NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Sofio.
Poważnie?
Maska?
Mógłbyś być bardziej oryginalny.
W końcu jesteś narcyzem.
Wiesz, kim jestem?
To nieprawda.
Boisz się przyznać.
Nie znam cię.
Nie umiem cię znaleźć.
Jesteśmy sobie bliscy.
Nieprawda.
Jestem blisko ciebie.
Boisz się to przyznać.
Nie przyszłaś na cmentarz.
Wiem. Przepraszam.
Powiesz mi, co się dzieje?
Dlaczego odmówiłaś Quintanilli?
Skąd wiesz?
Powiedział mi.
Znalazłam u niego w gabinecie pierścionek.
Dlaczego milczałaś?
Nie odpowiedziałaś mi.
Odmówiłam. To moja decyzja.
Przeze mnie?
Sofi, nie muszę się tłumaczyć.
I wiesz co? Od tej pory wszystko się zmieni.
Po szkole wrócisz prosto do domu.
Mam szlaban?
Jeśli tak to określasz...
Chcesz mnie ukarać.
Muszę odwiedzić Luisa.
Prosto do szkoły ze szpitala i do domu ze szkoły.
Sala 426.
Co tu robisz?
Nie domyślasz się?
Skoro przyszedłeś, czemu nie wejdziesz?
Co mogę zrobić?
Nie naprawię tego.
Chciałbym odwrócić...
wszystkie swoje błędy, ale nie mogę.
Nic nie mogę zrobić. Mogę tu tylko być.
No tak. Możesz czekać.
Wiesz już, kto to?
Gdy się dowiesz, powiedz. Zabiję tego drania.
Niczego się nie nauczyłeś.
Jak się miewa?
Źle.
Powiedziałaś, że jesteś jego przyjaciółką.
Pomogłam mu kilka razy.
Chociaż nie celowo, prawdę mówiąc.
Na pewno lubię go bardziej niż wielu.
Nie rozumiem dlaczego.
To jak pierwszy dzień w liceum.
Jesteś tego pewna?
Chciałam tego.
Postaraj się.
Albo pożałujesz.
Co tu robicie?
Porozmawiajmy.
To nie to, na co to wygląda. Mogę to wytłumaczyć.
Chodzi o Bruna.
Dyrektorze.
Tak?
Chodźmy.
Mario.
Jak się masz?
- Dobrze. - Martwiłam się.
Nie odpowiedziałaś.
Wybacz, zakręciło mi się w głowie, kiedy wróciłam, i usnęłam.
Dostałam wiadomość.
„Króliczek jest ci bardzo bliski”.
To Natalia, prawda?
Nie wiem.
Nie sądzę.
Mario, nie musisz jej chronić.
Nie.
To nie ma nic wspólnego z tobą.
Patrz.
Coś dla ciebie.
- Dla mnie? - Wiem, że uwielbiasz.
Dziękuję.
Powinien być tutaj.
Co zrobimy?
Ktoś musi zainstalować projektor.
To bez znaczenia, Lulu. Dzwoniłaś do niego?
Zgłasza się tylko sekretarka.
Pisałam też, ale jest tylko jeden ptaszek, bo nie odbiera wiadomości.
Już tu nie wróci.
Skąd ta pewność?
Zabrał wszystkie swoje rzeczy.
Też to zauważyłam.
To nie znaczy, że współpracuje z hakerem. Zorientowałbym się.
Mógłbyś to chociaż zbadać.
Nie potrzebuję takich rad, Sofio.
Mówię do ciebie. Patrz na mnie.
Możemy prosić o zdjęcie?
Jasne.
- Dzięki. - Nie ma sprawy.
Słuchajcie, dosyć.
Do klas. Damian Williams.
Bardzo chciałem poznać cię osobiście.
Javi.
Co za mistrz.
Przyszedłeś na spotkanie z rodzicami?
Już rozmawialiśmy.
Co to?
Pieniądze.
Skąd je masz?
Z konta, na którym je trzymałam.
Dzięki. Mam nadzieję, że ich nie ukradłaś.
Dosyć, Rosito.
Oddałam forsę i nie będę tego znosić.
Dobra, nie przejmuj się.
Pa, pa.
Co to?
- Kartka. - Jaka?
To jakieś przesłuchanie?
Byłam rano u Luisa.
I jak? Było fajnie?
Poszłaś sama czy z Raulem?
Pozdrowiłaś go?
No bo jest w szpitalu przeze mnie, prawda?
Mogę chociaż go pozdrowić.
W związku z zaistniałą sytuacją
poczyniłem drastyczne kroki,
takie jak zakaz używania komórek
na terenie szkoły.
Poza tym na wszelki wypadek
w tym roku odwołujemy NONA.
Co?
Noc Nacional. To szkolna tradycja.
Pieniądze za bilety zostaną zwrócone.
Chciałbym też dodać,
że przeprowadzimy szczegółowe śledztwo,
by schwytać osobę lub osoby odpowiedzialne
za to wszystko, co się stało.
Zgadzam się. Wiem, że się martwicie.
Spokój. Czas na pytania. Proszę pana.
Biała biotechnologia jest zwana również biotechnologią przemysłową.
Gdzie się wykorzystuje? W przemyśle tekstylnym.
Powstają nowe materiały, jak plastik biodegradowalny
i biopaliwa.
Rosito, chcesz podzielić się tym z całą klasą,
byśmy wiedzieli?
Nie możemy odwołać NONA.
Wiem, że to dla was ważne, ale naprawdę nie mamy wyjścia.
O co chodzi?
- Mogę do toalety? - Dobrze.
Wracajmy do lekcji.
Biała biotechnologia.
Co to jest? Jej cele?
Wykorzystywana jest w przemyśle tekstylnym.
Zerwałaś z Gabrielą?
Oczywiście już wiesz.
Dlatego jej unikam.
Wiesz co?
Mam już dosyć tej szkoły.
Czuję się samotna.
To znaczy...
Ty masz chociaż Javiera.
Dziękuję, że przyszliście, a jeśli macie jakieś pytania,
jestem do usług i przepraszam.
Dziękuję za przyjście.
- Idziemy. - Tak.
Dzięki.
Miguel.
Możemy pogadać?
O szkole?
Nie odpowiadasz na moje wiadomości.
Noro, mam tysiąc spraw na głowie.
Nie chcę teraz o tobie myśleć.
Poważnie?
Hej.
To cię zaciekawi.
Dwaj najlepsi kumple Javiera.
Jeden z nich nie żyje, a drugi go zablokował.
Dlaczego Javier tak późno zaczął szkołę?
Nigdy go nie pytałam.
To dziwne.
Chcesz się urwać?
Cześć.
Widziałaś Marię?
Nie.
Usiądź, jeśli chcesz.
Dzięki.
Słuchaj...
Byłam dla ciebie wredna.
Kiedy konkretnie?
Gdy próbowałaś mnie bronić.
Miałaś rację.
Musisz nauczyć bronić się sama.
No tak.
Nikomu nie mogę ufać.
Ta cholerna szkoła jest nie do zniesienia.
Wiem.
Jest smaczne.
Weź. Żebyś przestał się smucić.
OŚRODEK WYSOKICH WYNIKÓW
Javier był kapitanem drużyny.
Będę sławny!
Wszyscy tu grali.
Podaj.
Javier nie wspominał, że jego kolega zginął.
Czy to nie podejrzane?
Dlaczego o tym nie mówił?
Nie wiem.
Zapytajmy jego kolegę.
Ja...
niepokoiłam się spotkaniem, więc chciałam zapytać, jak poszło.
Powiedzmy, że dobrze.
Przetrwałem.
To oczywiste. Mówiłam ci przecież.
Poza tym doskonale wiesz, że jesteś świetny.
Prawda?
Mówiłam ci wiele razy.
No a...
jak poszło z mamą Sofii? Z Norą?
Susano, jesteś mężatką.
Tak, wiem.
Powiedzmy, że moja relacja z Guerem jest trochę skomplikowana.
Woli oglądać mecze...
Ty i ja kolegujemy się,
pracujemy razem, jako profesjonaliści.
A ja kocham Norę.
Dyrektorze!
- Ja... - Oceny?
- Mogę prosić o zdjęcie? - Mistrzu!
- Dziękuję. - Chce zobaczyć boiska.
Jasne. Dobrze. Chce je zobaczyć? To chodźmy.
Pójdę z tobą.
Dzięki.
Nie ma za co.
Cześć.
- Co tam? - Hej.
Przestałaś być złodziejką, a zostałaś dilerką?
Prawdziwa z ciebie biznesmenka.
Chyba nie mam tego, co wy bierzecie.
A to, co mam, nie jest tanie.
Tylko uważaj na swojego szefa.
- Poważnie. - Uważaj.
Naprawdę.
Hej!
Nie wchodź tu.
Ja zbadałabym sobie tę brodawkę.
Wychodzisz?
Słucham?
Nie zamierzasz brać prysznica?
Kim jesteście?
Znajomymi chłopaka, który tu grał.
Czyimi?
Garibaya.
Lepiej sobie idźcie.
Co mu się stało?
Nie żyje. Coś jeszcze?
Czujesz się winny.
Dlatego wolisz brać prysznic w domu?
Nie lubisz kolegów z drużyny.
Ona nie wie, co mówi. Serio...
Nie martwcie się.
Nic nam nie powiedzieli.
Trzymajcie się!
Nic nam nie powiedzieli.
Javi!
Czekaliśmy na ciebie.
- Jak mówiłem koledze Quintanie... - Quintanilli.
Tak.
Z pewnością będziesz grał w drużynie piłkarskiej.
Tylko jeśli chcesz.
Nie zamierzam naciskać.
Quintana ma rację, synu. To twoja decyzja.
Ale pamiętaj, że mamy piłkę we krwi.
To wyjątkowy dar,
a ty nie zamierzasz go zmarnować, prawda, synu?
Javito. Mistrzowie, mały.
Widziałaś ich miny, kiedy zapytałaś?
Nic by nie powiedzieli.
Znaliście Mema?
Tak.
I nie wierzymy, że skoczył.
Bo to nieprawda.
Williams go zabił.
Właśnie! Skup się!
- Podaj, Javi! - Tutaj!
Jesteśmy Williamsami.
Niech pan go kopnie!
Podaj tutaj!
- Javi! - Profesorze!
Jestem tu, do diabła!
Był kapitanem drużyny.
Zajmował się koceniem nowych.
To jak rytuał przejścia.
Javier podsuwał pomysły, nagrywali je,
a potem publikowali w drużynowej grupie.
Uważali, że to zabawne.
Do jutra, stary.
Na razie!
Nie powinienem o tym mówić.
Skacz! Skacz, pedale!
Javier zgrywa dobrego i wszyscy się nabierają.
W głębi duszy to drań.
Dawaj, synu! Zrób to!
Właśnie! Dawaj!
Pokaż im, że jesteś Williamsem!
Skup się!
Kopnij go w nogę!
Przywal mu!
Co jest, stary?
Co się stało?
Hej!
O co chodzi?
- Dosyć! - Hej!
Co z tobą?
- Spokojnie. - To towarzyski mecz.
- Synu, uspokój się. - Tato!
Nie zgłosiliście tego?
Przez jego tatę.
Wyrzucili go z drużyny bez skandalu.
Zapłacił nam, żebyśmy usunęli ten film.
Słuchaj, idioto.
Nie zapominaj, kto cię wyciąga ze wszystkich kłopotów.
Wkurza mnie to, co zrobił z filmikami Javier.
Zatrzymał je, żeby szantażować innych?
To samo robi ten haker.
Ale on mi pomagał go znaleźć.
Jasne.
Żebyś go nie rozgryzła.
Słuchaj, wiem, że trudno pogodzić się z tym,
że ktoś jest inny, niż myślałaś.
Ja też nie wiedziałem, kim jest mój tata.
I tak tęsknię za tym dupkiem.
Cześć.
Czego chcesz, Mario?
Porozmawiać.
Isabela myśli, że jesteś króliczkiem.
Co?
Wiem.
Dlaczego podejrzewałaby mnie?
Była moją przyjaciółką. Nie jestem wywłoką.
Mario, nic ci nie jest? Co jadłaś?
Isa upiekła dla mnie brownie.
No to pa, brownie.
Jest mi niedobrze od wczoraj.
Nie mogłam zasnąć.
Aż mnie bolą cycki od stresu.
Wątpię, żeby chodziło o stres.
To co to może być?
Może jesteś w ciąży.
TRAGICZNY WYPADEK W LIDZE JUNIORÓW
Ty to miałeś?
Zabrał mi ją haker.
Była w twojej szafce.
Nie chrzań.
Wiemy już, co zrobiłeś,
Williams.
Widzieliśmy film.
Jaki?
Ten z Guillermem Garibayem.
Jak skoczył.
Albo jak zmusiłeś go do skoku.
Nie zmusiłem go.
Sofio, to nie ja.
To znaczy...
Można uznać...
Javi, przestań.
Javier. Przestań.
Dosyć.
Sofi, chodź tu.
Posłuchaj mnie.
Nie chrzań.
Nie wierzysz mi?
Sofio, znasz mnie. Wiesz, kim jestem.
- Nie. - Co?
Nie wiem, kim jesteś.
I co?
Poradzisz sobie?
Tak.
Mogę chwilę zostać.
Właściwie mam szlaban.
Chcę, żebyś wiedziała,
że powstrzymamy drania.
Nie ujawnił żadnych sekretów.
Tak, ale nie mamy dowodów.
Nadal myślisz, że to nie on?
Nie wiem.
- Nie wiem. - Odpocznij.
Dobrze?
W razie czego dzwoń bez względu na porę.
Dobrze?
Dobrze.
Trzymaj się.
Dobrze.
Nie wiem, po co przychodzisz.
Jest tu przez ciebie.
Szansa, że się obudzi, jest coraz mniejsza.
Nie, Luis jest...
silniejszy, niż się wydaje.
Obudzi się.
Gerry, przestań!
Ja też nie wiem.
Zostań, jeśli chcesz.
Oglądałam te zdjęcia...
Spójrz.
Tutaj jesteś z tatą. Pamiętasz te urodziny?
- Pamiętasz? - Tak.
Podobały mi się twoje długie włosy.
Piękne.
Noro, wszystko gra?
Odjechałaś spod szkoły z kimś na motocyklu.
To nie to, co myślisz.
Nie? A co w takim razie?
Co mam ci powiedzieć?
Prawdę, skarbie!
Ostatnio bardzo dziwnie się zachowujesz.
Czuję, że już nic mi nie mówisz.
Niedawno się upiłaś.
- To nic takiego. - Wagarujesz.
- Odbieram telefon... - Nic się nie stało.
Jak to?
- Coś jest nie tak. - Dość!
Przestań, mamo!
Czy mogłabyś choć raz przestać tak się o mnie martwić?
A o kogo powinnam?
Nie wiem. Zacznij od siebie.
Mogłabyś znowu być szczęśliwa.
Odmówiłaś Quintanilli przeze mnie!
Myślałaś, że mnie skrzywdzisz!
Ale wiesz co? Jestem silniejsza, niż myślisz.
To, co zrobił twój tata...
Co ja sobie myślałem?
Co ja sobie myślałem? Wiesz?
Wiesz, co mogłoby się stać?
Dogadywałaś się z tatą?
Czas mija, a to wciąż boli.
- Gdyby tata... - Zamkną mnie.
- Gdyby tata to widział... - Zamkną mnie.
- Co ja sobie myślałem? - Mój tata nie żyje.
Czas mija, a to wciąż boli.
Gdzie byłeś?
Tata mówił, że takie rzeczy są magiczne.
Nie nudź się.
- Skończyłam. - Ulubiona taty.
- Dam ci znać, kiedy dotrę. - Kretyn.
Wiesz, co będzie, jeśli to się wyda, Sofi?
Tak, wiem.
Jeśli twoja mama się dowie, nigdy ci nie wybaczy.
ZNAM TWÓJ SEKRET
Co ja myślałem? Kretyn!
Zamkną mnie.
Już idę!
Napisy: Patrycja Miljević