NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
Ładna ceremonia.
Bardzo dostojna. Twój dziadek byłby zadowolony.
Wiadomo, lepiej w ogóle nie mieć pogrzebu.
Ale jeśli już...
W porządku.
Miło, że tak mówisz. Dzięki, że ze mną byłyście.
To dla mnie ważne.
Cała uroczystość była taka... nijaka.
Twoja ciocia powiedziała wiele ciepłych słów... chyba.
Trudno było ją zrozumieć, bo płakała.
- To wzruszające. W pewnym sensie. - Przynajmniej próbowała.
Tata nic nie powiedział.
Wszyscy mówili tylko, jak ciężko dziadek pracował.
A jego osobowość?
Był specjalistą.
Weźmy ten pociąg i szyny.
Zbudował to wszystko. I przywiózł cię do Miradero.
Potem nie chciał, żebyś tu została...
Wtedy się posprzeczaliśmy,
ale wciąż byliśmy blisko!
Naprawdę.
Mogłam przemówić na pogrzebie.
Powiedzieć wszystkim, że dziadek był wspaniały
i ważny.
Nigdy mu tego nie mówiłam.
Wiedział, że go kochasz.
Zgadzam się.
Cześć, Duchu.
Leć. Witaj w domu.
Jak tam, słonko?
Jak miło, że spędzisz kilka dni w domu.
Będziemy szyć przy herbatce.
No i Kubuś ucieszy się na twój widok.
Dziękuję.
Wybacz.
Po prostu... tatuś bardzo kochał Kubusia.
Tak, Coro. Byli bardzo zżyci.
Idziemy do domu?
Ja muszę lecieć.
Co?
Mam dużo pracy, odkąd tata...
Wiele się dzieje.
Nic się nie zmieniło.
Hej, Jałowcu!
Hej, siano!
Hej, kłębki kurzu!
Biedna Lucky.
Nie wyznała dziadkowi, jak się czuje.
Ale nigdy nie wiesz, kiedyś kogoś stracisz.
Więc trzeba zawsze mówić, co się myśli.
Bumerangu, jesteś dla mnie wyjątkowy. Kocham cię.
I ciebie, Ślicznotko.
Jałowcu, Tamburynie, was też kocham.
Pająki, doceniam waszą pajęczynowatość.
Siano, ty już wiesz, co o tobie myślę.
Ale jeśli nie...
I ciebie też kocham.
Przyjaźnimy się
i cieszę się z każdej wspólnej chwili,
nieważne, ile ich jeszcze mamy.
Dobrze, Abigail.
Powinnyśmy przemalować stajnię? Jest zbyt żółta?
- Cześć, tato. - Pru!
Oto i moja mądra kowbojka!
Nie mogliśmy się doczekać, aż wrócisz.
Posprzątasz w pokoju.
Tęskniłyśmy!
Wiele pan dla mnie znaczy. Mówię to, nim będzie za późno.
Co? Za późno na co? Wiesz coś, o czym nie wiem?
W razie czego. Nie wszystko da się przewidzieć.
No to... dziękuję.
Naszykuję wam coś do jedzenia.
Polly nigdy nie będzie blisko z dziadkiem.
Starsza siostra opowie jej, jaki był świetny.
Jesteśmy tu, jeśli chcesz pogadać.
Nie układało ci się z dziadkiem
po urodzinach...
O czym ty mówisz? Kochałam dziadka.
Tylko... żal mi Polly.
Hej, ciociu Coro. Co to?
Nie mówiłeś jej?
Mamy z twoim tatą dobre wieści.
Dobre jak na te trudne chwile.
Firma dziadka uczci jego pamięć na naszej stacji kolejowej.
- Jaki zaszczyt. - Dokąd idziesz?
Muszę coś zrobić w pracy. Ani chwili spokoju.
Więc to coś na uroczystość?
To portret tatusia.
Zawiśnie na stacji i wszyscy będą go oglądać.
Ale wygląda na... rozzłoszczonego.
Serio? To zwyczajna mina.
Pamiętam ją z naszego ślubu.
Musimy znaleźć lepsze zdjęcie dziadka!
Na którym jest miły i kochający.
Masz takie zdjęcie?
Nie, ale coś wymyślę.
Ten portret się nie nadaje.
Na tej uroczystości pożegnamy dziadka tak, jak na to zasłużył.
Udowodnimy, ile dla nas znaczył.
Nie musisz niczego nikomu udowadniać.
Nie chodzi o mnie.
Pokażę Polly, że dziadek był idealny.
Już wychodzisz?
Robię placki.
Ciasto mnie chyba nie słucha.
Zostaniesz, nie?
Wybacz. Nie tym razem.
Wszystko gra?
Tak, w porządku.
Masz jakieś zdjęcia dziadka?
Tak, są w albumie.
Już je oglądałam.
Jest ich niewiele. I nie nadadzą się.
Chciałam pokazać jego...
nie wiem, cieplejszą stronę?
Lucky, ojciec nie był zbyt uczuciowy.
Ciągle pracował. Nie miał czasu na głupie pamiątki.
À propos pracy, muszę lecieć.
Pogadamy potem.
Dobrze być w domu.
Kocham to powietrze.
Cieszmy się każdym oddechem.
Kto wie, ile nam ich zostało.
Jest! Zaraz wracam.
Panna Prescott! Tata jest w Cedrowym Kanionie.
To nic. Może pan mi pomoże.
Mogę zobaczyć zdjęcia z otwarcia kolei?
Zdjęcia?
Szukam zdjęć dziadka.
Pewnie byłby na nich szczęśliwy.
Miałby przed oczami przyszłość firmy.
Starszy pan Prescott?
Chyba nigdy go nie poznałem.
Z tego, co słyszałem, był raczej srogi,
nie bawił się w przecinanie wstęg.
Źle pan słyszał! Nie był srogi, tylko wspaniały!
Nie miałem nic złego na myśli.
Przykro mi.
To nic, dzięki.
Przykro mi.
Niektórzy nie rozumieją trudnych emocji.
Dzięki, PAL.
Nie poddam się.
Mam inny pomysł.
U cioci Cory na pewno znajdę to, czego szukam.
Lepiej pójdę sama.
Dzieki, Abi.
Jeden: śmiejesz się, gdy żartuję, a ja nawet o tym nie wiem.
Dwa: zawsze mi mówisz, gdy mam lukier na nosie.
- Trzy... - Co jest?
To powody, dla których cię kocham.
Gdybym jutro nie miała okazji.
Lecę ogarnąć w stajni.
Trzy: jesteś porządna!
Ciociu, nie płacz.
Popłakaliśmy już sobie z Kubusiem.
Ale teraz jestem zajęta.
W czymś ci pomóc?
Jeśli ktoś miał dziadka za dobrego człowieka,
to ty, ciociu.
Był niczym święty!
Masz pewnie jakieś osobiste zdjęcia, prawda?
Szczere listy? Pamiątki?
Tatuś nie lubił pamiątek.
Podobno nie był uczuciowy.
O nie.
Zapominał o naszych urodzinach.
Był srogi,
ale kochał nas na swój sposób.
Nie wiem, co robić.
Chcę, by uroczystość była wyjątkowa, ale brak mi pomysłów.
Lucky, patrz!
Powiedziałam wszystkim na poczcie, jak bardzo ich doceniam.
Przyszedł do ciebie telegram!
Doceniasz go?
Bo on ciebie tak!
Pytałam Juliana, czy ma jakieś pamiątki.
Może coś znalazł!
Mówi: „Nic nie mam.
Widywałem dziadka tylko w wakacje.
Ale skoro już gadamy, może zainwestujesz w coś innowacyjnego?
Potrzebuję pięć dolarów”.
Kupić ci loda, braciszku?
- Co to za podstęp? - Żaden.
Chcę zrobić coś miłego, bo cię kocham.
Nie nabierzesz mnie!
Pędź, Panie Marchewo!
Jak wiatr!
Mądre!
Ja zwykle jestem brudna w połowie kolacji.
- Jak się trzymasz? - Dobrze, mam niezły refleks.
Nie o tym mówię.
Martwię się o ciebie i o twojego tatę.
Musicie odetchnąć.
Widzę, jak ci ciężko.
To nieprawda!
Chcę, by uroczystość była idealna.
I będzie.
Lucky, wiemy, że kochałaś dziadka.
Nie musisz niczego udowadniać.
Tato? W porządku?
Wciąż mam tyle pracy. Nie wiem, jak tata to robił.
A jednak wiem.
Ciągle pracował.
Nie dorastam mu do pięt.
Znów ominąłeś kolację, ale zostawiłyśmy ci coś.
Cora wstąpiła.
Testament waszego ojca jest w jego domu, w mieście.
Nie mam czasu, by tam jechać i go szukać.
- I tak ledwo się wyrabiam w pracy. - Pojadę z Duchem.
Na pewno znajdę u dziadka coś na uroczystość.
Nie, nie musisz...
Świetny pomysł.
- Dzięki, że jedziecie. - I to z chęcią.
Poza tym nie wiemy, która przejażdżka będzie ostatnią.
Już na zawsze.
Dziadku!
Niech no się przyjrzę solenizantce.
Dzięki.
Nie ma za co. Będę przy tobie do końca.
Pomóc ci? Żebyś się nie poparzyła.
Wtedy nie powiesz bliskim, jak bardzo ich doceniasz.
Abigail, mogłabyś...?
Co? Cenić cię? Czcić? Dbać o ciebie?
Staram się!
Ale tobie chyba na tym nie zależy.
Abigail, pewnie, że cię kocham.
I dociera do mnie to, co mówisz, ale...
przeraża mnie to.
Jak to? Co cię przeraża?
Wybacz, Lucky.
To nie był mój dziadek,
ale to pierwsza bliższa mi osoba, która zmarła.
- W porządku. - Wcale nie.
Nigdy wcześniej nie myślałam... o śmierci.
Teraz myślę tylko o tym. A ty nie pomagasz.
Masz dobre intencje, ale mówisz o „końcu”
i „wspólnych chwilach”. Straszysz mnie!
Ja też się tego boję.
- Serio? - Tak.
Ale lepiej mi, gdy o tym mówię.
Moja mama zmarła dużo wcześniej, niż powinna była.
Wybacz mi, nie chciałam cię zasmucić.
Dlatego nie chcę o tym gadać.
Daj spokój.
Miałam na myśli...
że zmarła,
ale jej życie nie zniknęło.
Jej bliscy wciąż żyją. Dopóki o niej pamiętamy,
będzie żyła w nas.
To... trochę mnie pocieszyło.
Z twoim dziadkiem jest tak samo.
Nigdy nie odejdzie, bo będziesz go wspominać.
Ta uroczystość i tak będzie idealna.
Nie, musi być naprawdę idealna.
Powinien być zapamiętany
jako idealny dziadek.
Lucky...
Nie rozmawialiśmy ze sobą, gdy umarł.
Zmarł, myśląc, że go nie kocham.
To niemożliwe.
Prosił, bym wróciła z nim do miasta. Odmówiłam.
Czuł się odrzucony.
Ale tu jest twoje życie.
Odrzuciłaś miasto, nie jego.
Byłam na niego zła.
Nie mieliśmy szansy o tym porozmawiać.
Pisałam tyle listów, chciałam to wyjaśnić.
Nigdy żadnego nie wysłałam.
Teraz nie będę mieć szansy.
Jak tu szykownie.
Według cioci testament będzie w gabinecie.
„Ostatnia wola i testament Jamesa Bernarda Prescotta”.
Znalazłam.
I tyle było z lepszego zdjęcia dziadka.
Czekaj. Znalazłam chyba...
Nieważne. To stary paragon.
Dzięki, ale mamy już to, co trzeba.
A dziadkowi spodobałby się portret, którego chcą użyć.
Wybaczcie, coś wpadło mi w oko.
Co to?
Pewnie pamiątki z dzieciństwa.
To całkiem słodkie jak na „nieuczuciowego”.
Pokażę to tacie!
To dziwna myśl, że dziadek był mały.
Dla mnie też.
To nie są rzeczy taty.
Obdarta Olga!
Cześć!
Nie widziałam cię, odkąd byłam mała!
To wasze zabawki?
Pamiętasz, jak doprowadzałem rodziców do szału?
Tatuś ciągle groził, że wrzuci ją do kominka.
Myślałam, że znalazłam rzeczy dziadka niezwiązane z pracą.
Chyba znalazłaś coś lepszego.
Pamiętam to.
- Jeju! Byliśmy tacy mali? - Skąd to zdjęcie?
To dwór dziadków w Kwietnej Dolinie.
Ranczo, na którym dorastał tatuś!
Wychował się na ranczu?
Zapomniałam o tym miejscu.
Uwielbiałam spędzać tam wakacje.
Nie wierzę, że tata to zachował.
Cenił te chwile tak samo jak my.
Tak ciężko pracowałem.
Wolałem nie myśleć...
Naprawdę odszedł.
Nie mieliśmy najlepszej relacji na świecie.
Ale brak mi go.
To przypomniało mi o wszystkich dobrych chwilach.
Chyba nie obejmowały one lekcji rysunku.
Mów za siebie.
To twój rysunek. Miałaś trzy latka.
Zachował go?
Dziadek bardzo cię kochał.
Nie rozmawiałem z tatą o uczuciach.
Ale my jesteśmy inni. Mnie możesz mówić wszystko.
Dobrze.
I gdy sklepikarka miała wysłać nas do więzienia,
ojciec zaczął żonglować jabłkami!
Przyciągnęło to klientów,
a ona nam odpuściła!
James Prescott miał wiele talentów,
ale jego pasją była kolej.
To zaszczyt, że firma postanowiła
zadedykować tę linię... jemu.
Dziękuję, że przyszliście.
Udało mi się pożegnać dziadka tak, jak na to zasłużył.
Przepraszam, że nie przeprosiłam.
Wiem, że chciałeś mnie chronić.
Kochał mnie, a ja jego.
Będę o nim pamiętać.
Jak my wszyscy.
Polly, nauczyć cię sekretnego powitania?
Już prawie, Duchu!
Przyda nam się w szkole teleskop?
Będziemy wypatrywać piratów na horyzoncie!
Lucky?
Przeczytaliśmy testament dziadka.
No i...
sama zobacz.
Dziadek zostawił dworek w Kwietnej Dolinie
mnie?
Napisy: Marta Przepiórkowska