NIEWYOBRAŻALNA ZEMSTA
Kto nas goni?
Ktoś kompetentny i niesłychanie rozdrażniony.
I czego może chcieć?
Mnie, załogi nie.
Zaczekamy. Zasadzimy się.
Wróćmy się.
Nie. Musimy się rozdzielić.
Nie ma czasu na długie pożegnania.
Legendarnie żeśmy wywijali.
Bywajcie.
Zamieniliśmy sprzęty!
Zamieniliśmy sprzęty.
Znalazłaś mnie.
Chora akcja.
Chora baba z ciebie.
Mogłaś mnie kropnąć w nocy, a nie kropnęłaś.
Więc jesteś z tych, które to jara.
Jesteś jedną z tych?
Nie mam nic.
Jestem niczym.
Jestem twój.
Pamiętasz mnie?
Cudowna istota.
Wyczołgałaś się z bezdennego grobu, z piekielnych kręgów.
Tylko jedno da ci ukojenie.
Nie nadzieja. Nienawiść.
Nic w tym złego. To jedna z najpotężniejszych emocji.
Nie nadzieja, zwyciężył instynkt.
Więc tak…
dzisiaj umrę.
Zastanawiałem się jak.
15 lat temu dopadłeś kobietę.
Czyli jest drugi motyw.
Pamiętasz ją?
Dorzucisz wskazówkę?
Więc nie.
Ruda. Nawet na wzgórku.
Była twoją matką? Siostrą?
Błagała, darła się?
Te ciche zostają w głowie najdłużej.
Zachowała godność, mimo tego, co jej zrobiłeś.
Też tam byłaś.
Moje dzieciństwo. Moja matka.
Chcę je odzyskać.
To oczywiste.
Chcę je odzyskać.
Czułem się tak jak ty.
Moja rodzina, moje najukochańsze piękności.
Niesprawiedliwie odebrane. Bezpowrotnie.
Znam to. Wiem, jak ci z tym.
Też pragnąłem tylko zemsty.
Słodkiej, krwawej zemsty.
Mogę?
Jak egzekutor staje za plecami,
ofiara nie wyczuwa właściwego momentu egzekucji.
Lekka tortura, ale każdy gram się liczy.
Tak czy siak, ten gnat zrobi mi z mózgu breję tak prędko,
że nawet nie usłyszę kliku cyngla.
Ja usłyszę.
- Będę się nim upajać do śmierci. - Jasne.
- Poczuję odrzut na nadgarstku. - Pewnie.
Zapamiętam twoją twarz.
Kiedy kula wgryzie się w miękkie płaty mózgu,
pozbawiając cię tak zwanego rozsądku.
I twojej pamięci.
W której moja matka szczęśliwie nie pozostanie.
Genialne.
Ja umrę, a ty dalej będziesz szlochać
po swoim kochaneczku i mamusi milusi.
Idiotka.
Niczym nie zrównoważysz ich cierpienia.
- Oddaj mi ich. - Nie da się.
Wiesz, czego chcesz? Żebym darł się z bólu.
W nieskończoność.
I gdybym umiał, bym się darł.
Ale nie boję się, że zamkną przede mną raj.
Albo że ukarzą mnie w piekle.
I mam nadludzką wytrzymałość na ból.
Jeszcze. Jeszcze raz.
Nie umiesz wykończyć szybko? To zakatuj mnie wolno.
I tak nie dostaniesz nawet części tego, czego chcesz.
Tycia D?
Czekałem na ciebie.
Właśnie na kogoś takiego, osobę godną mnie.
Bez honoru, niekierującą się prawem.
Drugiego degenerata z Jałowizny.
Jak zrobisz to jak należy, staniesz się mną.
- Nic mam z tobą nic wspólnego. - Jesteś mną.
Chodzące zwłoki.
Żeby odżyć, szukamy doznań.
Jakichkolwiek, które zmyją z nas tę warstwę mrocznej żałości.
Ona na chwilę znika, ale zaraz wraca.
I znów musimy to robić.
I wciąż nam mało,
ile by nie było, nigdy nie wystarcza.
My już jesteśmy martwi, Tycia D.
Ty i ja.
Pytanie brzmi…
czy stać cię na finał w wielkim stylu?
Odebrała mu głos i resztę dnia spędzili w ciszy.
Zdaniem niektórych nie zdecydowała się jedynie na strzał.
Twierdzą, że sięgnęła po stosowniejsze metody.
Opowiadają o zasadnych torturach, przemyślnych okaleczeniach.
Tymczasem tak brzmi prawda, którą wyszeptała mi sama Furiosa.
Gdzieś w sercu Cytadeli, wysoko w hydroponicznych ogrodach,
rośnie niespotykane drzewo.
Jego glebą jest człowiek. Odżywia je człowiek.
Robaki wyjadają jego obumierające ciało.
Echo przeszłości wyrastające z żywej istoty.
Nasz pierwszy owoc. Nie dla ciebie i mnie.
Każdy z nas po swojemu odejdzie z tego świata.
I być może wtedy
narodzi się ktoś o czystym sercu, by o niego zadbać.
Napisy – Jakub Kowalczyk