‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โดด โดดสิ ไอ้ปอด
‪ฉันไม่เคยรู้เรื่องนี้เลย
‪ใช่แล้วครับ เขาตบตาเราทุกคน
‪เขาร่วมมือกับบรูโน่
‪ลักพาตัวโซเฟีย
‪กำไลของเธออยู่ในล็อกเกอร์เขา
‪โซเฟีย
‪มีแค่พวกเธอที่รู้เรื่อง
‪ฉันต้องสอบสวนฆาบิเอร์เพิ่มเติม
‪ต้องมีหลักฐานที่ชี้ชัดกว่านี้
‪กว่านี้เหรอ
‪ใช่
‪ฉันไม่อยากตัดสินใจพลาดอีก
‪ฉันช่วยได้แค่นี้
‪แม่หนูรักคุณนะ
‪เป็นอะไรไป
‪หาโทรศัพท์ไม่เจอ
‪ลืมไว้ในห้องผอ. หรือเปล่า
‪นั่นสินะ
‪เดี๋ยวฉันกลับไปเอา เจอกันในคาบนะ
‪ได้
‪ข้อสอบแต่ละส่วนมีคำอธิบายโดยย่อให้
‪ตรงนี้ไม่ต้องเขียนชื่อ ปาโบล
‪แต่ผมถามแล้วนะ
‪อาจารย์ซูซาน่า
‪ขอบคุณที่เคาะก่อน
‪ขอโทษที่รบกวนค่ะ
‪แต่ขอเชิญฆาบิเอร์ วิลเลียมส์
‪นี่ระหว่างสอบนะคะ
‪ผอ. กวินตานิย่าสั่งมาค่ะ
‪เงียบๆ
‪ไปเถอะ
‪มาจ้ะ
‪มีเวลาห้านาที
‪ฆาบิ
‪ฆาบิเอร์
‪ทำอะไรน่ะ
‪แย่ชะมัดที่เธอไปบอก ‪ผอ. ว่าฉันเป็นคนเจาะระบบ
‪ก็นายมีกำไลของฉัน
‪ทำไมไม่อธิบายล่ะ
‪ทำไมไม่เล่าเรื่องกิเยร์โม่
‪ทีฉันยังเล่าตั้งเยอะ ฉันเล่า...
‪แล้วทำไมถึงไม่เชื่อใจฉัน
‪ไม่ติดค้างกันแล้วนะ
‪ครับ
‪สบายใจได้ ผอ.
‪พ่อฆาบิเอร์จะฟ้องร้องโรงเรียน
‪อย่างน้อย แม่โซเฟีย ‪ก็ไม่ต้องเห็นวิดีโอนั่น
‪เอากับซูซาน่าทำไมล่ะ
‪ออกไป
‪เห็นหน้าซื่อๆ ไร้พิษสง
‪เอาเข้าจริงก็รอเล่นงานเราสินะ
‪หมอนั่นเลวจริงๆ
‪แต่ก็แปลกดีนะ
‪ฉันนึกไม่ถึงว่าจะเป็นฝีมือเขา
‪ถ้าโดนกวินตานิย่าไล่ออก ‪ก็แสดงว่ามีหลักฐาน
‪ทีลุยส์ไม่มีหลักฐานยังไล่ออกได้เลย
‪นายจะไปรู้อะไร
‪ไม่จริง
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- อะไร
‪งานคืนแห่งชาติ
‪(คืนแห่งชาติไปต่อ)
‪ช่างหัวกวินตานิย่า ‪ยังไงเราก็จะจัดงานคืนแห่งชาติ
‪ช่างหัวไอ้มือเจาะระบบด้วย
‪จะไม่มีความลับใครโดนแฉ ‪ฉะนั้น ไม่ต้องเครียด
‪เยี่ยม !
‪แล้วจะจัดงานยังไง
‪ฉันจัดการเอง
‪โอเค
‪งานนี้ให้แลกกับอะไรก็ไม่ยอม
‪เธอต้องมาให้ได้ล่ะ
‪งานคืนแห่งชาติไม่ล่มแล้ว !
‪จะไปงานคืนแห่งชาติไหม
‪ฉันไม่มีเรื่องให้ฉลองแล้ว
‪เหมือนกันเลย
‪ทำไมล่ะ
‪ไม่มีใครรู้ความลับเธอสักหน่อย
‪เรื่องเลวร้ายที่สุดเกิดขึ้นไปแล้ว
‪แต่เธอน่ะควรไป
‪ไม่มีทาง
‪ทำไมล่ะ
‪เธอคืออิซาเบล่า เด ลา ฟูเอนเต
‪ราชินีของโรงเรียน เธอควรต้องไปสิ
‪นั่นมันเมื่อก่อน
‪ถ้ามัวแต่หลบๆ ซ่อนๆ ‪ก็เท่ากับว่ายอมรับคำพูดพวกนั้น
‪นี่
‪เมื่อวานฉันนั่งคิดดู
‪ฉันไม่รู้ว่านี่ ‪เป็นเพราะฉันหรือเพราะอย่างอื่น
‪ไม่นะ ฉันชอบอยู่กับนาย
‪ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันชอบนะ
‪แต่ฉันรู้นะ
‪เพราะของง่ายๆ มันไม่คุ้มค่า
‪ไปคืนแห่งชาติกันไหม
‪เธอโดนกักตัวไม่ใช่เหรอ
‪พิลึกคนจริงๆ
‪ก็ใช่ แล้วไง
‪ไม่แล้วไง ฉันชอบ
‪พิซซ่ามาแล้ว
‪รอแป๊บนะ อย่าเพิ่งกลับ
‪ได้
‪เธอไม่มีอย่างอื่นให้ทำแล้วหรือไง
‪ฉันเห็นที่คนเขาลงเรื่องเธอแล้ว
‪เธอดูวิดีโอพวกนั้นทำไม
‪ผมไม่รู้จริงๆ
‪ผมไม่รู้เลย
‪นึกเหตุผลไม่ออก
‪ผมชอบผู้หญิง
‪ผมรู้ตัวว่าชอบผู้หญิง
‪แต่ว่า...
‪คือ...
‪บางครั้งผมก็ชอบดูผู้ชายด้วย
‪รู้ไหมว่าลุยส์กลัวเรื่องไหนจับใจ
‪ไม่รู้ครับ
‪ขอโทษทีนะ ‪ฉันไม่รู้ว่าเธออยากดื่มอะไร
‪ฉันกังวลเรื่องฆาบิเอร์
‪ฉันกลับดีกว่า
‪ไปนะ
‪มาทำอะไรคะ
‪สวัสดี
‪จริงๆ เรื่องมันซับซ้อนขึ้นน่ะ
‪เราต้องขายบ้านแล้ว
‪ทีมทนายจะอธิบายขั้นตอนให้แกฟัง
‪ทำไมครับ ทุกอย่างเป็นชื่อผมเหรอ
‪ถูกต้อง แกถึงต้องลงนามไง
‪ปัญหาอยู่ตรงนั้นแหละ
‪บ้านหลังนี้ผมไม่ขาย
‪ราอุล พ่อไม่ได้ขอนะ
‪ผมว่าพ่อต้องหัด ‪รับผิดชอบการกระทำสักที
‪ราอุล
‪โจรก็ต้องเข้าคุก
‪นั่นแหละนะ
‪ชีวิตก็แบบนี้
‪แกทำอะไรไป
‪แบบเม็ด 150
‪แบบแผ่น 100
‪เดอะดอกส์ 200
‪ส่วนพวกนี้ 100
‪- โอเค ‪- ตอนแบ่งระวังด้วยนะ
‪ได้ๆ
‪เรียบร้อย
‪พร้อมแล้ว
‪ถ้าเป็นไปตามแผน ‪นายจะได้เงินคืนวันนี้
‪โอเค
‪นี่
‪ต้องทำให้ได้ มันไม่ใช่เงินฉัน
‪และเจ้านายฉันไม่ชอบรอ
‪เราเองก็ไม่อยากซวยนี่
‪จริงไหม
‪ว่าไง
‪ขอความเห็นหน่อย
‪สมกับเป็นเธอดี
‪ไม่ได้คาดหวังปาฏิหาริย์อยู่แล้ว
‪นี่เธอ
‪ยอมรับไม่ได้หรือไงว่าฉันเก่ง
‪รู้อะไรไหม เธอพูดถูก
‪เธอเก่งมาก ยินดีด้วย
‪คืนนี้จะต้องเป็นคืนที่ยอดเยี่ยม
‪ไม่เอาน่า
‪แต่งมาซะเด็ด อย่าไปกลัวสิ
‪- เธอเองก็อยากมานี่ ‪- เปล่าเลย
‪ให้ตาย อิซาเบล่าสวยชะมัด
‪ก็สวยบาดใจอยู่ทุกวัน
‪ชอบของแบบนี้นี่เอง
‪นายเองก็ชอบ ไม่ต้องมาทำไก๋
‪เออๆ ฉันไม่รู้ว่าเป็นผู้ชายนี่
‪ถ้าให้เลือก ฉันขอเอาอเล็กซ์ดีกว่า
‪ไม่มีทาง
‪สองคนนั้นคงเอากันเองก่อนน่ะสิ
‪- หาอะไรกินก่อนนะ ‪- ฝากด้วยสิ
‪นายคบกับอิซาเบล่านานแค่ไหนนะ
‪ฉันไม่คุยเรื่องไร้สาระ
‪- เอาน่า ‪- พวก
‪งานออกมาดูดีนะ โรซิต้า
‪- อย่างที่เห็น ฉันมันเจ๋ง ‪- ก็ถูก
‪- แจ๋วมาก ‪- ใช่
‪แต่ค่าจัดงานเธอก็คืนหมดแล้ว
‪แถมบ่นโอดโอยที่ต้องยกเลิกงานด้วย
‪เธอจงใจเหรอ
‪ก็อย่างที่เห็น
‪ไม่มีคนช่วยสินะ
‪โซเฟีย ถ้ารู้อยู่แล้ว จะถามไปทำไม
‪พอเลย สนุกกันเถอะน่า
‪สวัสดี จะเอาตัวไหน
‪ขอแบบสุดเหวี่ยง
‪ถูกใจตัวที่ให้ครั้งก่อนล่ะสิ
‪ตัวนี้ทำเธอกับเพื่อน ‪สนุกสุดเหวี่ยงแน่
‪ของเธอหนึ่ง ของฉันหนึ่ง
‪ฉันเองก็ไม่อยากเชื่อ
‪ตรวจแล้วใช่ไหม
‪ใช่ ตั้งหลายชุด
‪ไม่ อย่าโชว์ที่นี่
‪ปาโบล เราจะทำยังไงดี
‪เราเหรอ
‪มันอยู่ที่เธอต่างหาก
‪ปาโบล นี่ลูกนายนะ
‪นายบอกเองว่าไม่ใส่ถุงยาง
‪ฉันจะรู้ได้ยังไง ‪ว่าเธอไม่เคยมั่วกับใคร
‪คนสารเลว
‪เออ
‪เธอเองก็แอบเอากับแฟนเพื่อนสนิท
‪ไม่ได้ดีไปกว่ากันหรอก
‪บ้าเอ๊ย
‪ว่าไง สาวๆ
‪- มาเต้นกัน ‪- หยุด ดาริโอ
‪- ขอบใจ ‪- อะไรล่ะ
‪ต้องให้เรียกว่าหนุ่มๆ หรือไง
‪- นายนี่เลวจริงๆ ‪- ว่าไง ไอ้หนุ่ม
‪ฉันอาจลืมไปว่าเธอเป็นผู้ชาย
‪แต่ฉันไม่มีวันลืมว่านายมันดักดาน
‪รู้อะไรไหม
‪ฉันไม่สนหรอกว่าพวกน่าสมเพชอย่างนาย
‪คิดยังไงกับฉัน
‪- คิดไม่เป็นหรือไง ‪- เอาละ ใจเย็น
‪พอ
‪อย่าถือสาเพื่อนฉันเลย ‪เขาเมา และเข้าหาเธอไม่เป็น
‪จะมารังควานฉันอีกคนหรือไง
‪ฉันมาผูกมิตร
‪นี่งานเลี้ยงนะ อเล็กซ์ สนุกสิ
‪- ว่าไง ‪- ว่าไง
‪ดื่มอะไรดี
‪- ขอน้ำเปล่า ‪- น้ำเปล่านะ
‪ว่าไง คนสวย
‪ประเจิดประเจ้อไปสินะ
‪ขอเหล้าหนึ่งช็อต
‪ขอสองเลย
‪- เป็นยังไง ‪- ราอุล
‪ฉันมีเรื่องจะบอก
‪- ดื่มก่อน แล้ว... ‪- เดี๋ยวสิ
‪ฉันมีเรื่องจะบอก
‪ราอุล ฉันไปคิดๆ ดู
‪พอสมควร...
‪โอเค
‪เราจำเป็นต้องคุยจริงจังตอนนี้ไหม
‪ต้อง
‪ฉันคิดว่าต่อให้ฆาบิเอร์เป็นคนทำ ‪ฉันก็อยากอยู่กับเขา
‪ฉันคบนายต่อไม่ได้
‪จริงจังใช่ไหม
‪ขอโทษ
‪ฉันทำไม่ได้
‪ผมเอาคาปูชิโนมา พอดีไม่มีอเมริกาโน
‪- ไม่เป็นไร ‪- ได้ใช่ไหมครับ
‪หือ
‪ลุยส์
‪ลูกแม่
‪หมอคะ !
‪หมอ !
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- หมอคะ ‪- หมอ
‪เข้าเกณฑ์สีแดง
‪อิซาๆ
‪- ทำบ้าอะไรของนาย ‪- ฟังฉัน
‪- ฉันรักเธอ ‪- นายไม่ได้รักฉัน
‪อิซา
‪เอารูปฉันมา
‪หยุด เฆร์ริ หยุด
‪- หุบปาก ‪- มันต้องอย่างนี้สิ
‪ฉันอยากให้แกสู้บ้าง ‪ไม่ต้องให้คนอื่นมาปกป้อง
‪แต่มันสายไปแล้ว ฉันให้โอกาสแกแล้ว
‪ได้โปรด ฟังฉันก่อน
‪นะ
‪ฉันรักเธอ
‪- อย่ามาถูกตัวฉัน ‪- ก็ฟังฉันสิ !
‪- ปล่อยนะ ! ‪- ทำอะไร ปล่อยเธอนะ !
‪อย่ายุ่ง !
‪ไอ้สารเลว
‪ช่วยลูกฉันด้วย ได้โปรด
‪บอกอิซาหรือยังว่าเธอคือกระต่ายน้อย
‪หายใจ หนึ่ง หายใจ สอง
‪หายใจ หนึ่ง
‪เข้าเกณฑ์สีแดง
‪เราแอบเอากันโดยที่เธอไม่เคยรู้
‪งั้นก็ทำต่อไปสิ
‪เหมาะกันดีนะ เพื่อนรัก
‪มองตาฉันนี่ ‪ฉันไม่ทำอะไรหรอก หนึ่ง สอง สาม
‪ว่าแล้วว่าเธอต้องอยู่นี่
‪อธิบายให้ฟังหน่อยก็ดีนะ
‪ไม่ ราอุล
‪กลับไปเถอะ
‪งั้นเหรอ
‪เธอชอบหมอนั่น ‪เพราะเรื่องที่มันทำเหรอ
‪ฉันไม่รู้ ฆาบิเอร์กับฉัน ‪รู้สึกดีต่อกันตั้งแต่แรกแล้ว
‪และมันมากกว่า ‪ความรู้สึกที่ฉันมีให้นาย
‪อย่าพูดแบบนั้น
‪ราอุล ฉันทำไม่ได้ ‪เขาดึงดูดฉันเข้าไป
‪และเขาทำทุกอย่าง ‪เพื่อให้ได้ใกล้ชิดฉัน
‪ฟังฉันนะ
‪ฟังฉัน
‪ใจเย็น
‪โซเฟีย
‪ฉันคือคนเจาะระบบ
‪นั่นสินะ
‪เธอรู้อยู่แล้ว
‪ตอนไหน
‪"ของง่ายๆ มันไม่คุ้มค่า"
‪ฉันชอบอยู่กับนาย
‪ไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันชอบนะ
‪เพราะของง่ายๆ มันไม่คุ้มค่า
‪ฉันไม่ได้เพิ่งเคยได้ยินด้วยนี่เนอะ
‪ของง่ายๆ มันไม่คุ้มค่า
‪ไม่แน่ใจว่านายหลุดปาก ‪หรือจงใจให้ฉันจับได้
‪ของขวัญจากมือเจาะระบบ
‪แถมเจอหน้ากากอีก
‪รู้ไหมว่ารหัสที่คนตั้งบ่อยที่สุด ‪คือชื่อสัตว์เลี้ยง
‪จริงๆ ฉันคาดหวังมากกว่านี้นะ
‪นายทำร้ายคนไปมากนะ
‪ฉันให้สิ่งที่พวกมันสมควรโดน
‪จำไม่ได้เหรอว่าพวกมันเคยเป็นยังไง
‪เสแสร้ง เหยียบย่ำคนอื่น
‪ดูพวกมันตอนนี้สิ
‪อิซาเบล่าไม่ต้องปกปิดอะไรแล้ว
‪ทุกคนรู้ว่าปาโบลเฮงซวย
‪นาตาเลียก็ไม่ได้ดีอย่างที่ใครคิด
‪แม้กระทั่งสารเลว ‪อย่างเฆร์ริก็ได้บทเรียน
‪ฉันได้แรงบันดาลใจมาจากเธอนะ
‪มันจะง่ายกว่านี้มาก ‪ถ้าทุกคนพูดความจริง
‪ถ้าเราไม่มีความลับ
‪ฉันอยากให้เธอสนใจ
‪ด้วยการลักพาตัวน่ะนะ ‪ไม่มีวิธีที่ง่ายกว่านี้แล้วเหรอ
‪ทั้งชีวิตฉันเป็นเรื่องแหกตา
‪มีแค่ตอนที่อยู่กับเธอ ‪ที่ฉันรู้สึกว่าจริง
‪ดีจัง
‪แต่นายทำเกินไปนิด
‪เธออยากได้โลกใหม่นี่
‪โลกที่ทุกคนต่างก็ซื่อสัตย์
‪ฉันมอบโลกนั้นให้เธอ
‪ก็ได้
‪แต่นายก่อนเลย
‪พอหรือยัง
‪- ยิ่งกว่าพออีก ‪- เวรเอ๊ย
‪ยินดีด้วย ราอุล
‪พูดได้กินใจ
‪ฟังดูโอหังไปนิด
‪นิดเดียว
‪แต่ไม่เป็นไร
‪สันดานนายนี่เนอะ
‪แกมาทำอะไรที่นี่
‪นายอยากเปิดเผยความลับทุกคนใช่ไหม
‪มาดูสิว่าคนเขาคิดยังไง
‪ฆาบิเอร์ทำทุกอย่าง ‪เพื่อให้ได้ใกล้ชิดฉัน
‪ฟังฉันนะ
‪ฟังฉัน
‪ใจเย็น
‪โซเฟีย
‪ฉันนี่แหละคนเจาะระบบ
‪ฆาบิ
‪จำไม่ได้เหรอว่า ‪ทุกคนเคยเป็นยังไง เสแสร้ง...
‪หยุดนะเว้ย
‪เหยียบย่ำคนอื่น
‪หยุด
‪ดูพวกมันตอนนี้สิ
‪ฆาบิ หยุด
‪หยุด
‪ทั้งชีวิตฉันเป็นเรื่องแหกตา
‪มีแค่ตอนที่อยู่กับเธอ ‪ที่ฉันรู้สึกว่าจริง
‪ดีจัง
‪(ดาริโอ - บ้าสุดๆ ‪ราอุลสารภาพว่าเป็นคนเจาะระบบ)
‪ฆาบิ หยุดนะ หยุด
‪ฆาบิ หยุดก่อน
‪หยุดๆ
‪ราอุล ไปซะ
‪ไปสิ
‪ไหวไหม
‪ไหว
‪เธออยากได้โลกใหม่นี่
‪โลกที่ทุกคนต่างก็ซื่อสัตย์
‪ฉันมอบโลกนั้นให้เธอ
‪ก็ได้
‪แต่นายก่อนเลย
‪ไอ้ชั่วเอ๊ย
‪- เลว ‪- โคตรแย่เลย
‪ไปตายซะ
‪ไอ้ตุ๊ด
‪ขืนใครแตะตัวฉัน ‪ฉันจะแฉความลับให้หมด
‪- อย่าโดนตัวฉัน ‪- ออกไปเลยไป
‪แกก็ด้วย
‪เราไปทำอะไรให้แก
‪ระยำ
‪ไอ้ชาติชั่ว
‪อย่าทำอะไรมัน !
‪หากพูดถึงว่าการศึกษาคืออะไร
‪สิ่งที่สำคัญกับเราในที่นี้
‪คือการสั่งสอนนักเรียน ‪ให้เป็นคนดีกว่าเดิม
‪(เธอเอากับ...)
‪(ครูตัวเอง)
‪ที่โรงเรียนนี้ ‪เราอยากร่วมสร้างสรรค์โลก
‪พร้อมนักเรียนคุณภาพ
‪(เมาแอ๋)
‪กลุ่มคนหนุ่มสาวที่ใจเปิดกว้าง
‪(เธอคือกระต่ายน้อย)
‪เรามั่นใจว่าได้อบรมพวกเขาจนมีทักษะ
‪ที่จะเติบโต พัฒนา ‪ประสบความสำเร็จ...
‪(ฆาตกร)
‪โดด
‪และมีความสุขยิ่งขึ้น
‪(อุบัติเหตุน่าสลดในลีกเยาวชน)
‪เราอบรมให้พวกเขาใส่ใจ
‪(มรณะ 11 พ.ค. 2013)
‪(เธอโกหกเรา)
‪พ่อมาทำอะไร
‪(พ่อเธอยังไม่ตาย)
‪พ่อตายไปสิบปีแล้ว
‪เรามุ่งเน้นสอนให้นักเรียน ‪มีวิจารณญาณของตนเอง
‪- ฉันเอากับฆิเมน่า ‪- ฆิเมน่าเหรอ
‪ไม่เอาน่า
‪(มั่วไม่เลือก)
‪(คลั่งผอม)
‪พวกเขาคืออนาคตของชาติ
‪พวกดักดาน ฉันล่ะเกลียด
‪(ราฟาเอากับเรเบก้า)
‪(เกย์เงียบ)
‪มาเรีย !
‪ไม่ ปล่อยฉันนะ !
‪มาทำบ้าอะไรที่นี่
‪ทำไมวะ
‪ไม่รู้ตัวใช่ไหมว่าทำอะไรลงไป
‪ก็อธิบายมาสิ ใจเย็นๆ ก่อนนะ
‪- ตอบสิวะ ‪- เฆร์ริ
‪- แกเป็นเพื่อนฉันนะเว้ย ‪- มาคุยกันก่อน
‪- เฆร์ริ ‪- แกทำไปทำไม
‪ลุยส์ไม่มีวันฟื้น ไอ้บัดซบ !
‪โซเฟีย
‪เขาไม่มีวันฟื้นนะเว้ย !
‪เป็นความผิดแกเต็มๆ
‪เพราะแกเล่นอะไรโง่ๆ
‪- เซร์ริ วางปืนลง ‪- เขาไม่ฟื้น !
‪- แกทำไปทำไม ! ‪- เฆร์ริ
‪ไม่มีอะไรจะพูดหน่อยเหรอ
‪- แกกลัวปืน ‪- เฆร์ริ
‪- แกกลัวปืน ‪- วางปืนลง
‪- มีคนตายเลยนะ ! ‪- วางปืนลง
‪พูดสิ พูด !
‪รู้ความลับเขาหรือเปล่า
‪อย่าแม้แต่จะคิด
‪- แกอย่าแม้แต่จะคิด ‪- เฆร์ริ ใจเย็นๆ ก่อน
‪ใจเย็นๆ
‪- พูดออกมาสิวะ ‪- เฆร์ริ ใจเย็น
‪- พูดมาสิ ไอ้ชั่ว ‪- ส่งปืนมานี่
‪- เอาสิ ‪- นะ เฆร์ริ
‪- พูดได้แล้ว ‪- อย่านะ
‪ฉันแค่จะบอกว่าเขาชอบนาย
‪- เฆร์ริๆ ‪- ให้ตายสิ
‪เรียกรถพยาบาล !
‪เร็วเข้า !
‪ฆาบิ
‪มัวทำอะไรอยู่ เรียกรถพยาบาล !
‪คำบรรยายโดย นริชา มีเจริญ