NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Nie ma czego świętować.
Wszystkiego najlepszego!
Najlepszego!
Musimy się upić.
- Zdecydowanie. - Rosita.
Cześć, skarbie.
On planuje kolejny atak.
Nie ma czego świętować.
To zbieg okoliczności. Będzie dobrze.
Nie udawaj, że nic się nie dzieje. A to, co spotkało chłopaków?
Albo Alex? I co było z szafkami?
Wszyscy żyją, a szafki już umyto.
Rosita, odwołaj imprezę.
Nie odwołam mojej imprezy.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Cześć.
Dzień dobry. Cześć.
Widział ktoś Lulu?
Cześć, Mariano i Santiago. Dobra robota.
Dziękujemy.
DYREKTOR
Miguel, co tu robisz?
A wy co robicie?
Zostawisz nas na chwilę?
Usiądź, proszę.
Dziwak, co nie?
- Co za gość! - Srałeś ze strachu!
- Wcale nie. - Tak!
Daj spokój.
Co tu robi ten dupek?
- Masz tupet. - Spadaj, Raulito.
- Celujcie w głowę! - Co cię tak śmieszy?
- Co z tobą? - Nikt cię tu nie chce.
Pobijecie mnie?
To by była głupota. Wylaliby was.
Pablo, Raul, usiądźcie.
Dobrze.
Dario, Ernesto, wy też.
- Widzimy się po szkole. - Ja też przyjdę.
Durny gnojek.
Wyjmijcie książki.
- Możemy przeszkodzić? - Tak.
Dziękuję.
Pani Susana…
To znaczy pani dyrektor Rincón Gallardo
ma coś do powiedzenia.
Dziękuję.
Jak już pewnie wiecie, od dziś jestem dyrektorką liceum Nacional.
Co? Wywalili Quintanillę?
Po ostatnich wydarzeniach
zarząd postanowił go zwolnić.
Od teraz dopilnuję,
by sprawca zapłacił za to, co zrobił.
Słyszysz?
Moje drzwi są dla was otwarte.
Jakieś pytania?
Wywalili go za bycie idiotą?
Cisza. Natalia, nie mów tak o panu Quintanilli.
Chyba, że chcesz być pierwszą osobą, jaką wyrzucę. Nie?
No dobrze.
Tak?
- Quintanilla się z nami pożegna? - Tak!
- Prawda? - Tak.
To będzie coś prostego.
- Długo był dyrektorem. - Coś prostego.
Od teraz róbmy wszystko,
aby sprostać wartościom naszej szkoły.
Raul, porozmawiamy w moim gabinecie?
Proszę o ciszę.
Chodźmy.
Proszę o ciszę. Okażcie szacunek.
- Na razie, koleś. - Proszę o ciszę.
Czy Quintanilla o tym wiedział?
Oczywiście.
- Ważne, że nie wie zarząd. - Jasne.
Twój mąż pewnie też nie.
Ten to potrafi się wściec.
Mógłbyś się zamknąć?
Wyświadcz mi przysługę.
Co zrobisz, żeby wszyscy dali mi spokój?
Ładne zdjęcie.
Tak to już jest. Musisz się uczyć.
Właśnie to musisz robić: uczyć się.
- Cześć. - Cześć.
Cześć.
Martwisz się o mnie?
Nie wyrzucili cię.
Lulu, wrócę później.
Zachowuj się!
Wybacz, że cię rozczarowałem.
To jasne, że czymś ich szantażujesz.
A ty chciałabyś wiedzieć czym.
Chcę tylko być z tobą.
Wybacz, że cię rozczaruję.
Mściciel nie zaatakuje nas drugi raz.
Właśnie. Powinniśmy iść na imprezę, żeby chronić innych.
- Nie! - Czemu nie?
Wyluzuj.
- Urządzę imprezę u mnie w domu. - Dobry pomysł.
Mściciel tam nie zaatakuje.
Pewnie, że nie. No to ustalone.
Uwaga! Impreza u mnie!
Pieprzyć mściciela! Kim on w ogóle jest?
W domu czy nie, na imprezie nie będzie bezpiecznie.
- To ma być dobry pomysł? - Bez imprezy nie będzie zemsty.
A bez zemsty nie odkryjemy, kto za tym wszystkim stoi.
- Maria, możemy porozmawiać? - Nie.
- Proszę. - Powiedziałam nie.
Pieprzony haker!
To ten pieprzony haker!
Dość tego!
- Dość! - Co jest, Raulito?
- Dokąd idziesz? - Nigdzie.
Nie? Jak poszło?
Pobijemy się innym razem. Nie wyrzucili mnie.
- Więc wrócisz tu jutro? - Dość, Pablo.
Sprawdzam tylko, czy nic mu nie jest.
- Przestań, Pablo. - Do jutra.
- Dzięki za wszystko. - Drobiazg.
Słuchaj…
podziękuj ode mnie żonie za jej wyrozumiałość.
- Dobra. - Dziękuję bardzo.
Trzymaj się.
- Hej. - Co tam?
Jakieś wieści o Natalii?
Nie. Nic nie powie.
- Spokojnie. - Tak?
Co z tobą?
Coś ty taki poważny?
Może powrót do szkoły nie był dobrym pomysłem.
Jasne. Ale spójrz na to inaczej.
Przynajmniej możesz wychodzić.
Jest piątek.
Pamiętasz, jak było w piątki? To było szaleństwo.
Było zajebiście! Napijmy się piwa, stary.
Co?
Napij się ze mną, nie bądź ciotą.
Proszę bardzo. Już wyglądasz na szczęśliwszego.
- Odrobinę. - Na zdrowie.
- Mów! - Nie otwieraj oczu.
Boję się.
- Zaufaj mi. - Dobra.
Teraz to ja muszę ci zaufać. Nie otwieraj oczu.
- Dobra, słowo. - Proszę cię.
Odliczaj od trzech.
Trzy…
dwa…
jeden.
Witaj.
Tego się nie spodziewałam.
Co myślisz?
To zdjęcia części uczniów liceum.
To oś czasu, począwszy od pierwszej wiadomości.
Tutaj są ataki i ich ofiary.
Raz, dwa…
trzy.
Myślałam, że robią tak tylko w filmach.
Wszyscy zostali odurzeni, poza mamą Luisa. Użyto koktajlu Mołotowa.
No jasne.
Pozostałe ofiary rozpoznałyby sprawcę.
Właśnie.
- Dlatego myślę, że… - To ktoś ze szkoły.
Super.
Dobra robota.
Dario czołgał się, jakby podrywał Ernesto.
Ernesto mówił „tak”. Potem nas wyrzucili.
Nieźle się nawaliliśmy.
Rany.
To było szaleństwo.
Szczerze mówiąc, czasem za nimi tęsknię.
Niedługo znów ich zobaczysz.
Kiedy?
Proszę cię, nie zaczynaj.
Czego?
Pytam serio.
Kiedy ich zobaczę?
Naprawdę musisz? Teraz?
Kiedy zobaczę przyjaciół i rodziców? Nie mogę tu siedzieć wiecznie.
To czego, kurwa, chcesz?
Czego chcę?
Odzyskać swoje życie, do cholery.
To przez ciebie wszystko straciłem.
Tego właśnie chcę.
Stary, żyłeś w kłamstwie. Co z tobą?
O czym ty mówisz?
Własne sekrety też zdradziłem. Nie rozumiesz?
To nie były twoje sekrety.
Ujawniłaś sekrety skorumpowanego ojca, nie swoje.
Kto siedzi w więzieniu? Twój tata, nie ty.
Nie ty. Tobie się upiekło.
- Mylisz się. - Mówisz?
Spójrz na mnie. Wyglądam na szczęśliwego?
I to moja wina?
Kto dał ci prawo ujawniania cudzych sekretów?
A kto tobie dał prawo zabić Luisa?
Dupek z ciebie, słyszysz?
- Spieprzyłeś mi życie. - Przestań!
Dla ciebie to proste!
Myślisz, że jestem szczęśliwy? Że podoba mi się takie życie?
Przepraszam!
Nie jestem pierdolonym mordercą!
Nie rozumiesz! Nie chciałem go zabić, dupku!
Przepraszam.
Nie rozumiesz.
Nie chciałem, przepraszam.
Cholera, stary.
Przepraszam.
MŚCICIEL
NATALIA TO ZŁODZIEJKA
Pominęliśmy Raula.
Raul na pewno nie…
Masz rację.
A co z Rositą?
Bardzo nalegała.
To niczego nie dowodzi, ale kto wie.
A może chce, żebyśmy właśnie tak pomyśleli?
Już wiem.
Nie skupiajmy się na mścicielu.
Ustalmy lepiej, w jaki sposób zaatakuje.
Żeby temu zapobiec.
Właśnie.
Dobra, pomyślmy.
Co zrobilibyśmy na miejscu mściciela?
Przesada.
Dobra. Na pewno nie bomba.
Proszę, nie.
Dobra.
A może…
wywołamy chaos?
Co jest? Nie uciekajcie!
Co się dzieje?
A jeśli nie spanikują?
Super!
Tak!
Twoi rodzice nie będą źli?
- A kogo to obchodzi? - Sexy!
Masz rację.
Sugestia!
A może…
Nie, proszę.
Moja kolej.
A gdyby tak…
Wykorzystujemy to, że wszyscy piją.
Sto lat!
Dzięki, skarbie! Na zdrowie!
Trochę rozlałam. Przepraszam.
To jej słabość.
Tak, to ma sens.
Lepiej, prawda?
Tak, dużo lepiej.
Spóźnimy się.
Przegiąłem.
Nie przejmuj się.
Nie, serio.
Stary… Może zaprosimy dziewczyny?
Jasne.
No co?
Nie?
Nie.
- Czemu nie? - Bo nie chcę.
Przez Sofię?
Tak.
Tak?
Wiesz, co powinieneś zrobić?
Spiknij się z kimś i zapomnij o niej.
- Nie? - Nigdy nie byłeś zakochany?
Tym bardziej powinieneś to zrobić.
Jesteś zakochany, więc wzbudź jej zazdrość.
- Sofia taka nie jest. - Jest.
Słowo. Zawsze potrafiłeś zdobyć każdą dziewczynę, tak?
- Aż do teraz. - Jak ci się to udawało?
Jak sprawiałeś, że dziewczyny za tobą szalały?
Ale Sofia niczego nie potrzebuje.
Każdy czegoś potrzebuje, zapewniam cię.
Znasz Sofię. Musi być coś, czego potrzebuje.
Ustal to i jej to daj.
Jeśli przyjdą dziewczyny, a ona się dowie,
to zadzwoni i spyta, gdzie jesteś. I jej powiesz.
Zobaczysz, słowo. Wychodzisz?
Posłucham twojej rady.
Której? Stary, daj spokój!
Dokąd idziesz?
Serio, dokąd?
- Inaczej to sobie wyobrażałem. - Ja też.
Sto lat.
- Dzięki. - Najlepszego.
Twój brat zaprosił przyjaciół?
Skąd wiesz, że mam brata?
Wasze włosy.
Farbowaliście je w tym samym miejscu?
Świetnie. Czasem bywasz bystra.
Zdarza mi się.
Macie coś do picia?
Witajcie!
O nie.
Które to urodziny?
Nie wiem.
- Nie wiem. - Nie spodziewałaś się?
Pablo, daj spokój.
- Jesteśmy na imprezie. - Porozmawiamy?
- Pablo… - Na osobności.
- Lepiej już idź. - Kto cię, kurwa, zaprosił?
Ja, Pablo.
W czym problem?
To dziwne, że Claudia tu przyszła.
Nie ma znajomych w swoim wieku?
- Wynocha. - Dobra.
Przestań, Clau.
Baw się dobrze.
Super. Pa.
Tak, to dziwne.
Bez jaj.
Chcesz stracić zęby?
Dario, nie. Ernesto!
- Wypierdalaj stąd. - Spadaj.
Co jest grane?
Wyluzujcie. Nie chcę tu żadnych bójek.
- Cześć, jestem Raul. - Słuchaj…
Skarbie, nie przynosisz tu dobrej energii.
Nic tu po tobie. Wyjdź.
- Chciałem złożyć życzenia. - Dzięki.
Mam prezent.
Chłopaki!
Kilka drinków.
Zanieście to do kuchni.
- Przyniosłem ci whiskey. - Tam.
Rosita, co ty robisz?
A wy coś przynieśliście? Nie. Nie ma za co.
Nie szukam kłopotów.
Nie będę wam przeszkadzał.
Chcę tylko powiedzieć coś Sofi na temat mściciela.
Będę tam. Dzięki.
Hej…
Jeśli zmienisz zdanie, to czekam.
To idiota.
I nasz sprawca.
Może powinnam sprawdzić, czego chce.
- Chodźmy. - Zrobię to sama.
Zostaw to mnie.
Nie martw się.
Cholerna Rosita.
Odbiło wam?
Wynocha.
To sypialnia Rosity. Trochę szacunku!
Nie rozmnażajcie się.
Przepraszam.
Albo masz jaja ze stali,
albo jesteś wyjątkowo durny.
- Nie masz już tego dość? - Nie.
Dopiero się rozkręcam.
Myślałeś, że ci odpuszczę?
- Dość. - To ten dupek.
Mówiłem ci, żadnych bójek w moim domu.
A ty przestań sprawiać kłopoty.
- Skończyłeś? - Tak.
Uważaj na siebie.
Będę cię szukać.
Na twoim miejscu trzymałabym się jego.
Martwisz się, że coś mi się stanie?
Mam inne zmartwienia.
Ale chcesz wiedzieć, co wiem o mścicielu?
Przejrzałam cię na wylot.
Chcesz tylko zwrócić moją uwagę.
Nie.
Przyszedłem pomóc ci znaleźć mściciela.
Jesteś zły, że ktoś cię przebił?
Robię to, żebyś mi wybaczyła.
- Co robi Sofia? - Sprawdza coś.
Co? Czy leci na Raula?
Nie, Javi!
Dlatego muszę znaleźć tego dupka.
Życzę powodzenia.
Z czym dokładnie?
Miał 55 albo 60 lat. Miałam go spytać o wiek?
- Dobre! I co potem? - Nie spytałam go.
Namówiłam go, żeby opłacił mi cały semestr.
Wciąż mi coś kupuje. Zobacz.
Ale seks z takim dziadem? Ohyda. Sama nie wiem…
Nie trzeba z nim spać. Wystarczy go zwodzić.
I wcale nie jest stary.
- Pokażę ci zdjęcie. - Dobra, zobaczmy.
Co robisz?
- Jak to? - Chciałaś mnie okraść?
Coś ci się pomyliło.
Dotykałaś mojej torebki. Co z nią robiłaś?
- Na pewno nie kradłam. - Nie?
Masz mnie za idiotkę?
A żebyś wiedziała.
Nie rozśmieszaj mnie. Widziałaś?
- Co tam? - Ona coś ukradła.
Rzekomo.
- Rzekomo? - Co takiego?
- Nie masz czegoś? - Poczucia stylu.
- Przestań. - Jakaś ty miła.
Niczego nie wzięła.
Przeprosisz mnie?
- Jasne. - Skupmy się na zabawie.
Miłego wieczoru, kochana.
- Muszę się napić. - Ja też.
Napijesz się czegoś?
Nie, dzięki.
Na koszt firmy. Potem coś zamówisz.
Dzięki.
- Miłej zabawy. - Dzięki.
Rozkręćmy tę imprezę!
- Jak poszło z Raulem? - To dupek.
Tak, ale ty też.
Javier za tobą szaleje, a ciebie interesuje on.
To nieprawda.
Czyżby?
To na co czekasz?
Idź.
- Jedno życzenie? - Jedno.
Chciałabym zniknąć.
Więc to zrób.
A jakie jest twoje życzenie?
- Tylko jedno? - Tak.
Patrz, to twój fanklub.
Czujesz się wyjątkowy, bo podobasz się dziewczynom?
Co na to poradzę?
Udało się.
Tak. Całkiem nieźle, co?
Nie wierzę, że Rosita wybrała ten kawałek. Jest świetny, a ona ma koszmarny gust.
- Chodź. - Co? Dokąd?
- Lubisz ten kawałek? - Tak, a co?
Zajebiście!
Ty też. Chodź do mnie.
Pa.
Nie, czekaj.
Co? Napij się!
Co jest, Sofia?
- Przyniosłam wam niespodziankę. - Ekstra!
- Nie! - Co?
- Sama sobie nalej! - Oddawaj!
- Przepraszam. - Co jest?
- Wariatka.
Rosita!
- Co jest? - Znowu atakujesz Daria i Ernesto?
Daria? Nie. A Ernesto coś o mnie mówił?
Że co?
Spróbuj. To ci poprawi humor.
- Co? - Nie, dzięki.
Co powiedział Ernesto?
To, co zwykle, skarbie.
Cześć.
Co tam?
Znamy się?
Nie.
Nie?
A ja myślę…
że tak.
Nie zapomniałbym takiej twarzy.
Pomyliłeś mnie z kimś.
Już wiem. Poznaliśmy się na Grindrze.
Nie wiem, o czym mówisz. Wolałbym mieć teraz spokój.
Nie chcę rozmawiać.
- Masz chłopaka? - Ja pierdolę.
- Nie chcę rozmawiać. - Jeśli masz, to w porządku.
Nie, stary. Proszę…
- Nie szkodzi. - Co, do cholery?
Powiedziałem nie!
- Wyluzuj. - Co ty, kurwa…
Puszczaj! Powiedziałem nie!
- Wywal go stąd. - Pierdol się!
- Puszczaj! - Wynocha.
Nic nie zrobiłem.
Myślisz, że wrócę do tej dziury?
Kurwa.
Pierwszy raz?
I ostatni. Już tu nie wrócę.
Wyluzuj. Czasem bywa ostro.
Kolesiowi odbiło.
Chciałem się wyluzować. Nie chcę kłopotów.
Zaczął zagadywać, a ja mówiłem, że chcę być sam.
Ale on nie odpuszczał i zaczął mnie macać.
Co miałem zrobić? On tam jest, a mnie wywalili.
Właśnie dlatego mają tak przerąbane.
Nie mogą być normalni?
Czyli tacy jak ty?
Co masz na myśli? Nie jestem gejem.
Tego nie powiedziałem.
Wiem. Dziwne, że tu przyszedłem.
Umówiłem się z dziewczyną. Możliwe, że tam czeka. Nie widziałem jej.
Chcesz?
Tak. Dzięki, stary.
Dzięki.
Czemu tu pracujesz?
Pewnie bywa tu…
Sam nie wiem… Ciężko.
Nie bardzo. Czemu tak mówisz?
Wywalili mnie za nic, a ten pedał został w środku.
To on mnie macał.
- Jasne. - A ty nie jesteś pedałem. O to chodzi.
Lubię mężczyzn.
Naprawdę?
Wybacz. Nie wyglądasz na geja.
- Nie? - Nie.
Wybacz.
Przepraszam.
Jestem Felipe,
ale wszyscy mówią mi Pipe.
Miło mi. Dzięki za…
- Drobiazg. - Dzięki.
Sofia.
Sofia, pomóż mi. Dziwnie się czuję.
Mściciel czegoś mi dosypał.
Trudno ci mówić?
Podłoga wiruje? Czujesz głód i mdłości naraz?
Jeszcze jak.
Jesteś pijany.
Co znowu?
Powinnaś coś zobaczyć.
Ups.
- To Javiera. - Myślisz, że coś mu się stało?
Widziałam go z twoją dziewczyną.
Nie jestem z Natalią.
Widzisz? To nie moja dziewczyna.
Co robicie?
Martwiliśmy się o ciebie, ale niepotrzebnie.
Sofi.
Sofia!
Wódka!
Na zdrowie!
Maria, przestań.
- Może pójdziesz już do domu? - Dbam o nią, nie to co ty.
- Naucz się odpuszczać. - Oddaj butelkę.
Nie będziesz mnie kontrolował!
Ty i te twoje feministyczne bzdury!
Nie masz pojęcia, o czym mówię.
- Przestań. - Nie dotykaj mnie.
- Sofia. - Wiedziałeś, dupku!
- Wcale nie. - To czemu mnie tam zabrałeś?
Chcesz pomóc? Spadaj.
To moje dziecko.
Jasne?
Może powiesz to głośniej?
Mam to gdzieś.
Niech wszyscy usłyszą.
To moje dziecko. Przestań się wygłupiać.
Przeszkadza ci to, że dobrze się bawię?
Przestań. Chodź.
Daj spokój. Idź do domu.
Maria, co ci jest? Dobrze się czujesz?
Jeśli chcesz zwymiotować, idź do łazienki. Wezmę butelkę.
Miej ją na oku.
- Co jest? - Źle się czuję.
- Wypiłaś tylko trochę. - Co jest?
Nie!
Co z tobą?
RAZ, DWA, TRZY – WINNA JESTEŚ TY
- Ktoś jeszcze pił z tej butelki? - Nie!
Czy ktoś to pił?
Kto przyniósł tę butelkę?
Kto przyniósł tę butelkę? Czyje to?
- Mówcie! Kto ją przyniósł? - Zepsujesz mi imprezę!
Wracaj do domu, świrusko!
- Nie mów tak do niej. - Co ty tu jeszcze robisz, dupku?
Zabiję cię!
Przestań!
Maria!
Niech ktoś wezwie karetkę!
Maria!
Napisy: Aleksandra Basińska