‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪โซเฟีย
‪ล้อเล่นหรือไง
‪ใส่หน้ากากเหรอ
‪นึกว่าจะมีหัวคิดกว่านี้ซะอีก
‪เห็นหลงตัวเองขนาดนั้น
‪รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร
‪ไม่จริง
‪กลัวที่จะรู้หรือไง
‪ไม่ ฉันไม่รู้จักนาย
‪หาตัวไม่เจอหรอก
‪เราอยู่ใกล้กันมาตลอด
‪ไม่จริงหรอก
‪ฉันอยู่ใกล้เธอมาตลอด
‪เธอไม่กล้าสู้ความจริง
‪ลูกไม่ได้ไปที่สุสาน
‪ค่ะ หนูขอโทษ
‪จะเล่าให้แม่ฟังไหมว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แม่จะบอกไหมล่ะคะ ‪ว่าทำไมปฏิเสธกวินตานิย่า
‪รู้ได้ยังไง
‪เขาบอกหนู
‪หนูเจอแหวนในห้องทำงานเขาน่ะ
‪งั้นทำไมไม่บอกแม่
‪แม่ยังไม่ตอบคำถามหนูเลย
‪แม่ก็แค่เลือกปฏิเสธเอง
‪เพราะหนูหรือเปล่า
‪โซฟี แม่ไม่จำเป็นต้องอธิบาย
‪อีกอย่าง เราต้องเปลี่ยนกันบ้างแล้ว
‪ให้ลูกตรงกลับบ้านหลังเลิกเรียน
‪หนูถูกกักบริเวณสินะ
‪อยากมองแบบนั้นก็เชิญ
‪แม่ไม่เคยกักบริเวณหนู
‪หนูจะไปเยี่ยมลุยส์ที่โรงพยาบาล
‪ไปโรงพยาบาลแล้วก็ไปเรียน ‪เรียนเสร็จก็กลับบ้าน
‪ห้อง 426
‪นายมาทำอะไรที่นี่
‪เธออนุมานเก่งไม่ใช่หรือไง
‪นายมาเยี่ยมลุยส์นี่ ‪ทำไมไม่เข้าไปล่ะ
‪ฉันจะทำอะไรได้
‪ฉันแก้ไขมันไม่ได้
‪ฉันเองก็อยากแก้...
‪เรื่องเฮงซวยที่ทำลงไป แต่ก็ทำไม่ได้
‪ฉันทำอะไรไม่ได้เลย ทำได้แค่มานี่
‪ก็ถูก นายรอเวลาได้
‪เธอหาตัวการเจอหรือยัง
‪เจอแล้วบอกด้วย ‪ฉันจะฆ่าไอ้สารเลวนั่น
‪นายยังไม่เรียนรู้อะไรเลย เฆร์ริ
‪เขาเป็นยังไงบ้างคะ
‪แย่
‪ตอนมาที่บ้านครั้งนั้น ‪เธอบอกว่าเป็นเพื่อนลุยส์
‪หนูเคยช่วยเขาสองสามครั้ง
‪ถึงจะไม่ได้ตั้งใจก็ตาม
‪หนูถูกชะตากับเขามากกว่าเด็กคนอื่น
‪ฉันไม่เข้าใจว่าพวกนั้นทำไปทำไม
‪เหมือนเพิ่งขึ้นม.ปลายใหม่ๆ เลย
‪แน่ใจนะว่าทำได้
‪ฉันเป็นคนเสนอเองนะ
‪จัดการให้เรียบร้อย
‪ไม่งั้นได้เสียใจแน่
‪มาทำไมกัน
‪เราต้องคุยกัน
‪ไม่นะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ‪ฉันอธิบายได้
‪เราต้องคุยกันเรื่องบรูโน่
‪ผอ. คะ
‪ได้
‪ได้ มาเลย
‪มาเรีย
‪เป็นยังไงบ้าง
‪- ดีจ้ะ ‪- ฉันเป็นห่วงนะ
‪เธอไม่ตอบข้อความเลย
‪ขอโทษที ฉันโอเค ‪ถึงบ้านแล้วมึนหัวมากเลยหลับไปน่ะ
‪ฉันได้รับข้อความ
‪"กระต่ายน้อยอยู่ใกล้ตัว"
‪นาตาเลียใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ
‪ไม่น่าใช่นะ
‪มาเรีย เธอไม่ต้องออกตัวปกป้องก็ได้
‪ฉันเปล่า
‪ฉันมีปัญหากับนาติ ‪เธอไม่เกี่ยวสักหน่อย
‪ดูนี่สิ
‪ฉันมีของมาให้
‪- ให้ฉันเหรอ ‪- ฉันรู้ว่าเธอชอบ
‪ขอบใจนะ
‪มันควรจะอยู่ตรงนี้สิ
‪เราจะทำยังไงกันดี
‪เราต้องหาคนมาติดตั้งเครื่องฉายนะคะ
‪เรื่องนั้นไม่สำคัญ ลูลู่ ‪โทรหาเขาหรือยัง
‪โทรแล้วค่ะ แต่โทรไม่ติด
‪ลองส่งข้อความแล้วด้วย ‪แต่เขาก็ไม่อ่าน
‪เขาไม่กลับมาแล้ว
‪อะไรทำให้แน่ใจ
‪เขาเก็บข้าวของส่วนตัวไปหมด
‪เรื่องนี้ฉันก็สังเกต
‪แต่ก็ไม่ได้แปลว่าเขาอยู่ฝั่งคนร้าย ‪ไม่งั้นฉันก็สังเกตได้แล้วสิ
‪สืบสวนหน่อยก็ดีนะคะ
‪โซเฟีย ฉันไม่ต้องให้ใครมาออกคำสั่ง
‪เวลาพ่อพูดด้วยก็มองพ่อสิ
‪ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ
‪มา
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- สบายมาก
‪พอก่อน หนุ่มๆ
‪เข้าเรียนนะ ดาเมียน วิลเลียมส์
‪ผมเฝ้ารอวันที่จะได้พบคุณมานานแล้ว
‪ฆาบิ
‪แชมป์ แชมป์ตัวจริง
‪คุณมาประชุมผู้ปกครองเหรอ
‪จริงๆ เราเคยคุยกันแล้ว
‪นี่อะไร
‪เงินจัดงาน
‪ไปเอามาจากไหน
‪บัญชีที่ฉันบอกว่าฝากไว้
‪ขอบใจนะจ๊ะ ขอให้ไม่ได้ขโมยมาแล้วกัน
‪พอสักที โรซิต้า
‪ฉันคืนเงินแล้วนะ ฉันจะไม่ทนอีก
‪ได้สิ ไม่ต้องกังวล
‪บ๊ายบาย
‪นั่นอะไร
‪- เศษกระดาษ ‪- เขียนว่ายังไง
‪นี่จะสอบสวนกันใช่ไหม
‪ฉันไปหาลุยส์มาเมื่อเช้า
‪เป็นยังไงล่ะ ดีไหม
‪ไปคนเดียว หรือไปกับราอุล
‪ได้ทักทายเขาเผื่อฉันไหม
‪เขานอนโรงพยาบาลเพราะฉันนี่
‪ฉันก็ทำได้แค่นั้นนี่เนอะ
‪เนื่องจากสถานการณ์ปัจจุบัน
‪ผมเห็นว่าจำเป็นต้อง ‪ใช้มาตรการขั้นเด็ดขาด
‪เช่น ห้ามมีการใช้โทรศัพท์
‪ในเขตโรงเรียน
‪และเพื่อเป็นมาตรการป้องกัน
‪ปีนี้เราจะยกเลิกงานคืนแห่งชาติ
‪อะไรนะครับ
‪งานคืนแห่งชาติ ‪เป็นงานประจำโรงเรียนค่ะ
‪แน่นอน เราจะคืนเงินค่าบัตรทั้งหมด
‪สุดท้ายนี้ ผมอยากเรียนว่า
‪เราจะทำการสืบสวนอย่างละเอียด
‪เพื่อจับตัวผู้ก่อเหตุ
‪ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้
‪ผมเห็นด้วย ผมทราบว่าทุกคนกังวล
‪ช่วยเงียบด้วยครับ ผมพร้อมตอบคำถาม
‪เทคโนโลยีชีวภาพสีขาว ‪หรือเทคโนโลยีชีวภาพอุตสาหกรรม
‪ใช้ในอะไร เช่น อุตสาหกรรมสิ่งทอ
‪มีการคิดค้นวัสดุใหม่ๆ ‪เช่น พลาสติกที่ย่อยสลายได้
‪- และเชื้อเพลิงชีวภาพ ‪- ฉัน...
‪โรซิต้า เล่าให้ทั้งห้อง ‪ฟังได้ไหมว่าคุยอะไร
‪เราจะได้รู้เรื่องด้วย
‪เราจะยกเลิกงานคืนแห่งชาติไม่ได้นะคะ
‪ครูรู้ว่ามันสำคัญกับพวกเธอ ‪แต่เราจัดไม่ได้จริงๆ
‪อะไรอีกล่ะ โซเฟีย
‪- ขออนุญาตเข้าห้องน้ำค่ะ ‪- ได้
‪ครูสอนต่อแล้วนะ
‪เทคโนโลยีชีวภาพสีขาว
‪ที่มา หน้าที่ และวัตถุประสงค์
‪ใช้ในอุตสาหกรรมสิ่งทอ
‪เลิกกับครูกาบริเอล่าแล้วเหรอ
‪นั่นสินะ เธอรู้อยู่แล้ว
‪ฉันถึงได้หลบหน้าเขาอยู่ไง
‪รู้ไหม
‪ฉันเอียนโรงเรียนนี้เต็มทนแล้ว
‪ฉันรู้สึกโดดเดี่ยว
‪คือว่า
‪อย่างน้อยเธอก็มีฆาบิเอร์
‪ขอขอบคุณทุกท่านที่มา ‪ถ้าหากไม่มีคำถามเพิ่มเติม
‪ผมพร้อมจัดการให้ และขออภัยอีกครั้ง
‪- ขอบคุณที่มาครับ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪- ไปเถอะ ‪- ครับๆ
‪ขอบคุณมาก
‪มิเกลคะ
‪คุยกันหน่อยได้ไหม
‪เรื่องโรงเรียนหรือเปล่า
‪คุณไม่ตอบข้อความฉันเลย
‪นอร่า ผมมีเรื่องต้องคิดเยอะแยะ
‪เรื่องสุดท้ายที่ผมอยากคิด ‪คือเรื่องคุณ
‪นี่พูดจริงเหรอ
‪นี่
‪เธอต้องสนใจข่าวนี้แน่
‪เพื่อนสนิทของฆาบิเอร์สองคน
‪คนหนึ่งตาย ส่วนอีกคนไม่ขอยุ่ง
‪รู้ไหมว่าทำไมฆาบิเอร์เข้าเรียนช้า
‪ไม่เลย ฉันไม่เคยถาม
‪มันแปลกนะ ว่าไหม
‪โดดเรียนกันไหม
‪สวัสดี
‪เห็นมาเรียบ้างไหม
‪ไม่เห็น
‪จะนั่งตรงนี้ก็ได้นะ
‪ขอบใจนะ
‪นี่
‪ฉันทำไม่ดีกับเธอไว้
‪เธอหมายถึงตอนไหน
‪ตอนที่เธอพยายามเถียงแทนฉันในห้องน้ำ
‪เธอพูดถูกแล้ว
‪คนเราต้องหัดสู้เพื่อตัวเอง
‪ก็จริง
‪ฉันไว้ใจใครไม่ได้เลย
‪โรงเรียนนี้มันสุดจะทนแล้ว
‪ถูก
‪อันนี้อร่อยนะ
‪กินสิ จะได้หายเศร้า
‪(ศูนย์ส่งเสริมความเป็นเลิศ)
‪ฆาบิเอร์เคยเป็นกัปตันทีมนี้
‪เอาให้ดังไปเลย
‪ทั้งสามคนเล่นให้ที่นี่
‪ส่งมาๆ
‪และเขาไม่เคยพูดถึง ‪เรื่องที่เพื่อนในทีมตาย
‪ไม่แปลกเหรอ
‪ทำไมเขาไม่เคยพูดถึงเลย
‪ไม่รู้สิ
‪ถามเพื่อนเขาดีกว่า
‪ฉัน...
‪เป็นห่วงเรื่องประชุมผู้ปกครอง ‪เลยอยากรู้ว่าเป็นยังไงบ้าง
‪ก็ผ่านไปด้วยดี
‪ผมรอดมาได้
‪ก็ต้องรอดอยู่แล้ว ฉันเคยพูดว่ายังไง
‪แล้วคุณก็รู้ตัวดีว่าคุณเป็นคนเก่ง
‪ใช่ไหมคะ
‪ฉันเคยบอกตั้งหลายครั้ง
‪แล้ว...
‪เรื่องแม่โซเฟียเป็นยังไงคะ นอร่าน่ะ
‪ซูซาน่า คุณแต่งงานแล้วนะ
‪ฉันรู้
‪เรื่องของฉันกับกูเอโร ‪มันค่อนข้างซับซ้อน
‪เขาชอบดูฟุตบอลมาก...
‪คุณกับผมเป็นเพื่อนร่วมงานกัน
‪เพื่อนที่ทำงาน คนร่วมอาชีพ
‪และผมรักนอร่า
‪- ผม... ‪- ผอ. ครับ
‪- ผม... ‪- เกรดใช่ไหมคะ
‪- ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ ‪- แชมป์
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- เขาอยากดูสนามบอล
‪ได้สิ เขาอยากดูสินะ งั้นไปกันเลย
‪- นะครับ ‪- ผมไปด้วย
‪ขอบใจ
‪ยินดี
‪ว่าไง
‪- ว่าไง ‪- สวัสดี
‪นี่เลิกเป็นขโมย ‪แล้วหันมาค้ายาตอนไหน
‪หัวธุรกิจดีเนอะ
‪ใช่ แต่พูดกันตรงๆ ‪ฉันไม่ขายของที่พวกนายใช้
‪และของที่ฉันขายไม่ใช่ถูกๆ
‪ระวังเจ้านายเธอดีๆ ล่ะ
‪- พูดจริงนะ ‪- ระวังไว้
‪พูดจริง
‪นี่ๆ
‪เธอเข้ามาไม่ได้นะ
‪ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะรักษาหูดให้จบๆ
‪จะกลับแล้วเหรอ
‪ว่ายังไงนะ
‪รีบเหรอ ไม่อาบน้ำก่อนล่ะ
‪เธอเป็นใคร
‪เราเป็นเพื่อนของคนที่เคยอยู่ทีมนี้
‪ใคร
‪กิเยร์โม่ การิไบ
‪กลับไปเถอะ
‪เราแค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เขาตายแล้ว ยังจะอยากรู้อะไรอีก
‪นายรู้สึกผิด
‪ถึงได้ชอบกลับไปอาบน้ำที่บ้านใช่ไหม
‪นายไม่ชอบเพื่อนร่วมทีม
‪เธอไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกมาหรอก
‪ไม่ต้องห่วง
‪แต่ยังไม่มีใครบอกอะไรเลย
‪ไปนะ
‪ยังไม่มีใครเล่าเลย
‪ฆาบิ
‪พวกเรารอลูกอยู่
‪- พ่อกำลังบอกเพื่อน กวินตาน่า ‪- กวินตานิย่า
‪ใช่
‪พ่อบอกเขาว่า ‪ลูกจะเล่นให้ทีมบอลแน่นอน
‪ถ้าเธออยากน่ะนะ
‪ฉันไม่อยากให้เธอรู้สึกกดดัน
‪กวินตาน่าพูดถูก ตามใจลูกเลย
‪แต่จำไว้ ฟุตบอลอยู่ในสายเลือดเรา
‪มันทำให้เราพิเศษ
‪ลูกไม่โยนมันทิ้งไปเฉยๆ หรอกเนอะ
‪ฆาบิโต้ๆ เจ้าของแชมป์
‪เห็นสีหน้าทุกคนตอนเธอถามไหม
‪พวกเขาไม่บอกอะไรเราหรอก
‪พวกนายเป็นเพื่อนเมโม่จริงเหรอ
‪ใช่
‪เราไม่เชื่อว่าเขาตั้งใจโดด
‪เขาไม่ได้โดดเอง
‪ฆาบิเอร์ วิลเลียมส์ฆ่าเขา
‪นั่นแหละ ตั้งใจหน่อย
‪- ส่งมา ฆาบิ ‪- ทางนี้
‪พวกเราคือวิลเลียมส์นะ
‪สกัดขาเขาเลย
‪ส่งมานี่
‪- ฆาบิ ส่งมานี่ ‪- ครู
‪มาแล้ว ให้ตาย
‪เขาเป็นกัปตันทีม
‪มีหน้าที่รับน้องเด็กใหม่
‪เป็นพิธีอย่างหนึ่งน่ะ
‪ฆาบิเอร์เป็นคนคิด มีคนถ่ายวิดีโอไว้
‪แล้วเอามาเปิดลงกลุ่ม
‪พวกเขาเห็นเป็นเรื่องตลก
‪เจอกันพรุ่งนี้นะ
‪เจอกัน
‪ฉันไม่ควรพูดเรื่องนี้เลย
‪โดด ! โดดสิ ไอ้ปอด !
‪ฆาบิเอร์ปั้นหน้าเป็นคนดี ‪ซึ่งทุกคนหลงเชื่อ
‪แต่ลึกๆ แล้ว เขาเป็นอันธพาล
‪เอาเลย ไอ้ลูกชาย
‪อย่างนั้นแหละ สู้เขา
‪- แสดงฝีมือคนบ้านวิลเลียมส์ ‪- ฆาบิ
‪ตั้งใจ
‪เตะที่ขาเลย
‪ซัดเขาเลย
‪อะไรวะ
‪เป็นอะไร ฆาบิเอร์
‪นี่ๆ
‪เป็นอะไรไป ฆาบิเอร์
‪- พอได้แล้ว ‪- อย่าๆ
‪เป็นอะไรไป
‪- ใจเย็น ‪- เล่นกันขำๆ น่า
‪- มานี่ เย็นไว้ ‪- พ่อ
‪ทำไมไม่แจ้งความ
‪พ่อเขาน่ะสิ
‪มาต่อรองให้ไล่เขาออกเงียบๆ
‪แถมเอาเงินฟาดหัวเราให้ลบวิดีโออีก
‪เอาละ เจ้าลูกโง่
‪อย่าลืมสิว่า ‪ใครคอยตามล้างตามเช็ดปัญหาให้
‪ฉันโกรธที่ฆาบิเอร์เก็บวิดีโอนั่นไว้
‪เพื่อข่มขู่คนอื่นน่ะเหรอ
‪เหมือนไอ้มือเจาะระบบไม่มีผิด
‪แต่เขาก็ช่วยฉันสืบนะ
‪แหงสิ
‪เธอจะได้ไม่มีวันจับได้ไง
‪โซเฟีย ฉันรู้ว่ามันทำใจลำบาก
‪เวลาคนไม่เป็นอย่างที่เราคิด
‪ฉันไม่เคยรู้จักตัวตนของพ่อ ‪จนกระทั่งเป็นข่าว
‪แต่ฉันก็ยังคิดถึงพ่อเลวๆ
‪สวัสดี
‪ต้องการอะไร มาเรีย
‪แค่อยากคุยด้วย
‪อิซาเบล่าคิดว่าเธอคือกระต่ายน้อย
‪อะไรนะ
‪ฉันรู้
‪เอาอะไรมาคิดว่าเป็นฉัน
‪เราเคยเป็นเพื่อนสนิทกัน ‪แล้วฉันก็ไม่ได้ส่ำสอนนะ
‪มาเรีย เป็นอะไรไหม ‪กินอาหารผิดสำแดงเหรอ
‪อิซาเบล่าทำบราวนีให้กินน่ะ
‪โบกมือลาบราวนีได้
‪ไม่ใช่หรอก ‪ฉันไม่สบายตั้งแต่เมื่อวานแล้ว
‪นอนไม่หลับด้วย
‪เครียดจนเจ็บหน้าอกไปหมด
‪ไม่น่าใช่ความเครียดนะ
‪งั้นอะไรล่ะ
‪ท้องหรือเปล่า
‪(อุบัติเหตุชวนสลดของลีกเยาวชน)
‪อยู่กับนายเองเหรอ
‪มือเจาะระบบเป็นคนเอาไป
‪และมันอยู่ในล็อกเกอร์นาย
‪อย่ามาปรักปรำ
‪เรารู้ความลับนายแล้ว
‪วิลเลียมส์
‪เราเห็นวิดีโอนั่น
‪อะไร
‪วิดีโอกิเยร์โม่ การิไบ
‪เราเห็นตอนเขาโดด
‪หรือตอนนายบังคับให้โดด
‪ฉันไม่ได้บังคับ
‪โซเฟีย ฉันไม่ได้ทำนะ
‪คือ...
‪คนเราคงคิด...
‪ฆาบิ หยุด
‪ฆาบิเอร์ หยุด
‪หยุด
‪โซฟี มานี่
‪ฟังฉันก่อน
‪ไม่เอาน่า
‪เธอไม่เชื่อฉันเหรอ
‪โซเฟีย เธอรู้จักฉัน ‪รู้ว่าฉันเป็นคนยังไง
‪- ฉันไม่รู้ ‪- หา
‪ไม่เลย ไม่รู้ว่านายเป็นคนยังไง
‪ตกลง
‪เธอไม่เป็นไรแน่นะ
‪แน่
‪ฉันอยู่เป็นเพื่อนได้สักพักนะ
‪ฉันโดนกักบริเวณน่ะ
‪ฉันอยากให้เธอรู้ไว้ว่า
‪เราหยุดไอ้สารเลวนั่นได้แน่
‪มันยังไม่ได้แฉความลับใคร
‪ใช่ แต่เราขาดหลักฐาน
‪เธอคิดว่ามันไม่ได้ทำใช่ไหม
‪ไม่รู้สิ
‪- ฉันไม่รู้ ‪- พักผ่อนนะ
‪โอเคไหม
‪ถ้าต้องการอะไร โทรหาฉันได้ตลอด
‪ตกลงนะ
‪ตกลง
‪- ดูแลตัวเองด้วย ‪- ได้
‪โอเค
‪ฉันไม่เข้าใจว่าเธอจะขยันมาทำไม
‪ลูกฉันอยู่นี่ก็เพราะเธอ
‪ยิ่งนานวัน เขาก็ดูจะไม่มีโอกาสฟื้น
‪ไม่นะครับ ลุยส์...
‪เขาเข้มแข็งกว่าที่เห็น
‪เขาต้องฟื้นแน่นอน
‪เฆร์ริ หยุด
‪ผมเองก็ไม่ทราบครับ
‪เธอจะอยู่เฝ้าก็ได้นะ
‪แม่กำลังนั่งดูรูปพวกนี้
‪ดูสิ
‪รูปลูกกับพ่อ จำวันเกิดปีนั้นได้ไหม
‪- ได้เหรอ ‪- ค่ะ
‪แม่ชอบตอนลูกไว้ผมยาว
‪สวยมาก
‪นอร่า มีอะไรหรือเปล่า
‪แม่เห็นลูกซ้อนมอเตอร์ไซค์ ‪ออกนอกโรงเรียนกับผู้ชาย
‪นอร่า เรื่องไม่ได้เป็นอย่างที่เห็น
‪ถ้าไม่ใช่ แล้วมันเป็นยังไง
‪แม่อยากให้หนูพูดอะไร
‪ความจริงไง ลูก
‪ช่วงหลังนี้ ลูกทำตัวแปลกไป
‪แม่รู้สึกว่า ‪ลูกไม่เล่าเรื่องต่างๆ ให้ฟังแล้ว
‪วันก่อนลูกก็เมา
‪- มันไม่มีอะไรค่ะ ‪- ลูกโดดเรียน
‪- แม่ตอบแล้ว ทีนี้ลูก... ‪- ไม่มีอะไรทั้งนั้น
‪หมายความว่ายังไง
‪- ต้องมีเรื่องอะไรแน่ๆ ‪- หยุดค่ะ !
‪หยุดนะแม่ !
‪เลิกห่วงหนู ‪เหมือนไข่ในหินสักทีได้ไหม
‪งั้นจะให้แม่ไปห่วงใคร
‪ไม่รู้สิคะ เริ่มห่วงตัวเองดีไหม
‪เริ่มต้นด้วยการมีความสุขน่ะ
‪แม่ปฏิเสธกวินตานิย่าเพราะหนู
‪เพราะคิดว่าตัวเองจะทำหนูเจ็บ
‪รู้อะไรไหม ‪หนูเข้มแข็งกว่าที่แม่คิดนะ
‪สิ่งที่พ่อลูกทำ...
‪มัวคิดอะไรอยู่
‪มัวคิดอะไรอยู่กันนะ รู้ไหมว่า...
‪รู้ไหมว่าจะเป็นยังไง
‪เธอเข้ากับพ่อได้ดีไหม
‪หลายปีแล้ว ก็ยังเจ็บไม่หาย
‪- ถ้าพ่อเธอ... ‪- ฉันจะต้องติดคุก
‪- ถ้าพ่อเธอเห็น... ‪- ฉันจะต้องติดคุก
‪- มัวคิดอะไร... ‪- พ่อฉันไม่อยู่แล้ว
‪หลายปีแล้ว ก็ยังเจ็บไม่หาย
‪หายไปไหนมา !
‪พ่อเคยบอกว่าของพวกนี้มีเวทมนตร์
‪น่าจะช่วยแก้เบื่อให้ได้
‪- อ่านจบแล้วค่ะ ‪- หนังสือเล่มโปรดของพ่อเธอ
‪- ถึงแล้วจะบอกนะ ‪- คนเลว
‪รู้ไหมว่าจะเป็นยังไง ‪ถ้าคนอื่นรู้เรื่อง โซฟี
‪หนูรู้
‪ถ้าแม่เธอรู้ ‪แม่เขาไม่ยกโทษให้เธอแน่
‪(แอตแฉทุกความลับ ‪ฉันรู้ความลับเธอ)
‪มัวคิดอะไรอยู่ งี่เง่า
‪ฉันจะต้องติดคุก
‪มาแล้ว