‪(ค่ายสปลินเตอร์วู้ด)
‪(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‪ค่ายสปลินเตอร์วู้ด
‪บ้านฤดูร้อนของเรา
‪ยิงด้วยเครื่อง จากหนังสติ๊ก ถูกเหวี่ยงไป
‪ชาวค่ายพุ่งทะยานผ่านต้นไม้
‪ยิงปืนใหญ่ออกไปได้ตามใจ
‪พุ่งฉิวไปในเวหา
‪ร่วงตกลงมาทุกที่
‪ยิงธนู ดอดจ์เบิร์ด บอร์บเทนนิส ‪เพี้ยนระเบิด
‪มากันแล้ว ‪เร้ด สเตลล่า บอมบ์และชัค
‪ลิ่วทะยาน มา ระวัง หลบ!
‪ชั่วชีวิตเธอจะดีใจที่ได้เจอสิ่งนี้
‪แองกรี้เบิร์ดส์ หน้าร้อนอลหม่าน
‪ชาวค่ายที่ลงทะเบียนค้นหาสับปะรดทองคำ
‪เรามาเจอกันที่นี่เพราะ…
‪เย็นดีนะ
‪เราต้องทำมันด้วยเหรอ
‪การแข่งขันพวกนี้ทำให้ผมตื่นเต้นจะระเบิด
‪ฉันขอไม่อยู่ทีมเดียวกับเขาได้มั้ย
‪โอเค ขอบคุณ
‪ฟังนะ เกมนี้ไม่เหมาะกับคนอ่อนแอ
‪มันเกี่ยวกับการอยู่เหนือคู่ต่อสู้
‪และความยิ่งใหญ่ ‪จากการเป็นคนแรกที่ค้นพบสิ่งนั้น
‪สับปะรดทองคำ
‪ฉันอยากเอาจะงอยปากจิกลงไป
‪ในสับปะรดทองคำ 24 กะรัต ‪ฉ่ำหวานแสนอร่อยนี่จะแย่แล้ว
‪มันไม่ใช่ทองคำแท้ และนายก็จะกินมันไม่ได้
‪ผมถอนตัว
‪โอเค เราจะแบ่งออกเป็น…
‪โทษที ทุกคน
‪เมื่อคืนหนักไปหน่อยน่ะ
‪เยี่ยมเลย
‪โอเค ทุกคน กติกาเป็นแบบนี้
‪ไมตี้อีเกิ้ลแบ่งเราเป็นสามทีม
‪แล้วเขาก็เอาสับปะรดนี่ ‪ซ่อนไว้ที่ไหนสักแห่งในค่าย
‪ใช่มั้ย
‪ตามนั้นเลย
‪ทีมแรกที่หามันเจอ ‪แล้วเอากลับมาที่ห้องอาหารคือผู้ชนะ เข้าใจมั้ย
‪โอเค กัปตันทีม
‪- สเตลล่า ‪- เยี่ยม!
‪หมูของฉัน เพนลีย์
‪กัปตันคนสุดท้ายคือ… เร้ด
‪โอเค พวกเธออยู่กับนายตัวแดง
‪พวกเธออยู่กับนายตัวเขียว
‪ส่วนพวกเธอก็อยู่กับนกสีชมพู
‪ให้ตายสิ พวกนายเป็นทีมคู่แข่งเหรอ
‪เราควรจะกลัวใช่มั้ย
‪ทำไมนายพูดแบบนั้นล่ะ
‪เพราะพอพวกนายเริ่ม
‪สเตลล่าจะกลายเป็นอสูรร้ายที่ไม่อาจหยุดยั้งได้
‪ใช่ นายก็จะพองตัวเหมือนปลาปักเป้าดุร้าย
‪ทุกอย่างจะบ้าคลั่งสุดๆ
‪เลือดจะหลั่ง
‪น้ำตาจะไหล
‪เกิดขึ้นทุกครั้ง
‪มันไม่เกิดขึ้นหรอก
‪ใช่แล้ว มิตรภาพของเราสำคัญกว่า
‪งั้นมาทำสัญญากัน
‪เราแข่งเพื่อชนะ แต่ต้องแข่งแบบใสสะอาด
‪ใช่ ไม่ลอบทำลาย ไม่แทงข้างหลัง ‪สู้อย่างยุติธรรม
‪ดีใจที่ได้ยินว่าจะมีการนองเลือดน้อยที่สุด
‪ฉันจะเอาสับปะรดนี่ไปซ่อน
‪ทำได้ดีมาก เขาเชื่อสนิทเลย
‪เราจะชนะเกมนี้ยังไงดี
‪ฉันสัญญาแล้วและฉันก็พูดจริง เข้าใจมั้ย
‪ไม่เล่นตุกติก
‪และในฐานะกัปตันทีม นั่นคือคำขาด
‪โอเค ใจเย็น
‪ขอลองเครื่องยิงลูกโป่งหน่อยได้มั้ย
‪ได้สิ
‪อะไร…
‪- สเตลล่า! ‪- หา!
‪ว้าว เธอทำผิดสัญญาแล้วเหรอ
‪ถ้าฉันอยากชนะนาย ‪ฉันคงไม่ต้องลอบกัดนายหรอก
‪ใช่ เธอขยี้นายได้สบาย
‪ได้สิ ถ้าเธอเล่นสกปรก
‪ฟังดูมันทำให้นายโกรธนะ
‪ฉันโกรธแล้ว ฉันน่าจะรู้ว่ามันจะเกิดขึ้น
‪เพราะนายแน่ใจว่าสเตลล่าไม่รักษาคำพูด
‪และคงหาวิธีลอบทำลายทันทีเหรอ
‪เชื่อมั้ยล่ะที่เขาพูดถึงเธอแบบนี้
‪พอกันที ยกเลิกสัญญาแล้ว
‪- ได้ ‪- จัดมาเลย
‪ได้!
‪มันง่ายซะเหลือเกิน
‪- ทุกครั้งเลย ‪- ทุกครั้งเลย
‪เอาล่ะ ฟังนะ ไม่มีนายนกนิสัยดีอีกแล้ว
‪มีนายนกนิสัยดีเมื่อไหร่เหรอ ‪เกมเพิ่งเริ่มเอง
‪เร้ดมาแหยมกับเราใช่มั้ย
‪จะมาแหยมกับนกที่เก่งกว่าไม่ได้
‪ฉันจะเล่นเขาให้เละไม่มีชิ้นดี
‪ต้องอย่างนี้สิ ปล่อยอสูรร้ายนั่นออกมา
‪เรายังพยายามหาสับปะรดกันอยู่ไหม
‪หาสิ แต่การตั้งรับที่ดีที่สุดคือ…
‪การตั้งรับที่ดีเหรอ
‪ไม่หรอก ถ้าเราชนะการแข่งขันก่อน
‪หลักฐานชิ้นที่หนึ่ง ‪ฉันรู้ตั้งแต่ตอนไปทัศนศึกษาที่โรงงานเยลลี่
‪ว่าเร้ดเกลียดเยลลี่
‪สเตลล่าดูกล้าหาญ แต่รู้มั้ยว่าเธอกลัวตาดุ๊กดิ๊ก
‪เคล็ดลับเด็ด ‪เร้ดจะเต้นซัลซ่าทุกครั้งที่ได้ยินมารากัส
‪ถ้าเธอต้องการเบนความสนใจ…
‪โดโจคือที่ที่สเตลล่าชอบที่สุดในค่าย
‪เธอต้องเริ่มค้นหาที่นั่นแน่ ‪และมันก็จะกลายเป็นฝันร้ายของเธอ
‪- ออกไปกันเถอะ… ‪- แล้วขยี้…
‪- นกนั่น ‪- นกนั่น
‪เราจะต้องทำอะไรนะ
‪ไม่รู้ ฉันอยากอยู่ห่างๆ ‪จากระเบิดปรมาณูของนกคู่นั้น
‪สลัชชี่มะนาวเพิ่มมั้ย
‪ขอเพิ่มหน่อยแล้วกัน
‪สับปะรดทองคำต้องอยู่แถวๆ นี้แน่
‪แต่ถ้าฉันรู้จักสเตลล่า
‪เธอต้องวางกับระเบิด ‪ไว้ตรงรอยเท้าเธอเพียบแน่ๆ
‪- ฉันเจอบางอย่าง ‪- ไม่นะ!
‪แก้แค้นให้ฉันด้วย!
‪สเตลล่า!
‪ฉันรู้สึกว่าสับปะรดต้องอยู่ในนี้…
‪ไม่นะ ตาดุ๊กดิ๊ก!
‪ดีใจที่ได้เห็นเธอ สเตลล่า!
‪เยลลี่องุ่นมาแล้ว
‪เยลลี่องุ่นเหรอ
‪แก้แค้นให้ฉันด้วย!
‪ไปหาสับปะรดกันเถอะ
‪ใครก็ได้ช่วยฉันออกไปที
‪ท่าเต้นฉลองชัยของเธอดูอ่อนไปหน่อยนะ
‪จริงด้วย ฉันชอบท่าเต้นของนายมากกว่า
‪อย่าเขย่ามารากัส!
‪ห้ามตัวเองขยับเท้าไม่ได้
‪ยังไงก็ไม่สำคัญหรอก
‪เพราะฉันรู้ว่าสับปะรดอยู่ไหน
‪เร้ด!
‪- ทุกครั้งเลย ‪- ทุกครั้งเลย
‪เร้ดจะหาสับปะรดเจอ
‪เพราะเขาเล่นสกปรก งั้นเธอ…
‪ก็ต้องเล่นให้สกปรกกว่า
‪สกปรกแล้วเนี่ย
‪โอเค ลุยกันเลย
‪อย่างที่ผมสงสัยเลย
‪คุณลืมซ่อนมันใช่มั้ย
‪อ๋อ ใช่ ฉันผิดเอง เพื่อน
‪นึกแล้วเชียวว่าลืมอะไรนะ
‪ชาวค่ายโปรดทราบ
‪มารวมตัวกันเพื่อฟัง ‪ความลับที่เร้ดไม่อยากให้ใครรู้
‪สเตลล่า อย่า!
‪มันคือปี… ไม่ได้นานขนาดนั้นหรอก
‪เร้ดต้องไปเข้าห้องน้ำ ‪ตอนเรียนศิลปะและงานฝีมือ
‪- ปวดหนักมาก ‪- อะไร…
‪เขาเลยได้ฉายาว่า กางเกงเปียกฉี่
‪ไม่!
‪ว้าว ทำได้ดีนี่ กัปตันทีม
‪ตอนนั้นฉันไม่แน่ใจว่านายเก่งขนาดนี้
‪เธอล้ำเส้น สเตลล่า
‪เส้นมิตรภาพที่มั่นคง
‪ที่นายเอาตาดุ๊กดิ๊กไปติดไว้เต็มโดโจ ‪ไม่ได้ล้ำเส้นงั้นเหรอ
‪เธอบอกทุกคนในค่ายเรื่องกางเกงเปียกฉี่
‪และเธอก็เอากาวติดเท้าฉันไว้กับพื้น
‪อ๋อไม่ใช่ ฉันเองแหละ
‪- เอามานี่ ขอบใจนะ ‪- เอาคืนมา
‪คงไม่ได้หรอก
‪ฉันจะเอาสับปะรดนี่ ‪ไปที่ห้องอาหารและชนะคนเดียว
‪อะไร ไม่ได้นะ!
‪ฉันเอากาวติดเท้าเธอไว้ด้วย
‪เธอทำได้ไง
‪เรายืนอยู่ตรงนี้ตลอดเวลา
‪ฉันแค่เก่งน่ะ
‪ฉันทำให้สเตลล่าทรยศเพื่อนรักของเธอ
‪ใช้ลูกโป่งน้ำที่วางไว้ถูกที่แค่ใบเดียว
‪ฉันมั่นใจว่าพวกเธอมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ
‪ฉันไปคว้าชัยชนะก่อนนะ
‪บาย!
‪ว้าว ฉันน่าจะมองออก
‪เรื่องนั้นและก็ขอโทษนะสำหรับทุกอย่าง
‪ฉันก็ขอโทษ
‪ประเด็นของสัญญาคือมิตรภาพของเรา
‪สำคัญกว่าเกมโง่ๆ
‪ใช่เลย
‪ฉันไม่สนเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้หรอก
‪นายเป็นเพื่อนรักของฉัน
‪หลบไป ฉันจะชนะ
‪เราปล่อยให้เธอทำแบบนั้นไม่ได้
‪สกีพวกนี้ทำให้เราช้าลง
‪อ๋อ ไม่หรอก
‪ไม่มีทาง เธอหยุดฉันไม่ได้หรอก
‪นี่!
‪ไปให้พ้นนะ ปล่อย!
‪ห้องอาหาร
‪วันนี้ช่างน่ายินดีจริงๆ
‪เห็นด้วย ใช่มั้ย เพนลีย์
‪เยี่ยมเลย ทีมเพนลีย์หมูของฉันชนะ
‪แก้มือ
‪ฉันอยากแข่งแก้มือ
‪พวกเธอเต้นอะไรกัน พวกเธอแพ้นะ
‪การแพ้ของเธอคือชัยชนะของเรา
‪ทีมสลัชชี่มะนาวชนะ
‪ฉันไม่เคยสงสัยเลยสักนิด ‪มาหาป๊ะป๋าสิ
‪อร่อยจัง
‪คำบรรยายโดย ชายมาศ สายน้ำผึ้ง