Tłumaczenie: WuHaPe
Korekta: Eil33n
Ja...
Pyta, czy mamy rodzinę w Rumunii.
Nie mówisz po rumuńsku?
Niestety nie.
Zbastuj.
Co powiedział?
Stwierdził, że jesteś okropna.
Nieprawda. Powiedziałem, że jesteś piękna.
- Frumoasa. - Frumoasa.
Foarte frumoasa.
Dziękuję.
To tutaj?
Chyba tak.
Julia.
Wygląda nieźle.
Od pracodawcy.
Nie podoba się?
Skądże, jest pięknie.
Frumoas...
- Frumoasa. - Frumoasa.
Zalatuję samolotem.
Uwielbiam ten zapach.
Zwietrzałe orzeszki i spoceni pasażerowie.
Dlaczego pomyślała, że nie podoba mi się to miejsce?
Za dużo się uśmiechałaś.
Sugerujesz, że zbytnio się szczerzę?
Tylko przy mnie.
Jesteś okropny.
Nie możesz spać?
Nie.
Wybacz, że cię obudziłam.
Chodź do mnie.
O której musisz wstać?
Wcześnie.
Obudź mnie, jak będziesz wychodzić.
Dobrze.
Obudzę.
Nie miałem sumienia cię budzić. Tak słodko spałaś.
Powodzenia w pracy, perwersie.
Uczę się języka rumuńskiego.
Ona jest piękną kobietą.
Ja jem marchewki.
Chciałabym obejrzeć film.
Maria pije kawę z jej ojcem.
Un cafea va rog.
O cafea.
O cafea. Przepraszam.
Nie szkodzi, świetnie akcentujesz.
Dzięki.
O cafea cu lapte?
Da, cu lapte.
Hej, ty!
Proszę wybaczyć.
Przepraszam.
Wybaczy pani, nie rozumiem.
- Ach, światła. - Tak, światła.
Dziękuję.
Witaj, skarbie.
Tkwisz w ciemnościach z konkretnego powodu?
Obserwuję ludzi.
Jak było w pracy?
Mnóstwo roboty.
Ale w porządku.
To dla mnie?
Zgadza się.
Taka głupotka.
To prawda.
Zdecydowanie głupotka.
Podoba mi się.
To dla ciebie.
Co to?
Pewien symbol... Oznaka.
Oznaka czego?
Wiosny. Wkrótce nadejdzie.
Chyba widać?
Co się dzieje?
Nie wiedzą.
- Co tam? - Chodź, zobacz.
Chyba opisują wczorajszy incydent.
O czym mówią?
Podają datę, kiedy ostatni raz była widziana.
- Została zamordowana? - Na to wygląda.
A co mówi ten facet?
Odnalazł ciało.
W jaki sposób ją...?
Nie podali szczegółów.
Zjawią się o 19:00.
W porządku.
Nie mogę rozgryźć, czy Simion mnie lubi
czy traktuje jak idiotę.
Gdy wydaje mi się, że już znaleźliśmy wspólny język,
na powrót zamyka się przede mną,
jak bym był pieprzoną Diane Keaton w końcówce "Ojca Chrzestnego".
Hej.
Co?
Co się dzieje?
Nic.
Jest pewien facet, mieszkający na przeciwko.
Zawsze tu spogląda.
Spogląda? W jakim sensie?
Za każdym razem, gdy zerkam przez okno...
On stoi w oknie
i gapi się wprost na mnie.
Z którego okna?
Tamtego.
- Nic nie widzę. - Bo jest dzień.
Patrzy tylko nocą?
Tylko wtedy go widzę.
Nie chodzi o to, że on...
Zresztą nieważne.
Daj spokój.
Jeśli coś ci przeszkadza,
powinniśmy o tym rozmawiać.
Nic się nie dzieje.
Znowu jesteś jak Diane Keaton?
Dokładnie to miałem na myśli.
Wybacz. Tłumaczyłem twojemu mężowi,
że potrzebuje nowych klientów.
Kogo jeszcze masz w obsłudze?
Frosty Cakes
i kilka firm oferujących sprzęt biurowy,
skierowany głównie dla kobiet.
Potrzebujesz czegoś więcej, by zrobić wrażenie na Simionie.
Wielkie dzięki.
Nie domyśliłbym się.
I nie myl "chinui" z "se chinui".
O czym mówicie?
Wspomniał o mojej wpadce językowej.
Palnąłem głupstwo podczas prezentacji
i do końca życia będzie mi ją wypominać.
Chciał powiedzieć klientowi,
że wypruwa żyły dla niego,
a wyszło, że chce go wypatroszyć.
Mogę tu zapalić?
Julia rzuciła niedawno palenie.
Nie wiedziałem, że jesteś palaczką.
Próbuję przestać.
- Powstrzymam się. - Nie ma problemu.
Możesz palić.
Nie powinienem w tej sytuacji.
- Nie ma sprawy. - Dzięki.
Francis powiedział nam, że jesteś aktorką.
Tak... Właściwie to byłam.
To raczej nie dla mnie,
więc jestem na etapie zmiany zawodu.
Wczoraj byliśmy świadkami pewnego zdarzenia.
Spacerowaliśmy niedaleko domu
i natrafiliśmy na miejsce zbrodni.
Dzisiaj mówili o tym w wiadomościach.
- Co się stało? - Znaleziono ciało kobiety w jej mieszkaniu.
Słyszeliście o tym?
Chrzanisz.
Co?
Mam wyjść, żeby dorośli mogli pogadać?
Twierdzą, że kobiecie odcięto głowę.
- Nie wspomniałeś o tym. - W TV nie podali szczegółów.
To musi mieć związek z innymi morderstwami.
Jakiś miesiąc temu znaleziono w mieszkaniu inną kobietę.
Miała poderżnięte gardło.
Była w podobnym wieku.
Tym razem ciął tak głęboko,
że aż odciął jej głowę.
Ochrzcili go mianem "Pająk".
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Przepraszam.
Jesteś pewnie tą nową sąsiadką.
Zgadza się.
- Właśnie się wprowadziliście? - Tak.
Słyszysz mnie?
Usłyszałam i zrozumiałam. Masz świetny angielski.
Dzięki, ale miałam na myśli,
czy słychać mnie przez ściany?
Nie, skądże. W żadnym wypadku.
A ty nas słyszysz?
Nie. Jest u was podejrzanie cicho.
Już was za to uwielbiam.
- Jestem Irina. - Julia.
Walnij w ścianę, jeśli będzie u mnie zbyt głośno.
Dobrze.
Ana Albescu, 28
Czwarta ofiara ataków w Bukareszcie
Obudziłam się i zobaczyłam stojącego nade mną mężczyznę.
Zasłonił mi twarz poduszką,
więc nie mogłam dostrzec jego twarzy.
Do gardła przyłożył mi nóż i zaczął go dociskać.
Myślałam, że zginę.
Czułam, że za chwilę ostrze przebije skórę.
Ale wtedy przestał.
Usiadł naprzeciw i przypatrywał mi się.
Wydawało mi się, że trwa to wieczność.
Sądzę, że obserwował mnie już wcześniej.
Wydawało mi się, że ktoś mnie śledzi...
Czułam czyjąś obecność,
nawet będąc sama.
Gdzie to jest, paniusiu?
Nie wiem.
Oddaj to.
- To należy do mnie! - Nie!
Peter!
Jakiś mężczyzna próbował mnie zabić!
Peter?
Nic ci nie jest?
Zamknij drzwi. Nie wpuszczaj nikogo oprócz mnie.
Pozamykaj okna.
Uważaj na siebie.
To samo chciałem powiedzieć tobie.
Poproszę Marlboro.
Rozmyśliłam się.
Hej ty!
Jest tu tylne wyjście?
Simion powiedział, że byli zachwyceni.
Zaprosili nas do siedziby głównej w Sofii,
aby dopiąć szczegóły.
Pojadę ja albo Nicolae.
Świetnie.
Nie jesteś głodna?
Niezbyt.
Przydarzyło mi się coś dziwnego.
Był pewien facet w kinie,
a potem on...
poszedł za mną do sklepu.
Śledził cię?
Tak.
Mówił coś?
Nie.
Nic.
Szedł za tobą aż tutaj?
Chyba nie.
Wszystko gra?
Tak.
Przyda mi się trochę snu.
Chodź do mnie.
Pamiętaj, że nawet jeśli tu przyjdzie,
w twojej obronie stanie kawał chłopa.
Dobra.
Uznam, że tego nie wyśmiałaś.
Wybacz.
Nic się nie stało...
Nie powinnaś przepraszać.
Dziwnie zareagowałam.
Nie przejmuj się.
Chcesz ze mną wrócić do tego sklepu?
Powinni mieć nagrania z kamer.
Wziął cię za złodziejkę.
Nie kradłam.
Śledził mnie mężczyzna.
Ukryłam się.
O której to było godzinie?
Około 16:00.
Jak wyglądał?
Był biały,
starszy ode mnie.
Miał brązową kurtkę.
Nie.
To on.
Obserwuj go.
Spójrz.
Jeszcze chwila.
Teraz. Widzisz?
Patrzy się wprost na mnie.
Być może. Albo...
Albo co?
Odpowiedział spojrzeniem kobiecie, która wpatruje się w niego.
Poradzisz sobie?
Jasne. Nic mi nie jest.
Mam dzisiaj kolację z klientami,
więc wrócę późno.
Dobrze.
Pa.
Cześć.
Zastanawiam się, kiedy będziesz w domu.
Pamiętam.
Wiesz już, kiedy wracasz?
Nie... Ja tylko...
Nic się nie dzieje.
Czekam na ciebie.
Ja ciebie też.
Przepraszam, nie rozumiem.
- Elvis? - Elvis.
To jej kot!
- Co? - Elvis to jej kot.
Zaginął i próbuje go odnaleźć.
Pyta, czy go widziałaś.
Przykro mi, ale nie widziałam.
Biedna Eleonora. Ten kot zawsze jej ucieka.
Dzięki za pomoc.
Zazwyczaj tłumaczem jest mój mąż.
Jest jeszcze w pracy.
Pracuje o 22:00?
Jest striptizerem?
Pracuje w marketingu.
Ma spotkanie z klientem.
Chcesz wpaść na drinka?
Ja potrzebuję jeszcze jednego,
a w towarzystwie pije się zdrowiej.
- Pewnie. - Tak?
Z przyjemnością.
Rozgość się.
Mogłam jeszcze tam posiedzieć.
Robią świetne drinki z wódką.
Może być porto?
Pewnie.
- Noroc. - Noroc.
Widzisz? Potrafisz.
Uczę się.
Chcę zaskoczyć Francisa.
Pewnego dnia powiedzieć coś, zupełnie naturalnie.
Twój mąż jest Rumunem?
Jego matka stąd pochodzi, ale dorastał w USA.
I wrócił w rodzinne strony z tobą?
Tak. Dostał awans
i potrzebowali kogoś do biura w Bukareszcie.
To musiało być dla ciebie trudne.
Było mi ciężko, gdy musiałam się przeprowadzić do Londynu.
Chodziłam do szkoły baletowej. To było przed kontuzją kolana.
Mój angielski był tragiczny.
Z czasem zakochałam się w mieście,
ale na początku byłam strasznie samotna.
Wiem, o czym mówisz.
Osamotnienie.
Przynajmniej jesteś tu z mężem.
Powiedziałam coś niestosownego?
- Nie. - Na pewno?
Irina.
Wszystko w porządku?
Tak. To tylko mój były.
Powiało grozą.
Zawsze tak się zachowuje.
Lubi dramatyzować.
Potrafi być uroczy.
W każdym razie nie przekracza pewnej granicy.
A jeśli przekroczy?
Nie żartuję.
Otwórz.
Dał mi go w prezencie, gdy byliśmy jeszcze razem.
Do obrony.
Teraz pewnie tego żałuje,
ale przynajmniej łatwiej mi powiedzieć,
żeby spierdalał.
Powinnam częściej mówić ludziom, żeby spierdalali.
No pewnie!
Powiedz im...
Doskonale!
Jebać to.
W rzeczywistości wcale tu nie patrzysz, prawda?
Jules?
Co się dzieje?
Znowu widziałam w oknie tego mężczyznę.
Pomachałam mu.
Odmachał.
Które to okno?
Piętro wyżej z lewej.
Ma zgaszone światła.
Ale tam jest.
Nie...
Widzisz go?
Niczego nie widzę.
Jest zbyt ciemno.
Wezwijmy policję.
- To konieczne? - Tak.
Śledził panią od kina
wzdłuż ulicy aż do sklepu?
Tak sądzę.
"Sądzi" pani?
Może go pani opisać?
Mam zdjęcie.
Sądzi pani, że to mężczyzna w oknie?
To może być on.
Zdołała pani dostrzec jego twarz
w oknie budynku naprzeciwko?
Nie do końca.
Było ciemno. Widziałam głównie jego sylwetkę.
- "Głównie"? - To nie jest normalne.
Stoi tam zawsze, wpatrując się we mnie.
Wyczuwam go.
Oczywiście.
Pójdę tam i sprawdzę, czy obserwuje ludzi.
To niezbyt uprzejme, więc porozmawiam z nim.
Może pani pójść ze mną
i potwierdzić, czy to mężczyzna ze zdjęcia.
W ten sposób "sądzę" zmieni się w "tak" lub "nie".
Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł.
Ja pójdę.
Sprawdzę go.
Zostanę z tyłu,
rzucę okiem.
Zgoda?
Pewnie.
Co się dzieje?
To był on?
Francis, czy to on?
Posłuchaj... Nawet jeśli to on,
facet mieszka w sąsiedztwie.
Nic w tym dziwnego, że robi zakupy w tym samym sklepie.
Wolałabym, żebyś przestał trywializować.
Ja trywializuję?
Mam wraz z tobą snuć szalone teorie spiskowe?
Uważasz, że oszalałam?
Nie. Sądzę, że...
to przez stres.
W dzień jesteś tu zupełnie sama...
- Skończ. - W obcym kraju...
Przestań!
Gadasz do mnie jak do cholernego dziecka.
Nie mogę tu zostać.
Julia.
Chcę stąd się wynieść.
Wynieść? Mam zacząć się pakować?
Chcesz się przenieść do hotelu,
czy od razu na pokład samolotu do Nowego Jorku?
Powiesz wprost, czego ode mnie oczekujesz?
Żebyś mi uwierzył, do kurwy!
Boże...
Miałaś zły dzień, Jules.
Nie chodzi o zły dzień czy noc.
Nie mogę na niczym się skupić, duszę się tu.
Czuję, że wkrótce postradam zmysły.
Co mam zrobić?
Jak mogę ci pomóc?
Nie możesz.
Wychodzę do pracy, Jules.
Mówisz po angielsku?
Tak.
Co to za miejsce?
Muzeum.
To jest muzeum?
Nie takie "muzeum". To klub.
- Mogę wejść? - Pewnie.
Julia?
Szłaś za nim tutaj?
Francis myśli, że panikuję.
Ale ten typ nas obserwuje, odkąd się wprowadziliśmy.
Znasz go?
Chyba tu pracuje. Sprząta.
Masa ludzi się tu przewija.
Nie mam pamięci do twarzy.
Mają ten sam, głupkowaty wyraz.
Przestaję je rozróżniać.
Odniosłaś wrażenie, że ktoś cię obserwuje w mieszkaniu?
Nie.
Może dlatego, że przywykłam do podglądania.
Brzmię jak wariatka?
Miejmy nadzieję, że się tego nie dowiemy.
Lepiej żyć w tego rodzaju niepewności,
niż zostać zgwałconą i uduszoną
i umrzeć ze słowami na ustach: "A nie mówiłam?"
Wybacz, muszę wracać do pracy.
Doceniam, że się o mnie troszczysz.
Postaram się nie pozostać ci dłużna.
Irina?
Coś się tam dzieje. Słyszałam krzyki.
Potrzebujemy klucza.
On ją skrzywdzi!
Ma pani klucz?
Proszę otworzyć drzwi!
Krzyki dobiegały z sypialni.
To tylko kot.
Elvis.
Co powiedziała?
Nie życzy sobie lokatorów, którzy sprawiają problemy.
Domyślam się.
Wybacz, że ciągle jestem w pracy.
Taką ją masz.
Wiem, ale ty też się przeprowadziłaś, żeby być ze mną.
Skąd ta pewność?
Może miałam swój powód, by się tu przenieść.
Może marzyłam zawsze o bezcelowym życiu w Bukareszcie.
Chciałam palić papierosy...
I straszyć sąsiadów swoimi atakami histerii.
Sądziłaś, że potrzebuje pomocy. Trudno mieć ci to za złe.
Dzisiaj pracuję tylko kilka godzin,
a wieczorem zapraszam cię na przyjęcie.
- Chcesz? - Dobrze.
Witam. Vorbesti engleza?
Chciałam zapytać o kobietę, która u was pracuje.
Chodzi o Irinę. Nie wróciła na noc do domu.
Pomyślałam, że może coś wiecie
albo ją widzieliście?
W porządku. Dziękuję.
Szukasz Iriny?
Wiesz, gdzie jest?
Nie. Ostatni raz widziałam ją wczoraj.
Miała wpaść do mnie po pracy.
Nie przyszła?
Nie pierwszy raz, ale nie, nie zjawiła się.
Wiesz, gdzie może być?
U siebie.
Nie sądzę. Słyszałabym ją.
Masz jej numer telefonu?
Tak, ale nie odbiera.
Podasz numer? Spróbuję zadzwonić ze swojego.
Dobra.
Słyszysz?
Zaczekaj.
Pomożesz mi w pewnej sprawie?
Mam się dobijać do drzwi,
aż ten facet wyjdzie?
Tak, muszę go zobaczyć.
Po co?
Myślę, że mnie śledzi.
Policja twierdzi, że nie może nic zrobić,
ale ja muszę się upewnić, że to ta sama osoba.
Pieprzone gliny jak zawsze bezużyteczne.
Które drzwi?
Tu jest róg kamienicy...
Tamte.
Czwarte.
Po lewej?
Tak.
Chyba ktoś tam jest,
ale nie odpowiada.
Wybacz, muszę lecieć.
Spróbujesz jeszcze raz?
Dobra.
Przykro mi, próbowałem.
Co mu powiedziałeś?
Żeby dał ci spokój.
Nie martw się.
Pewnie trochę za tobą szaleje.
Jeśli spotkasz Irinę,
powiesz, że jej szukałem?
Dobrze.
Przepraszam.
Julia?
Julio, to pan Daniel Weber.
Mieszka w przeciwległym budynku.
Pan Weber podzielił się z nami obawami,
dotyczącymi sąsiadki, która go prześladuje.
- Prześladuje? - Zgadza się.
Wpatruje w jego okno, chodzi za nim,
dobija do drzwi i prześladuje jego ojca.
Dobrze zapamiętałem, Panie Weber?
Chciałbym wszystko wyjaśnić, zanim to zajdzie za daleko.
Jeśli zgodzicie się państwo, że doszło do nieporozumienia
i sytuacja nie będzie się rozwijać,
będziemy mogli o tym zapomnieć.
Niech już sobie idą.
Wszystko gra?
Dzisiaj przeczytałem.
O co chodzi?
Złapali "Pająka".
Pamiętasz gościa, który znalazł ciało?
Jest hydraulikiem.
Ostatnia ofiara wezwała go do pomocy.
Znaleźli w jego mieszkaniu jej ubrania.
Był już skazany za gwałt.
Simion. To moja żona, Julia.
Tak piękna, jak ją opisywałeś, Francis.
- Miło cię poznać. - Mi również.
Omawialiśmy wielką nowinę.
Francis dostał awans?
Nie, złapali "Pająka".
Francis i Julia mieszkają niedaleko jednej z ofiar.
Widzieli miejsce zbrodni.
Przechodziliśmy obok.
- Ach tak. - Nic wielkiego.
Francis wspominał, że masz problem
z pewnym sąsiadem?
To mógł być on.
Dasz wiarę?
Co im powiedziałeś?
Taki tam służbowy żarcik.
- Co powiedział? - Jules, daj spokój.
To prawda. Plotka z pracy.
Jeszcze szampana? Wypiłem już.
"Przynajmniej miałam 'Pająka'..."
- Do czego? - Julia.
"Przynajmniej miałam 'Pająka' do..."
do towarzystwa?
Czy właśnie to...
Przynajmniej on mi go dotrzymał.
Julia, gdzie idziesz?
- Przestaniesz? - Co?
Nie znać się na żartach?
O to ci chodzi?
Nie wiem już, co robić.
Jestem tym zmęczony.
Wyczerpany sytuacją,
w której nie możesz wyzbyć się tych jebanych urojeń.
To pewnie zwierzę.
Słucham?
Przyczyna postoju.
Może dotyczyć awarii,
a czasem na torze pojawia zwierzę.
Pewnie kilku pracowników stacji metra uwija się teraz,
przeganiając psa w trakcie naszej konwersacji.
Zatem...
Ile to potrwa?
Na złapanie zwierzyny?
Niedługo.
Jeśli jest się szybkim.
Zwykle kilka minut.
Nawet jeśli wydaje się, że minęło ich więcej.
Dzięki.
Proszę bardzo.
Dlaczego za mną chodzisz?
Nie mi dane kierować metrem.
Czas na wyjaśnienie.
Całe dnie opiekuję się ojcem.
Jest bardzo chory.
I czasem ja...
Podchodzę do okna...
żeby popatrzeć na ludzi...
żyjących swoim życiem.
Mam świadomość, że to smutna pasja.
Ale nikt do tej pory tego nie dostrzegł.
"Tak stajemy się starymi, smutnymi ludźmi". Coś w tym jest.
Marząc o...
pięknej białogłowej, która...
w końcu odpowie spojrzeniem.
I wtedy właśnie odmachałaś.
Pomyślałem,
że po prostu chcesz się...
przywitać.
Dlatego ogarnęło mnie... zdumienie,
gdy twój małżonek zapukał do mych drzwi
z funkcjonariuszem policji.
Nie potrafiłem zrozumieć,
że mój czyn mógł być niewłaściwy...
I dlaczego za mną podążasz.
Rozważałem, czy masz na celu zawstydzenie mnie,
czy wzbudzenie we mnie lęku...
Gdy zjawiłaś się pod mymi drzwiami z tym mężczyzną...
I naprzykrzaliście się mojemu ojcu,
miałem nadzieję, że prosząc o interwencję policji,
położę temu kres.
Czułem jednak,
że jedyne, czego rzeczywiście oczekuję...
to słowo "przepraszam".
Przepraszam.
Irina?
Nie zalecam gwałtownego oddychania.
Pozostawiłem wystarczającą liczbę otworów,
ale nieodpowiednie gospodarowanie tlenem
pozbawi cię przytomności.
Krzyk również.
Pomocy!
Cicho.
Irina też krzyczała.
Musieliśmy ukryć się w szafie...
gdy tu myszkowałaś.
Przez chwilę myślałem, że mnie dostrzegłaś.
Jestem w stanie sobie wyobrazić
ewentualne zakłopotanie.
Witaj.
- Julia? - Pomo...
Julia?
Kurwa.
Tłumaczenie: WuHaPe
Korekta: Eil33n