Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
POD NIEBEM ALICJI
Bejrut, 24 marca 1977 roku.
Drogi Josephie,
Piszę tuż przed odjazdem.
Prawdopodobnie wyślę ten list po przyjeździe do Szwajcarii.
W ten sposób będziemy jakby podróżować razem
i może mniej będzie mnie boleć powrót do ojczyzny,
którą tak chętnie opuściłam.
Kolacja!
Już idę.
Dziękuję.
Droga pani Delaloye, załączam ofertę pracy
w zacnej rodzinie.
Rodzina Wydenów w Fribourgu.
Droga pani Delaloye...
Rodzina Gibran? W Bejrucie!
Witamy w Libanie! Wskazać pani drogę?
Tak.
A więc... Gibran. Achrafieh.
Proszę za mną!
Witaj, Alice!
Dzień dobry.
Napije się pani kawy?
Tak.
Dziękuję.
Przepraszam.
Nie znam arabskiego.
Przepraszam.
- Mogę pożyczyć cukier? - Tak.
Joseph Kamar, miło mi.
Alice Delaloye, miło mi.
Nie zna pani arabskiego?
Na pierwszej lekcji
nauczymy się słownictwa z wiersza, który znalazłem.
- Może być? - Tak.
W kraju, który ma swoje własne gwiazdy.
Jeszcze nie widziałem tak pięknej.
Szwajcarska gwiazda, której nie dorównuje żadna inna.
Na szarym niebie.
Błyszcząca gwiazda.
Poraził mnie twój blask.
Chcę iść z tobą drogą.
Prowadzącą do nieba.
Za rękę, dzień i noc.
Brzmi pięknie.
O czym jest?
Nazywa się "Piękno libańskich cedrów".
To wiersz o przyrodzie.
Tu widać mgławicę Oriona.
A to jest Galaktyka Andromedy.
Ale nie mogę znaleźć Szwajcarii.
Co zrobisz po skończeniu kontraktu?
Wrócisz do swojego kraju?
Trudno to wyjaśnić, ale...
Czuję, że to nie moje miejsce.
Może będę tu podróżować,
jeśli nie znajdę powodu, by zostać.
A ty?
- Chciałbyś podróżować? - Tak.
Ale nie po ziemi.
Pomyślisz, że żartuję.
Pracuję na uczelni z innymi naukowcami
nad projektem rakiety. Rozpoczęliśmy już badania.
Chcę wysłać pierwszego Libańczyka w kosmos.
Myślisz, że to ekscentryzm?
Wręcz przeciwnie! Bardzo dobrze rozumiem.
- Twoja rakieta... - Tak?
Gdy będzie gotowa, zaprosisz mnie na inaugurację?
Tak.
Tak, ma dobrą pracę. Jest profesorem.
Mówimy po francusku.
Nie, nie potrzebuję.
Za nic w świecie nie wracam do domu.
Mimi, przedstawiam ci Alice, moją narzeczoną.
Moja młodsza siostra.
- Miło cię poznać. - Ciebie też.
Uwaga! W okolicy jest osoba ze Szwajcarii!
- To prawda! Oto i ona! - Georges, przestań!
- Cześć. - Witaj, Alice.
- Mój brat. - Witaj w rodzinie.
Dziękuję.
Amal, moja bratowa.
Miło mi.
Niesamowite! Wyglądasz jak lalka!
Gratulacje! Jest przepiękna!
Podoba ci się Bejrut? Czyż nie jest cudowny?
Cieszę się z waszego ślubu.
Możemy zająć się przygotowaniami.
- Prawda, Mimi? - Oczywiście!
Bóg mówi, że najpiękniejsza w życiu
jest miłość.
Ogłaszam was mężem i żoną na wieczność.
Sto lat!
Wesołych Świąt!
Dziesięć.
Dziewięć.
Osiem.
Siedem.
Sześć.
Pięć.
Cztery.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Zero.
Brawo!
Od dziś
cały świat bez wątpliwości zastanawia się:
"Kiedy Libańczycy będą stąpać po księżycu?"
To jest artysta.
- Piękne prace. - Dziękuję.
- Cześć, mamo. - Cześć.
Selim Bouzeid, mój syn.
- Miło cię poznać. - Wzajemnie.
Są wspaniałą parą.
Pokaż pierścionek.
- Piękny! - Należał do mamy.
Piękny.
Co jest śmieszne?
Kiedy oświadczysz się Mimi?
Alice ma rację.
Gratulacje!
Joseph, powiedz coś. To twoja siostra.
Twoja kolej, Mimi!
Twoja kolej.
Gratuluję, Mona.
Gratulacje. Przepiękna z was para!
Chodź, synu. Postaw je tutaj.
Przestań ich zamęczać komplementami.
Politycy są zawiedzeni: Amerykański sekretarz stanu
nie zatrzyma się w Libanie podczas trasy do Bliskim Wschodzie.
Inne wiadomości w niedzielę 13 kwietnia 1975 roku:
dużo się dziś działo w Libanie.
Rano strzelano do tłumu z samochodu.
Po południu w odwecie postrzelono autobus w Ain el-Remmaneh,
powodując śmierć
około trzydziestu osób cywilnych.
- Co się dzieje? - Spokojnie. To daleko.
To oficjalnie druga fala zamieszek w naszym kraju.
W ciągu ostatnich kilku dni wybuchło wiele walk na ulicach Bejrutu.
Wczoraj w nocy zostało zastrzelonych około czterdziestu osób.
Nieoczekiwanie nadeszła trzecia fala zamieszek.
Uchowało się centrum miasta.
Ale w narażonych dzielnicach
walki przerodziły się w bombardowania na ślepo.
Na szczęście utworzenie nowego rządu
powinno przynieść oczekiwany przez wszystkich rozejm.
Wiadomości libańskie.
Powinien być większy. Jest malutki.
Jesteś zazdrosny.
Na pewno nie chcecie jeszcze zostać?
- Na kilka dni. - Musimy wracać.
Wreszcie jest z nami Georges!
Mona musi przygotować się do egzaminu.
Chyba jej tu dobrze.
Chodźcie jeść!
- Wreszcie! - Chodźcie.
Umieram z głodu.
Chodźcie, papużki.
Uczta mojej żony!
Dlatego się z nią ożeniłem!
- Dla fasoli? - Szczególnie dla fasoli!
Wyszliśmy za późno. Przegapimy
początek Królów przeklętych.
Narodowy komitet do spraw dialogu
utworzony przez rząd po wiosennych zamieszkach
spotka się jutro.
- Mój kolczyk! - Z okazji...
Zgubiłaś go?
Premier powiedział, że jest dobrej myśli, 50,01%...
Zaraz się zacznie!
Pomimo...
- Ładne, co? - Ty jesteś ładna.
Dziękuję.
Mamo!
Zniszczycie telewizor!
Nie usiądziesz z nami?
Hej, ty!
- Tak? - Co się popisujesz?
Że niby ja?
Panie i panowie,
rozpoczynamy egzamin.
Zaczniemy od pani...
Mony Kamar.
Zagra walca op. 39 numer 15 Brahmsa.
Libanie, mój mały kraju.
Libanie, zabiją cię.
Chcę cię obudzić.
Zanim runie świat.
Nim wielkie cedry.
Skończą w kałuży krwi.
Aby nigdy nie znikł.
Zapach jaśminu.
I żebyśmy.
Nie zapomnieli, kim jesteśmy.
Libanie, mój mały kraju.
Libanie.
Mój ukochany kraju.
Nie chwytaj za broń.
Twoja ziemia tego nie wytrzyma.
Chce tylko jedności.
Naszej dumy i naszej rewolucji.
To było oryginalne.
Ale nie można adaptować utworu, jak się chce.
Rozumie pani?
Idziemy! Spróbujesz za rok.
Nie słuchaj go, to głupek.
Byłaś świetna. Nie przestawaj pisać piosenek.
Do widzenia.
Czego się spodziewałaś?
Skończyliśmy test elektroniczny górnej części.
I silnika.
Czy o czymś zapomniałem?
Walid?
Tak. Profesor Kamar?
Co?
W którym szpitalu?
Dziękuję.
Należy uważać...
- Mamo! - Wiem.
Nie martw się. Znajdę go.
Po raz pierwszy
centrum Bejrutu stało się celem bombardowań.
Szpital Świętego Jerzego?
Ranni z Achrafieh, zróbcie przejście w korytarzu!
Joseph!
- W porządku? - Tak.
Jestem cały.
Walid jest ranny w nogę.
Nic mu nie będzie. Zajmują się nim lekarze.
Potrzeba ci czegoś?
Nie. Trochę się prześpię.
Alice!
Przeszkadzamy?
Nie mogłam zostać w domu.
To było okropne! Ten hałas! Dziewczynki nie mogły spać.
To zwierzęta...
Mogę zostać, aż się uspokoi?
To będzie dobre.
- Kto chce spać ze mną? - Ja!
- Nie na moim łóżku!
Wstawajcie! No już!
Jesteśmy u twojego brata.
Boję się spać sama w domu.
Wszystko w porządku. Pozdrawiają.
Tak. Zamknęłam drzwi w domu.
I zasłoniłam zasłony! Tylko to cię obchodzi?
Ważne, żebyś wrócił do domu. Jestem sama z dziećmi.
Na razie.
- Mimi! - Jesteś!
Dobry wieczór, Alice.
W sklepie zawaliła się cała ściana.
- Możemy zostać... - Tak!
- Aż się uspokoi. - Wejdźcie.
Przepraszam...
Nie mogłem tego zostawić w sklepie...
Pomyślałem...
- Tędy. - Dzięki.
- To wszystko? - Tak, dzięki.
A więc to hotel?
Amal potrzebuje apartamentu!
Lubisz mi dokuczać!
Rozłóż łóżko.
Przesuń stół.
Nic nie zostało. Chodźmy.
Dzień dobry.
Ten kolor błyszczy w słońcu...
Pozbywamy się rzeczy, wyprzedając asortyment.
I tak już zajmujemy dużo miejsca.
Nie przeszkadza wam?
Nie martwcie się. Jest tylko zmęczony.
- Pomożesz nam? - Tak.
Nie wiem. Co proponujecie?
Dzień dobry.
Alice, pani domu.
Nakarm nas!
Przez was zawali się budynek.
Dziękuję!
Podajcie talerze.
Nałożę wam.
Kiepski moment.
Nie mam ruchu.
Pas.
Masz dobre karty.
Ja nie mam żadnej dobrej.
- Moja kolej? - Tak.
W oczekiwaniu na potwierdzenie dziesiątego zawieszenia broni
podajemy dobrą wiadomość.
Sowiecka sonda Venera 9 wylądowała na Wenus.
Po raz pierwszy w historii
zobaczą państwo zdjęcia z powierzchni innej planety.
Tymi zdjęciami, drodzy widzowie,
życzymy wam miłego wieczoru,
oby był spokojny i bezpieczny.
Jak się spodziewano,
jedenaste zawieszenie broni trwało tylko kilka dni.
Radzimy unikać ulicy Damasceńskiej
i okolic dużych hoteli, gdzie toczą się krwawe walki.
Piętnaste zawieszenie broni zdaje się, o dziwo, trwać.
Ale proszę uważać spacerując po promenadzie,
aby nacieszyć się jesienną pogodą.
Radzimy unikać okolic Placu Męczenników.
Pomimo piętnastego zawieszenia broni
partyzanci strzelają do przechodniów
aby wywołać agresję.
Nadchodzi zima, a Bejrut ogarnia strach.
Żadna dzielnica nie jest wolna od przemocy.
Tylko wspólny wysiłek każdego z nas
może zakończyć dramat, który przeżywa nasz naród.
Dlatego w czasie dwudziestego zawieszenia broni
zapraszamy na wielką demonstrację
w sprawie zjednoczenia narodu.
Szybko, spóźnimy się.
Tęskniłem.
Jak się masz, Ahmadzie?
Niech przebudzą się sumienia i przetrwa miłość.
- Położę się. - Już idę.
Panie Boże, nigdy cię o nic nie proszę,
ale zakończ ten konflikt.
Błagam, przywróć nam dawne życie.
Boże naszego kraju,
Boże protestantów,
druzów, szyitów, sunnitów,
alawitów, ismailitów,
melchitów, rzymskich katolików,
maronitów, prawosławnych,
grekokatolików,
braci apostolskich, Asyryjczyków,
syryjskich prawosławnych, ortodoksyjnych,
koptów,
Ormian,
chaldejczyków,
żydów, Hindusów, buddystów,
proszę, zmiłuj się nad nami.
Drogi mężu,
jak się masz?
Chce wrócić do Itaki na siedem liter.
Ulisses.
Szalony świat na jedenaście liter?
Szalony świat...
- Psychiatryk? - Tak.
Uwaga!
Uważajcie pod nogi.
Zostańcie tu. Na podłodze jest szkło.
Tony, przynieś miotłę.
- Selimowi nic nie jest. - Skąd wiesz?
Fady, pomóż mi.
- Tak, Raymonde. - Mam złe wieści.
Brat powiedział mi,
że po okolicy chodzi milicja,
wchodzą do domów i wszystko niszczą.
Listy, zdjęcia, pamiątki...
Nie zostawiają nic, co dla ciebie ważne.
To z wiarygodnego źródła, od jego sąsiada policjanta.
Uważaj i nie otwieraj drzwi.
Ostrzegę innych.
- Pa. - Dziękuję, Raymonde.
Kolejna plotka
z radia Raymonde.
Nie.
- Nie. - O co chodziło ostatnio?
Syria zatruwa nam wodę do picia.
Biedaczka!
Nie, kochana, to było w radiu.
Myślicie, że Raymonde się myli?
Nie wiem. Wszyscy oszaleli.
To się nie sprzeda.
Dlaczego nie słoneczne krajobrazy?
Słońce się sprzedaje.
Chcę ci tylko pomóc.
Zamykam galerię.
We wtorek jedziemy do Paryża.
Do Paryża? Dlaczego?
A jak myślisz?
Za tydzień tego kraju nie będzie.
A Selim...
Myślisz, że znajdzie pracę w tym chaosie?
Jeśli nikt nie odważy się zostać...
Słucham?
Do widzenia.
Cześć, Selim.
Patrz.
Chcę jechać na festiwal
zobaczyć Demis Roussos.
Myślałem o Monie.
Jest jej ciężko.
Nie znałem jej takiej.
Przejdzie jej, jest silna.
Selim wróci, jak wszystko się uspokoi.
Ale my...
Możemy jechać do Szwajcarii,
aż wszystko się uspokoi.
- Myślałaś o tym? - Tu nam będzie lepiej. Wierz mi.
Chciałabym...
Żebyśmy wszyscy polecieli w kosmos twoją rakietą.
Chciałbym obejrzeć koniec Królów przeklętych.
Chciałabym, żebyśmy mieli drugą łazienkę.
Zgadzam się.
- Niebieski czy biały? - Biały.
Pomarańczowy?
Gwiazda.
- Halo? - Halo, to ja, Selim!
- Wiem, że to ty, wujku. - Masz mnie.
- Masz jakieś wieści? - Tak, dotarł do Paryża.
- Wkrótce się zobaczycie. - Mam nadzieję.
- Na pewno, kochana. - Całuję.
Buziaki.
- Halo, Georges? - Halo?
Jesteśmy tutaj!
- Wesołych Świąt! - Wzajemnie, kochani!
Tatusiu, kiedy wrócisz?
Jak tylko otworzą lotnisko, kochanie.
Jakbym mógł, przypłynąłbym do was.
Tęsknimy za tobą.
Halo? Georges, nie słyszę cię!
Jestem, kochanie.
- Jak się masz? - Dobrze, kochanie.
- Dziewczynki, nie rośnijcie za szybko. - Dobrze.
Fady, uczysz się czy tylko bawisz?
Serio, tato?
Spokojnie, pilnuję ich.
Brakuje tylko ciebie. Wszyscy sobie dobrze radzimy.
Halo? Amal?
Słyszysz mnie?
Głupi kraj!
W Libanie czy za granicą,
wszyscy myślą o zielonej linii przedzielającej naszą stolicę.
Uspokójcie się!
Od dziś mówi się o zachodnim i wschodnim Bejrucie,
jakbyśmy już przygotowywali się do końca normalnego życia.
Porcja hummusu waży 500 gram.
Każda osoba zjada
250 gram.
Ile porcji potrzeba, jeśli zaprosimy piętnaście osób?
Macie dwie minuty.
Tak, mamy!
Pokażę pani koronkę.
Królowa Anglii używała jej w swoim prywatnym salonie.
- To oryginał. - Tak, oryginał.
Mamy różne wzory i dwa kolory.
Jeśli kupi pani wszystko, dostarczę to teraz do pani domu.
Dobry pomysł.
- Zgoda? - Tak.
- Wspaniale. - Tak.
Chodźmy.
Niech Bóg da wam siłę.
Jeśli trzeba zapłacić okup, złożymy się.
Sprzedam biżuterię, złoto. Odzyskamy go!
- Prawda, Josephie? - Oczywiście.
Znajdziemy go w dwa dni.
- Ten kraj... - Fady!
Prowadził niebieski van. Robił dostawę w Gemmayzeh.
Powinien był wrócić na kolację.
O której wyszedł?
- Pamiętacie? - Tak.
O siedemnastej. Może siedemnastej trzydzieści.
Proszę wrócić do domu, nie wychodzić i nie próbować go szukać.
Zadzwonimy, jeśli się czegoś dowiemy.
- Zrozumiano? - Tak.
Proszę podpisać na dole.
Działa.
Poradzę sobie.
Na pewno?
Na razie.
Po prawie roku jesteśmy bezbronni
mamy trzy wojska, dwa oddziały policji
dwadzieścia dwa milicji, czterdzieści dwie partie.
Nawet czyniąc zło jesteśmy przeciętni.
Członkowie parlamentu spotkają się jutro w Villa Esseil,
aby zorganizować wybory nowego prezydenta.
Musimy wykrzesać z siebie nadzieję, że wreszcie dojdą do porozumienia.
Mam wam coś do powiedzenia. To ważne.
Dołączę do Selima. Jadę do Francji.
Niedługo zapanuje pokój. Dlaczego nie chce wrócić?
Ma tam pracę.
To niemożliwe.
Jak tam dojedziesz?
Jego wuj Amin jedzie za tydzień do Paryża.
Pojadę z nim.
Każdy, kto wraca z Paryża mówi to samo:
Francja jest za droga!
Wiesz, ile kosztuje para butów?
Trzysta franków! Chcesz tam jechać?
- Francuzi nie są gościnni. - Tak.
Podobno wrzucają Arabów do Sekwany.
Dlaczego mam zostać?
Już zdecydowałam.
Zamieszkamy u jego mamy
na kilka tygodni...
Przykro mi.
Zabierzmy jej paszport. Żeby ją chronić.
Mona nie jest już dzieckiem.
- Ma rację. - Ale...
To nie jest miejsce dla młodych.
Jeśli ją powstrzymasz,
dołączy do niego i zerwie z nami kontakt.
Jest zakochana.
Wiesz?
Wróci tu.
Wróci, gdy skończy się to szaleństwo.
Żegnaj, Mona.
Będziemy tęsknić.
Wciąż nie rozumiem, dlaczego my...
Dlaczego pozwoliłeś jej jechać.
Myślałeś, że tak będzie lepiej.
Nie zdawałeś sobie sprawy,
że jeśli się rozłączymy...
Drogi Josephie,
odjeżdżam bez żalu.
Pewnie myślisz, że mam ci za złe, że pozwoliłeś Monie jechać.
Mylisz się.
To była dobra decyzja.
Zgadzałam się z nią.
Nie miałam czasu tęsknić za Moną.
Nie rysowałam tyle od wielu miesięcy.
Wybór nowego prezydenta miał przynieść koniec konfliktu.
Raymonde przestała przejmować się plotkami.
Mimi trafiła chyba na ślad Tony'ego.
Fady dorastał i stawał się mężczyzną.
Fady!
Cześć, mamo.
Co to jest?
Szkoda,
że Amal zdecydowała się poczekać na Georgesa w górach,
z dala od miejskich pokus.
Wstawaj.
Pójdziesz ze mną.
Chodźcie, dziewczynki.
Nawet na moment nie straciłam nadziei.
Poniedziałek 15 listopada 1976 roku bez wątpliwości
zaznaczy się w historii Libanu.
Po 18 miesiącach wojny ogłoszono pokój,
dzięki interwencji naszego silnego sąsiada.
Współpraca między państwami
rozpoczyna czas wyciągniętych dłoni i odbudowy.
Zajmują się już tym siły pokojowe,
zapewniające bezpieczeństwo, zaufanie i stabilność Libanu.
Minister do spraw odbudowy.
Profesor Kamar?
Proszę wejść. Minister na pana czeka.
Dzień dobry.
Miło pana poznać.
A więc wracamy do gry?
Chyba tak.
Już zacząłem.
Pokażę ci.
Pomyślałem, że możemy zrobić szerszą podstawę
i zostawić tu więcej miejsca na silnik.
- Zbyt ambitne? - Wręcz przeciwnie!
Proponuję zostawić więcej miejsca tutaj.
- Można posunąć się jeszcze dalej. - Świetnie!
Wsiadamy.
Na razie.
Moja ulubiona Szwajcarka będzie pilnować kraju.
Pa, Georges.
Bracie,
będziemy tęsknić.
Po otwarciu lotniska
wielu Libańczyków zdecydowało się na emigrację.
Eksperci twierdzą, że migracje nie wpłyną na odbudowę kraju.
Są zgodni,
że rok 1977 zapowiada się dla Libanu obiecująco.
To powód do wielkiej dumy,
jednoczenie ludzi po dramatycznych wydarzeniach w kraju.
Dlatego, profesorze Kamar,
liczymy na pana i pana zespół.
Towarzyszy panu cały naród.
Bez wątpienia
prototyp zaprezentowany przez Liban na kongresie w Waszyngtonie
otworzy drogę do gwiazd
na pokładzie najpiękniejszej rakiety świata.
Dziękuję.
Panie ministrze.
Brawo.
Drodzy mamo i tato,
w Paryżu jest szaro, ale wszystko dobrze.
Ciężko korzystać z uroków miasta,
gdy myślami jestem codziennie z wami.
W wiadomościach widzę zniszczenia,
pomimo pokojowych deklaracji.
Wyobrażam sobie, co przeżywacie.
Dlaczego nie chcecie wyjechać?
Niestety nie mogę przyjechać na Święta,
przez pracę Selima.
Wciąż mieszkamy u jego mamy.
Ciężko nam będzie was ugościć,
ale znajdziemy rozwiązanie.
Pozdrawiam was, codziennie śnię o potrawach mamy
i ukochanym głosie taty.
Kocham was, Mona.
- Gotowi? - Tak.
Pan Joseph?
Czterdzieści...
Czterdzieści pięć...
Pięćdziesiąt.
Gratulacje!
Udało nam się!
Udało się!
W końcu!
Jak Joseph?
Wciąż pracuje.
Wraca do domu późno, ale dobrze idzie mu projekt.
Przyjedziesz na inaugurację?
Nie, to będzie skomplikowane z dziećmi i ich szkołą...
Rozumiem.
- Ucałuj Georgesa i dzieci. - Ucałowania dla was.
Pa, Amal.
Jesteśmy siłami pokojowymi.
Przeszukać dom!
Przeszukać sypialnie!
Jeśli nie ukrywacie broni, nie będzie problemów.
Odcięli wam wodę?
- Alice, jesteś tu? - Tak.
Teraz jest gotowa?
Trzeba jeszcze zrobić kilka poprawek do silnika, ale tak.
Przed inauguracją możemy się gdzieś przejechać we dwoje.
O co chodzi? To nie takie trudne.
- Co tam masz? - 130.
130. Podkręć do 4.5.
A teraz?
Atak został potępiony przez różne partie,
które zaatakowały w odwecie.
Na miejscu
siły pokojowe usiłują przywrócić pokój.
Uwaga!
To minie.
Nie wrócisz tam, prawda?
Dzwonił Walid. Wszystko jest w porządku.
Oni już tam są.
Nie możesz poczekać kilka dni, aż dowiemy się, co się stało?
- Dla ostrożności. - Nie ma mowy.
Zespół na mnie liczy. Nie zawiodę ich.
Jesteś zupełnie lekkomyślny.
Być może tamtego ranka
dopadło nas napięcie nagromadzone przez ostatnie miesiące.
Inaczej nie powiedziałbyś, że jestem zbyt wielką egoistką,
aby zrozumieć, że kraj cię potrzebuje.
W innych okolicznościach
nie wiem, czy wspomniałabym o twojej pysze,
twojej iluzji wielkości
i galopującej megalomanii.
To prawda. Chyba przesadziłam.
Ale nigdy bym się nie spodziewała, że jesteś zdolny powiedzieć:
Jeśli jesteś zbyt wrażliwa, możesz wracać do Szwajcarii.
- Słucham? - Naprawdę.
Odpocznij. To ci dobrze zrobi.
Zniszczenia nie są poważne.
Jesteśmy tylko trochę do tyłu.
Dobra. Ruszamy.
Alice?
Dobrze.
To najlepsza pora na zakup basenu.
Ty też
możesz urozmaicić swój dom, dzięki wystawie basenów Jbeil.
Jeśli zakupisz basen przed...
22 marca 1977 roku.
Próba silnika.
Testuję trzeci, nie, czwarty...
Alice,
nieudolnie powiedziałem, byś wyjechała.
Nie chcę cię tym dalej obarczać.
Boję się, że...
Musisz wyjechać, znaleźć bezpieczne miejsce.
Zostając tu ryzykujesz ze względu na mnie.
Ja nie mogę...
To moje miejsce.
Może to szaleństwo.
To marzenie.
Ale muszę pracować dalej,
doprowadzić to do końca.
Nic nie jest już takie, jak kiedyś
w kraju, który tak bardzo kochałaś.
Wstyd mi patrzeć, czym on się staje.
Wstyd mi na niego patrzeć w takim stanie.
Że miejsce, w którym zrodziła się nasza miłość
tak bardzo się zmieniło.
Zniszczono nasz raj,
każdy z nas jest za to odpowiedzialny, ale nikt nie będzie winny.
Wystarczy.
Idziemy.
Popłynie pani na Cypr łodzią.
A potem poleci do Zurychu.
Niestety Szwajcaria nie wznowiła lotów do Libanu.
Ma pani szczęście, łódź odpływa jutro.
A kiedy następna?
Za dwa tygodnie.
Proszę nie zwlekać.
Mam przeczucie, że sytuacja się nie poprawi.
Coś jeszcze?
Tak. Proszę o wizę dla mojego męża.
Oczywiście.
Proszę.
Już prawie skończyliśmy.
To najgorszy czas na wyjazd.
Ale dobrze, że posłuchałaś.
Dobrze ci to zrobi.
Wojna wygrała.
Przestaliśmy się cieszyć.
Przestaliśmy się razem śmiać.
Może śmialiśmy się
za dużo i nie możemy teraz zmierzyć się z łzami?
Miłej podróży...
Błagam cię. Wyjedź bez żalu.
Weź ze sobą najpiękniejsze fragmenty naszej historii.
Chciałabym cię nienawidzić, aby móc wyjechać bez żalu.
Ale im bardziej próbuję zrozumieć tragizm naszej historii,
tym mniej to możliwe.
Każde słowo, które piszę przypomina mi, że mogliśmy dalej...
Przeżywać,
tworzyć,
na swój sposób, wbrew wszystkiemu,
nasze magiczne chwile.
Mój kochany.