NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Javi! Wysłuchaj mnie!
Javi! Wysłuchaj mnie, proszę!
Do niczego by nie doszło.
Przysięgam, nic by się nie stało!
Javi, nie chcę cię stracić. Proszę.
Już mnie straciłaś.
Chciałem ci pomóc, a ty pieprzyłaś się z moim tatą.
Dlaczego?
Co jest, kurwa?
Nie zbliżaj się do mnie.
Nie chcę cię więcej widzieć.
Chodźmy.
Dokąd?
Dokąd, Maria?
Dziś ostatni dzień. Miałam im oddać pieniądze.
Słuchaj.
Czemu wciąż próbujesz mnie pobić?
- Czujesz się wtedy lepiej? - Wszystko przez ciebie.
Wszystko zjebałeś, ujawniając sekret Isabeli.
- Gdy to się stało… - Przestań.
Daj mi skończyć.
Wiedziałeś, że jest trans. Nie zgrywaj głupka.
Opuściłeś ją, gdy cię najbardziej potrzebowała.
Wiesz, co jest najgorsze? Naprawdę ją kochałeś.
Dlatego cię to tak gryzie.
Dlatego ciągle gnębisz Marię.
Nie masz jaj, by spojrzeć prawdzie w oczy.
Przyłóż mi ostatni raz, śmiało.
I na tym zakończmy sprawę.
Przestań.
Kurwa, spójrz na niego.
- Spadam stąd. - Kurwa.
Dość.
Szukają was. Pilnujcie się.
Zrób coś z tym okiem.
ON UMRZE PRZEZ CIEBIE
- Możesz mnie podnieść? - Jasne.
Nie, oparcie.
Powiedz kiedy.
- Dość. - Dobra.
Trochę niżej.
Jeszcze.
Jeszcze. Już.
Dobra.
Mściciel podmienił ci tabletki.
Nie miałam pojęcia.
W porządku.
To nie twoja wina.
Nie, ale…
Wiem, że to nie moja wina, ale…
nie wierzyłam ci.
Mówiłaś, że coś mi grozi, ja ci nie uwierzyłam, a teraz…
mamy przerąbane.
Serio, nie szkodzi.
Okropnie wyglądasz.
Zrobili mi mnóstwo badań, ale wciąż nie wiedzą, czy będzie dobrze.
Na pewno.
Nikomu o tym nie mów.
Będę milczeć jak grób, słowo.
Musi odpocząć.
Dobrze.
- Buziaki. - Pa.
SOFII ODBIŁO, JEST W SZPITALU
NO CO TY? SERIO?
MOŻE ZNOWU SKOŃCZY W PSYCHIATRYKU
Nic się nie nagrało.
Musimy powiedzieć rodzicom.
Nic nie poradzą. A jeśli coś im się stanie?
A jeśli coś stanie się tobie?
Muszę coś zrobić.
Nat, skąd weźmiemy tyle forsy?
Nie wiem. Coś wymyślę.
Co? Dokąd idziesz?
Nat!
Przepraszam.
Natalia!
Sofia.
Co się stało?
Nie miałaś się o tym dowiedzieć.
Czemu nie? Jestem twoją mamą.
Wiem, ale…
mam sporo na głowie.
Podobno podłożyli ci narkotyk w miejsce twoich tabletek.
Nie wiem, co to było. To nieistotne.
Kto to zrobił?
Nie wiem. Nikt.
Nic mi nie jest.
Zawsze tak mówisz, a potem jest gorzej.
Chcą cię tu zatrzymać.
Dlaczego wróciłeś?
Mam już dość.
Zmęczyło mnie uciekanie i ukrywanie się. Oddam się w ręce policji.
To koniec.
Nie, stary.
Daj spokój.
Przecież…
możemy złapać mściciela.
Może nawet odzyskam pieniądze.
Sofia chciała cię na przynętę.
To niezły pomysł.
Wyślij wiadomość do mściciela.
Umów się z nim na spotkanie.
Powiesz Sofii?
Nie, stary.
Zrobimy to sami.
Zgoda.
Ale potem idę na policję. Już zdecydowałem.
Na pewno.
JESTEM…
Właśnie się dowiedziałem.
Przyniosę rzeczy z samochodu.
Miałaś rację co do Natalii.
A ty co do Raula.
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Rosita się dowiedziała i zaczęła paplać.
Jasne.
Jesteś sławna.
Zgodnie z planem.
Jak to?
Co robisz?
Podaj mi moje ciuchy.
I odwróć się.
Na pewno możesz…?
Odwróć się!
Nic mi nie jest.
Nie wzięłam żadnych tabletek.
Sofia!
Od razu wiedziałam, że to nie moje tabletki.
Teraz musimy się szybko stąd wydostać.
Odpisał. Wysłał lokalizację.
PRZYJDŹ SAM
Nie wiem, gdzie to jest. Patrz.
Skąd masz moją broń?
Nie pozbyłeś się jej?
Nie, zatrzymałem ją.
Naprawdę chcesz ją zabrać?
Wszystko mogło się jeszcze posypać. I tak się stało.
Stary,
nadal nie rozumiesz?
Chcesz więcej kłopotów?
Ta osoba jest niebezpieczna!
Pamiętasz, co nią zrobiłem?
Do czego jej użyłem?
Odpowiedz! Mówię do ciebie!
Celowałem w ciebie!
Strzeliłem do ciebie!
Zostaw broń, bo nie idę. Sam sobie idź.
Zostaw to gówno albo nie idę!
W porządku.
Zostawię ją.
Dobra.
Aleś ty upierdliwy.
Dzieciaki, nie wolno wam tu być.
- Pani doktor! - Siostro!
Pięknie dziś pani wygląda!
- Uciekaj! - Ochrona!
Ochrona!
Szybko!
- Sofia! Co robisz? - Nora…
- Co wy robicie? - Nic mi nie jest.
Posłuchaj. Nie mogę trafić na oddział.
- Źle z tobą. - Nie, posłuchaj.
Nie brałam żadnych tabletek. Nie miałam ataku paniki.
- Nie zachowywałabym się tak. Proszę. - Wejdźmy.
- Wejdźmy do środka. - Przysięgam, że wszystko ci wyjaśnię.
Rozumiem.
Zawaliłam.
Powinnam była powiedzieć ci o tacie.
Nie powiedziałam ci o Quintanilli i Susanie. Przepraszam.
Rozumiem. Dostałam nauczkę.
Ale pozwól mi to załatwić. To moja sprawa.
Wszystko naprawię.
Jeśli coś ci się stanie, to umrę.
Wiesz, że potrafię o siebie zadbać.
Mam to po mamie.
Porozmawiam z lekarzami. Idź.
- Proszę… - Javi.
Javi!
- Opiekuj się nią. - Tak.
Możemy porozmawiać w środku?
Czego chcesz?
Jak się masz?
Żartujesz sobie?
Nie sądziłam, że Guero zrobi coś takiego.
Dlaczego mu powiedziałaś? Po co?
Nie mogłam dać się szantażować uczniowi.
To wszystko…
dla mnie też jest bardzo trudne.
Muszę wracać codziennie do domu.
Widywać go, być z nim.
Brzydzę się tobą. Żegnaj.
Chciałam tylko zapytać…
czy czegoś jeszcze potrzebujesz.
Dzięki.
JESTEM
Pan Gerry Granda?
Jestem pana kierowcą.
WSIADAJ
Uber po pana.
Nie sądziłam, że to zatrzymasz.
Prawie to wyrzuciłem, gdy zobaczyłem cię z Raulem.
Jest naprawdę super.
Dzięki.
I się przydało. Myślę, że jesteśmy już bliżej.
Ja też.
Od czego zaczniemy?
WEJDŹ DO ŚRODKA
WIDZIAŁEŚ GO? ZGŁOŚ SIĘ
IDŹ NA GÓRĘ
NA DACH
Dlaczego schował pieniądze w szkole?
Pewnie dlatego, że mieszka z kimś innym.
Z rodzicami?
Wszystkie ataki wyglądały dokładnie tak, jak narysował je Luis,
poza jednym.
Raul.
Forsa miała posłużyć innym celom.
Dziś ostatni dzień. Miałam im oddać pieniądze.
Co ja teraz, kurwa, zrobię?
To był błąd.
„Najgorsze błędy popełniamy z miłości”.
Gabriela wraca do Hiszpanii.
Zrobiła to, żeby być bliżej niej.
Alex?
Zostań tam.
Nie ruszaj się.
Zabrałeś broń?
Przepraszam.
- Alex! - Ty suko!
Jestem tu.
Chciałaś mnie i jestem.
Porozmawiajmy.
Zamknij się.
- Alex… - Stul pysk.
- Maria. - Pablo.
Co się stało?
Czego chcesz?
Niczego.
Wybacz mi.
Wszystko.
Dobra, wybaczam.
- Nie, Maria. - Co?
- Nie słuchasz mnie. - Słucham.
Mówię, że ci wybaczam.
- Wysłuchaj mnie. - Pablo!
Zastanawiałeś się kiedyś, czego ja chcę?
Nie, cholerny egoisto!
Wiesz, czego chcę? Żebyś wypierdalał!
Co tam? Zamartwiałam się.
Słuchaj uważnie, kotku.
Mamy twoją siostrę.
Na razie jest cała,
ale jeśli ma tak pozostać, to potrzebujemy forsy.
I lepiej, żebyś nie poszła z tym policję.
Jasne?
Świetnie.
Co ci jest?
Co się stało?
Rozwiń to.
Rozwijaj!
Tylko ciebie Luis nie ukarał rysunkiem.
Choć najbardziej na to zasłużyłeś.
Wyjmij telefon.
Nagraj relację.
Dla Luisa.
- Po co? - Zamknij się.
Zrób to!
- Zostaw ją! Coś ty zrobił? - Nic!
- Akurat! Ona płacze! - Clau!
Chodzi o Nat.
- Mają ją. - O nie.
Chodź do mnie.
Co się stało?
Javi, co się stało?
Natalia została porwana.
Dilerzy.
Mamy kolejny problem.
Luisillo…
Wiesz, że tego nie chciałem.
Wiesz, jak bardzo tego żałuję.
Ale…
to nie ma żadnego znaczenia.
Nic nie zdoła cię wskrzesić.
Doskonale to wiem.
Przepraszam.
Nie masz pojęcia, jak żałuję.
Naprawdę mi przykro.
Wiem, że mam dług do spłacenia.
A zrobię to…
tylko w jeden sposób.
Oddając życie.
Chodźmy.
Namierzymy komórkę Gerry’ego. Szybko!
To sprawiedliwość.
Ty masz o tym decydować?
Zamknij się! Ty chcesz mnie pouczać o moralności?
Alex, puść go. Już mnie masz.
- Chciałaś pogadać. - Inni zdecydują.
Nie każ płacić niewinnym.
Weź mój telefon.
Trzymaj, do cholery!
Zrób mu zdjęcie.
Zrób zdjęcie Gerry’emu.
Dalej, kurwa!
Zrób to. Alex!
Nie każ już płacić innym.
Już mnie masz.
Puść go. Ja pójdę na policję.
Dodaj ankietę.
Jaką ankietę?
Życie albo śmierć, dupku.
Wrzucaj!
Cholera jasna!
Twój sekret był prawdziwy!
Zobacz.
NA CO ZASŁUŻYŁ? ŻYCIE / ŚMIERĆ
Skręć w lewo!
NA CO ZASŁUŻYŁ? ŻYCIE / ŚMIERĆ
- Prosto? - Nie, w lewo!
Koleś!
Uważaj!
- Zajebiście! - Co jest, kurwa?
Podejdź do krawędzi.
Dalej! Ruchy!
Dalej!
- Stań przy krawędzi. - Po co?
Dalej.
- Przy krawędzi! - Gerry, nie ruszaj się.
Zamknij się.
Alex, przestań.
Nie będę powtarzać!
Dobra.
- Dobra. - Gerry, zaczekaj.
Otwórz barierkę i stań przy krawędzi.
- Posłuchaj. - Nie ruszaj się!
- Już. - Spójrz w dół.
- Nie rób tego. - Spójrz w dół!
Patrz!
- Alex, dość. - Patrz!
Alex, proszę!
To tam miałeś wszystko w dupie i zatłukłeś go na śmierć.
Patrz.
NA CO ZASŁUŻYŁ?
Teraz twoja kolej.
Nie.
Gerry, nie.
- Skacz. - Nie.
- Odłóż broń. - Zamknij się! Skacz!
- Gerry, nie. - Skacz!
- Proszę. - Nie rób tego.
Gerry, skacz!
- Na dachu. - Chodź!
- Skacz! - Nie.
- Odłóż broń. - Zamknij się!
- Skacz! - Nie!
- Gerry, nie! - Skacz!
Skacz, Gerry!
Skacz!
Nie ruszaj się!
Będziesz musiała mnie zastrzelić, bo wszystkim powiem.
Nikt ci nie uwierzy.
- A jeśli tak? - Nie ruszaj się!
Zastrzelisz nas obu? I co będziesz z tego miała?
Nie chcę tego, ale zaszłam już za daleko.
Nie musisz tego robić.
Gerry, nie każ mi liczyć do trzech. Skacz!
Skacz!
Nie!
Gerry, skacz!
- Alex, dość! - Gerry!
- Przestań! - Uspokój się.
Sofia?
Nie jesteś w szpitalu?
- Nie wzięłam tabletki. - Gerry, chodź.
- To nie ma z tobą nic wspólnego. - Nieprawda.
Cofnąć się!
- Spokojnie! - Zostaw to mnie.
- Cofnąć się! - Ja to zrobię.
Alex, przestań.
- Wracaj tam! - Wiem, czemu to robisz.
- Ale nie jesteś morderczynią. - Nie.
Nie zdołałabyś zabić.
- Nie wiesz, na co mnie stać. - Wiem.
Dlatego zostawiałaś wskazówki.
Mieliśmy tu dotrzeć na czas.
NIE TRZEBA BYŁO GO WYPUSZCZAĆ
POCZUJ MOJE PIEKŁO
Chciałaś dać wszystkim nauczkę.
Zaczynając od siebie.
Chciałaś, żebyśmy czuli się tak samo winni.
NIE MA CZEGO ŚWIĘTOWAĆ
Maria!
RAZ, DWA, TRZY – WINNA JESTEŚ TY
Wypuśćcie mnie!
Co jest, do cholery?
To moja wina.
Bo ktoś zobaczy.
Powinieneś mu to pokazać.
Nie rozumiecie?
Nikt nie miał wyrzutów sumienia!
- To nieprawda. - Nikt nic nie zrobił!
Nikt mu nie pomógł!
Gdybym mógł, umarłbym za niego.
Stało się coś poważniejszego, prawda?
Gabriela?
Nie waż się o niej mówić.
Chciałaś dla niej wyjechać.
- Zamknij się. - Dlatego okradłaś Raula!
- Zamknij się! - Zmieniłaś plan, żeby z nią być.
Zamknij się!
Ona wyjechała.
Myślisz, że to koniec świata, ale tak nie jest.
Jasne?
Za późno na wątpliwości.
Każdy z nas popełnił jakieś błędy.
Alex, spójrz na mnie.
Już dobrze.
Odpuść.
- Odpuść. - Sofia…
To koniec.
Przepraszam.
- Przepraszam. - Już dobrze.
Alex.
- Gdzie moje pieniądze? - W szafce Luisa.
Zapomnij o pieniądzach.
- Mogę? - Tak.
Clau,
co do wczoraj…
Nie musisz nic mówić.
- Jasne? - Nie chcę cię stracić.
To jest nas dwie.
Co się dzieje?
Co tu robicie?
- Nic. - Wyjaśnię to.
Otworzyłyście szafkę Luisa?
To moje pieniądze, dupku!
Oni chcą zabić Natalię.
- To moja forsa! - Co ty, kurwa, robisz?
Pomogę ci z pieniędzmi, ale odłóż broń.
- Zabiją Natalię. - Raul ich nie zabierze.
- Zamknij się. - Nie wiesz, co robisz.
Zamknij się!
Na górze.
Odłóż broń, stary.
Co tu się dzieje?
Javier, posłuchaj mnie. Odłóż broń.
Odłóż broń.
PIENIĄDZE SĄ W SZAFCE LUISA
Powiedziałeś im.
Co ty wyprawiasz?
Javier.
- Javi. - Javier.
Javier, odłóż broń.
Oni ją zabiją.
- Przestań. - Odłóż broń!
Dość.
- Proszę. - Daj spokój.
Rzuć ją.
Postąp słusznie.
Posłuchajcie. Uspokójmy się wszyscy.
- Spokojnie. - To moje pieniądze.
- Oddaj je! - Cisza.
Potrzebuję ich.
Zabiją mi siostrę.
- Skradziono mi je! - Nie!
Chcę moją forsę!
JAK WAM IDZIE? CO JEST?
Napisy: Aleksandra Basińska