NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Zapomnieliście o mnie.
Przyprowadźcie…
Nokaut!
Przyprowadźcie mi Gerry’ego.
Co ja teraz, kurwa, zrobię?
Straciłem gotówkę, karty zablokowane…
- Będę głodował. - To nie ma znaczenia.
Ważne, że nic ci nie jest.
To mściciel. Zobaczmy.
„Minuta ciszy dla Luisa”.
Sukinsyn.
Mówi nam, kto będzie następną ofiarą.
Jak się masz?
Dobrze.
Napisałeś piękną przemowę.
Czuję…
wdzięczność.
DRODZY UCZNIOWIE…
NAKAZ ARESZTOWANIA
BIURO PROKURATORA
Twój tata się zjawił.
Gdzie jest?
W więzieniu.
Mama ci nie powiedziała?
Sam się zgłosiłem.
Posłuchajcie.
Pamiętacie, jak wszyscy szukaliśmy Gerry’ego jak idioci?
Patrzcie, gdzie jest.
Radośnie się upija.
A z kim?
Z Sofią i Raulitem.
Tylko oni wiedzą, gdzie jest.
Co jest, liceum Nacional?
Twoi uczniowie ukrywają zabójców?
- Czy jak? - Idzie zdrajczyni.
Co jest?
Wszyscy mają ciężki poranek?
- Cześć. - Co tam?
Słuchaj…
- Z Sofią i Raulitem. - Patrz.
- Tylko oni wiedzą, gdzie jest. - Więc o to chodzi.
Teraz nienawidzą nas oboje.
- Widzieliście ich? - To chore, Sofia.
- Suka. - Jak mogłaś?
Posłuchaj.
Chcę pogadać o wczorajszej nocy.
Cóż…
- Słyszeliście? - Wstyd.
Zdrajczyni.
To chyba nie jest najlepsze miejsce.
Może pójdziemy gdzie indziej?
Chcesz?
Tak?
Przeszkadzam?
Dokąd to?
Porozmawiamy w moim gabinecie.
Chodźmy.
Nie słyszeliście?
NOWA WIADOMOŚĆ
JESTEM BIZNESMENEM. MARNUJESZ MÓJ CZAS.
ZGÓDŹ SIĘ, A BĘDĘ CIĘ ROZPIESZCZAŁ
PRZYJDZIESZ DO MOJEGO HOTELU?
Jesteś żołnierzem?
Zostaw.
- Pokaż. - Nie.
- Pokaż. - To tylko wisiorek.
Gerardo Granda.
Nie masz na imię Carlos?
Gerardo to imię mojego taty.
- Dostałem to od niego. - Twój tata jest żołnierzem?
Nie, ale to jego nieśmiertelnik.
- Podarował mi go. - Dobra.
Spokojnie, rozumiem.
Co?
Wszystko. To, że siedzisz w szafie, twoje problemy…
Masz kompleksy.
Fajny, co?
Pasuje ci.
Lubię go. Dzięki niemu czuję się bezpiecznie.
Bezpieczniej niż ze mną?
Gdy jestem na górze?
Przyjemnie?
Przestań! Skopię ci tyłek.
Cześć, Javier.
Jak się masz?
Maria mówi, że boli cię głowa. Wszystko gra?
Moja głowa…
Nie jest źle, ale ból nawraca.
Zaraz kończę. Mam plan.
Przedstawię cię mojemu tacie. Poznacie się.
Powiemy mu, co się dzieje. Na pewno będzie chciał pomóc.
Potrafi być miły dla dziewczyn.
Wiesz co, Javi?
Dzięki, ale dość już zrobiłeś.
Nie chcę cię w to wciągać.
Dobrze. Odpocznij.
Całusy.
Może go uszkodziłeś?
Nie. Czemu tak mówisz?
To dziwne.
Rosita jest seksowna.
Wiem, stary.
Gdy jestem sam i o niej myślę, nieźle się napalam.
Podoba ci się?
Tak.
Nie, stary. Mówię poważnie. To coś więcej niż seks.
Cholerni kłamcy!
Idźcie na zajęcia. I żadnego przeklinania.
Nie jesteś lepsza, zdradziecka suko.
- Gdzie ukrywasz Gerry’ego? - Kazałam wam iść na zajęcia.
Zapomnieliście, kto was ocalił, niewdzięczne dupki?
Sofia, proszę. Na zajęcia!
SIEDZĘ NA KANAPIE Z TYŁU
Rosita.
Jesteś bardzo młoda.
I piękna.
Mogłabyś być modelką.
Wyglądasz inaczej.
Nie podobam ci się?
Powiedz…
w co będziemy się bawić?
Zjemy śniadanie?
Jasne.
Możesz zamówić coś z mojego pokoju.
Mam dla ciebie prezenty.
Przynieś je tutaj, zaczekam.
Chodźmy na górę.
Zdejmiesz tę sukienkę…
a ja dam ci prezenty.
Poradzimy coś na tę nieśmiałość.
Miło było cię poznać. Do widzenia.
Wiecie, że ukrywanie przestępcy to poważna sprawa?
Wiecie, co powinnam zrobić?
Wyrzucić was i wezwać policję.
Czemu tego nie zrobisz?
Chłopak z tamtego filmu
to nie Gerry.
Pablo wszystko zmyślił, żeby nam dokopać,
a ty mu wierzysz?
To stawia dyrekcję w złym świetle.
Najpierw bada się fakty,
a potem podejmuje decyzję, a nie na odwrót.
Prawda?
Sofia…
Spodziewałabym się tego po Raulu,
ale nie po tobie.
To nie my jesteśmy problemem.
Naprawdę.
Jasne.
Dobra, zostańcie tutaj. Zobaczymy, co powie twoja mama.
Przyjdzie na pożegnanie Quintanilli.
Zostańcie tutaj.
Quintanilla.
Uczcijmy…
Uczcijmy minutą ciszy…
Chodzi o Quintanillę.
To miło, że zorganizowali pożegnanie.
- Tak. - Spokojnie. Sofia też tu będzie.
Panie dyrektorze, tędy! Dzień dobry, Noro. Zapraszam!
Mamy niespodziankę, ale nie jest jeszcze gotowa.
- Lulu… - Proszę.
Mamy tu dla pana prezenty od uczniów.
- Naprawdę? - Proszę.
- Co to? - Proszę.
To kubek z wiadomościami od uczniów i pana ulubioną kawą.
Jak miło.
- Patrz, co napisali. - Urocze.
Minęło kilka dni, panie dyrektorze, ale dla nas to już cała wieczność.
Nie jestem już dyrektorem, ale dziękuję.
- Muszę się przyzwyczaić. - Człowiek przywyknie do wszystkiego.
Tak.
Porozmawiamy o ślubie?
- Kupiłam już sukienkę. - Naprawdę?
Nie mogę się doczekać! Kupiłam też kolczyki i piękne rzęsy.
- Tak się cieszę! Gratulacje! - Cześć.
Susa… Pani dyrektor, potrzebujesz czegoś?
- Dzień dobry. - Cześć.
Nora, musimy porozmawiać.
- Jasne. - Tak?
O czym?
- Sofia czeka. - Nic jej nie jest?
Nie. Idziemy?
- Jasne. - Śmiało.
Pamiętacie, jak wszyscy szukaliśmy Gerry’ego jak idioci?
Patrzcie, gdzie jest.
Radośnie się upija.
A z kim?
Z Sofią…
Co oglądasz?
Nic.
Albo co przede mną ukrywasz?
Nic, siedziałem na Instagramie.
- Oglądałeś kotki? - Coś w tym stylu.
Na pewno nie chcesz owoców?
Mogę ci coś zrobić.
Nie, dzięki.
Nic?
Zjadłbym quesadillę. Może być?
- Mogę wziąć prysznic? - Jasne.
- Na górze są ręczniki. - Super.
Zaraz do ciebie dołączę.
Świetnie. Dobra.
Do zobaczenia.
Dlaczego dyrektorzy tak się ciebie boją?
Boją się? To raczej nie strach, tylko szacunek.
Nie, słuchaj.
Wczoraj coś mi obiecałeś. Mów.
Dobrze, ale nie teraz. Skupmy się na Quintanilli.
Co robicie? Mieliście czekać w gabinecie.
Nie potraficie słuchać poleceń?
Gdzie byłaś?
Nie mam czasu. Muszę pogadać z Quintanillą.
A ja z tobą. Zniknęłaś bez słowa.
- Nie mam czasu. - Co z tobą?
Jesteś kłamczuchą.
Możecie porozmawiać na osobności w moim gabinecie.
Zostawię was.
- O czym ty mówisz? - Chcesz pogadać? Dobra.
Dlaczego wydałaś tatę?
Masz jakieś wyjaśnienie?
Chodźmy.
Do zobaczenia.
Dziękuję.
Zasłużył pan, panie Quintanilla.
Muszę iść. Trzeba wszystko przygotować.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Tak?
- Proszę się nie ruszać. Zaraz wracam. - Jasne.
Liceum Nacional
Siła i lojalność
Szukamy prawdy, pokoju i równości
A tyś fundamentem
Całej mojej wiedzy
Walczymy o naukę
Miłość i przyzwoitość
Więcej entuzjazmu! Za chwilę wszyscy tu będą!
Nikt nie zapłaci ci za pracę domową.
No weź, to tylko pisanie.
Wszystko w porządku?
Mogę?
- Jasne. - Dzięki.
Przyjemności!
Ohyda!
Nawet nie masz pojęcia. Był obrzydliwie gruby.
Mówił jak do dziwki.
Nie myślałam, że będzie tak trudno. Nie nadaję się do tego.
Jeśli nie zdobędę forsy, zabiją mnie.
Uspokój się. Coś wymyślimy.
Nie jesteś sama.
Oddzwonię.
Szukamy prawdy, pokoju i równości
Cholera, ale smęty.
Claudia, widziałaś Quintanillę?
- Nie. - Sofia!
- Susana i twoja mama cię szukają. - To pilne.
- Widziałaś Quintanillę? - Jest w saloniku.
- Gdzie? - W saloniku.
- Przy kanapach? - Przecież mówię.
Nie, czekajcie! Zaczynamy próbę! Raul!
Halo?
Piłaś coś?
Kawę z automatu.
„To będzie krótka wiosna”.
Halo?
Zajęte.
Zajęte!
Co, do diabła?
Co jest? Wypuść mnie! Pomocy!
Liceum Nacional Siła i lojalność
Kurwa, ale porażka.
- Dario! Gdzie Quintanilla? - A gdzie Gerry?
- Gdzie on jest? - Sra.
Liceum Nacional Siła i lojalność
Szukamy prawdy, pokoju i równości
Wypuśćcie mnie!
Pomocy!
Noszę cię w sercu
Wykułeś me przeznaczenie
Liceum Nacional
Siła i lojalność
Szukamy prawdy, pokoju i równości
Nigdy cię nie zapomnę
Liceum Nacional
Zawsze będziesz ze mną
Liceum Nacional
Brawo!
Boże!
Co, do diabła?
Kto mówi?
Twoja utrzymanka.
Rosita?
Tak.
Tu Rosita.
- Pieprz się! - Jasne.
Byłeś tam i nie widziałeś, kto stamtąd wyszedł?
Gdybym kogoś zobaczył, tobym ci powiedział.
- Gdzie Ernesto? Nie widzę go. - Dziwne.
Wy ukrywacie Gerry’ego, a do toalety dotarliście pierwsi.
Nie udawaj głupiego. Byłeś tam, kiedy wszedł Quintanilla.
Cholera, zapomniałaś, jak pochowali nas żywcem?
Pamiętam! To ja cię uratowałam!
- A wcześniej pochowałaś? - Co?
- Zapomniałeś? - A ty?
- Pieprzysz! - Widziałem was!
- Spadaj, bo oberwiesz. - Hej!
Fajnie się srało?
- Mendizábal. - Wystarczy.
Bawi cię to?
Oddałem życie tej szkole.
Wiele poświęciłem dla ciebie, dla ciebie, dla ciebie…
Dla was wszystkich.
Wyluzuj, stary.
Daruj sobie takie odzywki.
Zamknąłem Gerry’ego.
Nie chciałem, żeby coś się stało Luisowi albo wam.
Ale widząc, jak się zachowujecie, jak sobie żartujecie…
czasem…
myślę, że na to zasłużyliście.
Wszystkim puszczają nerwy. Idźcie do domu.
Albo do diabła. Mam to gdzieś.
- Jesteś nauczycielem. - Już nie.
Jestem nikim, pani dyrektor.
Odłóżcie telefony.
Biedak. Chociaż nieźle się uśmiałam.
Mam to przed oczami.
Chodźmy.
Ohyda.
Ty też?
A co mam powiedzieć?
Wiedziałaś, gdzie jest Gerry.
- Wiedziałaś, że czuję się winna. - Nic o nim nie wiedziałam.
To Raul go ukrywał. Chciałam go złapać, ale uciekł.
Mam ci uwierzyć? Ufasz temu świrowi.
W dodatku za nim szalejesz.
Tak, przyznaję. Szaleję za nim.
Rety, Sofi. Co za wyznanie!
Mogłabyś tego nie rozpowiadać?
Nie ukrywałam Gerry’ego!
Pa, skarbie.
- Cześć. - Dzień dobry.
Ma pani rezerwację?
- Nie, ktoś na mnie czeka. - Zaprowadzić?
- Nie trzeba. - Zapraszam.
Cześć. Przepraszam, czekam na kogoś.
Tak, na mnie. Jestem Rosita.
To nie ty.
Kto cię przysłał? To jakiś żart?
Nie, czekaj.
Jestem siostrą Rosity.
Wcale nie ma tak na imię.
Zamknąłem Gerry’ego.
Nie chciałem, żeby coś się stało Luisowi albo wam.
Szuka cię policja?
Wynoś się z mojego domu.
- Co? - Wygooglowałem cię, idioto.
Masz na imię Gerardo. Zabieraj graty i spadaj.
- Koleś… - Słyszałeś?
Co? Nie.
Jesteś mordercą!
- Wyjaśnię. - Niby co?
Chciałeś się tu ukrywać?
Pieprzyć się ze mną, żeby unikać policji?
- Wypierdalaj! - Jak możesz?
- Won! - Myślisz, że cię wykorzystywałem?
Masz mnie za idiotę? Nie chcę tego słuchać! Wynocha!
- Posłuchaj. - Nie będę powtarzał!
- Posłuchaj. - Wynocha, dupku!
- Posłuchaj. - Czego chcesz?
- Nie jestem zabójcą. - Jesteś! Szukaj naiwnych!
Wynocha, dupku!
Skopać ci dupę? Wynocha!
No już!
Chodzi o to…
że mamy kłopoty i…
chciałam wyjaśnić dlaczego.
Widzisz…
Potrzebujemy pieniędzy.
Nie jestem bankiem.
A jeśli czegoś się nauczyłem,
to nie ufać takim dziewczynom jak ty.
Wiesz co?
Zamów, co chcesz. Ja stawiam.
I pozdrów ode mnie siostrę.
Dobra?
Zamknąłem Gerry’ego. Nie chciałem…
- Cześć. - Cześć.
Właśnie to zobaczyłam. Co się stało?
To było okropne.
Ale mam dobre wieści.
Jakie?
Rozmawiałam z rodzicami.
I co?
Zamierzają mnie wspierać.
- Chcą, żebym pojechała z tobą. - Co?
- Lecisz ze mną do Madrytu? - Jasne, że tak.
Zawsze będę tam, gdzie ty. Powinnaś już to wiedzieć.
Uciekniemy od tego chaosu. Nie mogę go już…
Jak ich przekonałaś?
Wszystko zrozumieli.
Chcą, żebyśmy były szczęśliwe.
Opłacą mi lot i całą resztę,
więc nie musisz się o nic martwić.
Kocham cię.
Grożą, że ją zabiją.
Tego się nie spodziewałam.
Ale znajdziemy sposób, żeby zdobyć pieniądze.
Nie, Clau.
Pomogę ci. Razem coś wymyślimy. Chodź tutaj.
Obiecuję.
Dobrze mi przy tobie.
Jak przy nikim innym.
Fajnie, że tak myślisz.
Przepraszam.
W porządku, nie przejmuj się.
- Hej, co robisz? - Wychodzę.
Wyluzuj, wszystko gra.
Mogę ci to oddać innym razem?
- Jasne. - Dobra.
- Pa. - Pa.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Wiesz już, kto za tym wszystkim stoi?
Jeszcze nie.
Dlatego potrzebuję pani pomocy.
Mogę zadać kilka pytań?
Nie baw się w detektywa.
Narobisz sobie kłopotów. To niebezpieczne.
Chcę tylko pomóc.
Nie chcę być niegrzeczna, ale wolałabym zostać sama.
Oczywiście.
Tak.
Już sobie idę.
Mogę najpierw skorzystać z toalety?
Oczywiście, chodź.
Dziękuję.
- Śmiało. - Dzięki.
TERAZ! ZADZWOŃ DO DRZWI
Wszystko w porządku?
Gdzie jesteś?
Sofia?
Co ty tu robisz?
- Ja… - Dotykałaś rzeczy Luisa?
- Nie. - Nie wolno!
Chciałam się tylko pożegnać.
Wynocha z mojego domu! Zostaw mnie!
Przepraszam.
Chodź tu, Nabu.
Nic ci nie jest?
Wymiatasz.
- To rysunki Luisa? - Tak.
Rosita.
ROZPUSZCZONY
Wiedziałam, że już to widziałam.
TCHÓRZ
Dario i Ernesto.
Pomocy!
Alex.
Pomocy!
Impreza.
- Maria! - Wezwijcie karetkę!
Dom.
Mściciel spełnia życzenia Luisa.
ŻAŁOŚNI
Kto będzie następny?
Napisy: Aleksandra Basińska