NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
WIDZIAŁAŚ PACA?
- MAM DOSYĆ. - NIE IDĘ.
- NIE WIEM, CZEGO CHCE. - OBUDŹ SIĘ.
TAM, GDZIE ZWYKLE?
DETOKS PO ALKOHOLU
WIDZIAŁAŚ POST ISABELI?
Hej, Luis!
- Dokąd idziesz? - Do sali.
Nie przywitasz się? Jesteśmy kumplami.
- Przywitaj się. - Nie.
Kumplujecie się, Luis?
Nie sądzę.
Czaisz?
Słuchaj, jesteśmy zajęci.
Widzę, ale to moja szafka.
Jasne. Przepraszamy.
Daj nam pięć minut i sobie pójdziemy.
Byłeś u fryzjera, Gerry?
Świetna fryzura. Sam się strzygłeś?
Czy twoja mama?
Ernesto za to powinien pozbyć się łupieżu.
Są specjalne szampony.
Masz to od początku liceum.
Ale to nic w porównaniu z Dariem.
Czy to na twoich ustach to opryszczka?
Zaraziłeś się od Valerii z I B?
Chyba tylko ona na nią cierpi.
- To twoja kuzynka, prawda? - Zamknij się.
- Przesuniecie się. - Jesteś zabawna.
Naprawdę.
Ale zostawisz nas na chwilę?
Pójdziemy sobie, ale...
To wy mi przeszkadzacie.
Słuchaj.
Wariatko.
Wkrótce napytasz sobie biedy.
Nie chciałbym tego.
Postaraj się być grzeczna, dobrze?
Gerry, zważywszy na twoje oceny
i to, jak rzadko bywasz w szkole,
prawdopodobnie skończysz gorzej niż ja.
Chodźmy. To wariatka.
Idziemy.
- Do zobaczenia w klasie. - Zostaw ją.
Wygrałaś. Gratuluję.
Niech walczy za ciebie. Jest w tym dobra.
Pilnuj zeszytów. Wariaci często je gubią.
Jasne.
Luis, do zobaczenia.
Dziękuję, Sofi.
Mogę schować swoje rzeczy?
Tak.
Masz problemy z nauczycielami, kolegami,
z ocenami...
Przynajmniej zdaję.
Tak, ale nigdy nie piszesz klasówek do końca.
Nudzą mnie.
Sofio, odpowiadasz tylko na trójkę.
Jestem dobra z WF.
Tak, masz rację.
Z tego masz szóstkę.
Oboje wiemy, że to ważne dla twojej mamy.
Musisz się dostosować i sobie radzić.
Przysięgam, że się staram cię zrozumieć. Wiem, że jest ci ciężko.
Wiem, że śmierć taty była dla ciebie trudna.
Zwłaszcza po tym, co się zdarzyło rok temu.
Nie chcę o tym rozmawiać.
To się nie powtórzy.
Chcecie prezerwatywę?
Nieźle!
Jest piątek. Daj spokój.
No weź, Pablo. Przestań.
Dzień dobry.
Dario, Ernesto, usiądźcie. Isabelo, nie całuj Pabla.
Niech pani ich ukarze!
Zaczynamy.
Usiądźcie wszyscy.
Szybko.
Po pierwsze, mamy w szkole Nacional nowego ucznia.
Przywitajmy nowego kolegę, Javiera Williamsa.
Javier, przedstawisz się?
Cześć wszystkim.
Nie. Wstań, żeby wszyscy cię widzieli.
Zapraszam.
Cześć, jestem Javier.
Jestem nowy.
Jesteś synem Damiana Williamsa?
- Tego piłkarza? - Tak.
Nie wierzę! Twój tata to legenda!
- Dario... - Twój tata jest bogiem.
Kiedyś był.
- Mogę usiąść? - Oczywiście.
Siądź z tyłu.
Ktoś musi z tobą wykonać pracę.
Zgłaszam się.
- To żaden... - Nie.
- Sofio... - Co?
Javier będzie pracował z tobą.
- To nie jest konieczne. - Cisza!
Proszę o ciszę. Usiądź obok Sofii.
Następna lekcja odbędzie się w laboratorium.
Przynieście fartuchy.
Ostrożnie, kolego.
Uprzedzam cię, to wariatka.
Była w psychiatryku.
Będziemy się uczyć o komórkach.
Cisza.
O komórkach i ich budowie. Powinniście już to wiedzieć.
Czy ktoś pamięta? Z czego składa się komórka?
- Hej, Willy! - Jak leci?
Jak było z wariatką?
Usiądziesz z nami?
Co teraz porabia twój tata?
Odbiło mu czy to tylko telewizja?
Stary, nie wypytuj o głupoty.
Poważnie. Bzyka się z miss Meksyku?
- To twoja macocha? - Idę do łazienki.
- Gdzie to jest? - Pokażę ci.
- Sam znajdę. - Na pewno?
- To tam. - Na razie.
Tam.
Dzień dobry.
Nazywam się Natalia Alexander. Moja siostra Maria rozda wam ulotki.
Noc Nacional to coś więcej niż impreza.
Uczniowie zyskają ważne umiejętności.
To raczej wymówka, żeby nastolatki się nachlały i naćpały.
Rok temu molestowano dziewczynę z drugiej klasy.
Proszę pani!
To tylko plotki.
Mów dalej, Natalio.
W tym roku po raz kolejny przewodniczę komitetowi,
który organizuje bal.
Bezpieczeństwo waszych dzieci jest dla mnie najważniejsze.
Będzie wspaniale.
Noc Nacional - NONA.
„Nie możecie tego przegapić”.
Tak sobie...
Tak sobie myślałam, że powinnam powiedzieć przyjaciółkom.
Poważnie?
Wiedziałeś, że kiedyś im powiem.
Wiem, że ukrywasz to nie ze względu na mnie,
ale nie mogę kłamać. Rozumiesz?
Oczywiście, skarbie, ale...
znasz swoje przyjaciółki.
Jeśli powiesz jednej z nich, dowie się cała szkoła.
Poza tym większość ludzi w tej szkole to idioci.
Twoi przyjaciele to idioci.
No właśnie! O to mi chodzi.
Sofio!
Co tu robisz?
Czekaj, zostań tam. Nie ruszaj się, pomogę ci.
Nie pierdol. Co ci przyszło do głowy?
Zachowujesz się głupio.
Nie śmiej się! Tak nie można.
Nie ruszaj się stamtąd.
Myślisz, że co zrobię?
Kiedy podejdę, podasz mi rękę.
Zobaczmy.
Gdybyś chciała porozmawiać, jestem.
Nie martw się.
- To nie jest konieczne. - Już dobrze.
Usiądź.
Chłopie, naprawdę myślisz,
że bym ryzykowała?
- Lepiej się położę. - Dobra.
Co tu robisz?
- Obserwuję. - Co tam widzisz?
Widzenie i obserwowanie to nie to samo.
Widzisz ich tam na dole?
- Tak. - Super.
Za chwilę pojawi się Raul.
Usiądzie na tej ławce pośrodku patia.
Kiedy tam dojdzie,
da Ernestowi i Dariowi trochę pieniędzy.
To gnoje.
- Usiądzie obok Gerry’ego. - Co tam?
Chociaż się nie lubią.
Ty, stary. Kup mi chipsy.
- Nie mam forsy. - Ja mam, idioci.
- Trzymaj. - Jakie?
Nieważne. Sam wybierz.
- Widzisz? - Dla jego kuzynki.
Stamtąd wyjdzie Natalia. Właśnie...
teraz.
Natalia nikogo nie lubi.
Robi to dla statusu.
- Idziemy coś zjeść? - Zostanę z nimi.
Maria to jej siostra...
Maria i Natalia są zupełnie inne.
Został tylko Pablo i Isabela, naczelni szkolni zakochani.
Zawsze spędzają 15 minut w schowku na szczotki.
A to jest...
Alex. Nie zwraca na nich uwagi.
Nie pasuje do nikogo.
No, może do Luisa.
Ale on żyje swoimi rysunkami
i unika rzeczywistości.
- Jak to zrobiłaś? - Obserwuję ich. Mówiłam ci.
Słuchaj.
Jesteś opalony, więc spędzasz dużo czasu w słońcu.
Pewnie grasz w piłkę, jak twój tata.
Ale zdenerwowałeś się, kiedy wspomniano o nim w klasie.
Nie wierzę! Twój tata to legenda!
Nie dogadujecie się.
Dlatego kupił ci nowy zegarek
i złotą bransoletkę.
I twój drogi telefon.
Pewnie stara się ci to zrekompensować.
Na pewno masz młodsze rodzeństwo.
Ktoś ci przykleił kotka do plecaka.
Zgadnij cyfrę.
To tak nie działa.
Siedem.
A reszta?
O co chodzi z Rositą?
Idzie tu. Usiądzie z nami?
Tak.
- Cześć! - Chryste!
Gerardo. Gerardo, przestań!
Jeśli musicie to robić,
znajdźcie sobie inne miejsce.
- Nie bądź zazdrosna. - Nie o to chodzi.
Ludzie pomyślą, że każdy może z nami siedzieć.
To głupie.
- Daj spokój, Natalio. - Poważnie.
Idiotko, wiesz, ile to kosztuje?
Jesteś zazdrosna?
Zostaw Rositę w spokoju.
Biedna Rosita. Powinna znać swoje miejsce.
Dobrze, zaczynajmy.
Połóżcie plecaki tam.
A potem na boisko.
Szybko!
Ocknijcie się! Nie mamy czasu.
Brawo!
Wojna i pokój?
- Tołstoj. - O czym to?
Cóż...
O zakochanych Rosjanach.
Idą na wojnę i przeżywają załamanie.
To wszystko.
Masz żle koszulkę.
Dzięki.
- W porządku? - Tak.
- Tak? - No.
- Javier Williams. - Jak leci?
- Dzień dobry. - Miło mi.
- Jak się masz? - Dobrze.
Słuchaj.
Zarezerwowałem ci specjalne miejsce
w naszej drużynie.
Odwróć się. Tak.
Ruchy.
Z synem Damiana Williamsa na pewno zdobędziemy mistrzostwo.
Dziękuję, ale nie gram w piłkę.
Mogę iść do pielęgniarki? Nie czuję się dobrze.
Tak, idź.
Słuchajcie.
Zacznijcie biegać. Pięć okrążeń.
Rozgrzewka.
- Szybciutko. - Proszę pana...
Nie mogę znaleźć komórki.
I co?
Potrzebna ci do biegania?
Biegajcie, dziewczyny.
No szybko!
- Co tam? - Ziom!
- O co chodzi? - Jak leci?
Pozwalasz, żeby broniła cię kobieta?
Sam się broń, brachu.
Nie obchodzisz jej.
Nie bój się. To tylko zabawa.
Nie obroni cię.
- Postaw się. - Masz łaskotki?
Właśnie! O to chodzi!
No, broń się.
Broń się. Dawaj.
No zrób coś.
Pokaż, jak go bijesz.
Kot cię ugryzł w język?
Dawaj, pięścią. Z całej siły.
- Jesteśmy kumplami. - Dawaj!
Nie chcesz? Nie umiesz się bronić?
- On cię nie rozumie. - Nie chcesz?
Niech cię szlag!
Może po tym będziesz chciał się bić.
To twoje rysunki?
- Nie! - Cofnij się, dupku.
Spokojnie. Wyluzuj.
Rodzice go kochają.
- Nie rób tego! - Spójrzmy.
- Może to cię sprowokuje. - Wyluzuj, stary.
Co za kretyńskie rysunki.
Wielki kutas!
- Bardzo ładne. - Sukinsyn.
Rysujesz to w szkole?
Zobaczmy.
Może na to zareagujesz. Uważaj.
- Oddaj mi rysunki! - Hej, dupku!
Oddaj mi rysunki!
Przestań, Gerry! Wystarczy!
Właśnie, brachu.
Tego od ciebie chcę, żebyś się w końcu postawił.
Nie pozwól, by bronił cię ktoś inny.
Ale za późno, stary. Dawałem ci szansę.
Chodźmy już.
Słuchajcie.
- Muszę się odlać. - Zamknij się.
Odwróć go.
- Mówią do ciebie. Odwróć się. - Hej...
Spójrz. Przyjrzyj się uważnie.
Patrz.
Patrz na to!
Patrzy.
- Przestańcie już. - Nigdy się nie bronisz.
- Przestań, stary. - Dobra, już wystarczy.
Skończyliście.
Dupki.
Miał wybór.
Beczeć albo się postawić.
- Wybrał płacz, bo jest debilem. - Luis.
Weź to.
Weź i kup sobie nowy plecak.
- Zjeżdżaj stąd. - Chodźmy.
Kiedy mu odpuścisz?
Kiedy się postawi.
Czemu nie zaczniesz dokuczać jemu?
Będę dokuczał, komu chcę.
Chodźmy.
- To twój chłopak czy co? - Przesadziłeś.
Jak leci?
Są inne miejsca.
Chciałem usiąść koło ciebie.
Dobrze.
Patrz, ta dziwaczka nie jest głupia.
Myślisz, że ktoś taki zwróciłby na nią uwagę?
Jasne, że nie.
Byłoby miło ją z kimś zobaczyć, zawsze jest sama.
- Mario, proszę cię. - Poważnie?
Jak się nazywa nauczyciel WF?
- Güero? - Słucham?
- Güero. - Güero?
Dlaczego pozwala ci czytać na lekcji?
Bo znalazłam jego psa.
To znaczy, jego byłą, która mu ukradła psa.
Cholera, nie ma miejsca.
Gerardo, Gerry.
- Już? Usiądź, proszę. - Szukałem miejsca.
Doskonale.
Uczniowie ostatnich klas, dziękujemy, że dziś przyszliście.
Jakiś czas temu, niezbyt dawno...
Luis, Luis!
Luis. Chodź, proszę. Patrz.
Tutaj jest wolne miejsce.
Z przodu.
Cisza.
Usiądź, Luis, proszę.
Dobrze. Jak mówiłem,
może w to nie uwierzycie,
ale nie tak dawno temu
ludzie potrafili żyć bez tego.
Może było lepiej, może gorzej,
ale przynajmniej nie byliśmy niewolnikami
tych urządzeń.
To zabawka.
Chodzi o to, że jest to potrzebne,
ale nie niezbędne.
Trzeba go używać mądrze.
I właśnie dlatego dział multimediów
przygotował nam film pod tytułem
Odpowiedzialne używanie smartfona.
Proszę o uwagę.
Pomaganie wam
to element ducha tej szkoły.
Przyjrzyjcie się uważnie. Bruno?
Bruno!
Włącz, proszę. Dziękuję.
ODPOWIEDZIALNE UŻYWANIE SMARTFONA
Kim jest Isabela De La Fuente?
Bruno, to chyba nie to.
Wow, niezła dupa!
Świnie, zluzujcie!
Bruno! Wyłącz to!
Co to jest?
Wyłącz! Zrób coś!
IMIĘ: ISMAEL
PŁEĆ: MĘŻCZYZNA CZAS : 02:32
CERTYFIKAT MEDYCZNEJ KOREKTY PŁCI
IMIĘ: ISABELA
PŁEĆ: K
To facet!
Chłopcy mają penisa!
Dziewczynki mają pochwę.
Zobaczmy te jaja!
Chłopcy mają penisa.
Dziewczynki mają pochwę.
PEDAŁ
Chciałbym być dziewczynką.
CHCIAŁBYM BYĆ DZIEWCZYNKĄ
@_wszystkietwojesekrety_
Włączcie światło! Isabelo!
Odłóżcie telefony!
Czemu nie powiedziałaś?
Zamierzałam.
Nie wstydzę się tego, naprawdę.
Ale nie chciałam w ten sposób.
Wszyscy będą mnie uważać za potwora.
Poza tym filmem nic nie ma na tym koncie.
Jak leci, Wills?
Williams.
Mogę prosić na chwilę?
Dobrze.
Nie musiałaś przechodzić przez to sama.
Po to są przyjaciółki.
„A gdyby rodzice dowiedzieli się, co zrobiłeś?”
Co to jest?
Nieważne. Czytaj dalej.
A GDYBY RODZICE DOWIEDZIELI SIĘ, CO ZROBIŁEŚ?
„Wybierz kogoś ze swoich przyjaciół, a tajemnica się nie wyda”.
Wybrałeś Isabelę?
Jesteś głupi?
Jesteś gejem.
Zaczekaj!
- Isa? Gdzie jest Isa? - W łazience.
Wiem, że schrzaniłem.
Ale, Sofio, musisz zrozumieć. Myślałem, że to żart.
- Iso! - Już wiem, że nie.
Nie odpowiada na moje wiadomości.
Na pewno teraz ją spławisz.
- To damska łazienka. - Idiota!
Bitwa penisów!
- Obcięli ci go? - Cicho!
Milczcie.
Dlaczego mi to zrobiłaś?
Nie rozumiem.
Nie wiedzieliśmy, że masz penisa.
Zamknij się, dupku!
Okłamałaś mnie.
Wcale nie.
Ufałem ci.
- Pieprzony pedał. - Zamknij się!
- Jesteś idiotą. - Iso, chodźmy.
Zaczekaj, chcę cię o coś zapytać.
Miałaś operację?
Co mam z tym wspólnego?
Zauważasz drobiazgi, które każdy inny przegapi.
Możesz go znaleźć.
Coś jeszcze zostało?
Przestań już!
Miałaś operację?
Przestańcie.
Musicie to natychmiast przerwać.
Chodź ze mną.
Po cholerę filmujecie?
Dobra.
Tak po prostu?
Chcę wiedzieć, kto jest do tego zdolny.
- Co się stało? - Nic.
- Nie musisz za mną łazić. - Dotrzymuję ci towarzystwa.
Natalia?
Widzę twoją torebkę.
Natalio.
Czego chcesz?
Chcę pogadać o Isabeli.
Tobie też ktoś groził, prawda?
Nie wiem, o czym mówisz.
Ukradłaś telefon Isabeli na wuefie.
Mówiłaś, że źle się czujesz, ale nie poszłaś do pielęgniarki.
Co jej powiedzieć?
Nie przestaje płakać.
Cześć, Natalio.
Może wyjdziesz?
Sofia chce tylko ci pomóc.
To ja, Javier, ten nowy.
Prawdę mówiąc, to był dziwny dzień.
Ale i tak dobrze się bawiłem.
Wyjdź i chodźmy.
Nie osądzamy cię.
Jeśli Isa się dowie, zabije mnie.
To nie twoja wina.
Ten, kto cię zmusił,
chciał, byś zdradziła przyjaciółkę.
Ale ja nie chciałam tego robić!
Kto udostępnił ten film?
Ten, kto nie zwrócił uwagi, kiedy to się zaczęło.
Już wychodzisz, Gerry?
Skąd ta obsesja na moim punkcie, Sofi?
Nie wiem. Ciągle cię gdzieś widuję.
Wiem, co ukrywasz.
To byłaś ty! Ty wysłałaś tę wiadomość.
Posłuchaj mnie.
Jeśli ktoś się dowie, to się dla ciebie źle skończy.
- To nie ja! - Pożałujesz.
- To nie ty? - Nie, Gerry. Wiem, że to ty.
Puściłeś film, żeby nikt nie poznał twojej tajemnicy.
- Nie mam tajemnic. - Nie?
Powodzenia.
Musisz lepiej dobierać sobie przyjaciół.
Ona ci zaszkodzi.
To ty powinieneś się martwić, Gerry.
Ktoś przygląda się tobie i twoim przyjaciołom.
Odwal się od Luisa!
Luis, stój, proszę.
Co ci się stało?
- To był wypadek. - Wypadek?
Jak? Gdzie? Co się stało?
Przewróciłem się, mamo.
- Przypadkiem. - A twój plecak?
Gdzie jest? Quintanilla musi mnie wysłuchać.
- Mamo! - Nie!
Proszę. Chodźmy.
Powiedz, bo będę musiała z nim porozmawiać.
Opowiem ci w domu. Teraz chodźmy.
A jeśli powiesz Quintanilli?
Każe mi się nie wtrącać.
Chcę znaleźć sprawcę.
Możemy sprawdzić.
To byłoby ciekawe.
- Daj mi telefon. - Po co?
Chodzi o tę pracę naukową.
Nie martw się o to.
Sam ją przygotuję.
Dostaniesz trójkę z plusem.
Myślałem, że się nie śmiejesz.
Jesteś komunikatywny.
To może nam się przydać.
Chyba znalazłem sobie przyjaciółkę.
Nie.
Mam już zbyt wielu przyjaciół.
WOJNA I POKÓJ
Prawie skończyłam.
I co powiesz?
Chyba mi się podoba, ale...
jest o 200 stron za długa.
- To piękne wydanie. - Wiesz, dlaczego ci ją dałem?
Dlaczego?
Twój tata ją uwielbiał.
Naprawdę?
Dlatego że pod koniec jednak
odnajdują nadzieję.
Lepiej poleć coś od siebie.
Zagrajmy!
Sofi, wróciłam!
Sofi?
Wróciłam. Jak było w szkole?
Dobrze.
Nudno, jak zwykle.
Chryste, jeszcze się nie przebrałam.
Znowu będzie tu jadł?
Tak. Chce spędzać z tobą więcej czasu. Daj mu szansę.
Przyniesie chińszczyznę, którą uwielbiasz.
Mogłabyś otworzyć drzwi? A ja się przebiorę. Dzięki!
Tak, Noro.
Cześć.
Cześć, Sofio.
Dziękuję.
Dzięki.
CHCESZ SIĘ ODPŁACIĆ TYM, KTÓRZY CIĘ ZDRADZILI?
KIM JESTEŚ?
RAUL CIĘ WYBRAŁ.
NATALIA UKRADŁA CI TELEFON.
GERRY UDOSTĘPNIŁ FILM.
PABLO CIĘ ZDRADZIŁ.
CHCESZ SIĘ ZEMŚCIĆ?
TAK
Napisy: Patrycja Miljević