NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Javi!
Javi, nie zasypiaj!
Spójrz na mnie!
Pomocy! Szybko!
Javi! Nie, spójrz na mnie!
Javi!
MEKSYKAŃSKI CZERWONY KRZYŻ
Przez krew wiecznego przymierza niech spoczywa w pokoju.
LICEUM NACIONAL ZAWSZE Z TOBĄ
NIE ZAPOMNIMY CIĘ
WIDZIAŁEŚ GO? ZGŁOŚ SIĘ
NIE ZAPOMNIMY CIĘ
Halo?
Javi.
NIE ZAPOMNIMY CIĘ
POSZUKIWANY
DWA MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Co tam, Lulu?
Ktoś próbuje być zabawny
i wciąż otwiera szafkę Luisa.
Quintanilla zakazał jej używać.
Sofi, jeśli znajdziesz winnego, wyślij go do dyrektora.
PAMIĘCI NASZEGO PRZYJACIELA I SZKOLNEGO KOLEGI
Jakie piękne!
- Dziękuję. - Piękne tłoczenie.
Bardzo eleganckie.
Takie jakby…
humorystyczne.
- Gratulacje. - Dziękuję, Lulu.
Szczerze mówiąc, Nora chciała czegoś skromniejszego.
- Te są idealne. - Tak.
Mogę wejść?
Już weszłaś.
Przepraszam.
Dziękuję, Lulu.
Bierzecie ślub?
Tak.
- Gratulacje. - Dziękuję bardzo.
Na dole wszystko jest gotowe, ala mama Luisa nie przyjdzie.
Dzwoniłam,
ale mówiła, że nie chce patrzeć, jak udzielasz sobie rozgrzeszenia.
- Co robimy? - Nic nie rób. Dzięki.
- Dobrze. - Zaraz przyjdę.
To tyle.
Mendizábal, prosiłam cię już rano.
Ustaw krzesła z tej strony. Panie Juan…
Świruska.
Gdybyś czegoś potrzebowała,
to zadzwoń.
Na co się gapisz?
Stary, musisz być bardziej bezpośredni.
Albo zostanie wam przyjaźń.
- Przeczytałaś? - Tak.
- I co? - To nie twoja decyzja.
Moja także.
Nie, odkąd ze mną zerwałeś.
Nie chcę…
Znowu?
Odpuść.
Znowu! A nie mówiłam?
- Dlaczego się z nim związałam? - Nie wiem.
Mogłam wyjechać jak Isabela.
Nie masz Zielonej Karty.
Ani chłopaka ze Stanów.
- Widziałaś zdjęcie? - Tak.
- Ciacho. - Jeszcze jakie.
Gdzie Ernesto?
Od kiedy się tak dogadują?
Nie wiem, ale Claudia mu się podoba.
Daj spokój. Ona jest starsza. Nie zwróci na niego uwagi.
Jest niebrzydki.
A mówiłam, że jest?
Zaraz wracam.
- Pogięło cię? - „Pogięło cię”?
Wszystko gra, skarbie?
Włosy ci wreszcie odrosły!
Wcale za tobą nie tęskniłam.
Ja też cię kocham.
Siadajcie i uciszcie się.
Zaczynamy ceremonię. Proszę o ciszę.
- Szukałem cię. - Szybciej!
- Byłam tam, gdzie zwykle. - Proszę o ciszę.
Usiądźcie.
Luis nienawidził szkoły. Nie chciałby tego.
Jasne.
Alex, przestań.
- Już. - Dzięki.
Zanim zaczniemy, przypomnę wam,
że jeśli posiadacie informacje
o miejscu pobytu waszego kolegi, Gerry’ego Grandy,
musicie nam o tym powiedzieć. Dobrze?
Niestety matka Luisa
nie może być dziś z nami, bo gorzej się poczuła.
Pozdrawia was wszystkich
i bardzo się cieszy, że nasza szkoła
uczci dziś jej ukochanego syna.
Kazałaby wszystkim spierdalać.
Sofio, proszę.
Luis Navarro był wzorowym uczniem.
Jego zaangażowanie w naukę,
talent do rysowania
i wartości, jakie wyznawał,
na zawsze pozostaną w naszych myślach i sercach.
Uczcijmy minutą ciszy
naszego kochanego, godnego podziwu i dzielnego Luisa.
WIDZIAŁAŚ FILM LUISA?
Proszę o ciszę.
Claudio, schowaj telefon.
Okażcie szacunek.
Odłóżcie telefony.
Co jest?
To profil Luisa.
Nie pogrzebiecie przeszłości.
Niedobrze.
Przyprowadźcie Gerry’ego.
Odłóżcie telefony!
Przyprowadźcie Gerry’ego.
Ktokolwiek to opublikował,
zostanie natychmiast wydalony.
Nie pogrzebiecie przeszłości.
NIE POGRZEBIECIE PRZESZŁOŚCI
Przyprowadźcie Gerry’ego.
Nie pogrzebiecie przeszłości.
Przyprowadźcie Gerry’ego.
Nie pogrzebiecie przeszłości.
Przyprowadźcie Gerry’ego.
Nie pogrzebiecie przeszłości.
Hej, stary.
Mam pewną teorię.
A jeśli Luisito nie umarł?
A jeśli jest duchem?
Daj spokój.
Wyobraź sobie, że umarł,
ale wciąż tu jest.
Jakby istniał w innym wymiarze.
Utknął w internecie.
W jeden dzień zdobył 500 obserwujących.
Musiał umrzeć, żeby zyskać popularność.
Jezu.
- Ktoś chce nas nastraszyć. - Myślałam, że wszyscy mają to gdzieś.
Co tam, Javi?
- Cześć. - Co powiesz na to,
żebyśmy się razem pouczyli?
We trójkę.
Jestem bardzo zajęty.
Zawsze tak mówisz.
- No to w przyszłym tygodniu. - Dobra.
Stałeś się popularny, odkąd przechytrzyłeś śmierć.
Wiedziałem, że to powiesz.
Pójdziemy do mnie?
Jestem bardzo zajęta.
- Nie zrozum mnie źle. - Nie wygłupiaj się.
Muszę wracać do domu.
Zrobiło się dziwnie.
Dobra. Co powiedział prawnik?
Nie wiem. Mama niewiele mi mówi.
Gdybyś czegoś potrzebowała, to wal śmiało.
Javi!
Nie znoszę, gdy mnie odbiera.
- To miłe, że chce być blisko. - Nie jestem dzieckiem.
Jak leci, Sofi?
- Dzień dobry. - Co zrobiłaś?
Ślicznie wygląda, co?
„Wdzięk piękniejszy od samego piękna”.
Co?
La Fontaine? Nie?
To takie francuskie podziękowanie.
Urocze.
Mam dla ciebie niespodziankę, Javi.
Jaką?
Spodoba ci się.
- Idziemy? - Tak.
- Pa, ślicznotko. - Pa.
Cześć.
Zamawialiście pizzę?
- Opłacona? - Tak.
To dla nas.
Strasznie długo to trwało. Nie będzie napiwku.
- Minęła chwila. - Bez dyskusji.
Zamówiliśmy już jakiś czas temu.
Możesz już jechać.
Czekasz na napiwek? Nie licz na wysoką ocenę.
Jedź, zanim wyślę skargę. Nie trzeba było się tak wlec!
- Gapisz się? - Niewiarygodne.
Pieprzony idiota.
Zajebiście!
Co za fart.
Nie chcę go, ale dzięki.
Javi, proszę.
Nie chciałeś już samochodu. Dam ci chociaż porządny telefon.
Nie każ mi błagać.
Chcę, żebyś wpadał częściej.
Dziękuję, ale to kiepski sposób.
Nie! Oddawaj!
- Proszę. - To moje rzeczy!
Nie możecie ich wziąć!
Nora, zrób coś!
- Łapy precz! - Odsuń się.
- Nie możecie… - Proszę.
Nora, nic nie zrobisz?
Chodź do sypialni. Wygląda super.
Spodoba ci się.
I jak?
Tak powinien mieszkać prawdziwy facet.
Tak, jest spoko.
Spoko? Spójrz na ten widok.
Możesz tu zapraszać dziewczyny,
nie martwiąc się o mamę i siostry.
Zaproś Sofi.
Tu ją zdobędziesz.
Rany, tato. Nie rób tak.
Proszę.
Dobra.
A Sofi nie jest…
Jasne, rozumiem.
Chcę, żebyś cieszył się życiem.
Żebyś…
pamiętał, że życie jest krótkie.
Ale to już wiesz.
Prawda?
Dziękuję.
Na razie.
Przepraszam.
Na co mi teraz twoje przeprosiny?
Co miałam zrobić? Tata prosił, żebym ci nie mówiła.
Mam gdzieś to, o co cię prosił.
Widziałaś, jak po nim płaczę, jak za nim tęsknię i odwiedzam jego grób.
Zrobił to dla nas, żebyśmy miały dom i pieniądze.
Myślisz, że chciałam tych pieniędzy? Potrzebowałam jego.
Udawał martwego i zostawił mnie samą.
Zostawił cię ze mną.
Przepraszam.
- Gdzie jest? - Nie wiem.
- Gdzie twój tata? - Nie wiem.
Nie wierzę ci.
W ani jedno słowo.
Spieszyłem się.
Dziękuję.
Cześć.
- Jest siostra? - Co tu robisz?
Nie przywitasz się?
- Jak grzeczna dziewczynka? - Dzięki. Niedługo wrócę.
Dzięki.
Miło cię widzieć.
Jak śmiesz tu przychodzić?
Czemu nie zadzwoniłaś?
- Odbiło ci? - Potrzebuję więcej czasu.
Po to jestem. Przedstawię ci kogoś, kto pomoże.
Nigdzie nie pójdę. Moi rodzice są w domu.
Wymyśl jakąś wymówkę.
- A może ja im wszystko wyjaśnię? - Nie, chodźmy.
- Tak? - Wezmę tylko torebkę.
Muszę szybko wrócić.
To nie potrwa długo.
Gdybyś powiedziała, że wpadniesz,
tobym posprzątał.
Momencik.
Zwykle utrzymuję porządek,
ale czasem…
- Masz rację. Wrócę innym razem. - Sofi…
Żartowałem.
Odwiedzaj mnie, kiedy chcesz.
Cóż…
Zapraszam.
Nie chciałam tak tu wpadać.
Nie wiedziałam, co robić.
Możesz na mnie liczyć.
Dziękuję.
Długo na to czekałem.
Na mój płacz?
Nie, na spotkanie sam na sam.
Jesteś dla mnie kimś wyjątkowym.
Ty też.
- Pocałujesz mnie? - Nie.
- Chciałeś? - Tak.
Chciałeś…
mnie pocałować.
Zły moment.
Naprawdę kiepski.
Nie mówię, że to zły pomysł.
- Co? - To wcale nie jest zły pomysł.
Też tak myślę.
Dobra.
Przepraszam.
Co to jest?
„Nie pogrzebiecie przeszłości”.
Powiedział nam, co zrobi.
Dzwoń do Daria. Ja do Ernesto.
Nic. Jest sygnał, ale włącza się poczta.
Mam sygnał.
Halo?
Wszystko w porządku?
Cholera, nic nie widzę.
Ernesto, zachowaj spokój.
Pogrzebano cię żywcem, nie wiem gdzie.
Pomocy!
- Kurwa. Pomocy! - Nie krzycz.
Nie krzycz i mów jak najmniej.
Musisz oszczędzać tlen.
Cholera.
- Zaraz padnie mi bateria. - Lokalizacja!
- Wyślij! - Nie mam pakietu.
Miałem doładować konto.
Poszukaj telefonu Daria.
Kurwa.
- Nie ma go. - Cholera.
- Sprawdź dokładnie. - Co pamiętasz?
Byliśmy w szkole.
Potem poszliśmy do parku, jak zwykle.
Facet dał nam pizzę.
Co to za dźwięk?
Chyba fajerwerki.
Trzymaj.
Dobra…
KALENDARZ ŚWIĘTYCH – 18 PAŹDZIERNIKA
Mamy trzech.
Który ma w mieście kościół?
Jaki dziś dzień?
Dario, obudź się!
Dario!
Kościół świętego Anzelma.
Już jedziemy!
- Wezwij policję. - Nie, Javi.
Człowiek przeżyje w trumnie tylko około pięciu godzin.
Dwie, jeśli panikuje. Chodź już, proszę!
Chodźmy.
- A wy dokąd? - Pa, mamo.
- Zrobiłam już kolację. - Musimy iść.
- Wezmę auto. - Tylko uważaj.
Zabierz stąd tę bluzę!
- Pa, mamo! - Do widzenia!
Pa.
Co jest grane?
- Pochowali nas żywcem. - Co?
- Przestań. Gdzie jesteśmy? - Myślisz, że żartuję?
- Jak to, pochowali? - Uspokój się!
Co jest? Gdzie my jesteśmy?
- Wyluzuj. - Co?
- Zużyjesz tlen. - Co?
Spokojnie! Oddychaj powoli.
Uspokój się.
Cholera!
Dobry wieczór.
- Jak się pan ma? - Dobrze.
- Jest pani domu? - Tak.
Świetnie.
- Dziękuję. - Proszę.
- Dobry wieczór. - Dziękuję.
Proszę.
Jak się masz, młodzieńcze?
Dobrze, Almito.
Jest szef?
Tak, wejdźcie.
Proszę za mną.
Dziękuję.
Chodź.
Tak.
Co tam?
Niedługo będę. Dobra. Pa.
Co tam, Jordi?
Co słychać?
To jest Natalia.
Nie widzę cię. Gdzie jesteś?
Tutaj.
- Cześć. - Co robisz? Potrzebuję pomocy.
Wyjaśnij im, co się stało.
W mojej szkole była impreza.
Nieźle się porobiło.
Wszyscy się bili.
Ktoś mnie popchnął, upadłam
i straciłam wszystko z torebki.
O nie.
Potłukłaś się?
Trochę.
Biedactwo. Tak mi przykro.
Kiedy to odzyskasz?
Niedługo.
Za dwa, trzy tygodnie. Góra cztery.
Idę, gnojku.
Nie wiemy, czy ktoś tu jest.
Nie.
Ale to chyba tutaj. Są fajerwerki.
Tak.
- Sofia. - Co?
Patrz.
Czy on…?
Nic mu nie jest?
Proszę pana?
Ktoś mu coś podał, jak Dariowi i Ernesto.
Co teraz?
Co?
- To… - Co robimy?
Sofia, chodźmy.
Nie spiesz się.
Możesz dostać dodatkowy miesiąc.
Nie ma pośpiechu.
Dziękuję.
Bardzo wam…
Kurwa mać!
Nie!
- Dario! - Nie słyszę cię.
Mam 3% baterii. Gdzie jesteście?
Nie! Proszę, nie bij go!
Ernesto!
- Ernesto! - Javier, nic nie słyszę.
Przestań!
- Javier! - Dario!
Dario!
Cholerna bateria padła!
- Co jest? - Kurwa!
Kurwa! Javier!
Oddam pieniądze, słowo.
- Za dużo tych grobów. - Wiem.
- Nie zdążymy. - Tędy.
- Dario! - Zamknij się!
Javier!
- Mam pomysł, Javi! Chodź! - Dokąd idziesz? Sofia!
Nie! Przestań!
Szybciej!
Sofia! Dokąd biegniesz?
Sofia!
Wstawaj. Jesteś cały? Uważaj.
Rozumiesz? Kiedy przyniesiesz pieniądze?
Niedługo.
To co tu jeszcze robicie?
Wynocha.
Już!
- Co? - Szukaj pustych grobów.
Dobra.
Patrz.
Co?
Ten?
Ten jest nowy.
Trzy alejki stąd. Chodźmy.
Nie znajdą nas.
Pewnie, że znajdą, idioto.
To Sofia.
Laska wymiata.
Konkretnie.
Dowiedziała się, kim był haker.
Dopiero gdy zdradził nasze sekrety.
- Pomocy! - Pomocy!
- Czuję, że to nie tutaj. - To tutaj.
Nie, to gdzieś tam.
To pieprzony labirynt. To musi być tutaj.
Dario!
Świeże groby!
- Wiem. Trzymaj. - Poszukajmy ich.
Dario nie miał telefonu, ale prawie się połączyłam.
- Dario! - Nie.
Dzwoni.
- Dario! - Czekaj!
Tędy!
- To tutaj. - To tu.
Przenieśli ich z tym.
To może być jeden z tych.
- Zaczynamy. - Cholera, to może być ten.
Nie mamy czasu na oba.
- Masz lepszy pomysł? - Cholera!
Nam też urządzą czuwanie?
To by było zabawne.
Każdemu osobno? Czy nam obu?
Każdemu osobno.
- Jasne. - Właśnie.
Kocham cię, stary.
Ja ciebie też.
Javi, to ten. Javi!
Szybko!
Kop szybciej!
Nie przestawaj.
- Jest! - To tutaj!
Dario!
Ernesto!
Dario!
Ernesto!
Są tutaj!
- Są! - Dario!
- Pomóż mi. - Jasne.
- Raz, dwa… ciągnij! - Już.
- Dario! - Teraz. Ernesto!
Wyłaź.
- Dario! Nie rusza się. - Dario!
- Dario. - Kurwa.
- Chodź. - Wstawaj.
Obudź się!
- Dario! Stary! - Dario.
Dobra, spokojnie.
- Brawo. - Świetnie.
Wyrzygaj to.
Już dobrze.
- Udało się. - Uspokój się.
- Żyjesz! - Spokojnie.
- Dziękuję. - Uspokój się.
- Dziękuję! - Ernesto.
Ernesto, uspokój się.
NIE TRZEBA BYŁO GO WYPUSZCZAĆ
Dario, chodź tutaj.
Chodź tu.
Już dobrze.
Spokojnie, stary.
Spójrz na mnie!
- Javi. - Co jest?
- Javi! - Spokojnie.
Co?
Ktoś nas obserwuje.
Javi!
Javier!
Javi!
Javier!
Gdzie jesteś?
- Przestań! - Javi!
Javi!
Co się stało?
Nic ci nie jest?
Napisy: Aleksandra Basińska