NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Niech wszyscy usłyszą.
To moje dziecko. Przestań się wygłupiać.
- Niech ktoś wezwie karetkę! - Maria!
No jasne. Chce dorwać wszystkich.
Nie wierzę, że to spotkało Marię.
Umrę, jeśli coś się stanie.
Słuchaj. Poważnie.
Cieszę się, że z nią jesteś.
- Jak miło. - To świetnie!
Co ty tu, kurwa, robisz?
To twoja sprawka, prawda?
Moja?
To ty chciałeś jej zabrać butelkę.
- Gówno prawda. - Wyluzuj.
Ty też.
Rodzina Marii Alexander?
To ja.
Jestem jej chłopakiem.
Jak się czuje?
Jest dość osłabiona,
ale nic jej nie będzie.
Robimy płukanie żołądka, żeby szybciej doszła do siebie
i ją wypiszemy.
Dziecku nic nie jest?
- Dziecku? - Tak.
Jakiemu dziecku?
Pacjentka nie była w ciąży.
- Pablo, co my zrobimy? - „My”?
Co ty zrobisz?
To twoje dziecko.
- Jesteś dupkiem. - Tak.
Dzień dobry.
Chyba nie powinnaś iść do szkoły.
W tym tygodniu mam test z matmy.
I muszę oddać pracę z biologii.
Od kiedy zależy ci na ocenach?
Od teraz.
Idę, Nora.
Nie martw się.
- Dobra. - Przeżyję.
Dobra. No to cię zawiozę.
Nie chcę, żeby coś ci się stało.
Przygotuję się i jedziemy.
Dobra.
Bardzo dobre.
Twoja mama to zrobiła.
To wiele wyjaśnia.
Dzieńdoberek!
Kochanie, wróciłem!
Co tam?
Co tam, stary?
- Jak się masz? - Świetnie. A ty?
Nieźle się nawaliłem.
- Wybacz, stary. - No co ty. Jeszcze raz.
Nie, przestań, dupku.
Kurwa.
Przepraszam. Nawaliłem się.
- Za co przepraszasz? - Nie wiesz?
Nie chcę, żebyś mnie źle zrozumiał.
To bez znaczenia.
Ja lubię dziewczyny, a ty…
Nie!
Nie, serio.
Przysięgam, stary,
jak facet facetowi, to nie tak.
Mam to gdzieś. Żaden problem.
- Dobra. - Dobra.
Słyszałem o Marii.
Szaleństwo, co?
To popieprzone.
Dziwne.
Szczerze, chyba…
nie powinieneś już wychodzić.
- Świrujesz. - Nie.
- Tak. Kurwa. - Stary.
Siedzenie tutaj nie jest fajne. Jasne, że chcę stąd wyjść.
Ale to zbyt ryzykowne.
Nie mamy lepszego planu,
więc trzymajmy się tego.
Chodź i usiądź.
Alex, chodź tutaj.
Nie mogę znaleźć pracy po tym wszystkim.
Sprawy się skomplikowały.
Dobra. Przerażasz mnie.
Zaproponowano mi pracę w liceum w Madrycie.
W Madrycie?
Kusi cię to?
Przyjęłam ofertę.
Żartujesz.
Żartujesz, prawda?
Alex, posłuchaj.
Wydałam już oszczędności.
- Wiesz, że cię kocham. Jesteś wyjątkowa. - Wyjedźmy razem.
Nie możemy? Zostawię wszystko.
Jasne.
A co ze szkołą? Z twoimi rodzicami?
Nie mogę cię już utrzymywać.
- To znaczy nie teraz. - Dobra.
Alex, daj spokój.
Pójdzie nam szybciej, jeśli wszyscy otworzycie plecaki.
Ustawcie się w kolejce. Cisza!
Susana się nie cacka.
Ja się cieszę, że wreszcie ktoś coś z tym robi.
Proszę otworzyć torby.
Otwórzcie torby.
Claudia, otwórz torbę.
Proszę, otwórz torbę.
Masz piękny uśmiech. Dziękuję.
Torba, Jessy.
Sonia, Ernesto.
- Odkryłem nasz życiowy cel. - To znaczy?
Przelećmy każdą dziewczynę w szkole.
No nie wiem.
Clau mnie odrzuciła.
I co? Tego kwiatu jest pół światu.
Tak… Hej, czekaj!
- Nie chcę stać w kolejce. - Co?
Hej! Przestańcie!
Dość tego!
Tak nie wolno!
W naszym liceum nie okazujemy publicznie uczuć.
- Serio? - Tak.
- Od kiedy? - Od zawsze.
- Nie czytałaś zasad? - Nie.
- Idź na koniec kolejki. - Jestem z nimi.
Na koniec kolejki. Okaż szacunek.
Cisza! A wy idźcie dalej.
Cisza!
Nora, co się stało?
Nic.
Przez miesiąc się do mnie nie odzywałaś.
Teraz nagle mnie przytulasz.
- Odwozisz mnie. - Wszystko w porządku.
Więc te wory pod oczami nie są po nieprzespanej nocy?
I wcale nie ściskasz kierownicy, jakbyś chciała kogoś zabić?
Nie znoszę, gdy to robisz.
Więc powiedz, co się stało.
Twój tata się zjawił.
Jest w więzieniu.
- Zabierz mnie do niego! - Nie teraz.
Chcę go zobaczyć!
Proszę, to…
To nie jest dobry moment. Idź, pogadamy później.
Już jadę!
Hej, Sofi.
Czekałem na ciebie.
Gdzie Natalia?
- Nie wiem. - Nie?
Napisałem do niej, ale nie odpisała.
Olewa cię? Wredna.
Sofia, posłuchaj. To, co się wczoraj stało…
Nie mam z tym problemu.
Świetna z was para.
Natalia ma bardzo proporcjonalną twarz.
Dobre geny.
Nie bądź taka. Cały wieczór byłaś z Raulem.
- Nie. - Rozmawialiście.
Między nami nic nie ma.
Nigdy nie zapomnę tego, co zrobił ten dupek.
Nie!
Hej!
Jesteś cała?
Natalia.
Idźcie po pomoc!
Kto to był? Kto cię porwał?
- Nie wiem. - Co się stało?
Martwiłam się o siostrę.
Zakryli mi czymś usta.
Założyli mi worek i wrzucili mnie do vana.
Spróbuj sobie przypomnieć.
Nic nie wiem.
Zniszczyli mi sukienkę. Złamałam obcas.
Szarpali mi włosy.
- Pomocy! - Co się stało?
- Natalię wyrzucono z vana. - Co?
- Wyrzucili ją przy wejściu. - Zostań tutaj.
- Widziałaś ich? - Jesteś ranna?
Czekaj. Rozpoznałaś kogoś?
- Nie! - Sofia, przestań.
- Muszę wiedzieć! - Co?
Wiem tylko, że zaatakował mnie mściciel.
- Skąd wiesz, że to on? - Dość!
- Mów! - Pierwsza była moja siostra.
Maria!
Zakryli mi czymś usta.
Wepchnęli mnie do auta.
Oni? Używasz liczby mnogiej.
- Nie. - Zrobiłaś to.
- Było ich więcej? - Nie.
- Używasz liczby mnogiej. - Nie wiem!
Natalia, nic ci nie jest?
- Co się stało? - To był ktoś stąd?
Pomóż jej, Javier.
- Nie wiem. - Czy mściciel to ktoś stąd?
Ktoś stąd?
- Czy mściciel… - Nie wiem!
- Nie pamiętam. - Pomagam ci.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Pomóż jej, Javier.
Chodźmy do mojego gabinetu. Dasz radę?
- Pomóc ci? - Dziękuję.
- Dzięki. Nic mi nie jest. - Pomóż mi.
Rosita!
Co tam, skarbie?
Cześć.
Chciałem ci powiedzieć…
- Tak? - Gdy się całowaliśmy…
było ci dobrze?
Bo mnie tak. Sam nie wiem.
Chcesz podziękowań?
Nie! To nie tak.
Ostatnio sporo myślałem.
Umierając, nie chcę niczego żałować.
Jasne.
- Więc może… - Chcesz mnie przelecieć?
Byłoby fajnie, co?
Skarbie…
interesują mnie co najmniej siódemki.
Ja jestem dziewiątką.
Ósemką?
Posłuchaj. Jeśli chcesz mnie przelecieć,
to będziesz potrzebował operacji
albo drugiej osoby.
Choćby Ernesto.
Razem bylibyście…
siódemką.
- Tak? - Dobra, zróbmy to.
Zróbmy to!
- Coś jeszcze? - Nie.
- Dobra. Uważaj! - Na razie.
- Pa! - Pa!
- Dasz mi swój lewy but? - Po co?
- Posłuchaj… - Zostaw mnie!
- Dość tego. - Spójrz.
Nie wrzucili jej do auta od razu.
Widziała napastnika i go rozpoznała.
Złamała obcas, gdy się cofała. Upadła na plecy.
Jej sukienka jest cała podarta.
Jest posiniaczona i złamała paznokieć.
Czyli broniła się.
Pomocy!
Natalia… Czy mściciel coś powiedział?
Przekazał wiadomość?
- Nienawidzi mnie, bo jestem ładna. - Przestań.
Co z tobą?
Przeżyłam coś okropnego.
- Co ja powiedziałam? - Oddaj but.
- Chodźmy. - Nic nie powiedziałam.
Lulu?
- Rodzice Natalii już jadą. - Dobrze.
Może herbaty ziołowej?
- Co z tobą? - Ona kłamie!
Skąd wiesz? Mylisz się.
Zero zaskoczenia.
NIEZNANY NUMER: CZEŚĆ
KIM JESTEŚ?
PISZE…
IDĘ PO CIEBIE
PISZE…
WIEM, GDZIE SIĘ UKRYWASZ
PISZ, KIM JESTEŚ, ALBO CIĘ ZABLOKUJĘ
RETY…
WYLUZUJ. TU PIPE
POZNALIŚMY SIĘ WCZORAJ
Nie byłam niegrzeczna.
Jestem bezpośrednia.
Nie lubię kłamstw.
- Czemu jej bronisz? - Czemu ją dręczyłaś?
Myślisz, że mówię to z zazdrości?
Tak.
Natalia od jakiegoś czasu ma problemy finansowe.
Jasne? Spotyka się z dilerem.
Chciała wyciągnąć kasę od Raula. Od ciebie pewnie też chce.
Nie widzisz tego? Trudno.
Jaja sobie robisz?
Pieprzyć Rositę! Nie jestem dwójką.
Zrób to dla mnie.
Lubię cię, stary, ale…
nie będę patrzył, jak pieprzysz dziewczynę.
- Zrób to sam. - Odwrócisz się.
Daj spokój. Rosita może się wypchać.
Jestem co najmniej ósemką. Pokażę jej.
Zgadzasz się?
- Zobaczymy. - Świetnie.
- Nie mówię, że tak. - Nie wycofuj się.
- Zobaczymy. - Widzieliście Raula?
- Dopiero przyszedłeś? - Jest?
- Jeśli mnie zawiedziesz… - Nie zgodziłem się.
- Widzieliście Raula? - Nie. Wszystko gra?
- Co się stało? - Nic.
Co jest?
Co to za szlafrok?
Na pewno nie jesteś gejem?
Nie jestem. Co z nim nie tak?
Nie jestem gejem.
Nie aż tak.
Czyli tylko troszeczkę?
Musisz mnie wkurzać?
Lubię cię denerwować.
Nie denerwujesz mnie.
Szczerze.
Jesteś pewien?
No dobra.
Co byś zrobił, gdybym był z tobą?
Szczerze? Nie wiem.
Mam tam przyjść?
Teraz? Nie mogę.
Albo ty przyjdź do mnie i…
się zobaczy.
Stary…
mam pracę domową na jutro.
- Co? - Dziś nie mogę.
Stary, to okropna wymówka. Masz pracę domową?
I zdejmij ten szlafrok. Okropnie w nim wyglądasz.
No nie wiem, koleś. Za szybko się posuwasz.
To ty za bardzo zwlekasz.
Dalej. Rozbieraj się.
Dobra. To tylko szlafrok.
Zdejmij wszystko.
Tylko nie rób zdjęć.
Pokaż ręce. Dobra.
Przestań…
Wróciłeś? Ty to masz jaja.
Jaja ze stali! Broń się!
Nikt cię nie ochroni, dupku!
Co tu jeszcze robisz?
- Nie wiesz, że nikt cię tu nie chce? - Pablo!
- Nie rozumiesz? - Uspokój się!
To wszystko twoja wina!
Pablo, przestań!
Uspokój się!
Co z tobą?
Do dyrektorki.
Twoi rodzice bardzo się zdenerwowali.
Przeniosą mnie i Marię do innej szkoły.
Nie wolno ci tak myśleć.
Zobaczysz. Pani dyrektor Susana ich przekona.
Jak się czujesz?
Urocze.
Gdybym był przy tobie, nic by się nie stało.
Nie myśl tak.
Mściciel wszystko zaplanował.
Pablo! Pablo Garcia! Hej!
Uspokój się.
- Muszę porozmawiać z Susaną. - Jest z rodzicami Natalii.
Każ jej wyjść. To pilne, Lulu.
Rozumiem.
Możesz mnie stąd zabrać?
Co się stało?
Mam zły dzień.
Ja też.
Dlaczego?
Gabriela wraca do Hiszpanii.
Cholera.
To suka.
Dobrze, przepiszcie to. Sprawdzę teraz obecność.
Było nam dobrze.
I nagle powiedziała, że wyjeżdża.
Nie wiem, czy chce, żebyśmy były razem.
Nie skonfiskowali ci telefonu? Co to jest?
Fuentes, Jimena.
Garcia, Pablo.
Herrera, Sofia.
Jestem.
Nic ci nie jest? Co się stało?
Dobrze, że siostrze nic nie jest.
Najpierw aborcja, a teraz to. Na pewno jest jej ciężko.
Jasne.
Nie chcę o tym rozmawiać.
A o czym?
O wczorajszej nocy.
Nie spodziewałem się tego.
Ja też nie.
Ale to wszystko.
Jesteśmy przyjaciółmi.
Prawda?
Przepraszam.
- Czasem czuję się taka samotna. - Nie.
- Nie jesteś sama. - Nie chcę, żebyś miał kłopoty.
Jakie kłopoty? Chodzi o dilera?
Pomogę ci.
Dobra, chłopaki.
W tym projekcie oboje musicie się dokładnie umyć.
Macie użyć płynu do płukania ust i mieć gumę do żucia.
Przynieście też prezerwatywy.
Po czwarte, to ja mam być w centrum uwagi.
I ostatnie: nie lubię, gdy ktoś się na mnie ślini.
Jakieś pytania?
Daj spokój, Rosita.
Mówisz serio?
To mnóstwo rzeczy.
Kochanie, to jak wygrana na loterii.
Dziękuj mi, a nie narzekaj.
Coś jeszcze, Wasza Wysokość?
Lubicie…
zabawki?
Możesz przynieść dildo.
Nie wstydź się.
Pa, chłopaki!
Odbiło ci? Żadnych zabawek.
Przyprowadźcie Gerry’ego.
Widziałaś ostatni post?
Czemu nie powiedziałaś mi o aborcji?
Ty też coś przede mną ukrywasz.
Tak, wiele rzeczy,
ale nie chcę już tego robić.
I nie chcę, żebyś ty coś ukrywała, bo jesteśmy siostrami.
Od kiedy zależy ci na siostrze?
Od zawsze.
Zależy mi na tobie i się o ciebie martwię, bo cię kocham.
Możesz mi wszystko powiedzieć, a ja nie będę cię oceniać.
Naprawdę?
No jasne.
Zawsze byłyśmy razem.
Dosłownie.
Jestem przy tobie.
Dobra.
Przegrasz.
Dalej. Nie!
Dobrze, że przeszedłeś na emeryturę.
Co to za fryzura? Wcale tak nie wyglądam.
Jesteś w drużynie legend.
Gram z Sánchezem? Wcale nie jestem taki stary.
Ani tak dobry.
No wiesz?
Kolejne piwo?
Jasne.
Nie tak dobry jak Hugo Sánchez?
Hej, tato.
Mam prośbę.
Jaką?
Pożyczysz mi trochę pieniędzy?
Na co?
Chcę zainwestować.
Jest taka apka.
Kupuje się przez nią węgiel.
Albo wodę. Jest świetna.
Węgiel i woda?
Moim znajomym świetnie to idzie.
Sam chciałbym spróbować.
Synu, zawsze możesz na mnie liczyć.
Ale nie umiesz kłamać.
Masz kłopoty?
Na pewno?
To o co chodzi? Nie chciałeś prezentów.
Dobra, gramy.
Skopiemy ci tyłek.
Przepraszam. Dałem dupy.
Mogę wejść?
Nie mam ochoty na odwiedziny.
Zawiesili mnie.
Za co?
Czemu mi nie powiedziałaś?
Nie znalazłam odpowiedniej chwili.
Dałem ci wiele okazji.
To Claudia, prawda?
- Namówiła cię do aborcji? - Nie.
Poprosiłam ją o pomoc po NONA. Tylko ona mnie wspierała.
- Pomogła mi. - Co tam?
- W porządku? - Tak.
Tak.
Pablo już sobie idzie.
Pa.
Chodź.
Co się stało?
Chciałem cię zobaczyć.
Ja ciebie też, tato.
Co się stało? Jak cię znaleźli?
Mama ci nie powiedziała?
Sam się zgłosiłem.
Dlaczego?
Bo…
prawda jest taka…
że to było słuszne.
Powinieneś był ze mną porozmawiać. Stworzylibyśmy jakiś plan, bo…
nie powinieneś tu siedzieć.
Jak stąd wyjdę, odzyskam swoje życie.
Wydam swoją powieść.
Wynagrodzę ci wszystko, co zrobiłem.
To pomoże ci zabić czas.
Przestaniesz czytać tych Rosjan.
Meksykanie są lepsi.
Bardziej przygnębiający?
Zrobił tak…
- A ja… - Nie!
„Puszczaj! Cały jesteś w żarciu!”
Ohyda!
Może ja wcale nie miałam najgorzej.
Nie, przysięgam.
Czekolada pomaga, gdy życie jest do bani.
Hej, może…
Pablo ma rację.
Nie, on nigdy nie ma racji.
Tak, ale…
nie powinnam była tego ukrywać.
Jest naprawdę zły.
Był dupkiem. Zasłużył sobie.
Tak, masz rację.
Zakochał się w Isabeli, odeszła bez słowa, a teraz to.
Tobie też było ciężko.
I to ty zaszłaś w ciążę.
Chciałabym być tak silna jak ty.
Jesteś silna.
Wcale nie.
- Jasne, że tak. - Nie.
Ale nie powinnam narzekać.
Maria…
Co?
- Nie dramatyzuj. - Spadaj.
Co z tobą?
Nic. Nadal boli mnie głowa.
- Nic ci nie będzie? - Sama już nie wiem.
Nie?
Spoko.
Dokończ to za mnie.
Nie ma sprawy.
Pa, Nati. Pa, Javier.
- Pa. - Pa.
Więc…
Tata nie chciał mi pożyczyć pieniędzy.
Ale coś wymyślimy.
Przyjechałeś, żeby mi to powiedzieć?
Chciałem cię zobaczyć.
- Zachowujemy się jak dzieci. - Wiem.
Mogę cię o coś spytać?
Jasne.
Czemu ja?
Dlaczego chcesz mi pomóc?
Nikt mi wcześniej nie pomagał.
Bo cię lubię.
A ja lubię ciebie.
Natalia i ja nie jesteśmy razem.
SPONSORZY W OKOLICY
SPEŁNIĘ TWOJE PRAGNIENIA
MODELKA, CHCĘ BYĆ PIOSENKARKĄ
ZAREJESTRUJ SIĘ
DODAJ ZDJĘCIA!
To dla Javiera?
Nie!
Maria, nie. Posłuchaj.
„Sponsorzy”? Co to jest?
Miałyśmy nie mieć tajemnic. Wiesz co? Nieważne.
- Nie, posłuchaj! - Co?
To nie był mściciel. Ktoś mi grozi.
Jak nie zapłacę w tydzień, zabiją mnie.
Maria…
Maria.
- Gdzie Gerry? - Nie wiem.
Od kiedy nosisz trapery?
Nie dość, że kłamca, to jeszcze bałaganiarz.
Tylko buciory tak brudzą.
- Tak, ale… - Nie nosisz takich.
Nie można ci ufać! Cholerny kłamca.
Nie spotykasz się z Natalią. Ona nie gra na Xboksie.
Sofia, przestań.
Rozumiem.
Gerry tu mieszka. Jasne?
Nie o to chodzi.
On zniknął.
Nie wiem, czy to mściciel go dopadł.
Nie wiem, ale coś mu grozi.
Przyprowadźcie Gerry’ego.
Pomóż mi go znaleźć.
Napisy: Aleksandra Basińska