NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Dobry wieczór.
Dobrze się bawiłaś na imprezie?
Maska?
Poważnie?
Chciałaś mnie poznać, prawda?
Mogliśmy iść na kawę. Nie było potrzeby robić to wszystko.
Racja.
To, co łatwe, nie jest nic warte.
Ty jesteś tego warta. Obserwowałem cię.
Ćwiczyłeś tę mowę czy wymyślasz na poczekaniu?
Możesz krzyczeć, ale nikt cię nie usłyszy.
Po co krzyczeć?
Ty i ja moglibyśmy być razem. Nie sądzisz?
Czemu interesujesz się mną?
Jesteśmy tacy sami.
Moja bransoletka!
Gdzie bransoletka? Oddaj mi ją.
- Oddaj mi ją. - Tę od tatusia?
- Tęsknisz za nim? - Milcz.
Przestań ze mną walczyć.
Moglibyśmy zmienić tę szkołę.
Bardziej mnie ciekawi odnalezienie ciebie.
Co za szkoda.
Dobranoc.
Nie!
Cześć.
Jak leci? Widziałyście Sofię?
Nie. Nie mam pojęcia.
Na pewno?
Tak.
- Wychodzicie już? - Tak.
Kto tam?
Sofi?
Sofio?
Sofi.
Sofi?
Nic ci nie jest?
Skarbie, odpowiedz.
SOFIA H DZWONIĘ...
Możecie iść do domu!
No! Szybko!
Dawajcie! Do domu!
Widzę twój tyłek, stary.
TATA DZWONI...
Halo?
Jak się masz, synu?
Bywało lepiej. A ty?
Będę się streszczał, bo nie możemy długo rozmawiać.
Sam wiesz.
Spieszy nam się, by wywieźć pieniądze z kraju,
dlatego musisz zająć się majątkiem, który jest na ciebie.
Umów się na spotkanie z prawniczką. Podpiszesz akty sprzedaży.
Gdzie, kurwa, będę mieszkał?
Zobaczymy.
To jest pilniejsze.
Myślimy o tobie i tęsknimy.
Wszystko się ułoży.
Nie martw się. Zaufaj mi.
Wypij.
Powiedz mi, co się wczoraj stało.
Dlaczego Javier cię nie przywiózł? Skąd się wzięłaś na ulicy?
- Jeśli ktoś ci coś zrobił... - Nie.
Doskonale wiesz, że możesz mi powiedzieć.
Za dużo wypiłam, wpadłam do basenu,
zgubiłam Javiera i ktoś podwiózł mnie do domu.
To twoje pierwsze wyjście...
- Dosyć! - Nigdzie sama nie pójdziesz.
Wybacz, skarbie.
Dobrze.
Jak było z Quintanillą?
W porządku.
Nic nie powiedział?
To znaczy...
czego?
Niczego.
W poniedziałek jest rocznica taty. Nie zapomnij.
Kiedyś zapomniałam?
Nie. Tylko ci przypominam.
Sofio? Sofio!
Chcę ci podziękować za to, co zrobiłaś na imprezie.
Uratowałaś mi życie.
Widziałaś video?
Jakie video?
Nie wiem,
kto je rozesłał, ale wszyscy je mają.
Całuj! Całuj!
O, nie.
Nic się nie stało.
To tylko pocałunek.
Znam się na pocałunkach i to nie był taki zwykły.
- Alex. - Na razie.
Dlaczego nie odbierałaś?
Szukałam cię.
Wyszedłeś.
Skoro się o mnie martwiłeś,
czemu mnie zostawiłeś?
Bo byłem wściekły.
To było nie w porządku.
Bo cię nie posłuchałam i skoczyłam.
Tak.
Javi, co cię to obchodzi?
To znaczy?
Skakanie z dachu do basenu to głupota.
Nie wściekaj się...
Nie jestem wściekła.
Ja też nie.
Ja...
To było cool .
Nie masz już naklejki.
Jakiej?
Na plecaku.
Kotka?
Pewnie odpadł.
Sofio?
Martwiłem się.
Ty też?
Dobrze się bawiliśmy, a ty nagle wyszłaś.
- W moim ubraniu? - W twoim?
To nasza sprawa.
Rozmawiajcie sobie,
ja mam coś ważniejszego do załatwienia.
Pewnie się cieszysz, co?
Sofio, powinnaś częściej myśleć o mamie.
Odmówiła.
Pozwól jej na szczęście.
Dobrze?
Jednak poszłaś na imprezę.
Widziałam film.
Coś cię łączy z Javierem?
To był tylko pocałunek.
Jasne.
Ty nie przyszłaś.
Nie miałam ochoty.
Może pójdę na NONA.
Powinnaś.
Ukrywanie się nie pomoże.
Dobrze. Możemy zaczynać?
Dzisiaj przyjrzymy się meksykańskiej sztuce współczesnej.
Obraz, który widzicie, namalował Fermin Diaz.
Proszę was, żebyście wyłączyli telefony.
Nie chcę, żeby coś tu dzwoniło.
Co powiedziałam?
SEKRETY BĘDĄ UJAWNIONE.
Poważnie?
TWOJE TEŻ.
Co się dzieje? Czy to jakaś gra?
Nie żartuję.
Kazałam wam wyłączyć telefony w klasie.
NA NONA O PÓŁNOCY.
Cieszę się, dupki. Zobaczycie, jak to jest.
TWOJE TEŻ.
A jeśli wyłączymy wi-fi?
Ten koleś i tak już ma informacje o wszystkich.
SEKRETY BĘDĄ UJAWNIONE NA NONA O PÓŁNOCY. TWOJE TEŻ.
SEKRETY BĘDĄ UJAWNIONE.
Dopiero teraz?
Bo nie chciałeś, Quintanilla.
Ja? To ty jesteś specjalistą. Po to tu jesteś.
Mówiłem ci, że tak będzie, ale mnie zbyłeś.
Teraz to szlag trafił.
Uważaj, jak się odzywasz.
- Aleś ty delikatny! - Uważaj!
- Nie jestem delikatny. - Przepraszam.
Mogę wejść?
Już weszłaś, Lulu.
Wydzwaniają do mnie rodzice,
a na zewnątrz czeka wielu uczniów.
Kuratorium żąda natychmiastowej odpowiedzi.
Co mam zrobić?
Javi.
TWOJE TEŻ.
Przestań ze mną walczyć.
Zmienimy tę szkołę.
Nic ci nie jest?
Wszystko w porządku.
Chodzi o Pabla, prawda?
Skąd wiesz?
Raz Isabeli nie było w szkole,
a wy dwoje zniknęliście w schowku na szczotki na kwadrans.
To było tylko raz.
Wiele razy, ale...
to już koniec.
Proszę, nie mów nikomu.
Przez cały ten czas nie mówiłam.
Ale haker i tak jej powie.
Wie, co zrobiliśmy.
Ale reszta już zależy od nas.
Dzięki.
W porządku?
Tak.
A więc co ukrywasz?
Nic.
Zdenerwowałeś się, gdy dostaliśmy wiadomości.
Wszyscy się zdenerwowali.
Tak samo było na imprezie Raula.
To z basenem.
Po prostu się wściekłem.
Nie podoba mi się to z hakerem.
Ani to, co się dzieje między tobą a Raulem.
Co z Raulem?
Co się stało w nocy?
Pablo.
Dowiedzą się, że króliczek to ja.
I co z tego?
Isa mnie znienawidzi.
Przyjaźniłyśmy się...
Albo przyjaźnimy, nie wiem, bo...
To musi się skończyć.
Dobrze.
Pablo!
To musi się skończyć teraz. Poważnie.
Dobrze?
Zabiję go.
Znajdę go i zabiję go.
Chciał pogadać.
Nieprawda.
Wszyscy na dole cierpią.
Ty również. Porwał cię. Mnie też jest źle.
A Luis jest w szpitalu, umierający.
- Pogadać? - Znajdę go!
Mam wszystkie wskazówki w głowie, muszę je tylko poukładać.
Był napis Freaky Pizza.
Freaky Pizza.
Nie może być ich wiele.
- Tak. - Jest.
- Nie. - Są trzy.
- Trzy. - Tak.
- Może gdyby była... - Alex.
- Pralnia Szkarłat. - Dobra.
Pralnia Szkarłat.
- Są cztery. - To nic.
Musimy tylko sprawdzić, która z nich jest blisko pizzerii.
Zapytamy o zasięg, stworzymy korelację
i przeszukamy perymetr. Jasne?
- Nie. - Ty mnie zrozumiałaś?
Nie, ale co mam zrobić?
Wyślij mi na telefon.
Dobra.
- Już? - Tak, idziemy.
Dzięki.
- Na razie, Osorio. - Pa.
Kuratorium chce mojej głowy.
Nie powiedzieli wprost, ale...
tego właśnie chcą.
Zapomnieli, ile zrobiłem dla tej szkoły?
To okropne.
Miguel, nie przesadzasz z tym pesymizmem?
Kuratorium się martwi, ale to normalne.
Wszyscy się martwimy.
Przetrwałeś gorsze sytuacje.
No nie wiem.
Nie wiem. Może mama Luisa ma rację
i to mnie przerasta.
Powinienem podać się do dymisji.
O czym ty mówisz?
Jesteś profesjonalistą - uczciwy,
oddany swojej pracy...
Jak możesz tak myśleć?
Szkoła cię potrzebuje.
Ja cię potrzebuję.
Miguel.
Jesteś silny.
I godny podziwu.
Podziwiam cię
i zależy mi na tobie.
Cześć. Widziałyście Sofię?
Nie.
Co muszę zrozumieć?
Mówię ci, że nic się nie stanie.
Daj spokój, Gaby.
Nie rozumiesz, że robię to dla nas obu?
Zrywasz ze mną?
Co za pojebany sposób na zerwanie.
Wal się.
Iso.
Cześć.
Wszystko gra?
Rodzice mają przyjechać, ale nie odbierają telefonu.
Podwieźć cię?
A Natalia?
Pokłóciłyśmy się.
Nie rozmawiamy.
Dobra.
No to chodźmy.
Trawa nie schodzi.
Zajmijcie się czymś fajniejszym.
- Nie pierdol. - Stara mi nie daje pieniędzy.
Raul też nie.
Skończyliście?
A ty co?
Skończyliście?
Tak.
- Co wyprawia Natalia? - Chodźmy.
Nie wiem. Mam ci wytłumaczyć?
Gdzie my jesteśmy?
Po co wzięłaś tego dupka?
Coś nie pasi, Willis?
Dobra.
Pizza...
Czego konkretnie szukamy?
Starej furgonetki w ciemnym kolorze.
- Jak ta? - Ta jest nowa, stary.
Nieprawda.
Była w niej zawieszka z pralni.
Sofi, chodźmy.
- Czemu? - Nie jest bezpiecznie.
Spójrz.
Prosto, w prawo, a tam jest wyjście.
Idź, jeśli chcesz.
A może lepiej ty?
A jeśli wszystko znajdziemy?
Znajdziemy hakera.
Kiedy mi to powiedzieli, zatkało mnie.
- Pieprzone dupki. - Tak.
Idę już, widzimy się jutro.
Jak to?
Dopiero weszłaś.
Przepraszam.
Zachowywałam się dziwnie przez jakiś czas i nie wiem...
Słuchaj.
Rozumiem, że wspierałaś Natalię.
Tak.
To głupie, bo ty też mnie potrzebowałaś.
Dzięki, że to mówisz.
- Tak. - Ale nic się nie stało.
Tęskniłam.
Ja też.
Dobra, furgonetka powinna być między pizzerią...
a...
SZKARŁAT PRALNIA
...pralnią.
- Sofio. - Co?
Na pewno to ta?
Ta...
kostka...
To ta.
Naprawdę?
Hej!
Czego szukacie?
Nie widzieliśmy cię, więc weszliśmy.
Nie ma sprawy. Czego szukasz?
Kolegi. Właściciela.
Miał nam pożyczyć. Nie możemy go znaleźć.
I co? Nie możecie zadzwonić?
Tak, ale nie odbiera. Dzwoniliśmy już ze 30 razy.
- Tak. - Naprawdę?
Koleś ciągle gubi swój telefon.
Tak...
Mieszka tam. Wejdźcie po schodach.
- Dziękujemy. - Dzięki.
Nie ma za co.
Dzięki, brachu.
Chryste.
Ja mogę sprawić, że będą kupować więcej.
Mam wielu przyjaciół.
I nikt mnie nie podejrzewa.
Nie wyglądam na dilerkę.
Wiedzą, że ukradłaś forsę na imprezę.
Mówiłam, że nie wszystko.
Wiesz, dlaczego to zrobiłam?
Żeby wszyscy wiedzieli, że jestem kobietą sukcesu,
która zdobywa to, co chce.
Twój plan nie wypalił.
Ale w porządku.
Spróbujmy.
Dziękuję.
Potrzebuję zaliczki.
Skarbie, jeśli chcesz mnie wykorzystać...
Nie.
Musisz sprzedać,
potem zarobisz.
Tak to działa.
Muszę zapłacić Rosicie.
Chcę mieć to z głowy, wiesz?
Cóż...
Mógłbym...
pożyczyć ci trochę,
ale z odsetkami.
Dobrze.
Na pewno chcesz być mi coś winna?
- Otworzyłem. - Nie chrzań?
- Jak to zrobiłeś? - Znam się na drzwiach.
- Kretyn! - Przepraszam.
Przepraszam.
Sprawdzę, czy ktoś jest.
Nikogo nie ma.
- Wezwę policję. - Co?
Robimy coś nielegalnego. Narobisz nam kłopotów.
Nie wezwiemy policji.
Dobrze.
Szukamy kogoś aspołecznego,
kto nie umie gotować
i kto ostatnio otrzymał dużo pieniędzy.
Chodźmy.
Lepiej stąd chodźmy, Sofio.
Idź, skoro tak się boisz.
Drzwi są tam.
Nie wyjdę stąd, dopóki nie dowiemy się, kto tu mieszka.
Słuchajcie.
Chodźcie.
Czego szukamy?
ALBUM SZKOLNY
Nie wierzę.
Patrzcie.
Bruno?
Co?
Muszę ci coś powiedzieć.
Dobra.
Zrobiłam coś, co...
zdradziłam cię.
Nie wierzę.
Trudno to wszystko zrozumieć.
Ale jesteśmy przyjaciółkami.
Tak.
To nie ma z tym nic wspólnego...
Wszystko w porządku?
Zawroty głowy.
Przynieść ci coś?
- Może cukru? - Jasne.
Dobrze. Dziękuję.
Nie ma sprawy.
Naprawdę jesteś hakerem?
Poważnie, Bruno?
To naprawdę ty?
Co tu robisz, Sofio?
Co tu robisz?
Serio jesteś hakerem?
Lecisz na Sofię?
Widziałem video.
Co za szkoda. Nie ma w tym żadnej chemii.
Ale ona nieźle całuje.
Naprawdę.
Myślałaś, że nie byłbym zdolny do czegoś takiego?
Chciałaś wyciągnąć informacje.
Uważałaś mnie za głupka, którego możesz wykorzystać?
Nie rozumiem. Co z tego masz?
Wszyscy w szkole na to zasłużyli.
Odwal się od Sofii.
Dlaczego?
Jesteś jej psem obronnym?
Zostaw mnie.
- Nie będę powtarzał. - Ja też nie będę.
Hej! Co robicie?
Javier, co robisz?
Ten dupek mnie złapał!
Możecie się nawet pozabijać, ale nie tutaj.
A Bruno?
Kurwa mać.
- Co z tobą? - Nie znoszę go.
Sofio, coś was łączy?
Nie muszę ci mówić.
Musisz. Jestem twoim przyjacielem.
Bliższym niż on.
Nie pasuje do ciebie. Nie lubię go.
- Proszę cię. - To dupek.
Niech to szlag.
Cześć.
Jesteś kopnięty czy co?
Przez ciebie Luis jest w śpiączce.
Wiem.
Chcę tylko, żeby Luis się obudził. Przysięgam. Z głębi serca.
Wynoś się.
Dobra, rozwiążemy go.
Ale musi nam odpowiedzieć.
Gdzie moja bransoletka?
Nie masz pojęcia, o czym mówię, prawda?
Jasne, że mam.
Ale jej nie oddam.
Przysłałeś mi prezent do domu. Jaki?
Odpowiedz, draniu.
Nie jesteś facetem w masce.
- Co? - Skąd wiesz?
Skąd to wiesz?
Jesteś wyższy.
Nie rozmawiałeś ze mną, przywiozłeś mnie tylko furgonetką.
Robisz to dla pieniędzy?
Za to kupujesz sprzęt?
Bo naprawdę wątpię, żeby twoja pensja wystarczyła na to wszystko.
- On nie jest hakerem. - Co?
On kogoś kryje.
Kto cię przysłał?
- Przestań, Raul! - Nie!
Kto, dupku?
- Co ty sobie myślisz? - Dobra.
Musimy z nim porozmawiać, ale nie tak.
Jesteś dupkiem. Dupkiem.
Ty też, stary.
Co z tobą?
To ten dupek, jasne? Mam to gdzieś!
Mogę kogoś wynająć i..
Nawet Alex mogłaby to zrobić, ale możesz się uspokoić?
Staram się tylko pomóc.
Niech to szlag.
Co się stało?
Nie mogę oddychać.
Uciekł.
- A laptop? - Nie wiem.
- Gdzie jest laptop? - Nie wiem!
- Chodź tutaj. - Nie mogę oddychać.
- Jak mogłeś go puścić? - Co?
Sam się nie rozwiązał, ktoś mu pomógł.
Niby ja go rozwiązałem?
Na to wygląda.
Od początku chciałeś sobie iść, prawda?
Chciałeś go rozwiązać, stary!
Przestań rżnąć głupa.
Przyznaj, że to zrobiłeś.
Daj nam swój pieprzony telefon.
Chcesz dostać ode mnie wpierdol?
Javier, nie!
Javier, przestań!
- Bo co, stary? - Co z tobą?
- A z tobą, Sofio?
Myślisz, że to ja?
Jedynie tobie ufałam.
Ale już tu byłeś, Javier.
Napisy: Patrycja Mljević