‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪สวัสดี
‪งานสนุกไหม
‪ใส่หน้ากากเหรอ
‪ล้อเล่นหรือไง
‪เธออยากเจอฉันนี่
‪ไปดื่มกาแฟกันก็ได้ ‪ไม่เห็นต้องทำขนาดนี้
‪นั่นแหละปัญหา
‪อะไรที่ง่ายๆ มันไม่ควรค่าหรอก
‪แต่เธอควรค่านะ ฉันคอยดูเธออยู่
‪นี่ซ้อมพูดไว้แล้วหรือด้นสด
‪จะร้องก็ตามใจ แต่ไม่มีใครได้ยินหรอก
‪ฉันจะร้องทำไม
‪เรานี่ไปด้วยกันได้นะ เธอว่าไหม
‪ไม่รู้ว่าทำไมถึงสนใจฉันนัก
‪ก็เราเหมือนกัน
‪กำไลฉันล่ะ
‪กำไลฉันหายไปไหน เอาคืนมานะ
‪- เอาคืนมา ‪- ของพ่อใช่ไหม
‪- คิดถึงเขาไหม ‪- อย่าพูดถึงพ่อ
‪เธอเลิกต่อต้านฉันดีกว่าไหม
‪เราสองคนเปลี่ยนโรงเรียนนี้ได้นะ
‪ฉันอยากสาวให้ถึงตัวนายมากกว่า
‪น่าเสียดาย
‪ฝันดี
‪อย่านะ
‪พวกเธอ
‪ว่าไง เห็นโซเฟียบ้างไหม
‪ไม่นะ ไม่เห็น
‪แน่ใจนะ
‪- ใช่สิ ‪- แน่ใจ
‪- จะกลับแล้วเหรอ ‪- ใช่
‪ใครคะ
‪โซฟีเหรอ
‪โซเฟีย
‪โซฟี
‪โซฟี เป็นอะไรไหม
‪ตอบแม่สิ
‪(โซเฟีย เอช. กำลังโทร)
‪กลับบ้านกันได้แล้ว
‪นี่ ตื่น
‪ลุก กลับบ้าน
‪เห็นก้นหมดแล้วน่ะ
‪(พ่อ กำลังโทร)
‪ครับ
‪แกเป็นยังไงบ้าง
‪ก็เคยดีกว่านี้ พ่อล่ะ
‪เข้าเรื่องเลยนะ มีเวลาคุยได้ไม่นาน
‪คือว่า
‪พวกเราต้องรีบขนเงินออกนอกประเทศ
‪วานแกจัดการบ้านที่เป็นชื่อแกที
‪นัดทนายของเราซะ ‪แล้วเธอจะเรียกไปลงชื่อขาย
‪แล้วจะให้ผมไปอยู่ไหน
‪ค่อยมาว่ากัน
‪เรื่องนี้มันด่วนกว่า
‪เราคิดเรื่องแกและคิดถึงแกด้วย
‪เดี๋ยวเรื่องก็เรียบร้อย
‪ไม่ต้องห่วง เชื่อพ่อ
‪กินให้หมดนะ
‪เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น
‪ทำไมฆาบิเอร์ไม่มาส่ง ‪ทำไมไปนอนกองบนถนน
‪- โซฟี ถ้ามีใครทำอะไร... ‪- ไม่มีค่ะ
‪ลูกบอกแม่ได้ทุกเรื่องเลยนะ
‪หนูดื่มหนักไปจนตกสระน้ำ
‪หาฆาบิเอร์ไม่เจอ คนอื่นเลยมาส่ง
‪ถ้าเที่ยวครั้งแรกแล้วเป็นแบบนี้...
‪- พอเถอะ แม่ ‪- ห้ามไปคนเดียวอีก
‪แม่เสียใจด้วย ลูกรัก
‪ก็ได้
‪ที่ไปกับกวินตานิย่าเป็นยังไงบ้างคะ
‪ก็ดีจ้ะ
‪เหรอคะ เขาไม่ได้ขอเหรอ
‪ไม่ได้ขอ...
‪อะไร
‪เปล่าค่ะ
‪วันจันทร์ครบรอบวันของพ่อนะ อย่าลืม
‪หนูเคยลืมด้วยเหรอ
‪ไม่เคย แม่เตือนเฉยๆ
‪โซเฟียๆ
‪ฉันอยากขอบคุณเรื่องที่งานเลี้ยง
‪เธอช่วยชีวิตฉันเอาไว้
‪เธอเห็นวิดีโอหรือยัง
‪วิดีโออะไร
‪ฉันไม่รู้
‪ว่าใครส่ง แต่ทุกคนได้รับ
‪จูบเลยๆ ๆ
‪บ้าจริง
‪ไม่เป็นไร
‪ก็แค่จูบ
‪ฉันพอรู้บ้างน่า นั่นน่ะไม่ใช่แค่จูบ
‪- ว่าไงอเล็กซ์ ‪- ไว้ว่ากัน
‪ทำไมไม่รับสายฉัน
‪ฉันตามหานายแล้ว
‪นายไปเอง
‪ถ้านายเป็นห่วงฉันนัก
‪ทำไมทิ้งฉันไว้คนเดียว
‪ก็ฉันโมโห
‪สิ่งที่เธอทำมันไม่โอเค
‪ที่ฉันไม่ฟังนาย แล้วโดดลงไปสินะ
‪ใช่
‪ฆาบิ นายจะสนทำไม
‪อะไรของเธอ โซเฟีย
‪โดดลงสระจากดาดฟ้ามันไม่ฉลาดเลย
‪อย่าเคืองกันนะ
‪ฉันเปล่า
‪ฉันก็เปล่า
‪ฉัน...
‪ช่างมันเถอะ
‪รูปไม่อยู่แล้วนี่
‪รูปอะไร
‪บนกระเป๋าน่ะ
‪แมวน่ะเหรอ
‪มันคงหลุดน่ะ
‪โซเฟีย
‪เป็นยังไงบ้าง ฉันห่วงแทบแย่
‪นายด้วยเหรอ
‪ใช่สิ เรากำลังสนุกกัน ‪จู่ๆ เธอก็กลับ
‪- ใส่เสื้อผ้าฉันไปด้วย ‪- งั้นเหรอ
‪นี่มันเรื่องของเรา
‪เชิญพวกนายคุยกันไปนะ
‪ฉันมีเรื่องสำคัญกว่าต้องจัดการ
‪สมใจเธอแล้วสินะ
‪โซเฟีย หัดคิดถึงแม่บ้างนะ
‪แม่ปฏิเสธคุณ
‪ให้แม่เขาได้มีความสุขบ้าง
‪ได้ไหม
‪เธอไปงานมาสินะ
‪ฉันเห็นวิดีโอแล้ว
‪ไม่ยักรู้ว่าเธอคบกับฆาบิเอร์
‪มันก็แค่จูบน่า
‪จ้ะๆ
‪แต่เธอไม่ได้ไป
‪ไม่อยากไปน่ะ
‪แต่อาจไปงานคืนแห่งชาติ
‪เธอควรไป
‪ซ่อนตัวไป ก็ไม่ช่วยอะไร
‪เอาละ เริ่มเลยนะ
‪วันนี้เราจะศึกษา ‪งานศิลป์เม็กซิกันร่วมสมัย
‪ภาพที่เห็นอยู่นี้ ‪วาดโดย เฟร์มิน ดิอัซ
‪รบกวนทุกคนช่วยปิดโทรศัพท์กันด้วยนะ
‪อย่าให้โทรศัพท์ดังในชั่วโมงเรียน
‪ครูเพิ่งพูดว่ายังไง
‪(งานคืนแห่งชาติ ‪แฉความลับตอนเที่ยงคืน มีของแก)
‪เอาจริงเหรอ
‪(ของแกด้วย)
‪อะไรกัน แกล้งครูหรือไง
‪ครูไม่ได้พูดเล่นนะ
‪ครูเพิ่งบอกให้ปิดโทรศัพท์ขณะเรียน
‪(งานคืนแห่งชาติ ‪แฉความลับตอนเที่ยงคืน มีของแก)
‪สะใจจริงๆ จะได้รู้ซึ้งกันบ้าง
‪(ของแกด้วย)
‪ถ้าตัดสัญญาณไวไฟล่ะ
‪ถึงตัดแล้ว ‪ตัวการก็น่าจะมีข้อมูลทุกคนอยู่ดี
‪(งานคืนแห่งชาติ ‪แฉความลับตอนเที่ยงคืน มีของแก)
‪ทำไมก่อนหน้านี้ถึงนิ่งเฉยกัน
‪คุณอิดออดเอง กวินตานิย่า
‪อะไรนะ คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญ ‪ผมถึงจ้างคุณไง
‪ผมเคยเตือนแล้ว แต่คุณไม่สนใจฟัง
‪ทีนี้ก็ก้มหน้ารับซวยไปสิครับ
‪พูดจาให้มันดีๆ หน่อย
‪- อ่อนไหวเหลือเกินนะ ‪- ระวังด้วย
‪- ผมเปล่าอ่อนไหว ‪- ขออภัยค่ะ
‪ขออนุญาตนะคะ
‪ก็เข้ามาแล้วนี่ ลูลู่
‪มีผู้ปกครองกระหน่ำโทรเข้ามา
‪ส่วนนักเรียนก็ออกันอยู่ด้านนอก
‪และคณะกรรมการโรงเรียน ‪โทรมาขอคำชี้แจงด่วนค่ะ
‪เอายังไงดีคะ
‪ฆาบิ
‪(ของแกด้วย)
‪เลิกต่อต้านฉันดีกว่าไหม
‪เราสองคนเปลี่ยนโรงเรียนนี้ได้นะ
‪(ฟรีกกีพิซซ่า)
‪มาเรีย เป็นอะไรหรือเปล่า
‪ฉันไม่เป็นไร
‪เรื่องปาโบลใช่ไหม
‪เธอรู้ได้ยังไง
‪มีวันหนึ่งที่อิซาเบล่าไม่มาเรียน
‪เธอสองคนหายเข้าตู้เก็บของไป 15 นาที
‪แค่ครั้งเดียว
‪หลายครั้งแหละ แต่ว่า...
‪เราจะไม่ทำแล้ว
‪อย่าบอกใครนะ
‪ที่ผ่านมา ฉันไม่เคยบอกอะไรใครเลย
‪มือเจาะระบบก็คงบอกอิซาอยู่ดี
‪เขารู้ว่าพวกเราทำอะไรไปบ้าง
‪แต่จะทำอะไรต่อจากนี้ก็อยู่ที่เรา
‪ขอบใจนะ
‪โอเคหรือเปล่า
‪อือ
‪นายมีความลับอะไร
‪ไม่มี
‪ดูนายกังวลตอนเราทุกคนได้ข้อความนั่น
‪ก็กังวลกันหมดแหละ
‪ที่งานของราอุลนายก็เป็นแบบนี้
‪เรื่องสระว่ายน้ำน่ะ
‪ฉันเปล่ากังวล แต่ฉันโมโห
‪ฉันไม่ชอบสิ่งที่ไอ้มือเจาะระบบทำ
‪พอๆ กับที่ไม่ชอบเรื่องเธอกับราอุล
‪เขาเกี่ยวอะไร
‪เกิดอะไรขึ้นหลังฉันกลับไปแล้ว
‪ปาโบล
‪ทุกคนจะรู้ว่าฉันคือกระต่ายน้อย
‪แล้วไง
‪อิซาเบล่าต้องเกลียดฉันแน่
‪เราเคยเป็นเพื่อนกัน
‪หรืออาจยังเป็นอยู่ ฉันเองก็ไม่รู้
‪แต่เราต้องหยุดได้แล้ว
‪ก็ได้
‪ปาโบล
‪เราต้องหยุดเดี๋ยวนี้ ฉันพูดจริง
‪เข้าใจไหม
‪ฉันจะฆ่ามัน
‪เจอตัวเมื่อไหร่ ฉันจะฆ่ามัน
‪เขาก็แค่อยากคุย
‪ไม่ใช่เลย
‪คนที่อยู่ข้างล่างกำลังทนทุกข์
‪เธอไม่โอเค ‪มันลักพาตัวเธอ ฉันก็ไม่โอเค
‪ลุยส์อาการร่อแร่อยู่โรงพยาบาล
‪- แค่อยากคุยงั้นสิ ‪- ฉันหาเขาเจอแน่
‪ฉันมีเบาะแสครบแล้ว ‪แค่ต้องใช้เวลาเรียบเรียง
‪เอาละ มันเขียนว่า ฟรีกกีพิซซ่า
‪ฟรีกกีพิซซ่า
‪น่าจะมีไม่กี่สาขา
‪- นั่นสิ ‪- เจอแล้ว
‪- ผิดคาด ‪- มีสามสาขา
‪- สาม ‪- ใช่
‪- ไม่แน่ ถึงมันจะ... ‪- อเล็กซ์
‪- ลอง ร้านซักรีดสการ์เลต ‪- ได้
‪ร้านซักรีดสการ์เลต
‪- มีสี่สาขา ‪- ไม่เป็นไร
‪แค่ต้องหาสาขาที่อยู่ใกล้ร้านพิซซ่า
‪ดูระยะการให้บริการ ‪สร้างบริเวณที่สัมพันธ์กัน
‪แล้วไล่ค้นตามนั้น เข้าใจไหม
‪- ไม่ ‪- เธอเข้าใจไหม
‪ไม่ จะให้ทำอะไรก็บอกเลย
‪ส่งข้อมูลเข้าโทรศัพท์ฉัน
‪ได้
‪- ตอนนี้เหรอ ‪- ใช่ ไปกัน
‪ขอบคุณ
‪- สวัสดีโอโซริโอ ขอบคุณ ‪- สวัสดีครับ
‪คณะกรรมการอยากปลดผม
‪ถึงจะไม่ได้บอกตรงๆ แต่...
‪พวกเขาต้องการแบบนั้น
‪คงลืมหมดแล้วว่า ‪ผมทำอะไรเพื่อโรงเรียนบ้าง
‪แย่จริงๆ
‪มิเกล คุณมองโลกแง่ร้ายไปหรือเปล่า
‪ที่คณะกรรมการกังวลก็เป็นเรื่องปกติ
‪เราทุกคนก็กังวล
‪หนักกว่านี้คุณก็รอดมาได้
‪ไม่รู้สิ
‪ไม่รู้สิ แม่ลุยส์อาจจะพูดถูก
‪และเรื่องนี้เกินความสามารถผม
‪ผมน่าจะลาออกไปซะดีกว่า
‪ลาออกอะไรกันคะ
‪คุณเป็นมืออาชีพ คุณซื่อตรง
‪ทุ่มเทให้กับการงาน
‪คุณคิดแบบนั้นได้ยังไง
‪โรงเรียนนี้ต้องการคุณ
‪ฉันต้องการคุณ
‪มิเกล
‪คุณเป็นคนเข้มแข็ง
‪น่านับถือ
‪ฉันนับถือคุณ
‪และห่วงใยคุณ
‪สวัสดี เห็นโซเฟียบ้างไหม
‪ไม่เห็น
‪หนูต้องเข้าใจอะไรนะ
‪หนูกำลังบอกว่าไม่มีอะไรหรอก
‪ไม่เอาน่า กาบี้
‪ไม่เข้าใจเหรอว่า ‪ฉันทำเพื่อเราทั้งคู่
‪นี่กำลังบอกเลิกใช่ไหม
‪เป็นวิธีบอกเลิกที่โคตรบัดซบเลย
‪เลวจริงๆ
‪อิซา
‪ว่าไง
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪พ่อแม่ฉันจะออกมารับ ‪แต่ไม่เห็นรับโทรศัพท์เลย
‪ให้ไปส่งไหม
‪แล้วพี่เธอล่ะ
‪เราทะเลาะกันที่งานเลี้ยง
‪เราไม่คุยกันอยู่
‪ก็ได้
‪งั้นไปกันเลย
‪กัญชาตกกระป๋องแล้ว
‪ต้องหัดเล่นตัวที่เจ๋งกว่า
‪- น่านะ ‪- แม่ฉันไม่ให้เงินแล้วน่ะ
‪ราอุลก็ไม่ให้
‪เสร็จธุระหรือยัง
‪จะเอาอะไร
‪เสร็จธุระหรือยัง
‪เสร็จแล้ว
‪- นาตาเลียมาทำบ้าอะไร ‪- ไปกันเถอะ
‪ไม่รู้สิ จะให้ฉันอธิบายหรือไง
‪ที่นี่มันที่ไหน
‪พาหมอนี่มาด้วยทำไม
‪มีอะไรจะบอกกันไหม วิลลิส
‪เอาละ
‪พิซซ่า...
‪นี่เรามาหาอะไรกันแน่
‪รถขนของสีเข้มเก่าๆ
‪- อย่างคันนั้นเหรอ ‪- นั่นมันรถใหม่
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪มีป้ายร้านซักรีดด้วย แต่ฉันไม่แน่ใจ
‪โซฟี กลับเถอะ
‪- ทำไมล่ะ ‪- ที่นี่ไม่ปลอดภัย
‪ฟังนะ
‪เดินตรงไป แล้วเลี้ยวขวา ‪นั่นคือทางออก
‪เชิญกลับไปได้
‪ทำไมไม่ไปเอง
‪เจอทุกอย่างแล้วยังไงต่อ
‪ก็จะเจอคนเจาะระบบ
‪ฉันอึ้งไปเลยตอนพวกนั้นพูด
‪- พวกคนเฮงซวย ‪- นั่นสิ
‪ฉันกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้
‪อะไรกัน
‪เธอเพิ่งมาเองนะ
‪ขอโทษทีนะ
‪พักหลังมานี้ ฉันทำตัวแปลกๆ ใส่เธอ
‪ฟังนะ
‪ฉันเข้าใจว่าเธอเห็นแก่นาตาเลีย
‪ใช่
‪มันโง่มาก เพราะเธอก็ต้องการฉัน
‪ขอบคุณที่พูดแบบนั้นนะ
‪- อือ ‪- แต่ไม่เป็นไรหรอก
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪ฉันด้วย
‪เอาละ รถนั่นน่าจะจอด ‪ระหว่างร้านพิซซ่า
‪กับ...
‪(ร้านซักรีดสการ์เลต)
‪ร้านซักรีด
‪- โซเฟีย ‪- ว่าไง
‪แน่ใจนะว่าคันนี้
‪นี่
‪ลูกเต๋า
‪คันนี้แหละ
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪นี่
‪มีอะไรให้ช่วยไหม เด็กๆ
‪ขอโทษทีครับ ‪เราไม่เห็นคุณ เลยเข้ามาเลย
‪ไม่เป็นไร หาอะไรอยู่ล่ะ
‪เพื่อนที่เป็นเจ้าของรถคันนี้
‪เขาบอกจะให้ยืม แต่เราหาเขาไม่เจอ
‪แล้วโทรหาไม่ได้หรือไง
‪เขาไม่ยอมรับสาย ‪เราโทรไป 30 กว่าครั้งได้แล้ว
‪- ใช่ ‪- หลายรอบเลย
‪ก็จริง หมอนี่ชอบทำโทรศัพท์หาย
‪ใช่
‪เขาอยู่ตรงนั้น เดินขึ้นบันไดไป
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ขอบคุณครับ
‪- ขอบคุณ ‪- อือ
‪ขอบคุณมากครับ
‪ให้ตาย
‪ฉันเอาไปขายเพิ่มได้น่า
‪ฉันมีเพื่อนตั้งเยอะ
‪ไม่มีใครสงสัยฉันหรอก
‪ฉันดูไม่เหมือนคนขายยานี่
‪แต่พวกเขารู้ว่าเธอขโมยเงินค่าจัดงาน
‪บอกแล้วไงว่าไม่ได้ขโมยหมด
‪แล้วนายก็รู้สาเหตุนี่
‪คนเขาจะได้รู้ว่าฉันประสบความสำเร็จ
‪และได้สิ่งที่ต้องการเสมอ
‪ซึ่งแผนเธอพังไม่เป็นท่า
‪แต่ไม่เป็นไร
‪ลองดูก็ได้
‪ขอบใจนะ
‪แต่ฉันขอเบิกเงินล่วงหน้า
‪ถ้าอยากให้ฉันช่วยปลดหนี้...
‪ไม่สิ
‪เธอต้องขายให้ได้
‪และเก็บเงินมาซะก่อน
‪เขาทำกันแบบนี้
‪แต่ฉันต้องให้โรซิต้าแล้ว
‪ฉันแค่อยากให้เรื่องมันจบสักที
‪ก็...
‪ฉันอาจจะ...
‪ไปยืมมาให้เธอ
‪แต่มีดอกเบี้ยนะ
‪ก็ได้
‪แน่ใจนะว่าอยากติดหนี้ฉัน
‪- เปิดออกแล้ว ‪- ไม่จริงน่า
‪- เปิดออกยังไง ‪- ฉันสะเดาะกุญแจเก่ง
‪- บ้าเอ๊ย ‪- ขอโทษ
‪ขอโทษๆ
‪ฉันจะลองไปดูคนชั้นบน
‪ไม่มีใคร
‪- ฉันจะแจ้งตำรวจ ‪- หา
‪ที่เราทำมันผิดกฎหมายนะ โทรไปก็ซวยสิ
‪จะเรียกตำรวจไม่ได้
‪เอาละ
‪เรากำลังหาตัวคนที่ไม่ชอบเข้าสังคม
‪ทำอาหารไม่เป็น
‪และเพิ่งได้เงินก้อนโต
‪ไปกันเถอะ
‪กลับกันดีกว่า โซเฟีย
‪กลัวก็ไปซะสิ
‪ประตูอยู่นั่น
‪ไม่ ฉันจะไม่กลับ ‪จนกว่าจะรู้ว่าใครอยู่ที่นี่
‪นี่
‪มาตรงนี้สิ
‪เราหาอะไรกันอยู่
‪(โรงเรียนรัฐ หนังสือรุ่น)
‪ไม่มีทาง
‪ดูสิ
‪บรูโน่เหรอ
‪อะไรนะ
‪ฉันมีเรื่องจะบอก
‪เอาสิ
‪ฉันทำบางอย่างที่...
‪ฉันหักหลังเธอ
‪เปล่าสักหน่อย
‪ฉันเข้าใจว่าเรื่องมันน่าสับสน
‪แต่ข้อดีคือเรายังเป็นเพื่อนกัน
‪ใช่
‪แต่มันไม่ใช่เรื่องนั้น ที่จริง...
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪อือ แค่เวียนหัวน่ะ
‪เอาอะไรหน่อยไหม
‪- ขอน้ำตาลได้ไหม ‪- ได้สิ
‪ดีเลย ขอบใจนะ
‪ไม่มีปัญหา
‪คุณเป็นคนเจาะระบบเหรอ
‪ใช่ไหม บรูโน่
‪ใช่คุณจริงๆ เหรอ
‪เธอมาทำอะไรที่นี่ โซเฟีย
‪เธอมาทำอะไร
‪คุณเป็นคนเจาะระบบเหรอ
‪นายชอบโซเฟียสินะ
‪ฉันเห็นวิดีโอนั่นแล้ว
‪น่าเสียดาย ไม่มีตรงไหนที่เข้ากันเลย
‪แต่เธอก็จูบเก่งดีนะ
‪ค่อนข้างดี
‪ไม่นึกว่าฉันจะทำได้ใช่ไหมล่ะ
‪ก็แค่เข้าให้ถึงข้อมูล
‪คิดว่าฉันเป็นไอ้โง่ ‪ให้เธอหลอกใช้งั้นสิ
‪หนูไม่เข้าใจ ทำแล้วคุณได้อะไร
‪ทุกคนที่โรงเรียนสมควรโดน
‪เลิกจีบโซเฟียซะ
‪ทำไม
‪หมาหวงก้างหรือไง
‪ปล่อยนะเว้ย
‪- ฉันจะไม่พูดซ้ำ ปล่อย ‪- ฉันด้วย
‪ทำอะไรกันน่ะ
‪ฆาบิเอร์ ทำอะไรของนาย
‪ไอ้หมอนั่นเริ่มก่อน
‪จะฆ่าแกงกันก็เชิญ แต่ไม่ใช่ที่นี่
‪บรูโน่ล่ะ
‪ให้ตายสิ
‪- เป็นอะไรของนาย ‪- ฉันทนมันไม่ได้
‪โซเฟีย เธอกับมันเป็นอะไรกัน
‪ฉันไม่ต้องบอกนายทุกเรื่อง
‪ต้องสิ ก็ฉันเป็นเพื่อนเธอ
‪เป็นมากกว่ามันอีก
‪มันไม่เหมาะกับเธอ ฉันไม่ชอบมัน
‪- หยุดน่า ฆาบิเอร์ ‪- มันเป็นคนไม่ดี
‪ให้ตายสิ
‪สวัสดีครับ
‪แกสมองกลวงหรือยังไง
‪ลูกชายฉันอาการโคม่าก็เพราะแก
‪ผมทราบครับ
‪ในใจผมเอง ‪ก็อยากให้ลุยส์ฟื้นจริงๆ นะครับ
‪ไปซะ
‪เอาละ เราจะแก้มัดเขา
‪แต่ฉันอยากได้คำตอบก่อน
‪กำไลหนูอยู่ไหน
‪คุณไม่รู้เรื่องใช่ไหม
‪รู้สิ
‪ฉันแค่ไม่คิดจะคืน
‪คุณส่งของขวัญอะไรมาบ้านหนู
‪ตอบมาสิ
‪คุณไม่ใช่คนที่สวมหน้ากาก
‪- อะไรนะ ‪- เธอรู้ได้ยังไง
‪รู้ได้ยังไง
‪คุณตัวสูงกว่า
‪คุณไม่ได้พูดกับหนู ‪แค่ขับพาหนูมาส่งบ้าน
‪คุณทำเพื่อเงินล่ะสิ
‪ซื้อของเพลินเลยสินะ
‪ลำพังเงินเดือนคุณ ‪ไม่น่าซื้อได้เยอะขนาดนี้
‪- เขาไม่ใช่คนเจาะระบบ ‪- อะไรนะ
‪แต่กำลังรับแทนใครสักคน
‪ใครส่งแกมา ไอ้เลว
‪- หยุดนะ ราอุล ‪- ราอุล อย่า
‪ใครส่งแกมา ไอ้เวร
‪- คิดจะทำอะไร ‪- เอาละๆ
‪เราต้องให้เขาสารภาพ ‪แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีนั้น ราอุล
‪นายนี่ทำตัวสวะจริงๆ
‪คุณด้วย
‪เป็นอะไรไป
‪ก็มันนี่แหละ ฉันไม่สนแล้ว
‪ฉันจ้างคนมา...
‪อเล็กซ์ก็ทำได้ ใจเย็นๆ ก่อนได้ไหม
‪ฉันแค่อยากจะช่วย เข้าใจไหม
‪ให้ตายเถอะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪หายใจไม่ออก
‪เขาหนีไปแล้ว
‪- แล็ปท็อปล่ะ ‪- ไม่รู้
‪- แล็ปท็อปอยู่ไหน ‪- ฉันไม่รู้
‪- ลุกขึ้น ‪- ฉันหายใจไม่ออก
‪- ปล่อยให้มันหนีได้ยังไง ‪- อะไรนะ
‪มันแก้มัดเองไม่ได้ ต้องมีคนช่วย
‪คิดว่าฉันช่วยงั้นสิ
‪เหมือนจะเป็นอย่างนั้น
‪นายอยากกลับตั้งแต่แรกแล้วไม่ใช่เหรอ
‪นายอยากแก้มัดให้เขา
‪เลิกตีหน้าซื่อ
‪ยอมรับมาซะดีๆ
‪อย่างน้อยก็เอาโทรศัพท์มา
‪ต้องให้กระทืบใช่ไหมถึงจะหยุด
‪ฆาบิเอร์ อย่า
‪ฆาบิเอร์ หยุดนะ !
‪- แล้วจะทำไม ‪- เป็นอะไรของนาย
‪- เป็นบ้าอะไรของนาย ‪- เธอนั่นแหละเป็นบ้าอะไร โซเฟีย
‪คิดว่าฉันเจาะระบบงั้นเหรอ
‪นายเป็นคนแรกที่ฉันเชื่อใจ
‪แต่นายเคยมาที่นี่ ฆาบิเอร์
‪คำบรรยายโดย นริชา มีเจริญ