‪(ผลงานซีรีส์จาก NETFLIX)
‪จบแล้วค่ะ
‪ดูสิฉันมีอะไรมา
‪น่าจะช่วยแก้เบื่อได้สักสัปดาห์
‪รัสเซียอีกแล้วเหรอ
‪สัญญาว่าเล่มสุดท้าย เรื่องนี้สำคัญ
‪ไม่เป็นไรค่ะ หนูชอบ
‪ฉันรู้ ฉันรู้จักเธอดี
‪เล่ามาเลย
‪กลุ้มใจอะไร
‪แม่หนูจะแต่งงาน
‪ว้าว
‪กับกวินตานิย่าเหรอ
‪ค่ะ
‪แม่เธอน่ะ
‪รสนิยมแย่เสมอเลย
‪อย่าพูดงั้นสิคะ
‪แล้วยังไง
‪- เธอเกลียดสินะ ‪- หนูเกลียด
‪เธอเกลียด
‪หนูเกลียดทรงผมหัวเห็ด ‪กับแว่นกรอบแดงของเขา
‪แถมเขาเป็นผอ. ด้วย
‪ไม่มีทางชอบผอ. ‪โรงเรียนตัวเองหรอกค่ะ
‪- ไม่มี ‪- ค่ะ ไม่มี
‪คนงี่เง่านั่น
‪เอาไปอ่านนะ
‪ให้แม่กลับมารับไหม
‪- ไม่ค่ะ เดี๋ยวหนูเดินกลับ ‪- งั้นเหรอ
‪- กินมื้อเย็นกันนะ ‪- ค่ะ
‪โอเค ลูก โชคดีนะ
‪สวัสดีค่ะ นอร่า
‪แบกหนังสือหนักๆ ไหวได้ยังไง
‪ว่าไง โซฟี
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- สวัสดี
‪- สบายดีไหม ‪- ก็ดี
‪- โอเค ไปนะ นอร่า ‪- เดี๋ยวสิ
‪- จะไม่แนะนำกันหน่อยเหรอ ‪- สวัสดีครับ
‪อ๋อ ฆาบิเอร์ วิลเลียมส์ ‪นี่นอร่า นี่...
‪- สบายดีนะครับ ‪- สวัสดีจ้ะ แม่โซเฟียนะ
‪- ยินดีที่ได้รู้จักครับ ‪- เช่นกันจ้ะ
‪ฆาบิเอร์เป็นเด็กใหม่ ‪เราทำโครงงานวิทย์ด้วยกัน
‪ดีจ้ะ ว่าแต่
‪ทำเป็นคู่หรือว่าเป็นกลุ่มล่ะ
‪เป็นคู่ครับ เราคู่กัน
‪- อ๋อ ‪- คือ...
‪เธอมาทำงานที่บ้านบ้างก็ได้นะ
‪เดี๋ยวโซฟีก็คงชวน ‪ฉันไม่ค่อยอยู่บ้านน่ะ
‪- เยี่ยมเลยครับ ‪- เราเพิ่งเริ่มน่า
‪- แต่มั่นใจเลย ยินดีครับ ‪- เจอกันค่ะ โชคดี
‪จ้ะ
‪ไปนะ เจ้าหญิงผู้เลอโฉมของแม่
‪วันนี้ลูกสวยมาก สวยจริงๆ
‪เอาละ
‪โซเฟีย ขอคุยด้วยหน่อย
‪เกิดอะไรขึ้น ใครทำอะไรนาย
‪ล้มน่ะ กระแทกอ่างล้างหน้าตอนอาบน้ำ
‪ขอบใจที่ถามนะ แต่ขอคุยสองคนได้ไหม
‪นะ
‪เดี๋ยวฉันรีบตามไป
‪เห็นแก่เธอหรอกนะ
‪เจอกันในห้อง
‪จะเอาแบบนี้ใช่ไหม จะไม่คุยกันใช่ไหม
‪ฉันก็คุยได้ ปาโบล
‪แต่ไม่มีอะไรจะพูดด้วย
‪อิซา ฉันขอโทษ
‪เธอไม่รู้หรอกว่าฉันเสียใจแค่ไหน
‪เรื่องไหน
‪เรื่องที่นอกใจ ‪ที่ไม่รับว่ารู้ว่าฉันเป็นยังไง
‪หรือที่บอกเลิกฉันต่อหน้าทุกคน
‪ฉันแค่อยากแก้ตัว
‪อิซาๆ
‪ไปกินมื้อเย็นหลังเลิกเรียนกันนะ
‪ฉันขอโอกาสอธิบาย
‪ฉันคิดถึงเธอ
‪ฉันแค่ต้องการเวลา ปาโบล
‪แต่จะถือว่าฟาดเคราะห์ไป
‪อิซา...
‪ฉันต้องขอบคุณใครเรื่องลุยส์ ‪เธอหรือกวินตานิย่า
‪ลุยส์ไม่ได้ทำ
‪หมายความว่ายังไง
‪ไม่ใช่เขา เขาไม่มีวันทำ
‪รู้ใช่ไหมว่าเขาสารภาพ
‪รู้ แต่เขาโกหก
‪รอดูเถอะ เขาจะกลับลำ
‪ทำไมถึงมั่นใจไปซะทุกเรื่องเลย
‪ไม่ทุกเรื่องหรอก แต่เรื่องนี้มั่นใจ
‪นายโอเคหรือเปล่า
‪- ฉันเหรอ ‪- เปล่า ผนังน่ะ
‪- โอเคสิ ถามทำไม ‪- ตานาย
‪แต่งเรื่องให้ดีกว่านี้หน่อย ‪เรื่องห้องน้ำมันยังไงไม่รู้
‪- ฉันตีเทนนิส ‪- อือ อันนี้ได้
‪โดนไม้ดีดใส่หรือยังไง
‪ใช่ โดนไม้ดีดใส่
‪รอฉันจริงด้วย
‪บอกแล้วว่าจะรอ
‪มันเจาะระบบเล่นงานเรา ‪มันคงไม่ทำอะไรแล้ว
‪จะเอาอะไรอีก มันโดนไล่ออกแล้วไง
‪มันสมควรโดนยิ่งกว่านั้น
‪ถ้านายไม่รังแกเขาอยู่เรื่อยละก็...
‪ชอบแส่จังเลยนะ
‪ฉันผิดเหรอที่มันบ้า
‪ก็นิดหนึ่ง
‪เหรอ
‪แล้วเธอคิดว่าตัวเองดีนักเหรอ
‪อย่างน้อย ฉันก็ยอมรับ ‪ว่าตัวเองชอบเพศไหน
‪นั่นสินะ
‪ฉันดีใจด้วยจริงๆ
‪เธอมีแฟนไหม
‪- หรือเพิ่งหัดชอบผู้หญิง ‪- เกี่ยวอะไรกับนาย
‪มันเซ็กซี่ดี
‪จริงสิ ฉันไม่เคยเห็นเธอยุ่งกับใคร
‪ถึงได้มาถาม เธอเดินคนเดียวตลอด
‪- ไม่มีแฟนใช่ไหม ‪- จะสนทำไม
‪มีแฟนก็ไม่ใช่เรื่องน่าอายนี่
‪- ใช่ ‪- เธอชอบเดินดูโทรศัพท์ตลอด
‪- ทำอะไรน่ะ ‪- ขอดูหน่อย
‪- ไม่อายสินะ ‪- อะไรของนาย
‪- ทำไม ‪- เอาคืนมา
‪- นี่ ‪- ใจเย็นสิ
‪- เราแค่หยอกเล่น ‪- ไอ้บ้า
‪- ขำๆ น่า ‪- เพื่อนกัน
‪เฆร์ริ นายนี่ ‪ผูกมิตรได้น่าประทับใจจริงๆ
‪ยินดีด้วย
‪จะว่าไงได้ ก็ไม่เท่าไหร่
‪บทนี้สำคัญมาก ‪เพราะจะออกสอบครั้งหน้า
‪ตั้งใจเรียนนะ
‪บทเรียนอันงดงามสินะ
‪เป็นบทที่จำเป็นต้องเรียน เงียบด้วย
‪(โซเฟีย เอร์เรรา: นี่ใคร)
‪(แอตออลล์ยัวร์ซีเครตส์: ไม่รู้เหรอ)
‪(คนเคยโดนรังแกที่จะมาเอาคืนไง)
‪(โซเฟีย เอร์เรรา: เราต่างรู้...)
‪(นี่ใครกันแน่)
‪(แอตออลล์ยัวร์ซีเครตส์: ‪กำลังพิมพ์...)
‪โซเฟีย ห้ามเล่นโทรศัพท์ขณะเรียนนะ
‪เปล่าค่ะ
‪จินตนิยมเริ่มเมื่อศตวรรษที่ 19 ‪หลังเกิดแนวคิดคลาสสิกใหม่...
‪เอาละ ฟังครูนะ
‪หนูจะปิดเครื่องแล้ว
‪- ต้องริบหนึ่งวันนะ ‪- เดี๋ยวนี้เลย
‪- ปิดแล้วค่ะ ‪- ไม่สำคัญ
‪เลือกเอาว่าจะส่งมา ‪หรือไปหากวินตานิย่า
‪รู้ทั้งรู้ ‪ว่าห้ามใช้โทรศัพท์ขณะเรียน
‪ครูบอกหลายหนแล้วนะ ‪ช่วยปิดเครื่องด้วย
‪สองพัน ของกุชชี่
‪ไม่เอา มันแพงไป
‪- กุชชี่เลยนะ ‪- ฉันไม่เอา
‪โซฟี สวัสดี
‪สองพัน ของกุชชี่
‪นาตาเลีย ไม่เอาน่า ‪นี่ไม่ถึง 300 เปโซด้วยซ้ำ
‪เยินแล้วด้วย
‪ก็ไม่นะ
‪ขาย 700 สิ เธอไม่สังเกตหรอก
‪งั้น 750 เห็นแก่เธอเลยนะ
‪- จริงเหรอ ‪- ใช่
‪- ขอบใจนะ ‪- ด้วยความยินดี
‪อ้อ
‪อย่าบอกนะ
‪ว่าเอาของมาเร่ขาย ‪เพื่อชดใช้ค่าจัดงานที่ขโมยไป
‪ฉันเปล่าขโมยเงินนะ
‪เปล่าเลย ฉันจะไปญี่ปุ่นน่ะ
‪กำลังเก็บเงินเพราะว่า...
‪อยากทำอะไรใหม่ๆ ‪ไม่ยึดติดกับวัตถุน่ะ
‪เที่ยวญี่ปุ่นให้สนุกนะ
‪- ขอบใจ ใช้กรอบนั่นให้ดีๆ ล่ะ ‪- ขอบใจ
‪ฉันเพิ่งขายของเยินๆ ‪ในราคา 750 ให้แม่นั่น สมน้ำหน้า
‪ดีใจด้วย ฉันก็ขายหมด
‪ขายหมดแล้วได้เท่านี้
‪โธ่เอ๊ย มาเรีย น้อยมากเลย
‪ฉันต้องขายแบบหนึ่งแถมหนึ่งน่ะ
‪ไม่งั้นไม่มีคนซื้อ
‪มาเรีย จริงๆ เลย
‪เพิ่งจะมีเรื่องเกิดขึ้นไปหยกๆ
‪ผอ. เลยเข้มงวดแบบสุด...
‪เจอกันจ้ะ มาเรียนิต้า ‪มันก็ถูกของเขา
‪ถ้าเขารู้... เจอกันจ้ะ ลิลี่
‪ถ้าเขารู้ว่าฉันคืนโทรศัพท์ให้เธอ ‪ฉันโดนเด้งแน่
‪ซึ่งเขาก็ทำถูกอีกแหละ
‪พวกเธอน่ะติดโทรศัพท์กันเหลือเกิน
‪แย่กันใหญ่แล้ว
‪คืนให้ไม่ได้
‪ก็ได้ค่ะ
‪แต่รบกวนช่วยหนูอย่างหนึ่ง
‪หนูอยากได้ที่อยู่
‪- ราอุลิโต้ ! ‪- บ้าจริง
‪- ราอุลิโต้ รอด้วย ‪- มีอะไร
‪- ว่าไง โดนอะไรมา ‪- โดนไม้เทนนิสดีด
‪ช่วงนี้พวกเราดวงซวย
‪ใช่ ซวยกันยกกลุ่ม
‪เราถึงต้องเหนียวแน่นเข้าไว้
‪นาตาเลีย ฉันรู้แกวเธอ ‪เธอต้องการอะไร
‪ก็ไม่อยากขอนะ แต่ฉันจนตรอก ‪ขอยืมเงินหน่อยสิ
‪ฉันไม่มีแม้แต่แดงเดียว
‪ฉันจริงจัง ราอุล
‪นายผลาญเงินออกจะบ่อย ‪ขอยืมครั้งเดียวเอง
‪ฉันจะไม่ผลาญแล้ว
‪ถามจริง ไม่เอาน่า ราอุล
‪ราอุลิโต้
‪คิดซะว่าเป็นเงินลงทุน
‪มันโดนอัดเละเทะแน่
‪น่าสงสารจริงๆ
‪อยากเห็นสีหน้า ‪ตอนมันเจอเราแทบแย่แล้ว
‪จะเอากันจริงๆ เหรอ
‪- โธ่ ‪- โง่ชะมัด
‪นายปกป้องลุยส์หรือไง
‪- เปล่า มันเล่นฉันซะเละ ‪- แล้วจะหนีทำไมวะ
‪เร็วๆ สิวะ
‪- จะหนีหรือไง ‪- รีบขึ้นรถเร็วเข้า
‪งี่เง่าชะมัด
‪อะไรกัน มันนั่นแหละทำเรื่องงี่เง่า
‪- เราเป็นเพื่อนนายนะ ‪- ใครกันแน่
‪แค่แหย่ให้กลัวก็พอ
‪เปิดเพลงได้ไหม
‪ใครคะ
‪สวัสดีค่ะ
‪สวัสดี
‪ลุยส์อยู่บ้านไหมคะ
‪เขาไม่อยู่ ออกไปข้างนอก
‪ไปไหนเหรอคะ
‪เธอเป็นใคร
‪โซเฟีย เอร์เรราค่ะ
‪รู้จักลุยส์ได้ยังไง
‪เราเป็นเพื่อนกันค่ะ
‪ลูกชายฉันไม่มีเพื่อน
‪ค่ะ คุณพูดถูก
‪เราเรียนวิชาเดียวกัน
‪เขาเคยนั่งกับหนู
‪หนูเคยบอกคำตอบข้อสอบเลข ‪ให้หนหนึ่งตอนเขาเครียด
‪เขาไม่อยู่ ออกไปข้างนอก
‪ค่ะ
‪มีอะไร
‪สุนัขเขาก็ไม่อยู่เหรอคะ
‪อะไรนะ
‪ขอบคุณนะคะ สวัสดีค่ะ
‪(ฆาบิเอร์ ดับเบิลยู.)
‪สวัสดี โซเฟีย ‪เป็นยังไงบ้าง ฆาบิเอร์นะ
‪พวกนั้นจะไปกระทืบลุยส์ ฉันมั่นใจ
‪เฆร์ริจะเล่นงานเขา ‪ตอนนี้กำลังไปบ้านเขากัน
‪โทรหาลุยส์ด่วน แค่นี้แหละ
‪ลุยส์
‪จะให้ฉันพูดอะไรอีก โซเฟีย
‪ฉันเป็นคนทำ
‪ไม่จริงหรอก ลุยส์
‪ทำไมเธอมั่นใจนัก
‪ฉันต่างหากที่ทำ
‪- ไม่เอาน่า โซเฟีย ‪- จริงๆ
‪มันคือแผนเพื่อควบคุมโรงเรียน
‪เห็นไหม นายหลวมตัวปฏิเสธแล้ว
‪โกหกทำไม
‪เฆร์ริกับพวกรุมแกล้งฉันตลอด
‪พวกนั้นหาข้ออ้างรังแกฉันทุกวัน
‪แถมแม่ก็ยังไปเอาเรื่องพวกนั้น
‪ถึงที่โรงเรียน
‪คิดดูสิว่าฉันจะโดนอะไรต่อ
‪ฉันถึงได้อ้างว่าทำ
‪พวกนั้นจะได้เลิกยุ่ง ‪ฉันจะได้โดนไล่ออก
‪นายน่าจะ...
‪ไม่รู้สิ แกล้งสอบตกทุกวิชา
‪ไม่ก็ทำร้ายกวินตานิย่า
‪ถ้าเกิดมีคนฟ้องร้อง ‪หรือทำเรื่องแย่กว่านั้นล่ะ
‪นายกำลังช่วยให้คนผิดลอยนวลด้วยนะ
‪งั้นฉันควรทำยังไง
‪- มันอยู่ไหนวะ ‪- กลัวนายออมมือว่ะ
‪- ฉันจะอัดมัน ‪- หมายความว่ายังไง
‪- จะให้ทำอะไร ‪- ก็ไม่อะไร
‪อย่าทำอะไรโง่ๆ แล้วกัน
‪ฉันคิดไปเองหรือเปล่า ‪ว่านายเกิดปอดแหกขึ้นมา
‪ไม่ใช่สักหน่อย
‪- ฉันจะกระทืบมัน ‪- ไม่เอาสิ
‪นายต้องเลิกกับแฟนเพราะมันเลยนะ
‪นายก็ทำกับเขาเกินไป
‪เออ นายไม่ได้ทำ นายยังโดนเลย
‪อิซาเบล่าอยู่เฉยๆ ก็ยังโดน
‪เอาเหอะ เปลี่ยนเพลงห่วยๆ นี่ได้ไหม
‪นายจะทิ้งทุกอย่างไป ‪เพราะพวกบ้านั่นไม่ได้
‪แถมพวกนั้นก็ไม่กล้า ‪ถ้าเห็นว่านายไม่กลัว
‪ฉันอยากเป็นแบบเธอจัง
‪- มันก็ง่ายออก ‪- อ๋อเหรอ
‪ใช่ ทำให้ทุกคนคิดว่านายเพี้ยนสิ
‪ใกล้ถึงหรือยัง
‪บ้าเอ๊ย ก็ตรงนี้นี่นา
‪หลังไหน เลขที่อะไร
‪อยู่นั่นไง
‪- ฉิบหาย มากับโซเฟีย ‪- อย่างกับวันรวมญาติ
‪ชะลอรถๆ
‪ว่าไง คนสวย
‪สวัสดี สบายดีกันไหม
‪มานี่เลย !
‪อย่าหนี ไอ้โง่ !
‪- ทำมาเป็นหนีนะ ! ‪- หยุดนะ เฆร์ริ !
‪วิ่งสิวะ !
‪กลับมานี่ แกได้เจอดีแน่นอน !
‪กลับมานี่ วิ่งทำไมวะ !
‪หยุด จะหนีสินะ !
‪ทีตอนนี้มาหนีนะ ไอ้เวร !
‪หนีไปเลย !
‪คุณเชนเต้ !
‪คุณเชนเต้
‪มีเรื่องอะไรกัน
‪บ้าอะไรวะ
‪แกจะชนฉันเหรอ
‪- นี่ ! ‪- ทำอะไรกันน่ะ !
‪- หยุด ! ‪- หยุดนะ !
‪- หยุดๆ ๆ ! ‪- หยุุด !
‪มีเรื่องอะไร ‪ฉันเรียกคนมาช่วยแล้ว กำลังมากัน
‪- โง่จริงๆ ‪- เป็นอะไรไหม
‪- ไม่ครับ ขอบคุณมาก ‪- เฆร์ริ !
‪- เป็นอะไรไหม ‪- ลุยส์
‪- ไอ้ระยำนั่น
‪มันเกือบฆ่าเรา
‪- ไม่เอาน่า ‪- ไปกันเถอะ
‪เฮ้อ
‪จะโทรหาประกันไหม
‪- ไม่ต้อง ไปเถอะ ‪- โอเค
‪- เปิดได้ไหม ‪- ได้
‪เมื่อกี้จะทำอะไรของนายน่ะ
‪- แค่อยากช่วยจริงๆ ‪- นั่นสินะ
‪ขายหน้า ขายหน้าสุดๆ
‪ไม่หรอก ขอบคุณนะ
‪พูดจริงๆ
‪ด้วยความยินดี
‪ถ้านายไม่มา พวกเราซวยแหงๆ
‪- ช่วยแบบนั้นจะดีขึ้นไหมน่ะ ‪- ฉันก็ไม่รู้
‪- พ่อโทรมา ‪- อ้อ
‪ว่าไง พ่อ
‪- ว่าไง ฆาบิ เป็นยังไง ‪- ก็ดีครับ
‪- พ่อล่ะ ‪- ขอโทษที่โทรมาช้า
‪พ่อยุ่งๆ น่ะ ‪กำลังคุยเรื่องถ่ายรายการปีหน้า
‪- เรียนเป็นยังไงบ้าง ‪- ดีครับ
‪เมื่อกี้ครูพละโทรหาพ่อ
‪ทำไมลูกไม่เข้าทีมฟุตบอล
‪พ่อก็รู้เหตุผลนี่ครับ
‪ฆาบิ เลิกเหลวไหลได้แล้ว
‪ลูกเป็นนักบอลเหมือนพ่อนะ
‪มันอยู่ในสายเลือด
‪พ่อ ผมเปิดลำโพงอยู่
‪ไว้เราค่อยคุยกันนะ
‪ลูกไม่ได้อยู่คนเดียวสินะ
‪ว่าไง สวัสดี
‪นี่ โซเฟีย เธอเป็น...
‪เพื่อนใหม่จากที่โรงเรียน
‪- สวัสดีค่ะ ‪- ว่าไง โซฟี
‪ลูกชายฉันทำตัวดีไหม
‪ก็ดีค่ะ
‪ดีเลย เธอชอบฟุตบอลไหม โซฟี
‪ฉันหาตั๋วที่นั่งแถวหน้า ‪ให้เธอกับพ่อดีไหม
‪พ่อหนูเสียแล้วค่ะ
‪อ้อ
‪โอเค งั้น...
‪พวกเขามาเรียกแล้ว พ่อวางก่อนนะ ฆาบิ
‪ดูแลตัวเองด้วยนะ
‪- ครับ พ่อ ‪- สวัสดีค่ะ
‪ขอโทษนะ
‪- ไม่เป็นไร ‪- ขอโทษที
‪เธอทำพ่อตกใจ
‪(แอตออลล์ยัวร์ซีเครตส์: ‪ฉันรู้ความลับเธอ)
‪รู้อยู่แล้วว่ามีอะไรแปลกๆ
‪แบบนี้ไม่ได้หรอก
‪ฉันมัวคิดอะไรอยู่
‪รู้ไหมว่าจะเป็นยังไง ‪ถ้าคนอื่นรู้ โซฟี
‪หนูรู้ หนูถึงต้องหาตัวเขาให้เจอไงคะ
‪เราแค่ต้องการเวลา
‪หนูจริงจังนะ
‪ถ้าแม่เธอรู้ ‪แม่เขาไม่ยกโทษให้เธอแน่
‪ส่วนฉัน
‪ก็ต้องติดคุก
‪แล้วฉันล่ะ
‪เรื่องมันจะดีเอง
‪บื้อจริงๆ ฉันคิดบ้าอะไรอยู่
‪ฉันคิดบ้าอะไร โง่เอ๊ย
‪หนูจะสืบให้ได้ หนูพูดจริง
‪อยู่นี่เอง แม่โทรหาทั้งวันเลย
‪ครูริบโทรศัพท์หนูตอนเรียน
‪ถึงได้กังวลใช่ไหม
‪เพราะรอฆาบิเอร์โทรมานี่เอง
‪- เปล่า นอร่า ‪- โดนจับได้แล้ว
‪แล้วก็อย่าตื่นเต้นไป ‪เขาเป็นแค่เพื่อน
‪ก็แค่เพื่อน
‪แต่ลูกจะชวนเขามาบ้านใช่ไหม
‪เวลามีงานที่ต้องทำน่ะ
‪- สั่งมื้อเย็นมาก็ได้นะ ‪- แม่คะ
‪ก็ได้ๆ
‪- เย็นพรุ่งนี้ แม่ไปกินข้างนอกนะ ‪- ทำไมคะ
‪มิเกลชวน
‪ไปกินร้านหรูด้วย
‪ไม่รู้ว่าจะใส่อะไรดี
‪ไม่สิ ก็มีเลือกไว้บ้าง
‪เดี๋ยวแม่ใส่มาให้ลูกช่วยดูนะ
‪ไม่งั้นก็ช่วยแม่เลือกตัวอื่น
‪ต่อให้สีขาวก็ยังเข้า
‪เอาไปได้เลยนะ สองพันเอง
‪- นี่มัน... ‪- พันเดียว
‪- พันเดียวเหรอ ‪- ใช่
‪- พันห้าร้อย ‪- พันสองร้อย
‪- สองพันห้าร้อยขาดตัว ‪- นาตาเลีย
‪- สองพัน ‪- นาตาเลียๆ
‪- สองใบสองพัน ‪- ทำอะไรกัน
‪นี่ ขายของในนี้ไม่ได้นะ
‪ทำอะไรอยู่
‪ขายของที่หนูไม่ต้องการ
‪ที่นี่ไม่ใช่ตลาดนัด
‪โรงเรียนไม่อนุญาตให้ขายของ ‪พวกเธอก็รู้
‪รบกวนไปก่อนนะ บาเลเรีย
‪ขอถามหน่อยนะ ‪ตกลงเธอถือเงินจัดงานอยู่ใช่ไหม
‪ไม่ได้จะกดดันนะ ‪แต่ฉันต้องติดต่อจัดงาน
‪หา ยังไม่ได้คืนอีกเหรอ
‪- ไม่ใช่... ‪- เงินอยู่อีกบัญชี
‪- นั่นสิ ‪- ธนาคารเดินเรื่องล่าช้า
‪อย่าบอกนะว่า ‪จะเอาเงินที่ขายของมาจัดงาน
‪เพราะฉันรับไม่ได้แน่
‪ไม่เอาน่า สาวๆ
‪หยุด เดี๋ยวฉันมา ‪ส่วนเธอ มาที่ห้องทำงานฉัน
‪- จริงเหรอคะ ‪- จริง
‪ขอโทษนะคะ ผอ.
‪หนูไม่ได้อยากนินทานะ
‪แต่การขายกระเป๋า ‪มันแย่กว่าเด็กตีกันเหรอคะ
‪- ใครตีกัน ‪- ครูไม่ได้ข่าวเหรอ
‪(พรุ่งนี้ 14,30 น. ‪ลุยส์จะกระทืบเฆร์ริ)
‪(กระทืบเฆร์ริ)
‪(ลุยส์ เฆร์ริ)
‪(เข้าร่วม)
‪ลุยส์นี่ทึ่มจริงๆ
‪ทึ่มสุดๆ ไปเลย
‪เราช่วยเขาไปเพื่ออะไร
‪ไม่นะ ไม่ใช่ฝีมือเขาหรอก
‪งั้นฝีมือใคร
‪ไอ้มือเจาะระบบที่อยู่เบื้องหลัง
‪ฉันมั่นใจ
‪เฆร์ริ ที่นี่คือโรงเรียน ‪ไม่ใช่สังเวียนมวย
‪ฉันจะไม่ยอมให้โรงเรียน ‪มีเหตุทะเลาะวิวาท เข้าใจไหม
‪ไม่ยอมเรื่องนั้น ‪แต่ยอมให้เจาะระบบเหรอ
‪ทำไมครูไม่ทำอะไรบ้าง
‪ลุยส์มันเจาะระบบข้อมูลผม
‪ข้อมูลเพื่อนผม
‪มันลงข่าวปลอม ‪แถมบอกว่าจะกระทืบผมด้วย
‪ใจเย็นๆ ก่อน
‪- จะให้ผมทำยังไง ‪- เลิกเล่นบทผู้ถูกกระทำ ใจเย็นๆ
‪ฉันจะให้คำแนะนำเธอ
‪ตรงกลับบ้านหลังเลิกเรียน
‪เข้าใจไหม
‪ครูบังคับผมได้เหรอ
‪ห้ามเปิดจนกว่าผมจะบอก
‪ค่ะ ตามที่สั่งเลยค่ะ
‪เอาจริงเหรอ ถ้าแผ่นดินไหวล่ะ
‪- ไม่มีหรอก ‪- จะรู้ได้ยังไง
‪ถ้าเกิดแผ่นดินไหว ‪ห้ามวิ่ง ดัน หรือตะโกน
‪- นี่จ้ะ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪เขาตอบหรือยัง
‪คะ
‪ตอนเธอโดนริบโทรศัพท์ครั้งก่อน
‪เธอไม่ได้รีบร้อนมารับคืน โซเฟีย
‪แถมพอฉันคืนปุ๊บ
‪เธอก็รีบเช็กข้อความทันที
‪เชือกรองเท้าหลุด
‪ผมเผ้าไม่ได้หวี
‪มีถุงใต้ตามาหลายวันแล้ว
‪นี่แสดงว่าเธอ
‪กำลังมีความรัก
‪เห็นไหม
‪ไม่ใช่เธอคนเดียวที่ดูออก
‪ค่ะ เห็นแล้ว
‪เปิดประตู !
‪มีใครอยู่บ้างไหม
‪นี่ครู อาจเกิดแผ่นดินไหวจริงๆ ก็ได้
‪โซเฟีย
‪- ว่าไง ‪- มีอะไรเหรอ
‪คิดว่าเขาจะมาไหม
‪หวังว่าไม่
‪ทำไมพูดอย่างนั้น นี่มีคนอื่นอีกเหรอ
‪ราอุล ฉันสาบานว่าถ้าฉันชอบใคร
‪นายจะได้รู้คนแรก ‪ดูนายสนอกสนใจเหลือเกิน
‪ก็ไม่เท่าไหร่ แต่ก็อยากรู้
‪ตานายโดนอะไรมากันแน่
‪เธอก็รู้ ห้ามถาม
‪ก็ได้ แต่เห็นไหม
‪เราห่วงคนที่เรา ‪ไม่ได้แอบชอบได้เหมือนกัน
‪เอาถั่วไหม
‪ไม่ล่ะ ขอบคุณ
‪- แน่นะ ‪- ค่อนข้างแน่
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ว่าไง
‪อยากเห็นวิธีสั่งสอนคนชั่วไหม
‪ยังไง
‪ไปดูสิ
‪นาติ ฉันไม่อยากดูเลย
‪ฉันอยากเห็นไอ้คนที่กล่าวหา ‪ว่าฉันเป็นขโมยโดนกระทืบ
‪ขโมยแถมโกหกอีก แย่จริงๆ
‪เปิดสิ !
‪ประตูมันปิดอยู่ ช่วยเปิดที !
‪เปิด !
‪เอาละๆ ทุกคนกลับบ้าน
‪- วันนี้พอแค่นี้ ‪- ไม่มีอะไรให้ดูหรอก
‪เฆร์ริไม่มา ไม่มีอะไรแล้ว ‪ไม่มีเรื่องกันแล้ว
‪ไม่มีอะไรให้ดู ไม่มีคนตีกัน ไม่มี
‪ไม่ต้องโห่ๆ กลับบ้าน
‪อะไร กลับบ้านไป
‪จบเรื่องแล้ว กลับเถอะ
‪อย่าอ้อยอิ่ง ทุกคนกลับบ้าน
‪ใช่ กลับเดี๋ยวนี้
‪ไม่มีอะไรหรอก
‪ไม่นะ
‪จะอยากดูคนตีกันทำไม ‪เพื่อนกันทั้งนั้น
‪เป็นเพื่อน... ไม่มี
‪กลับบ้านกันไปเถอะ
‪ใครอยู่โดนไล่ออกนะ กลับบ้านสิ
‪มีอะไร ซูซาน่า
‪ว่าไง ไอ้พวกเวร
‪ใจเย็นๆ นะ
‪ใจเย็นก่อน
‪- ว่าไง ไอ้พวกชั่ว ‪- ไม่เอาๆ
‪ใจเย็นๆ
‪- คิดถึงกันไหม ! ‪- ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นก่อน
‪- เป็นอะไรไป ‪- ว่าไง ปาโบล
‪แฟนแกรู้หรือยัง ‪ว่าแกส่งรูปไอ้จ้อนให้ใคร
‪ปาโบลๆ
‪เย็นไว้ อย่าเติมไฟ
‪รู้สึกยังไงล่ะ อิสมาเอล
‪ลุยส์น้อย !
‪แกล่ะ หัวขโมย ยอดขายดีไหม
‪ดีไหม
‪ลุยส์
‪ไอ้ลูกคนรวยนั่นอยู่ไหน
‪เขาพูดตามบท
‪มีคนเขียนให้เขาพูด
‪ลุยส์น้อย !
‪ตาไปโดนอะไรมา
‪ใจเย็นๆ ก่อน มีปัญหาอะไร
‪โดนพ่ออัดหรือไง
‪- พ่อแกที่โกงชาติน่ะ ‪- อย่า
‪เอาละ อย่าไปฟังเขานะ
‪ออกมาทำไม เฆร์ริ
‪- กล้ากับเขาแล้วสินะ ‪- หยุด
‪- ในที่สุด ‪- ใจเย็นก่อน
‪- หยุด อย่าไปฟัง ‪- เฆร์ริ
‪กล้าสักที บัดซบ
‪- นี่ เฆร์ริ ‪- หยุดเลยนะ
‪- ว่าไง เป็นอะไรไป ‪- เฆร์ริ
‪แกเรียกหาฉันนี่ ฉันก็มาแล้วไง
‪เฆร์ริ
‪เย็นไว้ก่อน
‪รู้สึกผิดไหมที่ชอบผู้ชาย
‪เฆร์ริ อย่าไปฟังเขา ใจเย็นๆ
‪ใจเย็นๆ กันก่อน
‪เฆร์ริ หยุด !
‪จับมันไว้
‪- โทรศัพท์ๆ ‪- ความกล้าไปไหนหมด
‪ในที่สุดก็ลงมือ
‪เย็นไว้น่า
‪ใจเย็น
‪- อย่ามายุ่ง ! ‪- พวกเขากำลังจะฆ่ากันเอง
‪- พอแล้ว ‪- หยุด !
‪มองฉันนี่ !
‪ปล่อยฉันนะ ไอ้สารเลว !
‪เฆร์ริ หยุด !
‪มองฉันนี่ !
‪เฆร์ริ อย่ายุ่งกับเขา !
‪เฆร์ริ หยุด !
‪เวรเอ๊ย !
‪พอที มานี่เลย
‪หนีสิ
‪- มาเร็ว ลุยส์ ‪- พาเขาไป
‪- พยุงเขา ‪- พยุงไว้
‪ปล่อยมันไป !
‪ออกไป ไอ้ฉิบหาย !
‪เฆร์ริ !
‪นาตาเลีย !
‪- ใจเย็น ‪- เฆร์ริ !
‪นี่ !
‪หยุดนะ !
‪อย่ายุ่งกับเขา
‪- พาเขาขึ้นรถ ‪- อย่าหนีนะ ไอ้เวร
‪ไอ้บ้าเอ๊ย
‪อย่านะ !
‪พาเขาขึ้นมา
‪เฆร์ริ หยุด !
‪อย่ายุ่งกับเขา
‪เปิด !
‪ได้ยินไหม !
‪เฆราร์โด หยุด !
‪พอ !
‪- เขาหยิบหินแล้ว ‪- เฆร์ริ !
‪อย่า เฆร์ริ อย่า !
‪- เฆร์ริ หยุด ! ‪- ไม่ !
‪พอเถอะ !
‪ไม่มีอะไรมาปกป้องแล้ว ออกมา !
‪ลุยส์ ไม่นะ
‪มานี่ ไอ้เวร !
‪ลุกสิวะ !
‪ไม่มีใครมาช่วยแกหรอก !
‪เฆร์ริ หยุดเถอะ !
‪ถอยไป ฆาบิเอร์ !
‪หลบสิวะ !
‪- เฆร์ริ ! ‪- อย่านะ !
‪ทำบ้าอะไรลงไป ไอ้สารเลว
‪เรียกรถพยาบาล
‪นี่
‪ฉันเจอมันหล่นอยู่
‪รู้ว่าเป็นของเธอ
‪อยากให้เธอได้คืน
‪ไม่ทันสังเกตเลย
‪ขอบใจนะ
‪เดี๋ยวติดให้
‪พ่อฉันเคยบอกว่าของพวกนี้มีเวทมนตร์
‪ยังไง
‪ก็...
‪พ่อเคยบอกว่าช้างคือความสุข
‪ใบโคลเวอร์ให้โชค ‪และแม่กุญแจช่วยคุ้มครอง
‪พ่อกะจะให้ปีละอัน แต่...
‪เห็นหรือยัง คุณกวินตานิย่า
‪ลูกชายฉันอาการโคม่า
‪หมอไม่รู้ว่าจะฟื้นเมื่อไหร่
‪ความผิดคุณเต็มๆ
‪ครับ ผมสัญญาว่า...
‪ไม่ต้องมาสัญญา มันไม่มีค่า
‪ไว้ว่ากันนะ
‪ฉันไปหาคุณที่โรงเรียนเพื่อคุย
‪เพื่อป้องกันเรื่องนี้กี่ครั้งแล้ว
‪หลายครั้งครับ ผมเสียใจ
‪แม่ครับ
‪ถ้าแม่ได้ดูวิดีโอนี้ ‪แสดงว่าเกิดเรื่องขึ้นกับผม
‪ผมอยากบอกว่า...
‪ผมไม่ได้เป็นคนเจาะระบบ
‪แต่...
‪แต่ผมไม่รู้ว่าต้องทำยังไง
‪ผมไม่อยากเรียนแล้ว
‪แต่ไม่รู้จะเลิกยังไง
‪รู้แค่เรียนที่นั่นต่อไม่ได้
‪เฆร์ริ...
‪กับพรรคพวก...
‪ตามรังควานผมตลอด
‪แล้วจะทำยังไงกับวิดีโอนี้
‪ปล่อยให้ทุกคนได้เห็น
‪จะได้รู้ว่าเขาไม่ได้ทำ
‪สวัสดีครับ
‪พ่ออยู่ไหนครับ
‪นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ‪โทรหาผมด้วยนะ
‪สวัสดี
‪(ราอุล: พวกเราต้องไป)
‪(แล้วทนายจะติดต่อมา)
‪(พ่อกับแม่)
‪สวัสดีค่ะ
‪โชคดี หัดดูไว้ก็ดี
‪- โชคดีนะ ‪- สวัสดีค่ะ
‪- มาเรียน่า สบายดีไหม ‪- ดีค่ะ
‪- น้ำอัดลมไหม ‪- เอาค่ะ
‪มาร์โก น้ำอัดลมหน่อย
‪ได้เลย
‪โชคดีจริงๆ นะ
‪เฟร์นันโดล่ะคะ
‪ไปแล้ว
‪เขาบอกว่าจะหายไปสักพัก
‪เห็นว่ามีปัญหากับญาติชื่อโรเฆลิโอ ‪เขาว่าเธอจะเข้าใจ
‪จะเล่นไหม
‪(แอตออลล์ยัวร์ซีเครตส์: ‪เศร้าที่เพื่อนทิ้งเหรอ)
‪(พร้อมเจอฉันหรือยัง)
‪คำบรรยายโดย นริชา มีเจริญ