NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
MUSTANG: DUCH WOLNOŚCI
Zabiorę tatę nad Nowalijkę,
potem śmignę do latarni.
Pokażę mu księgę pamięci i opowiem nasze przygody.
Co sądzisz?
Wygląda super.
Co tu robi Bumerang jedzący mój obiad?
Wściekłaś się wtedy.
Byłam głodna.
A on miał swój owies.
Co to za bajzel?
Sprzątałam cały ranek.
Przed Rodzinnym Weekendem znowu muszę to zrobić.
Spokojnie, ogarnę to.
Wojskowa Inspekcja Schumanna tego nie zatwierdzi.
Że co?
Tata chce, by moje kwatery były czyste,
w szkole mam być asem, a...
Czemu wam to w ogóle wyjaśniam?
To była trudna zmiana.
Musiałam powstrzymać gwizdanie Colta.
Fajna sprawa, ale nie podczas ciszy nocnej.
Żyjesz literą prawa, Abi.
- Leży na tobie z dumą. - Nie.
To ja ją dumnie noszę.
Już są!
Zaraz zobaczę tatę!
PALM!
Maricela?
Wasze „M” przybyło.
Słyszałam o Rodzinnym Weekendzie.
Nie jesteś rodziną.
Kimś więcej.
Członkiem PALM.
A ja i Złotko chciałyśmy gdzieś wyskoczyć.
Ta rozłąka bardzo ją zasmuciła,
więc pora na spotkanie.
Duch chyba się cieszy.
Chodź, Złotko. Rozgościmy się.
- Pierożku! - Maleńka!
- Kochana! - Chcę wam tyle pokazać.
Niech wyściskam te polisie.
Co za słodziutka kamizelka.
Nie jest wcale słodka.
Gdy ją noszę, wzbudzam szacunek.
Siema, siora.
Kłak! Moja kamizelka!
Ups, przykro mi.
Zaraz. Wcale nie.
Będziesz pachnieć ciastem cały dzień.
Nie ma za co.
Myślałam, że Kłak zostanie z ciotką Corą.
Brat bardzo chciał odwiedzić cię w nowej szkole.
Nieładnie byłoby go zostawić.
To przeciwiaństwo ładnego.
Niegrzeczne.
Ominęłoby cię to.
Tata!
Groszek!
Tęskniłam.
- Duch! - Co słychać w Miradero?
Wszyscy tęsknią i żałują, że nie dotarli.
W pociągu miałem przygodę.
Wpadłem na kumpla z college'u.
Lucky, to dowódca sierżant major Schumann.
Dzień dobry.
Miło mi pana... Chwila, „Schumann”?
Tata!
Bebe.
Mój przyjaciel, Jim Prescott.
Ojcowie przyjaźnili się w college'u.
Ale przypadek, co?
Mam pomysł, poświętujmy razem.
Dobra myśl.
Tata najpierw zweryfikuje pokój,
upewni się, że lśni.
Fajnie będzie obejrzeć szkołę z Prescottami.
Powiedziałeś „fajnie”?
Świetnie.
Czwórka przyjaciół spędza razem weekend.
No nie jestem pewna.
Nie nazwę Bebe przyjaciółką.
Bo jestem najlepszą kumpelą!
Przyjąłem.
Jim, ostatni na kampusie to zimna fasola!
„Kumpelą”?
Ciężko nam nawet obok siebie stać.
Czemu kłamiesz?
Bo mój tata się uśmiecha.
To coś nowego.
Jeśli w ten sposób go uszczęśliwię,
możemy się kumplować.
Tylko na czas Zbiórki Powitalnej.
No dobra. Potem koniec.
Witamy w Uskoku Palomino.
Rodzice, rodzeństwo, babunie...
Moja mała. Spójrzcie na nią.
- Chluba. - ...dziaduniowie.
To chyba tyle.
Ciekawi was pewnie, co wasze Źrebaki, Roczniaki...
Tam jest ujeżdżalnia.
...będzie co oglądać.
I, jak co roku,
weekend zakończy tradycyjny,
jak również wspaniały,
Rodzinny Wóz...
Niestraszne mi robaki!
...wozy zaprojektujecie sami.
- O rety! - Kłaku, przestań!
Groziła mi dekapitacja.
OK, życzę wam miłego weekendu.
Dalej, mała.
- Brawo! - Wspaniale, kochanie!
To stacjonata.
Ćwiczymy ten podwójny skok... kupę czasu.
Ładnie wam wychodzi.
- Stacjonowałeś tam. - Tutaj, Żancie.
Jak mu tam było...?
Ej!
Spokojnie, kolego.
Mój kochany.
Bebe nazwała go po mnie.
Po kim nosi imię Duch?
Nie wiedziałem, że jej koń nazywa się „Gaduła”.
- Dawaj! - Raczej nie.
Ej, uważaj.
Dobry ruch.
Tak się to robi.
- Taki jesteś mocny? - Zjedzmy coś.
Tylko my.
Wy macie pewnie napięty grafik.
Jest zupełnie pusty, jak nasze brzuchy.
Migiem do kantyny. Już, raz-dwa.
Ruchy!
Maricela, konie jedzą w Paszarni.
Złotko głoduje od kilku dni. Niech zje cokolwiek.
Na jej policzki wypłynął rumieniec!
Przyjazd tutaj to był cudowny pomysł.
Cała promienieje.
Bebe w szkole była prymuską.
Zaczęła czytać, mając cztery lata.
Może pouczycie się razem?
Lucky bryluje w wielu rzeczach, ale, jak ja,
ma pod górę z książkami.
A ja poćwiczę z Bebe gonitwy... bo ciągle zostaje w tyle.
Czy to prawda?
Oczywiście.
No nie, kumpelo?
Przejedźmy się na klify, tato.
Cześć, Schummanowie.
Te przegrane gonitwy...
Pomyślmy, co nie wyszło.
Ścigałam się z Jackiem na wydmach...
- Jim! - Hej, Lucky!
Też chcemy zobaczyć klify.
Łatwo was dogonić, ślamazary.
Brzmi jak zaczepka.
Ostatni to stara wołowina!
Spokojnie.
Bebe, mamy „Rodzinny Weekend”,
nie „Weekend z Schumannami”.
Czas się rozdzielić.
Tato, panie Prescott,
Lucky chce, byśmy zjedli rano naleśniki,
a jutro zajęli się wozami.
Świetny pomysł.
Dalej, Ślicznotko. Moja mała.
Tędy, no dalej.
Skarbie, widzieliśmy już sześć dresaży.
To sporo, skoro to tylko twoje hobby.
Tak było,
aż musiałam wybrać swoją drogę.
Abi chce być weterynarzem,
Lucky – ścigać się, a ja – dresażować.
Przypomnij sobie, jak cieszyłaś się na tę szkołę.
My także, bo myśleliśmy, że nauczysz się zarządzania ranczem.
I kiedyś będę nim kierowała.
Właśnie.
Myślałam nad tym, ale...
Startujemy, Panie Wozie.
Wybaczcie, Pru i państwo Pru.
Kłak!
To wóz na paradę!
- Gazu! - Uważaj na koryto!
Moja kamizelka!
Ona ma zostać weterynarzem?
Tak się je naleśniki!
Odegrasz się.
I to szybciej, niż myślisz. Bebe i ja
pokażemy wam, jak się buduje wozy.
Wiadomo, zmiażdżymy ich.
Gnajcie, Żancie!
- Jak tam śniadanie? - Co ty na to?
My kontra oni?
Pewnie, co mi tam.
Wszystko gra?
Chciałam, byśmy spędzili czas razem.
We dwójkę.
Codziennie gdzieś z Żantem jeździmy.
Dobrze.
- Znamy cały kampus. - Mój zuch.
Nie widziałeś księgi.
Masz rację.
To nie „Weekend kumpli”,
tylko Rodzinny.
Postawiłaś mnie do pionu.
Wynagrodzę ci to.
Schumannowie.
Odpuszczamy na teraz.
Chcemy pobyć trochę razem.
- W porządku. - Ale było tak fajnie!
- Boisz się wyzwani...? - Pa!
Pokażę ci księgę i obejrzymy latarnię.
A potem – tor wyścigowy.
Miałam wziąć naleśnika dla Ducha.
Obiecałam mu. Zaraz wrócę.
Chodźmy na Dziedziniec.
Trzeba zbudować wóz.
Najpierw pokój. Upewnię się, że lśni.
Sprawdzę twój plan, nauczycieli,
zobaczę, czy wszystko gra.
Sądziłam, że...
Jasne, tato. Oceń mój pokój.
- Nie chciałaś budować wozu? - Co ci do tego?
Wyrzuć to z siebie.
Udawane kumpele nic nie ukrywają.
Ojciec oczekuje, że będę najlepszą wersją siebie.
Mój też chce, bym dawała radę.
Nie tak jak mój.
Nie tylko mój pokój ma być idealny,
ale także moje życie.
Kiedyś mi to pasowało,
ale teraz sama potrafię o siebie zadbać.
Gdy byliście z nami, było inaczej.
O wiele... fajniej.
Powiedz mu to. Na pewno zrozumie.
To sierżant. Podwładni się nie odgryzają.
Gotowa?
Wiesz, później pokażę ci księgę.
Budowa wozów wzywa.
Bardzo chcę pokonać Schumannów.
- Jesteś pewna? - Tak.
Hej, łapcie za młotek i gwoździe.
Dawaj, tato. Wygramy.
Dobra.
Gazu, dawaj!
- Tak! - Spójrzcie na nich!
Niby nie rodeo, ale też niezłe.
To Sahir i Priya Kapoor,
mistrzowie dresażu.
Wykonują go na całym świecie.
To coś więcej niż hobby.
Priya, Sahir, to moi rodzice.
Świetnie skaczecie, dzieciaki.
Potraficie zachwycić.
Bardzo nam miło to słyszeć.
Powiedzcie o swoich wygranych.
Zwyciężyliśmy na pokazie w Paryżu
i na wystawie światowej w Szkocji.
Podróże muszą wiele utrudniać.
Nie, uwielbiamy je!
Uczyliśmy się w domu, byśmy nie zostali w tyle.
A kiedy w ogóle tam wracacie?
Dom jest tam, gdzie my.
Dziś to Uskok Palomino.
Jutro – kto wie?
Może Egipt albo Australia.
Lub Mediolan! Oby!
Nie zawracamy wam głowy. Szykują się do zawodów.
Wcale nie.
Ruszaj się, Prescott.
Pokaż im, jak to się robi, tato!
- Dalej, tato! - Dalej!
Remis?
Gra o wszystko.
Zjedźmy nimi stamtąd!
Z Orlej Góry?
Tak, właśnie z niej.
- Po tobie, weteranie. - Co?
To ty straciłeś ikrę,
jeżdżąc wszędzie pociągiem.
Nie mówiłaś czasem, że wycinali tam drzewa?
Na pewno już je wywieźli.
Porobimy co innego? Wciąż tylko doglądasz stajni.
Może ciasta z błota? Zamki?
- Lub... - Nie teraz.
...błotne...
Kłak!
Musisz mi ciągle zawadzać?
Nie ma z tobą chwili spokoju.
Po co tu jechałeś?
Trzeba to teraz sprzątać.
Tu jesteś, kluseczko.
Skąd ta kwaśna mina?
Chodzi o Kłaka.
Ciągle są z nim problemy.
Czemu nie został w Miradero?
Wiemy, że czasem niezły z niego urwis,
ale postawił przy łóżku twoje zdjęcie.
Rozmawia z nim co noc.
I to dość głośno.
Mówi mu o wszystkim:
co robił z Panem Marchewą, kto zaczepiał go w szkole,
co miał we włosach.
Gdzie schował ojcu buty.
- Naprawdę? - Tęskni za tobą.
Mam cię!
Już mnie nie lubisz,
bo przeszkodziłem ci w zajęciach.
Od dziś będę mieszkał za tym kamieniem.
Wybacz, że byłam zła.
Nie musisz tu mieszkać.
Co powiesz na zadanie specjalne?
Ma związek z błotem?
Lub ciastem?
Wybacz!
No dobra!
Wygląda to nieźle.
Dobra!
Gotowi,
do startu,
start!
Dawaj, tato!
- Tak! - Dasz radę, tato!
- Jak tam? Nadążaj! - Nie!
Nadciągam, Schumann!
Mam to we krwi!
Schumann sięga po zwycięstwo!
Niech to.
- Tato! - Nie!
- Schumann! - Szybko!
Po drugiej stronie jest przepaść.
Bebe, lina. Łap przednie koła.
- A ja tylne. - Żancie!
No dawaj!
Gazu, mały!
Tato!
Schumann, żyjesz?
Tak, ale... było blisko.
To moja wina.
Wiedziałam, że wycięli tam drzewa.
Wiedziałaś?
I nie powstrzymałaś nas?
Sierżancie, Bebe chciała was uprzedzić, ale...
nie wiedziała, jak to zrobić.
Jak powiedzieć tacie o leżących pniach?
Chciałeś się ścigać, nie mogłam tego zepsuć.
Nie umiałam tego wyznać.
Ciężko się z tobą rozmawia.
Nie sądziłem, że taki jestem.
Zapomnijmy o tym, tato.
- Chodźmy na paradę. - Nie, Bebe.
Powiedz mu o „idealnych” rzeczach.
Nie musisz już weryfikować mojego pokoju
ani mojego planu.
Zostawimy was samych. Chodź.
Może pokażesz mi księgę?
Dowiesz się, co robiłyśmy.
I jestem przedstawicielem, bo Lucky się wycofała.
A ta najlepsza ocena z matematyki...
Tak naprawdę byłam druga.
Och, Bebe.
No dobra, trzecia.
Przepraszam.
Dopiero wypadek to uzmysłowił:
powinniśmy być częściej razem.
Bez Wojskowej Inspekcji Schumanna.
Ruszajmy.
Pokażmy nasze dzieło na paradzie.
Cóż.
Piękny.
Na pewno pójdzie wam wspaniale.
Oto Ursula Lin Yang i jej mama, Judy. Ich pokryty wiśniami wóz
ciągnie Wisienka.
Wpasowują się w schemat, prawda?
Lepiej słuchajcie masztalerki Abigail.
Gdy mówi: „Stanąć w szeregu”, to stajecie.
Nie zrobicie jej w trąbę.
Teraz wóz zbudowany przez Schumannów. Przedstawia...
trudno w sumie powiedzieć co.
To impreza integracyjna.
Niezła zabawa.
Tak. Chociaż wybuchł pożar, który mógł spalić szkołę.
A to Otis, wydra.
Ale piękność.
Abi chciała, by wrócił
do rodziny. Był sztorm i niemal utonęła.
Czyli wszystko bez zmian.
Nie wierzę, że to już.
Będę tęsknił, groszku.
Prześcieradło przy każdym rogu powinno leżeć pod kątem 40 stopni.
Nie nabierzesz mnie.
Wiem, że 45 stopni.
Będę tęsknił za władzą tej kamizelki.
Masz.
Weź ją, potrzebny nam strażnik praktykant.
Bez obaw. Wymiar sprawiedliwości zaprowadzi porządek w Miradero.
Widzimy się niebawem.
Pamiętaj, co ustaliliśmy.
Jasne.
Uwaga. Mam tam perfumy, które mogą się stłuc.
O co im chodziło?
Podjęłam decyzję.
Zawsze mówiłam, że wrócę do domu i przejmę ranczo,
i tak też zrobię.
Gdy już zostanę mistrzynią dresażu.
Wymyślę, jak im to powiem.
Powstrzymajcie łzy.
Nie możemy się rozkleić.
- Narka. - Pa, pa.
Ależ wy jesteście dzielne.
Mówiłaś, że Złotko jest tu szczęśliwsza.
Może zakochała się w Duchu?
Ona się nie zakochuje, to w niej
podkochują się inni.
PALM, to chyba nie zakochanie.
To może być...
miłość.
Słodko razem wyglądają!
Nie powiem, że rozumiem ich uczucie,
ale ten płomienny romans musi płonąć.
Co masz na myśli?
Nie rozdzielę tych gołąbeczków.
W końcu serce nie sługa.
Że co? Nie.
Może tu zostać.
Zajmiemy się nią.
Nie zostawię z wami mon chéri Złotko.
Wygląda na to, że mamy nową siostrę.