NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Przed siebie gnam
Wolna jak ptak
Gdy jesteś obok
Nie wiem, co to strach
Właśnie tak
Tak
Dokładnie tak
MUSTANG: DUCH WOLNOŚCI
- Widzicie go? - Pobiegł tędy!
Czy tamtędy?
Od kiedy jest taki szybki?
- Tam! Leć, Duchu! - Dalej, Ślicznotko!
Szuka koniczyny po drugiej stronie jaru.
Jest aż tak pyszna?
Nie skoczy. Jest za daleko.
Spokojnie, nie przestraszmy go.
Hej, malutki.
Zostań tutaj. Zabierzemy cię do domu.
Nie!
Gubernatorze!
Gubernatorze?
To źle brzmi.
Nawis zaraz odpadnie!
Pru, rzuć linę.
Lucky, łap!
O nie!
- To brzmi gorzej! - Szybko!
A teraz ciągnąć!
Dobrze. Mam go.
Lucky!
Po tej stronie śmiercionośnego jaru też jest koniczyna.
Nie jest jakaś wybitna.
Nie rozumiem.
Gubernator zawsze psocił,
ale nigdy nie uciekał tak jak dziś.
Nie rób tak, bo czeka cię szlaban.
Jak to działa z końmi?
Na pewno nauczył się na swoich błędach.
Nie wpakujesz się już w tarapaty. Co?
- Gubernator! - Proszę cię!
Ale szybki!
Stój!
- Jak to możliwe? - Wróć!
- Łap go! - Skunks!
Wyłaź już!
Tędy.
Tamtędy nie!
Jednak się nie nauczył.
Dlaczego się tak zachowuje?
Był takim słodkim maluchem i zmienił się w Kłaka
z kopytami.
Macie go za źrebiątko,
ale Gubernator dorasta.
Psoty są normalne u jednoroczniaka.
Nasz maluch staje się nastolatkiem!
Był młody, gdy się tu pojawił,
ale to dziki koń.
- Trzeba go trenować. - Kiedy zaczniesz?
Dlaczego tak dziwnie na mnie patrzysz?
Gdy pytałaś, czy zatrzymam dzikie źrebię,
ustaliliśmy, że wy go wytrenujecie.
Najwyższa pora.
Słyszysz, mały?
Musimy się do tego przyłożyć.
- Spójrz. - Maluszek!
Nie nabijajcie się.
- Źle zaczynacie. - O nie!
Wracaj!
Nauczył się tego od kóz pani Belisle.
Jaki on uroczy.
Mówię serio.
Bo przypadkiem zrani siebie lub inne konie.
To możliwe?
Gdy pojedziecie do szkoły,
nie będę mógł go niańczyć.
Nie umiem się złościć.
Cześć!
Kochany.
Grzeczny konik.
- Hej, tato! - Cześć!
Co tam, Jim?
Znów widziano w tych rejonach pumę.
Tą, która zabiła mamę Gubernatora?
Lucky!
Może.
Rolnik mówi, że próbowała zaatakować kurczaki.
Gdy uciekała, zauważył bliznę na oku.
Rozstawmy pułapki i umocnijmy ogrodzenie.
Powierzam wam Gubernatora.
Uważajcie i nie chodźcie po krzakach.
Jasne.
Spokojnie, upilnujemy go.
Nie skupiłyśmy się.
Pierwszy krok to przyzwyczaić konia do siodła.
Zaliczone.
Teraz ktoś musi na niego wsiąść,
ale jest za mały, by wozić nas.
Nie da rady.
Kto jest mały?
Kłak na imię mam, koniowi trening dam!
O zapłacie później.
Nie chodzi o trening.
Masz na chwilę na niego wsiąść. Niech się przyzwyczai.
Pan Marchewa też był niegrzeczny.
Wytrenowałem go do cna.
I patrzcie.
Klasa sama w sobie.
Tylko spokojnie. Jest młody.
Słuchaj, Gubernatorze.
Nie będziesz mi tu wierzgać.
Skąd zna takie słowa?
Tata tak do niego mówi, gdy...
w sumie ciągle.
Rób, co mówię,
a może pójdziemy na lody.
Idziemy.
No i co? Mówiłem, że wiem, co...
O nie!
Kłaku!
Wszystko gra? Odezwij się!
Koń został wytrenowany.
Jeśli tak twoim zdaniem ma wyglądać...
Nie ma za co.
Wyślę rachunek.
Potrzebny nam nowy plan.
Mam nowy plan!
Czytałam o takiej starożytnej technice.
Najpierw uspokaja się zwierzę wzrokiem
i mówi się do niego łagodnie.
Patrz mi w oczy.
Wprowadzę cię w stan głębokiej relaksacji.
Gdy zwierzę się odpręży,
zamykasz oczy.
Ono podąży twoim tropem.
I teraz zrobi wszystko, co mu każesz,
bo wie, że to ty nad nim panujesz.
Gubernator!
Nasza praca nie przynosi efektów.
- Poprośmy o pomoc. - Tak.
Kogoś z doświadczeniem.
Kto poświęcił koniom całe życie.
Albo kogoś, kto całe życie był koniem.
Twój tata twierdzi, że konie się od siebie uczą.
Fakt! Małpują od siebie.
- Tylko jako konie. - I bez bananów.
Bez obrazy,
ale Bumerang i Ślicznotka są bardziej udomowione.
Gubernatorze,
obserwuj i naśladuj inne konie.
Łatwizna.
Widzisz? Spokojnie.
Teraz ty.
Hej!
Gubernator!
- Teraz się ruszyłeś? - Juhu!
PALM! Patrzcie na kapelusz!
Złotko ma taki sam.
A wy co knujecie?
Chcemy nauczyć Gubernatora końskiego zachowania.
Jeju!
Oczywiście, że pomożemy. Nie, Złotko?
Najpierw zaprezentujemy wszystkie sztuczki.
Pokaż ukłon.
Nie wiadomo, kiedy spotkasz króla.
Tak na pewno nie wita się króla!
Musimy lecieć.
Złotko nie może oglądać tak niestosowanego zachowania.
I mnie również ono drażni.
Kapelusze!
Ty bestio!
Nie! Gubernatorze!
Wybacz, Maricelo!
Później się na nas pozłościsz!
Moje babeczki!
Stój! Wystarczy!
- Spokojnie, mały. - Nie ruszaj się.
Gubernatorze!
Spójrz mi w oczy.
Na pewno wiesz, co robisz?
Tak. Tym razem nie zasnę.
Gubernatorze?
Gubernatorze!
Abigail!
- Wszystko gra? - Jeju!
Chyba tak.
Nabiłam sobie guza.
Ojej! Nie widziałem cię.
Mogło ci się coś stać.
To prawda.
W porządku, nie złoszczę się.
A co, gdy wyjedziemy do szkoły?
Martwię się.
Może nie da się go wyuczyć.
Nie lepiej mu było w swoim stadzie?
Tak! Wiem, co zrobić.
Może źle do tego podeszłyśmy.
Może Gubernator ma być dziki jak Duch?
Nie poskramiajmy go.
Pomóżmy mu odnaleźć w sobie dzikość.
Ponownie wprowadzisz go do dzikiego stada?
Tak. Musimy tylko wymyślić, jak to zrobić.
Pułapki nietknięte.
Minęły dwa dni, odkąd ją widziano.
Może puma poszła dalej.
Dokąd pędzicie?
Mamy nowy plan, tato!
Cofniemy Gubernatora.
„Cofniecie”?
Powinien wrócić do dawnego stada.
Jestem tego pewna.
Nie nadaje się do treningu.
Nie słyszałem, by ktoś zrobił coś takiego.
Będziecie więc pierwsze.
W porządku.
Przywitaj się.
Postaraj się bardziej.
Pokaż, że serio chcesz dołączyć.
Chyba nie przyjmiesz ich odmowy. Dalej.
Właśnie!
Tylko nie to!
Wybacz. Nie dam ci znów utknąć.
Stado go nawet nie rozpoznało.
Był młody, gdy się rozdzielili.
Może sądzą, że już do nich nie należy.
Nauczmy się mówić po końsku i wyjaśnijmy:
„Cześć.
Nazywa się Gubernator.
Jest jednym z was!”.
Na pewno by ich to przeraziło.
Nie martw się, wymyślimy coś.
Wodopój to neutralny teren.
Mały nie będzie tu drażnić stada.
Duchu, zaprezentuj.
Widzicie? Dym próbował skrzywdzić małego.
Gdyby chciał, zrobiłby to.
Nastraszył go tylko.
Chciałabym jakoś przekonać do niego stado.
Gdy Kłak szedł do szkoły, mama dała mu cukierki
do poczęstowania.
- Zadziałało? - Tak.
A potem go poznali.
Jesteś genialna!
Soczyste jabłka zastąpią cukierki.
Stado jest zaciekawione.
Najlepsze mają być na górze.
To konie. Lubią wszystkie jabłka.
Tylko pomagam.
To działa!
W porządku, maluszku.
Coś wymyślimy.
Duchu, nie!
Plan nie wypalił.
Martwię się.
Mały pokazał dziś, że jest zagrożeniem
dla siebie i całego stada.
Nie pasujesz ani tu, ani tam...
więc gdzie?
Czułem, że wciąż staracie się pomóc źrebakowi.
Teraz źrebię ma już rok, tato.
Ja to wiem, ale czy ty też?
Tak.
Robiłam, co mogłam,
by pomóc mu wrócić do stada.
Ale beze mnie nic nie zrobi.
Pamiętasz pierwszy dzień przedszkola?
Trochę.
A ja bardzo dokładnie.
Byłaś zdenerwowana.
Nie mogłem przekonać cię, byś poszła do sali.
Ale zobaczyłaś zabawkę.
Zanim do niej doszłaś,
złapała ją inna dziewczynka.
Nie wiedziałem, co robić.
Ale intuicja kazała mi czekać.
I dobrze,
bo udało ci się rozwiązać to po swojemu.
Gdy wychodziłem, nawet mi nie pomachałaś.
Ale to nic. Wiedziałem, że sobie poradzisz.
Musisz pozwolić maluchowi dorosnąć.
Masz rację.
Skupiłam się na tym, by go dopasować,
a nie dałam mu szansy działać.
Jeśli powinien być dziki,
niech poradzi sobie z tym sam.
Nawet jeśli kiedyś ucieknie do cyrku
lub wyjedzie do szkoły.
Miej nadzieję, że czasem napisze list.
Dzięki za wolność, którą mi dajesz.
Bez obaw, będę pisać codziennie.
Teraz zrobię to samo z małym.
Gubernatorze, jesteśmy.
Idź do stada. Sam.
Nie wkroczymy.
Może coś zrobimy?
- Odprowadzimy go? - Nie.
Sam musi to rozpracować.
O nie!
Jest Dym.
Ale nie ma Gubernatora.
A dobrze mu chyba szło.
Poszukamy go?
A co, gdy go znajdziemy?
Znów przekupimy stado? Może cukierkami?
Nic nie rób!
Zaraz. Widzę go.
Nie! To puma!
- Zbliża się do stada! - Pomóżmy im!
Nie dotrzemy na czas.
Nie, ale Duchowi się uda.
Leć!
Są!
Udało się!
Tak!
Brawo, Duchu.
Jeszcze nie. Uda mu się. Wiem to.
O tak!
- Brawo! - Czułam to!
Nawet się nie odwrócił.
Wiemy, że sobie poradzi.
Napisy: Marta Przepiórkowska