‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪(หนึ่งเทอมก่อนหน้า)
‪- สวัสดี ‪- อรุณสวัสดิ์
‪ว่าไง เพื่อน
‪- ว่าไง ‪- เจอกันที่บ้านนายนะ
‪ก็เอาสิ
‪ไปอ่านหนังสือกันเนอะ
‪ตีเนียนกันด้วยสิ
‪ฉันไม่สนว่ะ
‪ฉันจัดเซอร์ไพรส์ไว้ให้
‪ที่บ้านมีเบียร์ด้วยนะ
‪ไอ้บ้านี่
‪ถ้าเซอร์ไพรส์ด้วยไอ้นั่น ‪ฉันจะหัก...
‪ว่าไง
‪อ่านหนังสืออยู่เหรอ
‪"ฉันไม่มีอะไร ‪ในขณะเดียวกัน ฉันมี..."
‪มันอ่านแต่หนังสือไร้สาระ
‪- ถ้าฉันเป็นญาตินาย ‪- ไม่ทักกันแล้วเหรอ
‪- นายนี่หาเรื่องเขาตลอดเลย ‪- ก็มันโง่นี่หว่า
‪จะยึดล็อกเกอร์เป็นบ้านหรือไง
‪เปล่าสักหน่อย
‪- รออุ้มหลานนะ ‪- ไปไกลๆ เลย
‪มีหลานตัวน้อยๆ ดีไหมล่ะ
‪สวัสดี สาวๆ
‪- สวัสดี ‪- สบายดีไหม
‪ก็ดี
‪ราอุล
‪- สวัสดี สาวๆ ว่าไง ‪- นายดูน่ารักจัง
‪วันนี้เราไปด้วยได้ไหม
‪ไปไหน
‪อ่านหนังสือที่บ้านนายไง
‪เฆร์ริบอกปาโบล ‪เขาบอกอิซา แล้วเธอก็บอกเรา
‪อ๋อ เอาสิ มาเลย
‪ทุกคนมาได้หมด ถือว่าชวนเลยนะ
‪- ขอบใจนะ ‪- ไม่มีปัญหา
‪- เจอกัน ‪- อือ
‪เรียนเสร็จแล้ว ‪จะไปที่บ้านพร้อมฉันเลยก็ได้นะ
‪ให้ตาย เพี้ยนชะมัด
‪ดูทางบ้างสิ
‪เมื่อกระสวยอวกาศยังทำงานอยู่...
‪โคตรน่าเบื่อ
‪เราอ่านมานานแค่ไหนแล้ว ‪ไอ้การกำเนิดมนุษย์น่ะ
‪นี่ไง
‪- ขอเปิดเพลงได้ไหม ‪- เปิดของลุยส์ มิเกลสิ
‪น่าเบื่อสุดๆ เลย ‪เล่นไป กระดกเตกิลาไปดีกว่า
‪- นายดื่มเบียร์ไปสิบแล้วนะ ‪- เฆราร์โด
‪- เฆราร์โด เรามาอ่านหนังสือ ‪- "มาอ่านหนังสือ"
‪เธอนั่งอ่านมาตั้งสามชั่วโมง ‪เป็นฉันจำได้ขึ้นใจแล้ว
‪ฉันเป็นคนหัวไว ไม่ต้องตะบันอ่าน
‪- ขอเตกิลาหน่อย ‪- เอาละ เดี๋ยว
‪- ได้ๆ ‪- เดี๋ยวนะ
‪อยากเห็นอะไรเจ๋งๆ ไหม
‪- เอาสิ เอาเลย ‪- ไม่เอาๆ
‪- ไม่ ขอเตกิลา ‪- เฆร์ริ
‪ลุกขึ้นมาดีๆ
‪- เราเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ ‪- ฉันไม่เชื่อนายหรอก
‪เฆร์ริ พอ
‪ไม่ชอบแบบนี้เลย
‪ทุกคนได้อึ้งแน่
‪ไม่เอาสิ
‪หนังสยองขวัญก็เริ่มแบบนี้แหละ
‪นายจะทำอะไรพวกเราน่ะ
‪ไอ้เวร
‪นี่มันอะไร
‪ราอุล ไม่เอานะ ไม่เล่น
‪- อะไรน่ะ ‪- อะไรกันวะ
‪ร้านรับจำนำของเก่าเหรอ
‪- บ้าไปแล้ว ‪- สุดยอด ดูนี่สิ
‪- ว้าว ‪- ไหนๆ
‪ทองแท้
‪- ดาบนี่หว่า ‪- คิดว่านั่นเจ๋งแล้วเหรอ
‪มาดูนี่สิ
‪จะมีเยอะไปไหน
‪สุดยอด
‪พวก
‪จะเอาอะไรก็เอา
‪- ใครเอาเงินบ้าง ‪- เฆร์ริ เงียบก่อน
‪เอาละ พวกเรา...
‪ลงมาทำอะไร
‪ผมพามาเอง
‪พวกเธอขึ้นไปรอเขาได้ไหม
‪ขอโทษค่ะ
‪เอาขวดไปนะ
‪เป็นบ้าอะไรของแก
‪ผมไม่ทันคิด
‪ขอโทษครับ
‪ฉันริบรถกับบัตรเครดิตแก ‪แกกับเพื่อนไสหัวไปซะ
‪ไปสิ
‪- ไม่ ‪- ไม่
‪- ไม่อยากทำอะไรเลยว่ะ ‪- ก็นอนสิ
‪- เหรอ ‪- นอนเลย
‪ฉันว่าครูไม่มาหรอก
‪หลบไปหน่อย นี่ที่ฉัน
‪เธอไม่ได้เป็นเจ้าของ ‪ห้องเรียนสักหน่อย
‪ใช่ แต่ที่ตรงนี้ของฉัน ไปได้หรือยัง
‪ไม่เป็นไร ฉันเข้ากับคนอื่นเก่ง
‪ดีเลย งั้นขอคำแนะนำ ‪เรื่องสีผมจากเพื่อนด้วยล่ะ
‪ขอบใจ ฉันจะเก็บไปคิดดู
‪เอาที่สบายใจเลยจ้ะ
‪โรซิต้าแจ่มดีเนอะ
‪อี๋ เฆราร์โด ชอบของบ้านๆ สินะ
‪- ให้ฟรียังไม่เอา ‪- เงียบน่า
‪อรุณสวัสดิ์ ทุกคน ‪มาเริ่มเรียนกันดีกว่า
‪ทุกคนนั่งที่ ครูจะเริ่มสอนแล้ว
‪ปาโบล
‪ได้ยินหรือเปล่า
‪ครับ ขอโทษครับ
‪อย่างที่รู้ อย่าเปิดโทรศัพท์กันนะ
‪(ไม่ระบุหมายเลข ‪รูปสวยนะ)
‪วันนี้ครูจะสอน ‪เรื่องคตินิยมประทับใจ ออกสอบด้วยนะ
‪รูปพวกนี้มันอะไรวะ
‪ใครพอจะบอก ‪ชื่อจิตรกรที่มีแนวคิดนี้ได้บ้าง
‪มอแน เรอนัวร์
‪- เซซาน มอแน ‪- มาติส
‪เรอนัวร์ ซิสลีย์
‪เก่งมาก
‪เซซาน มอแน เรอนัวร์
‪โซเฟีย
‪ทำอะไรน่ะ
‪- ไม่เอาน่า ‪- มีอะไรกัน เงียบ
‪- โซเฟีย เป็นอะไรไหม ‪- ทำอย่างนั้นทำไม
‪โซเฟีย
‪- โซเฟีย ‪- ไม่เอาน่า
‪- ทำอะไรของเธอ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪- โรคจิตจริงๆ ‪- เกิดอะไรขึ้น
‪(ถ้าทุกคนเห็นรูป)
‪- เธอจะกรีดแขนตัวเอง ‪- นาตาเลีย จดงานต่อนะ
‪อยู่กันเงียบๆ เดี๋ยวครูมา
‪โซเฟีย
‪เห็นโซเฟียถือกรรไกรไหม ‪เธอจะกรีดข้อมือตัวเอง
‪- ที่ไหน ‪- เธอกำลังจะกรีดข้อมือ
‪- เธอจะกรีดที่ไหนกันล่ะ ‪- ไอ้พวกบ้า
‪ไม่อยากเชื่อว่าจะแกล้งกันแบบนี้
‪อะไรของนาย
‪รูปพวกนั้น ‪เป็นความลับระหว่างเราไม่ใช่เหรอ
‪ก็ใช่ไง
‪- ถ้าพ่อเห็น พ่อฆ่าฉันแน่ ‪- ฉันรู้น่า
‪- อย่ามาเล่น ฉันจริงจัง ‪- ใจเย็นก่อน
‪- มีใครลงรูปหรือเปล่า ‪- ใครทำ ฉันเอาตาย
‪- คิดว่าเป็นพวกเราได้ยังไง ‪- มีอะไรเหรอ
‪- ประจำเดือนมาล่ะสิ ‪- มากับแม่นายน่ะสิ
‪- เราจะลงรูปไปทำไม ‪- ราอุล กินนี่ไหม
‪(ไม่ระบุหมายเลข ‪ให้เงินฉัน 10,000 เปโซ)
‪(พรุ่งนี้หกโมงเช้าที่โรงเรียน ‪ไม่งั้นทุกคนเห็นรูป)
‪(ทิ้งเงินลงถังขยะใบที่สอง ‪หลังโรงเรียน)
‪บ้าเอ๊ย
‪นายกังวลอะไรนักหนา
‪ฉันเหรอ
‪เปล่านี่ ไม่ได้กังวล
‪ตอนเรียนวันก่อนก็เห็นเป็น
‪นี่เธอแอบตามฉันหรือไง
‪เปล่า
‪ก็แค่...
‪บางครั้งฉันก็สังเกตไปเรื่อย
‪เป็นอะไรไป
‪ฉันเหนื่อยน่ะ
‪ไม่รู้สิ ฉันเหนื่อยที่ต้องเสแสร้ง
‪แต่ใครๆ ก็ทำกันทั้งนั้น
‪ไม่ใช่ทุกคนหรอก
‪ใช่สิ นาย เพื่อนนาย
‪พวกนายใช้ชีวิตที่ไม่จริง
‪เธอชอบพูดแนวปรัชญาเหรอ
‪หรือเพราะยังเช้าอยู่
‪นายไม่เหนื่อยบ้างเหรอ
‪มันจะง่ายขึ้นอีกเยอะ ‪ถ้าทุกคนพูดความจริง
‪ถ้าพวกเราไม่มีความลับ
‪แทนที่จะโกหกคนที่เราห่วงใยน่ะ
‪ไอ้ระยำเอ๊ย
‪พ่อเขาเป็นนักการเมืองโกงกิน แต่ฉลาด
‪พอก่อน เราไม่รู้จริง อย่าพูดอะไรเลย
‪ปาโบล ไม่เห็นเหรอ ‪ว่าเงินเป็นฟ่อนๆ เลยนะ
‪- ไม่เอาน่า ‪- เอางี้ โอเค
‪- ฝีมือใครล่ะ ‪- เขาโกงกิน
‪แต่พ่อราอุลฉลาด ‪เขาคว้าโอกาสไว้นั่นแหละ
‪เออ ฉันยอมรับ ‪เขาโกงกิน แต่ไม่เป็นไร
‪- เป็นเรา เราก็ทำน่า ‪- ฉันทำแน่
‪เขามีแต่ของสวยๆ
‪ราอุลต้องโตมาเหมือนพ่อแน่
‪- เขาไม่ใช่คนแบบนั้น ‪- ถ้าใช่แล้วจะทำไม
‪เฆราร์โด นายจะเลิกคบเขาเหรอ
‪ก็ต้องไม่สิ
‪เงินหนาขนาดนั้น ฉันไม่เลิกคบเด็ดขาด
‪ไม่เอา ไม่ทำตัวงี่เง่าสิ
‪- อย่างี่เง่า ‪- ไม่เอาน่า
‪- ไม่ล่ะ ฉันไม่สนแล้ว ‪- อย่ามางี่เง่า
‪แหวะ เลิกกินไอ้นั่นสักที
‪ฉันไม่อยากเข้าเรียนเลย
‪สวัสดี บรูโน่
‪ว่าไง ราอุล มาทำอะไรที่นี่
‪- ห้องทำงานสวยนะ ‪- ขอบใจ
‪อย่าตีหน้าซื่อ ฉันเห็นนายมาเอาเงิน
‪เปล่านี่
‪พูดเรื่องอะไรของนาย
‪รู้จักพ่อฉันใช่ไหม
‪เขามีเพื่อนเป็นคนใหญ่คนโต
‪ไม่รู้ว่าเขาจะถูกใจวีรกรรมนายไหมนะ
‪นายเองก็มีเหตุผลที่ยังไม่ฟ้องนี่
‪เท่าที่ฉันรู้ นายกับพ่อไม่ลงรอยกัน
‪ไม่เอาน่า
‪อย่าบอกนะว่าเจาะระบบโทรศัพท์ ‪เพื่อเงินหมื่นเดียว
‪มันอาจเป็นแค่เศษเงินสำหรับพวกนาย
‪แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่
‪โอเค
‪ก็ได้
‪งั้นขอถามข้อหนึ่ง
‪ฉันเองก็ไม่ได้สนใจหรอก แต่...
‪นายเจาะเครื่องไหนก็ได้ใช่ไหม
‪ใช่
‪นายไม่รู้หรอกว่าจะเจออะไรบ้าง
‪ถ้าอยากคุ้ยเรื่องของใครสักคน
‪ก็เริ่มจากตรงนี้
‪(นอร่า - พรุ่งนี้เราต้องไปสุสานกัน)
‪(โซเฟีย - ค่ะแม่ หนูรู้แล้ว)
‪(โรเฆลิโอ เอร์เรราดับสลด)
‪ว่าไง
‪ลูกรัก
‪พ่อต้องคุยกับลูก
‪โซฟ...
‪พ่อขอโทษ ที่ผ่านมาลูกคงลำบากมาก
‪ไม่ต้อง
‪ไม่เป็นไรนะ
‪หายไปไหนมา !
‪พ่อทิ้งหนู
‪- พ่อทิ้งหนู ‪- นี่...
‪ไม่เป็นไร
‪ได้ข่าวหรือยัง
‪ฉันไม่แปลกใจเลย
‪ว่าตามตรง ฉันก็เหมือนกัน
‪แย่สุดๆ
‪มีอะไรเหรอ
‪โซเฟียน่ะสิ
‪- โดนส่งไปโรงพยาบาลบ้า ‪- คลินิกเฉยๆ
‪ก็เหมือนกันนั่นแหละ มาเรีย
‪ใครบอกพวกเธอ
‪ฉันไม่ได้อยากนินทานะ
‪แต่ได้ยินกวินตานิย่าบอกลูลู่ ‪ว่าโซเฟียสติแตกจนเป็นบ้า
‪ฉันว่าถูกผีเข้า
‪ถามจริง ‪ถ้าเกิดเธอทำมิดีมิร้ายเราล่ะ
‪- จริงๆ เลย ‪- อย่าล้อเล่นสิ
‪เธอมาทำอะไรที่นี่
‪ผมแค่อยากมาดู
‪ว่าโซเฟียเพื่อนผมสบายดีไหม
‪ฉันให้ข้อมูลนั้นไม่ได้
‪และเธอเข้าบริเวณนี้ไม่ได้
‪- ช่วยออกไปด้วย ‪- ผมจะให้เงินคุณ
‪เท่าไหร่ก็ได้ ผมแค่อยากรู้
‪- ว่าเธอเป็นไง ‪- ไปซะ ไม่งั้นฉันจะเรียกยาม
‪เอลิเซโอ
‪งั้นบอกทีครับว่าเธอจะหายดีไหม
‪เดี๋ยวเธอก็หาย ไม่ต้องห่วง
‪พาเขาออกไปด้วยค่ะ
‪- คุณแน่ใจนะ ‪- แน่สิ
‪นาติ เอาหน่อยไหม จะหมดแล้วนะ
‪มาเรีย เธอไม่ควรกินเจ้านั่นทุกวันนะ
‪ไม่ทุกวันสักหน่อย
‪เธอพยายามฆ่าตัวตาย
‪ถึงได้โดนส่งไปคลินิกไง
‪ไม่ใช่เพราะเธอมีเรื่องกับครูเหรอ
‪แบบนั้นเขาไม่ส่งไปรักษากัน
‪- ไล่ออกสถานเดียว ‪- ฉันว่าเพราะผีเข้า
‪โอเค พอแล้ว เปลี่ยนเรื่องเถอะ
‪เรื่องไหนดี
‪หยุดยาวจะทำอะไรกัน
‪ฉันจะไปนิวยอร์ก
‪ยังไม่แน่ใจ แต่จะเป็นเซอร์ไพรส์
‪อยากไปวัลล์ ไปกันเถอะ
‪- ไปกัน ‪- วัลล์เหรอ
‪ราอุล
‪นายจะไปยุโรปกับแม่ใช่ไหม
‪- ใช่ ‪- งั้นเหรอ
‪เปล่า ไม่ได้ไป จะอยู่ที่นี่แหละ
‪- ไหวไหมน่ะ ‪- ไหวน่า
‪ผีเข้าแหงๆ
‪จะไปไหนน่ะ
‪ไหวแน่นะ
‪กินไหม
‪สวัสดีค่ะ ฉันมาเยี่ยมลูกสาว
‪- ไว้เจอกันนะคะ ขอบคุณ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪ไหวไหมลูก
‪ค่ะ
‪- ว่าไงพวก ‪- ว่าไงจ๊ะ
‪คิดถึงเราบ้างไหม
‪- ขอยืมเงินหน่อยสิ ‪- นายไม่ได้ให้ยืมเลย
‪ขอยืมสัก 200 สิ ‪ฉันไม่มีจ่ายค่าแท็กซี่
‪- จริงๆ นะ ‪- พูดกับอิเนสสิ
‪ไหวไหมน่ะ
‪- ว่าไง ‪- ยืมเงินหน่อย
‪- เท่าไหร่ ‪- เที่ยวมาสนุกไหม
‪สวัสดี
‪นี่
‪เธอเป็นยังไงบ้าง
‪นายใส่ใจสุขภาพฉัน
‪หรือจะมาล้อช่วงวันหยุดยาวของฉัน
‪- ห่วงจริงๆ ‪- มันช่วยได้มากเลย
‪ฉันนั่งดูทีวีทั้งวัน
‪นั่งต่อจิกซอว์ แต่ก็หายไปชิ้นหนึ่ง
‪ที่คลินิกมีข่าวอื้อฉาวด้วย
‪บอกเพื่อนงี่เง่าของนายได้ ‪ว่าฉันไม่ได้พยายามฆ่าตัวตาย
‪อ่านอะไรอยู่
‪- เอามานี่ ‪- ก็ได้ ขอดูหน่อย
‪- เอาหูฟังมา ‪- ขอดูหน่อยว่าอ่านอะไร
‪"เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น..."
‪เธอไม่ควรอ่านหนังสือแบบนี้ ‪มิน่าถึงได้บ้า
‪อย่างน้อย ‪นายก็อ่านหนังสือออก เฆร์ริ
‪ตอนฉันไม่อยู่ นายพัฒนาขึ้นนะ
‪- อะไรวะ ‪- ขอหูฟัง
‪แล้วมาบ่นว่าคนทำไม่ดีใส่
‪- ไม่เอาน่า ‪- เดี๋ยวก็โดนกัดหรอก
‪ชอบอะไรมากกว่า นมหรือก้น
‪นมสิวะ
‪ถ้าเธอทำอะไรนายขึ้นมาล่ะ
‪ลองดูสิ ไปกินรังแตนที่ไหนมาไม่รู้
‪เธอไม่ควรอยู่นี่เลย
‪ถ้าเธอทำร้ายคนขึ้นมาล่ะ
‪นั่นสิ อันตรายมากนะ
‪อยู่ร่วมกับคนโรคจิตไม่สนุกนะ
‪น่ากลัวจังเลย
‪ที่จริง โรงเรียนไม่น่า ‪ให้คนแบบเธอมาเรียนเลย
‪อย่างน้อย เธอก็ไม่ตีสองหน้า
‪- มีอิสระด้วย ‪- คนโรคจิตไม่ควรมีอิสระ
‪ไปมีอิสระในโรงพยาบาลบ้าสิ บินเลย
‪ดูนี่สิ
‪มากไปนะ
‪ไม่หรอก กำลังพอดี
‪- มากไป ‪- ไม่มาก
‪(สร้างบัญชี ‪ชื่อ แอตแฉทุกความลับ)
‪(รหัสผ่าน ‪สมัครสมาชิก)
‪นี่คือข้อมูล ‪ของปาโบล เฆร์ริ และนาตาเลีย
‪รับรองว่าต้องอ้าปากค้าง
‪ไม่เห็นมีของฉันเลย
‪ก็จะอะไรล่ะ
‪ต้องลงของฉันด้วย ไม่งั้นคนสงสัย
‪ลงเรื่องเงินพ่อนายก็ได้ ‪ฉันมีเก็บไว้พอดี
‪เผื่อฉุกเฉินน่ะ
‪ไม่ได้ไม่เชื่อใจนะ ‪แต่ดูที่นายทำกับเพื่อนสิ
‪พวกมันสมควรโดน
‪รอดูความลับอิซาเบล่าก่อนเถอะ
‪นึกไม่ถึงแน่นอน
‪ด้วยเหตุนี้ ฝ่ายโสตฯ จึงได้จัดทำ...
‪(ถ้าไม่อยากโดนแฉ ‪เล่นวิดีโออิซาเบล่าตามสัญญาณ)
‪...วิดีโอการใช้โทรศัพท์ ‪อย่างมีความรับผิดชอบ ตั้งใจดูนะ
‪บรูโน่
‪ช่วยเปิดทีนะ ขอบคุณ
‪(แอตแฉทุกความลับ ‪ตอนนี้)
‪(อยากเป็นหญิง)
‪สวัสดี กระต่ายน้อย
‪ของโปรดเธอ
‪โซเฟียน่ะฉลาด แต่เธอคิดว่าฉันโง่ ‪เธอไม่รู้หรอกว่าเป็นฉัน
‪ทำไมไม่ลงเรื่องของเธอบ้างล่ะ
‪นายจะสนทำไม
‪ได้ของวิลเลียมส์มาหรือยัง
‪ทำเรื่องนั้นก่อน
‪อย่ามาสั่งฉัน
‪ฉันว่าวิลเลียมส์อยากแอ้มเธอนะ
‪นี่นายสมองกลวงหรือไง
‪โซเฟียไม่มีวันสนใจหมอนั่น
‪มันง่ายเกินไป
‪ส่วนนายก็ซับซ้อนเกินไปสินะ
‪(รายชื่อผู้ติดต่อ)
‪(ฉันรู้ความลับเธอ)
‪นับมา
‪- อะไรน่ะ ‪- ไหนดูหน่อย
‪ไม่ นายชนะ
‪จดไปนะ
‪เล่นงานฉันจนได้
‪อเล็กซ์ ขอน้ำแข็งเพิ่มหน่อย
‪สวัสดี
‪อายุยังไม่ถึงใช่ไหม
‪นี่มันบาร์นะ เสียใจด้วย
‪ขอบใจ
‪อยู่นี่ดีกว่ากลับบ้านแหละครับ
‪พอดีมีปัญหากับที่บ้าน
‪ไม่ใช่เรื่องร้ายแรงหรอก ไอ้หนู
‪ร้ายแรงสิ โรเฆลิโอ
‪แต่เราต้องทำใจให้ชิน ใช่ไหม
‪พ่อแม่บางคนโกหก
‪บ้างก็ขโมย
‪บางคนก็หายหัวไปเลย
‪- นายสินะที่ขู่โซเฟีย ‪- ส่วนคุณก็เป็นพ่อเธอ
‪ผมว่า...
‪เธอจะมีความสุขกว่านี้ถ้าคุณไม่อยู่
‪ถ้าความแตก ‪คุณกับโซเฟียติดคุกได้เลยนะ
‪เอาละ พอแล้วๆ กลับบ้านไป
‪- ไม่มีอะไรแล้ว ‪- วันนี้จบแล้ว
‪กลับๆ
‪เฆร์ริไม่มาแล้ว ไม่มีการต่อยกัน
‪ไม่มีอะไรให้ดูหรอก ไม่มีแน่ๆ
‪เฆร์ริอยู่ไหน
‪(เปิดประ...)
‪(แอตแฉทุกความลับ ‪เปิดประตู)
‪เปิด !
‪เปิดหน่อย ประตูปิดอยู่
‪นี่ๆ ใจเย็นก่อน
‪ว่าไง ไอ้พวกเฮงซวย
‪- ใจเย็น ‪- คิดถึงกันไหม
‪ใจเย็นก่อนนะ
‪ลุยส์ๆ
‪(ไง ปาโบล แฟนรู้หรือยัง ‪ว่าแกส่งรูปไอ้จ้อนให้ใคร)
‪ว่าไง ปาโบล
‪แฟนรู้หรือยัง ‪ว่าแกส่งรูปไอ้จ้อนให้ใคร
‪- อย่า ‪- เฆร์ริ อย่า
‪ไม่นะ
‪เฆร์ริ
‪(แอตแฉทุกความลับ ‪ไปงานราอุล ฉันจะรอเธอ)
‪ไว้เจอกันนะ ขอให้สนุก
‪- ขอบใจ ‪- ขอบใจ
‪ว่าไง ยินดีต้อนรับ
‪เป็นยังไงบ้าง นึกว่าจะไม่มาซะแล้ว
‪- ทำตัวตามสบายนะ ‪- ขอบใจ
‪ดีใจนะที่เธอมา
‪เขาบอกให้เธออดทน
‪แล้วก็
‪ทำตัวให้สนุก
‪อะไรนะ
‪ดูโทรศัพท์สิ
‪ให้ตาย
‪เขาว่ายังไง
‪"เจ้าหญิงเมามายกับดอกกุหลาบ"
‪บ้าไปแล้วหรือไง
‪โดดลงมาทำไม
‪เธอบ้าไปแล้ว
‪- ไม่เอาน่า ‪- อะไรเหรอ
‪เดี๋ยวฉันกลับมา
‪นายแน่ใจนะว่าไม่เป็นไร
‪ใช่ ทำไม
‪ไม่รู้สิ เราน่าจะ
‪รอให้ยาหมดฤทธิ์ที่บ้านนาย
‪ทุกคนเมาหมด ไม่มีใครสังเกตหรอก
‪ฉันอยากให้เธอกลับไปอยู่บ้านกับแม่
‪นายทำทั้งหมดนี่เพื่อเธอเหรอ
‪ใช่ เธอสมควรได้รับนี่
‪ฉันบอกแล้วว่าเธอไม่เหมือนใคร
‪วิธีจีบสาวมีเยอะแยะนะ
‪ดูแลเธอดีๆ
‪ระวังหน่อยสิ
‪ไม่มีคน
‪- โอเค ‪- โอเค
‪- ฉันจะแจ้งตำรวจ ‪- อะไรนะ
‪นายโง่จริงหรืออะไร
‪ที่เรากำลังทำมันผิดกฎหมายนะ
‪เดี๋ยวก็ซวยหรอก
‪ไปกันเถอะ
‪กลับกันดีกว่า โซเฟีย
‪กลับเถอะ
‪ถ้านายกลัว ก็ไปซะ
‪ไม่ ฉันจะไม่ไป ‪จนกว่าจะรู้ว่าใครอยู่ที่นี่
‪ค่าจ้างชักจะไม่คุ้มแล้วนะ
‪ช่วยฉันได้
‪พอไอ้โง่นั่นมา นายค่อยหนี
‪- นายปล่อยมันไปได้ยังไง ‪- อะไร
‪มันแก้มัดเองไม่ได้ ‪ต้องมีคนช่วย อย่าเล่นละคร
‪- คิดว่าฉันทำงั้นสิ ‪- เหมือนจะเป็นอย่างนั้น
‪ยอมรับมาซะดีๆ
‪เอาโทรศัพท์มา
‪ต้องให้กระทืบใช่ไหมถึงจะหยุด
‪- ใช่ไหม ‪- อย่านะ ฆาบิ
‪นี่
‪ฆาบิเอร์ หยุด !
‪- จะเอายังไง ‪- เป็นบ้าอะไรของนาย !
‪เธอนั่นแหละเป็นบ้าอะไร โซเฟีย
‪รอยอะไรเหรอ
‪ฉันหมกมุ่นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่น่ะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪คือ...
‪เธอไม่ต้องเล่าให้ฟังทุกเรื่องก็ได้
‪ฉันแค่อยากให้เธอรู้ไว้ ‪ว่าถ้าอยากเล่า ฉันอยู่นี่
‪ฉันจะอยู่ตรงนี้เสมอ
‪- โอเคนะ ‪- โอเค
‪คำบรรยายโดย นริชา มีเจริญ