WYSTĘPUJĄ
ZDJĘCIA
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
PAKT Z WILKOŁAKAMI
Nie telep tak, Willy!
Łajdak powozi jak pomyleniec.
Zapowiada się potworna burza.
Może Bóg krzywo patrzy na tę nieprawość.
Niewinny człowiek nie zasługuje na takie okrucieństwo.
Jeszcze raz nazwie się pan niewinnym, panie Wittock,
a wsadzę to panu tak głęboko w rzyć,
że pański język poparzy się żarem z tej fajki.
Niewinny? Dobre sobie.
Przyznał pan, że ubił chłopaka. Złapali pana za rękę.
Nie twierdziłem, że zabiłem człowieka. To był potwór.
Który zmienił się w człeka po śmierci.
- Tak! - Oczywiście.
A ten pański potwór zmienił kształt akurat,
żeby lord i jego małżonka mogli podziwiać,
jak zdekapitował pan ich ukochanego bratanka.
Rozszarpałby mnie na kawałki. Nie miałem wyboru.
- Ten chłoptaś był miękiszonem. - To nie chłopca zabiłem!
Trudno to wyjaśnić, ale wiem, co widziałem.
Co innego mogło zadać tak paskudną ranę?
- Ognista kochanka. - To ma być dzieło kobiety?
W szponach namiętności zdarzają się gorsze rzeczy.
Przez Drusillę Douglas byłbym stracił lewe jajko.
Niebożątko oślepło potem od kiły i rzuciło się w głąb studni.
Musiałem spotkać wielkoludkę o pazurach lwicy.
Sam żeś szpetny wyskrobek, więc zadałeś się z maszkaronem.
- Zobaczymy, co na to sędzia. - Sędzia Thaddeus to srogi człek.
Na nic twoje krętactwa.
Zeznania świadków już podpisane.
Rano będziesz wisiał, a ja nareszcie odpocznę.
Ja też. Od tego podłego świata.
Co do diabła?
Willie!
Konie się zlękły, rajco.
Nie chcą jechać.
Użyj więc bata, bo wysiądę i ciebie wychłostam!
Sąd nie będzie na mnie czekał!
Burza coraz sroższa.
Lepiej gdzieś przenocować.
Ruszymy o świcie, gdy będzie bezpieczniej.
- Tu nie ma gdzie spać. - Dobrze znam te lasy.
Jest tu stara gospoda.
Postaram się dojechać przed zmrokiem.
Mówi się, że znikają tu ludzie. I to licznie.
Niech ci będzie!
Wio!
Żadnych głupot, rozumiesz?
Dziękuję.
Tu będzie bezpieczny.
Chryste Panie, co za przyjęcie.
Rajca gminny Horrace Raycraft.
To mój woźnica, Willy Ryder.
A tego żałosnego bandytę eskortuję przed oblicze sądu.
Jako że burza pokrzyżowała nam szyki, liczyliśmy na wolne kwatery.
Trzy pokoje, tak?
Dwa. Ten tutaj śpi ze mną.
Nie ma mowy, śmierdzący capie.
Naprawdę mam tego dość.
Czym zawinił?
- Zabójstwem. - W obronie własnej.
Jutro zostanie stracony.
Do tego czasu ja się nim zajmuję.
Pewnie chcielibyście się ogrzać.
Tylko wytrzyjcie buty.
Jezu, Willie. Cóż to za tapeta?
Widywałem ładniejsze wzory we własnym nocniku.
Przewietrzcie tu czasem, gospodarzu.
Niech wywieje ten smród.
Niespodziani goście!
Martha Hogwood. Witam pod Trzema Pazurami.
Horrace Raycraft. Mój woźnica Willy Ryder.
- Willy Ryder? - Tak. Najlepszy w hrabstwie.
Miło poznać. Proszę nie bać się brata.
- Ma kłopoty z głową. - Trudno nie zauważyć.
Vincent i ja prowadzimy razem gospodę.
Jest w rodzinie od pokoleń.
Imponujący przybytek, pani Obwood.
- Hogwood. - Właśnie.
Zaprowadzę panów do pokojów.
Vincencie, zajmij się łaskawie końmi.
Konie. Tak.
- Zaprowadź je do stajni na tyłach. - Ja pójdę.
Nie! Nie trzeba. Vincent to zrobi.
Vincent to zrobi.
Zapraszam.
Nie widzieli panowie po drodze dziewczęcia?
Gościła u nas, ale wyjechała, nie wyrównując rachunku.
Nie spotkaliśmy ni żywej duszy.
Dziś u nas tłoczno, ale macie szczęście.
Dwa pokoje wystarczą.
- Ten oprawca śpi ze mną. - Oprawca?
Trzeba nie lada męstwa,
by przykuć się do groźnego złoczyńcy, panie Raycraft.
Mów mi Horrace.
Mój fach wymaga odwagi.
Chronię przecież bezbronne damy, takie jak pani,
przed wszelkiej maści szumowinami.
Bałabym się, że utnie mi rękę i ucieknie.
- Słucham? - To byłoby proste.
Pan będzie spał, a on utnie dłoń w nadgarstku.
Proszę, idealne lokum dla woźnicy.
Łóżko jest niestety trochę nierówne,
odkąd Lady Stillingfleet zmarła w nim z powodu perforacji jelita.
Dziękuję pani.
Naprzeciwko mieszka wielebny Pankhurst z Hilperton.
Pod Trzema Pazurami gości dobieramy bardzo starannie.
- Minnie! - Obsłużony, pani Hogwood.
Zamknij te przeklęte drzwi, głupia dziewko!
Na miłość boską, uświniłaś całą pościel.
Minnie to nasza dyżurna kurtyzana.
Dla gości za jedyne dwa funty za noc.
Minnie, to pan Raycraft.
Rajca gminny Raycraft.
Podobam się panu, rajco?
Przyznaję, że coś mi dyga w ineksprymablach.
- Minnie chętnie panu ulży. - Proszę, nie.
Wszystko da się załatwić.
Panów pokój jest na końcu korytarza.
Weź to. Schowaj z resztą.
Victoria nie wróciła?
Nie. Coś musiało się stać.
Boże, zlituj się. Przepadła.
W lesie kryje się zło, Jane.
- Trzeba było jechać z nimi. - Nie mogę teraz stąd wyjść.
Obiecałaś! Krwawy księżyc prawie już nastał!
Nie mogę.
Tutaj nie będzie dzisiaj bezpiecznie.
Wychodzili ze skóry,
żeby w noc krwawego księżyca roiło się tu od gości.
Wiem, że planują coś złego.
A ci nowi? Przyjechali powozem. Ukradniemy go.
To rajca gminny. Aresztują cię.
Jeśli mówisz prawdę, mogę nie mieć wyboru.
Uwierz mi, Jane.
Dla niego…
Załatwione?
Są pod dachem.
On jest rajcą, Martho.
Jutro ma stawić się w sądzie. Nie zapomną o nim ot tak.
Co więc proponujesz?
- Nie możemy złamać paktu. - Będą go szukać.
Gospoda musi być pełna, a ta burza z nieba nam spadła.
Zaciągnij powóz do rowu i go spal.
Niech wygląda na to, że zjechali z drogi.
Nikt nie będzie nas podejrzewał.
- A konie? - Nadadzą się na przystawkę.
Jane, szybko!
Dajcie tu dziewkę!
- Co to za cholerstwo? - Z drogi, pijany wieprzu!
Dziadu złośliwy…
Rozchmurz się i sobie golnij. Burza jest.
I sroga z niej hetera.
Do tego krwawy księżyc.
Diabelskie ingrediencje złowieszczo nadprzyrodzonej nocy.
Łyknijcie coś mocniejszego i módlcie się o przetrwanie.
On nie przetrwa dziesięciu minut.
Te, próchniak. Nazywasz się jakoś?
Horrace.
Horrace Przebrzydły.
Bernard Bagley, a to wielebny Gilbert Pankhurst.
Z Hilperton.
A ta przywieszka?
Archibald Wittock, oskarżony o morderstwo.
Jutro skażą go na śmierć.
Więc pij, chłopcze. Uczcij swą ostatnią noc.
Zawsze pan tyle pije?
W takich chwilach muszę. To koi nerwy.
Boimy się małej burzy, co?
Burza mi powiewa! Przeraża mnie to coś z lasu.
Nie wiecie, gdzie trafiliście.
Jesteście w Grittleton Marsh.
Krążą o nim legendy.
O niezmierzonych lasach
i piekielnych bestiach, które się w nich gnieżdżą.
Jedną sam widziałem za pacholęcia.
I lewym okiem nie spojrzę już na nic.
Tam są wilki, o jakich wam się nie śniło.
Wielkie jak chłop i silne jak dąb.
- Wilki, powiadasz? - Nie takie zwykłe.
Szkaradne monstra z piekła rodem.
Ciemnota i zabobony.
- Widziałem je, rajco! - Przez denko butelki.
Może i są tu wilki, ale na pewno nie takie.
Jedyne niebezpieczeństwo w pobliżu to ten parszywy morderca.
A tak się składa, że dobrze go pilnuję.
Więc twoje zdrowie, odważny rajco.
Śpij dobrze, rajco.
Słodkich snów.
Słodkich snów, rajco.
Rajca zamówił twoje usługi. Przyjęłam już należność.
Twoja połowa jutro, ale musisz go zamęczyć.
Wszyscy mają spać jak zabici.
Jest późno. Sama jestem zmęczona.
Nie zapominaj, kto zapewnia ci utrzymanie,
niewdzięczna wywłoko.
Rób, co każę!
W tym chlewie ja jestem największą atrakcją.
Więc może to ja utrzymuję was.
Wiesz, że dziś jest wyjątkowa noc.
Słono ci płacimy, by ich przyciągać, prawda?
Czyż nie tak się umawialiśmy?
Wszystko ma pójść zgodnie z planem.
Inaczej będą konsekwencje.
- Nie boję się ciebie. - Nie mnie powinnaś się bać.
Dalej, kochanie, z życiem.
O właśnie. O tak!
Jezu!
Na litość boską!
Przestań jęczeć i śpij.
Stępiłaś mi piłę.
Nie chce przejść przez kość.
- Musisz użyć siły. - Używam, kobieto, używam.
Podaj głowę.
Nie chlap! Poplamisz meble!
- Co to? - Ktoś tam jest!
Panie, zmiłuj się nade mną
i napełnij me ciało i duszę swą boską mocą,
bym nie pozostał bezsilny i ślepy w mrokach tej nocy.
Ktoś nie śpi.
Widzieli nas?
Och, pani Hogsut…
niech mnie pani przytuli do swej bujnej piersi.
Panie Raycraft! Niech pan wstanie!
Zachciało ci się dosiąść starego rajcy, rozpustnico.
Jezu Święty!
- Dech masz jak z latryny! - Panie Raycraft!
Gospodarze zabili Willie'ego! Zarżnęli go!
- Zarżnęli? - Chcą nas wszystkich zabić.
Rąbią gości na kawałki.
Co do diabła?!
- Próbujesz uciec, gagatku! - Nie!
- Znaczy, już nie. - Dosyć tego!
Ty parszywy gnoju!
Dla nikogo nie było to przyjemne.
Ostrzegałem cię!
- Zamknij się, starcze, i słuchaj! - Spokojnie.
Widziałem, jak gospodarze rozczłonkowują woźnicę.
- My będziemy następni. - Bzdura!
Niech się pan sam przekona. Nie kłamię.
Rozczłonkowanie, powiadasz.
I wróciłeś mnie ostrzec.
Mało prawdopodobne.
Co nie znaczy, że nieprawdziwe.
Proszę dać mi wiarę albo skrócę pańskie cierpienia.
- To będzie gest miłosierdzia. - Zaraz, zaraz! Powolutku!
Oddaj broń i sprawdzimy, czy Willie rzeczywiście nie żyje.
Dobrze.
Ale pistolet zatrzymam.
A niech cię szlag.
Vincent, gdzie głowa?
Myślałem, że ty ją masz.
Miałeś ją dorzucić do nóg.
- Słyszałeś coś, braciszku? - Na górze.
Mogę w czymś pomóc, panie Raycraft?
Pani Hogwood,
aresztuję panią i brata za morderstwo.
Apeluję,
byście dobrowolnie udali się ze mną do sądu.
Inaczej posłużę się śmiertelną bronią.
A jak chce pan nas stąd zabrać, panie Raycraft?
Konie zarżnięte, woźnica martwy.
Z gospody nie ma ucieczki. Ani dziś, ani nigdy.
Pistolet, Archie.
Migiem, chłopcze!
Jezu Święty, kobieto, łeb mi mogłaś odrąbać!
Puszczaj, walnięta szantrapo!
Zastrzel ją, Archie. Niech ze mnie zlezie!
Nie! W nią!
Wybacz.
Chodź, słodziutki.
Ćwiartujemy gości.
Co to za hałasy?
Sterany człowiek musi się dobrze wysypiać!
Dobrze. Hałasujcie sobie.
Ale z samego rana się stąd zabieram.
Archie!
Archie, gdzie mój pistolet?
Pomóż mi z węzłami.
Wybacz, chłopcze.
- Dziękuję. - Na pewno jakoś mi się odwdzięczysz.
Myślałem nawet o czymś konkretnym, dla całej trójki.
Sznury też się przydadzą.
Z drogi!
Horrace!
Ładuj!
- Szybciej, człowieku! - Nie stresuj mnie!
Martho!
Moja Martha! Nie!
Vincencie Hogwood, jesteś aresztowany.
Archie, zwiąż go.
Coś mnie ominęło?
Tej parszywej dwójce wydawało się,
że mogą nas bezkarnie wymordować we śnie.
Strach pomyśleć, po co.
Na szczęście przejrzałem ich nikczemne zamysły,
gdy tylko przestąpiłem próg tej diabelskiej speluny.
Cały wieczór obmyślałem, jak wywieść tych głupców w pole,
a usłyszawszy nocne brewerie, wkroczyłem do akcji,
ratując nas wszystkich przed pewną śmiercią.
Ale woźnicy nie ocaliłeś. Pozwoliłeś im go porąbać.
Na kawałeczki.
Owszem. Musiałem potwierdzić moją teorię.
- Ale teraz nie ma kto powozić. - Dajże spokój, męczybuło.
Zawdzięczacie mi życie. To najważniejsze.
I tak wszyscy zginiecie, rajco.
W męczarniach po wielokroć straszniejszych
niż śmierć z naszych rąk.
Nie wiesz nawet, coś uczynił.
- Nie przestraszysz nas, paskudo. - To nie mnie macie się bać.
Przez wiele lat naszym życiem rządził pewien pakt.
Umowa z morderczymi bestiami tych lasów.
Niepodobnymi do niczego, co znasz, rajco.
Pół człeka, pół wilka.
Stwory ogarnięte żądzą krwi.
Od pokoleń chronił nas cyrograf,
układ człowieka i monstrum.
Jaki układ?
Gdy wschodzi krwawy księżyc, a gospoda jest pełna,
składamy ofiarę.
Wszyscy śpiący Pod Trzema Pazurami,
te szumowiny i moczymordy uciekające przed swoją przeszłością,
giną z naszych rąk,
a bestie dają nam spokój, aż księżyc znów stanie się krwawy.
To nie dzieje się chyba zbyt często.
- Co trzy, cztery lata. - Pół roku.
Niewygórowana cena za życie bez strachu
przed wypatroszeniem i zagryzieniem na śmierć.
Cóż, mamy Willie'ego i twoją siostrę. Ofiara w sam raz.
To nie wystarczy. Sześć ciał dla trzech bestii.
Taki jest układ.
Są aż trzy?
Nie radzę zostawiać ich o suchych pyskach.
Z tobą trupy będą trzy.
Nie odpuszczą wam.
A jeśli to zabobony wariatów, panie Hogwood?
Razem z siostrą mieliście nierówno pod sufitem.
Może stąd ta krwawa łaźnia.
A jeśli mówi prawdę? Jeśli one tam są?
Widziałem je. Istnieją.
Złóżmy ofiarę i módlmy się, żeby wystarczyła.
Dobrze.
Masz ją teraz poćwiartować. Będzie co im dać.
- Do roboty! - Tylko nie siostrę. Proszę.
Rób, co każe.
Wybacz mi, Martho.
- Dzięki Bogu, że nas znalazłeś. - Nie mogliśmy was zostawić.
Może zapiec.
Wybacz.
Nie szkodzi. W porządku.
- Dziękuję. Za opiekę. - Drobnostka, proszę pana.
- Archie Wittock. - Jane.
Bardzo mi miło.
Co zrobią z tym na dole?
- Aresztują go. - Powinni go zabić.
- Tak jak on zabił konie. - Co?
- Nie mamy jak uciec. - Dopiero rano możemy iść pieszo.
- Dokąd się wybieracie? - Ona ucieka.
- Przed kim, jeśli wolno spytać? - Przed rodzicami.
I tymi, co mnie znają.
Pokażę ci coś, ale obiecaj zachować to w tajemnicy.
- Nie! - Mogę mu zaufać.
- Może zdoła nam pomóc. - Daję słowo.
Mój Boże. Masz dziecko.
Tak. Ma na imię Edgar.
- Co on robi w szafie? - Ukrywam go.
Z nim nie przyjęłaby mnie żadna gospoda,
a nikt nie może nas znaleźć lub śledzić.
- Co z ojcem? - Nie ma ojca.
Był tylko okrutnik i potworna noc.
Mężczyźni…
Nie prosiłam się o dziecko.
Ale teraz…
nikomu nie pozwolę nas rozdzielić.
Jest wszystkim, co mam.
Już dobrze. Mamusia tu jest. Cichutko.
Wybacz, potężna bestio.
Tylko tyle mogłem dziś zdobyć, pradawny.
Gospoda pełna, wedle rozkazu,
lecz goście nie dają się zabić.
Od wielu lat służymy wam wiernie.
Ale tym razem nie mogę zrobić, com przyrzekł.
Idźcie! Łasujcie do woli w gospodzie!
Błagam o jedno. Oszczędźcie mnie.
Darujcie mi życie!
Litości, panie!
Boże, zmiłuj się!
Chyba już nie wróci.
Czy to pan, panie Hogwood?
Ofiara przyjęta?
Chyba jednak nie.
Chodu!
Znów się spotykamy, czarci pomiocie!
Ja chromolę!
Jest ich więcej!
To na nic!
Kryć się!
Co to było?
- Zostań. Ja sprawdzę. - Nie, ja pójdę.
Schowaj dziecko!
Chyba sfajdałem się w gacie.
Minnie?
Teraz… cicho… sza.
Kryjcie się.
Co się dzieje?
I tak byś nie uwierzyła.
Zastrzel go!
Zostaw mnie, bestio szkaradna!
Nie! Tylko nie oko!
Boże! Moje oko!
Bernardzie!
To Bernard!
Za późno. Już po nim.
Pomóżcie! Wciąż żyję!
Teraz nie możemy nic dla niego zrobić.
Racja. Niech spoczywa w pokoju.
Niech ktoś w końcu ubije to ścierwo!
Stój!
To samobójstwo.
Zjedz mnie! Chodź tu i mnie zjedz!
Spokojnie, tu nam nic nie grozi.
Nie!
Archie!
Już po wszystkim.
- A tobie co się stało? - Nie pytaj.
Co to za diabelstwo?
Bernard jednak nie zmyślał.
To niegdyś byli ludzie.
Dwóch nie żyje. Został jeden.
- Wróci dokończyć robotę. - A my będziemy gotowi.
Tak.
Zabarykadujemy okna i drzwi.
Do świtu jeszcze godzina.
Wtedy krwawy księżyc zajdzie i może przetrwamy.
O Boże!
Nie żyje.
Zrobiłeś, co mogłeś, chłopcze.
O Boże, Jane!
Jane!
- Wszystko dobrze. Jesteśmy cali. - Dzięki Bogu.
Gdzie Minnie?
Dopadł ją…
Co do diabła?
To nie miejsce dla dziecka. Oszalałaś, kobieto?
Nie wiedziałam, że zagrożą mu wilcze monstra.
Wilkołaki.
Ludzie, którzy zmieniają się w bestie pod wpływem księżyca.
Właśnie to zabiłem w Eddington. Teraz już mi wierzysz?
Pomóż nam, chłopcze. Trzeba zabarykadować gospodę.
Wrócą po nas.
- Poradzicie sobie? - Tak, idź.
Wołaj w razie potrzeby.
Dziękuję.
Gdym majowym porankiem
podziwiał ptaków śpiew,
dziewczynę przy krzewinie
ujrzały oczy me.
Śpiewała rzewną piosnkę,
więc powiedziałem jej:
nie czekaj na lubego, lepiej już wybierz mnie.
Kupię ci futra grube,
jedwabiem skuszę cię,
zapomnij całkiem o nim,
a mężem będę twem.
Gilbercie Pankhurst.
Pomóż mi.
Nie słuchaj go.
Wpuść mnie.
To złuda.
Bernard?
Horrace! To Bernard!
On żyje!
Niemożliwe.
Co się z nim dzieje?
Mój Boże!
Zmienia się!
Jest już jednym z nich.
Minnie. O nie. Tam jest Jane!
Wielebny, do drzwi!
Bernardzie, to ja, Gilbert.
Nie pamiętasz mnie?
Wróciłeś po rum?
Wszystko już wypiłeś, durniu!
Minnie?
Jak wygląda?
- Włochato. - Przedtem tak nie było.
W nogi!
Tutaj!
Do środka!
Schowajcie się. Tu was nie dosięgną. Za mało miejsca.
- Archie! - Nie mamy wyboru.
Szybko.
O Boże.
Nie wychodźcie, póki obie bestie nie zginą. Idź!
O nie!
Jeśli szukasz ręki…
to właśnie odpełzła.
- Co to? - Nie jestem pewien. Mysz?
- Duża ta mysz. - Może to szczur.
To nie szczur.
Masz nauczkę.
Zdychaj, wywłoko!
Pomyśleć, żem cię chędożył.
Ciągle z ciebie uchlany wieprz.
Spokojnie, skarbie. Mama zaraz wróci.
Archie!
Dzięki.
Nie! Archie!
Nawet o tym nie myśl,
włochata suko!
Archie!
Obudź się! Wstawaj!
Udało się, dopadliśmy wszystkie.
To mnie ugryzło.
Wszystko będzie dobrze. Zajmę się tobą.
Czuję to. Ugryzienie. Głód. Zniewalają mnie.
Nie! Nie zostawiaj mnie.
Nie zostawiaj…
„Ja cię pokrzepię i wspomogę,
wesprę cię prawicą Mojej sprawiedliwości”.
- Archie! - Do tyłu! Zaczęło się!
Wybacz, chłopcze.
- Nie, stój! - Spójrz na niego! Ugryzły go!
Zmienia się w bestię!
Zrobiliśmy, co było można.
Odsuń się, rajco.
Najpierw Bernard, później Minnie.
On też będzie zabijał. - Rozwalę ci łeb, jeśli strzelisz.
- Zgubisz nas wszystkich! - On ma rację.
Zmieniam się. Nie powstrzymam żądzy krwi.
A gdy wzejdzie słońce?
Przeobrazisz się znowu w Archiego!
Tego nie wiem.
Muszę być pewna.
Nie znamy się długo, ale nie jestem gotowa na pożegnanie.
Ani ja, Jane.
O Chryste.
Zmienia się! Uciekaj!
- Nie krzywdź go. - Biegnij! Musimy stąd wiać.
Szlag by cię trafił, chłopcze!
Szlag!
Wielebny! Musimy uciekać.
Przesuńmy te meble! Szybko!
Nie, Archie!
To my. I ja, Jane.
Wiem, że tam jesteś.
Walcz, Archie!
Pamiętaj, kim jesteś.
Właśnie tak. To ja.
Zstąp na nas, duchu Chrystusa.
Natchnij nas gniewem świętym,
który gwałtu nie pragnie.
Ożyw nas furią swojej miłości.
Baranku Boży, obdarz nas pokojem.
Jane.
Pisz do mnie. Chcę wiedzieć, jak radzicie sobie we dwoje.
- We troje. - Oczywiście.
Pamiętajcie, zawsze służę pomocą. A gdy wzejdzie krwawy księżyc…
- Zamkniesz mnie w areszcie. - Na jedną noc.
Niech się łotry poboją.
Byłbym zapomniał.
Zeznania świadków i nakaz aresztowania.
Nie miej żalu.
WERSJA POLSKA NA ZLECENIE KANAŁÓW FILMBOX: STUDIO KINO POLSKA
TEKST: ŁUKASZ SZOSTAK NAPISY: ANNA KRÓLIKOWSKA