‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎ตอนแม่ป่วย ‎ฉันพยายามทำอาหารเพราะอยากช่วย
‎แต่แม่บอกว่า "ไม่ต้อง ไปอ่านหนังสือไป"
‎แม่ไม่เคยอยากให้ฉันทำอะไรที่เหมือนงานแม่บ้าน
‎ยังไงฉันก็จะไม่ได้เป็นแม่บ้าน ‎ฉันจะต้องเป็นด็อกเตอร์
‎เอ่อ ไม่ใช่ด็อกเตอร์แบบที่เป็นอยู่นี่นะ
‎ฉันหมั้นตอนอายุ 36 ปี ‎แล้วเขาก็อยากเริ่มสร้างครอบครัว
‎แต่แล้วเขาก็ได้รับข้อเสนอให้ไปทำงานที่มิชิแกน
‎พวกเขาพยายามเจรจา ‎ให้จ้างฉันในฐานะคู่สมรสด้วย แต่…
‎ทางนั้นเสนอให้แค่สัญญาอาจารย์จ้างสามปี
‎ต้องสอนเทอมแรกห้าตัว ‎เทอมสองสี่ตัวแลกเศษเงินเท่าขี้หมา
‎เราพยายามคบกันทางไกล แต่…
‎ตอนเขาบอกฉันว่าเขาเจอคนใหม่
‎ฉันไม่แม้แต่จะ…
‎ฉันแค่หมกตัวกับงาน และไม่ช้า
‎มหาวิทยาลัยระดับอาร์หนึ่ง ‎เกือบสิบแห่งก็มาขอร้องให้ฉันสมัครด้วย
‎แต่เงินกินเปล่าค่าเซ็นสัญญาของเพมโบรค…
‎พวกเขาให้ทุกอย่างที่ฉันต้องการ
‎ฉันเลยอยู่ต่อ
‎ตอนนี้ฉันกลัวแม้แต่จะโผล่หน้าไปที่มหาวิทยาลัย
‎(หัวหน้าภาคภาษาอังกฤษ ‎สั่งปิดปากนักเรียนผิวสี)
‎เคยขึ้นปกหนังสือพิมพ์
‎เพราะเป็นพิษภัยต่อคนกลุ่มใหญ่ๆ ไหม
‎อย่างกับโลกนี้มีพอลพต สตาลิน ‎แล้วก็มาฉันเลย มัน…
‎คือว่า เกือบหมดเวลาแล้วค่ะ
‎และนี่เป็นการบำบัดลูกสาวคุณ
‎ฉันจะไปคุยกับเด็กแทนนะคะ ถ้าคุณไม่ว่าอะไร
‎ได้ค่ะ
‎เอามั้ยคะ
‎อะไรจ๊ะ
‎ยาพิษ
‎โอเคจ้ะ
‎น่าตื่นเต้นเนอะลูก
‎อ้าว เป็นอะไร
‎จริงๆ หนูไม่อยากให้ฮาบิไปด้วย
‎ทำไมล่ะ คุณตาอุตส่าห์แต่งตัวแล้ว
‎จูจู!
‎แม่อยู่ต่ออีกแป๊บนึงได้มั้ยคะ
‎ไม่ได้จ้ะ
‎นี่จ้ะลูก
‎เอา… รายงานหน้าห้องดีๆ นะ
‎นางอยู่นั่นไง
‎คำคมที่คนยกมาอ้างอิงบ่อยๆ ‎เช่นประโยคนี้ของออเดร ลอร์ด
‎เป็นที่รู้จักในวงกว้าง ‎จนเราคิดไปเองว่าเราเข้าใจมันดี
‎แต่ครูอยากรู้ว่าเรียงความฉบับเต็ม ‎ทำให้คุณประหลาดใจไหม หลังจากที่ได้อ่าน
‎พวกคุณเงียบมาก
‎อาจารย์คิดยังไงกับแนวคิดนั้นคะ
‎ครูอยากฟังความเห็นของคุณมากกว่า ‎มาเร็ว ใครก็ได้ ตอบหน่อย
‎มหาวิทยาลัยก็เหมือนปราการ ‎ปกป้องการครองอำนาจของคนขาว
‎นั่นคือบ้านของผู้เป็นใหญ่ ‎ดังนั้นไม่ว่าเราจะเรียนหรือสอนอะไร
‎ก็จะกลายเป็นเครื่องมือของผู้เป็นใหญ่
‎ผู้หญิงบางคนในสถาบันก็แกล้งทำเป็นพันธมิตร
‎แต่จริงๆ ไม่ได้ออกแรงอะไรเลย
‎แค่เอาผู้หญิงผิวดำไม่กี่คนมาบรรยาย ‎หรือเอามาใส่ในแผนการสอน
‎แล้วก็ลูบหลังลูบไหล่ ชมตัวเองว่าแค่นั้นพอแล้ว
‎แค่เพิ่มคนหลากชาติพันธุ์เข้าไปนิดหน่อย ‎มันไม่พอหรอกนะ
‎ใช่
‎ไม่ลองไม่รู้
‎นี่ ฟังนะ คุณไม่ใช่ลูกสมุนของใครทั้งนั้น
‎- แม่สายฟาดสายสับใช่มะ ‎- ใช่!
‎คุณคือแม่เสือ! เข้าไปเลย! จัดหนัก!
‎จัดมาเลย!
‎อ้าว เวร!
‎- โอ๊ย ตายละ ‎- มานี่ แม่เสือ
‎ขอโทษนะคะ ‎ฉันหาสำนักงานคุมกฎและจรรยาบรรณ
‎มาถูกที่แล้วค่ะ เรารวมกับไตเติลไนน์แล้ว
‎แต่…
‎งั้นผู้ประสานงานอีกคนอยู่ไหนล่ะ
‎มีแต่ฉันนี่แหละค่ะ ทั้งแผนกมีแค่คนเดียวแล้ว
‎ยังเป็นเรื่องห้องทำงานอยู่รึเปล่าคะ
‎ฉันเริ่มสอนที่นี่ในฐานะผู้ช่วยศาสตราจารย์ ‎เมื่อ 32 ปีก่อน
‎เขาเสนอเงินให้ 26,000 เหรียญ
‎แต่ฉันเพิ่งรู้ว่าจอห์น แมคเฮล
‎ซึ่งเริ่มงานในปีเดียวกันและตอนนี้ก็ยังอยู่
‎ได้มากกว่าฉัน 16,000 เหรียญ
‎ฉันคิดว่าจะพูดออกมาเหมือนกัน
‎แต่ไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นนังตัวดีคนนั้น
‎ฉันเขียนหนังสือเกี่ยวกับชอเซอร์
‎ซึ่งเป็นการอ่าน "เดอะไวฟ์ออฟบาธ" ‎เชิงเฟมินิสม์ชิ้นแรก
‎แต่ที่ภาคนี้
‎เขาจะขออาสามาเป็นเลขาของภาค
‎"อ๋อ ก็ให้โจนทำสิ"
‎หรือถ้าต้องการใครเป็นเจ้าภาพ ‎ปาร์ตี้วันหยุดประจำปี
‎"โจนไม่ถือหรอก โจนชอบปาร์ตี้"
‎เป็นข้อเท็จจริงที่มีการบันทึกไว้เลยค่ะ ‎ว่างานบริการต่างๆ ของภาค
‎ถูกจัดให้เป็นงานของอาจารย์หญิง ‎มากกว่าอย่างเห็นได้ชัด
‎ฉัน…
‎ปล่อยวางเรื่องงานวิจัย ‎และไม่เคยคิดจะขอตำแหน่งศาสตราจารย์
‎แต่จะบอกให้นะ
‎นี่คือฟางเส้นสุดท้าย ฉันจะไม่ยอมนั่งนิ่ง…
‎คุณอยากได้ผลลัพธ์แบบไหนคะ
‎ตอนนี้ไม่เหลือคนที่เคยทำงานในเพมโบรค ‎มาตั้งแต่ยุค 1980
‎ที่ยังรับผิดต่อเรื่องนี้ได้
‎และเรามีบันทึกย้อนกลับไปไกล ‎แต่ไม่รู้ว่าจะไกลพอ…
‎ฉันอยากให้มีใครสักคนรับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‎ฉันกำลังรับรู้อยู่ค่ะ
‎ฟังแล้วผิดกฎหมายแน่ๆ
‎ใครก็ได้ที่ไม่ใช่คุณ
‎คุณได้คุยกับหัวหน้าภาคหรือยัง
‎ฉันเอาด้วย
‎ต้องอย่างนั้นสิ
‎เดี๋ยวนี้เลยเหรอ
‎การยื่นมติไม่ไว้วางใจต่อหัวหน้าภาค
‎จะยิ่งทำให้คนรู้สึกว่า ‎ภาควิชาของพวกคุณกำลังวุ่นวาย
‎นั่นก็เพราะเธอเป็นหัวหน้า
‎ผมไม่แน่ใจว่าเราโทษจียุนได้เต็มปาก
‎- คุณคงเห็นแล้วมั้ง ‎- ครับ
‎นักศึกษาเรียกร้องให้คว่ำบาตร ‎ภาควิชาภาษาอังกฤษ
‎ณ จุดนี้ ศักยภาพในการดำเนินการ ‎ในฐานะของสถาบันการศึกษาจะ…
‎มองออกไปข้างนอกสิ
‎ไม่มีใครเข้าเรียน ทุกคนมัวแต่ไปชุมนุมประท้วง
‎การประท้วงทำให้ระบบหันมาใส่ใจ
‎ใส่ใจว่าเราต้องเอาจียุนออกไป
‎- ถึงเวลาลงทะเบียนจะไม่มีใครลง ‎- ผมไม่สอนกลกวีฝรั่งเศสนะ!
‎หลังการพิจารณาปลดตำแหน่ง
‎จียุนจะเป็นคนเสนอต่อกรรมการคณะ ‎ให้บิลออกจากหน้าที่
‎ซึ่งจะเปลี่ยนมุมมองที่ว่า
‎จุดยืนของภาควิชานี้ไม่แข็งพอ
‎เรื่องนี้กำลังลุกลาม
‎เราจะรอดูผลพิจารณาเรื่องของบิลในเช้านี้ก่อน
‎และไม่ว่าพวกคุณจะทำอะไร
‎พวกคุณควรต้องได้เสียงสนับสนุนจากคนทั้งภาค
‎พวกเขามีข้อได้เปรียบแค่เรื่องเดียว
‎คุณกลายเป็นบุคคลอื้อฉาวไปแล้ว ‎ไม่มีใครอยากปกป้องคุณ
‎ไม่มีใครอยากสนับสนุนคุณ ‎เมื่อคุณกลายเป็นบุคคลอื้อฉาว
‎ผมสอนที่นั่นมา 25 ปี มีคนสนับสนุนผมเยอะ
‎หัวหน้าภาควิชาของผม เธอหนุนผมแน่
‎เธอคือคนที่ส่งนี่มาให้เหรอ
‎นั่นมันเรื่องตามขั้นตอนเฉยๆ
‎เอางี้ คุณนั่งก่อน ทำใจสบายๆ
‎ถ้ารับเงินชดเชย ‎มันจะเหมือนผมยอมรับว่าทำผิดจริง
‎ลูกคุณเป็นนิสิตหญิงปีหนึ่ง ม.โคลัมเบียใช่ไหม
‎- นิสิตปีหนึ่ง ‎- นิสิตปีหนึ่ง
‎ถ้าไม่มีเงินเดือน คุณจะจ่ายไหวไหม
‎ขนาดมีเงินเดือน ผมยังจ่ายไม่ไหว
‎ฉันทำให้คุณได้รับเงินตามสมควรได้นะ
‎ซื้อห้องชุดเล็กๆ ในนิวยอร์กได้เลย
‎หรือย้ายไปเมืองใหม่เลยไหม ‎มีจุดหมายปลายทางที่ไหนในใจรึเปล่า
‎ผมอยากไปดู ‎บ้านพักตากอากาศบนเขาของฮิตเลอร์
‎ฉันจะพูดตรงๆ กับคุณเลยนะคะ ‎อาจารย์ด็อบสัน
‎ฟังแล้วจะคิดยังไงก็ตามใจ
‎ศักยภาพในการหาเลี้ยงชีพของคุณ ‎กำลังเสี่ยงหนัก
‎เมื่อคิดว่าเขาเป็นอาจารย์ประจำ ‎นี่คือส่วนที่ต้องพิจารณา
‎"ขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชา ผิดศีลธรรม ‎ขาดความรับผิดชอบในหน้าที่
‎พฤติกรรมผิดจรรยาบรรณ ‎และ/หรือมีพฤติกรรมไม่เหมาะสม"
‎ขาดความรับผิดชอบในหน้าที่ ‎นั่นมันกว้างมากเลยนะ
‎- ผมขอเสนอให้เราเล่นทางนี้ ‎- เล่นเหรอ
‎คุณจะอ่านคำให้การของนักศึกษา ‎ที่อ้างถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น…
‎เรื่องนั้นคณบดีควรเป็นคนทำ
‎เราว่าจะดีกว่า ‎ถ้าคณบดีลาร์สันซึ่งเป็นประธานที่ประชุม
‎ไม่ใช่คนที่ต้องนำเสนอหลักฐานด้วย
‎- คุณรวบรวมคำให้การจากนักศึกษามาหรือยัง ‎- ยังไม่ได้พิมพ์ออกมาค่ะ
‎มีกี่คน
‎เยอะทีเดียว
‎แต่ฉันก็ได้รับความเห็นสนับสนุนบิล
‎นักศึกษาที่ได้แรงบันดาลใจ ‎จากการสอนของเขาตลอดหลายปี
‎นี่…
‎เรื่องนี้กลายเป็น…
‎ปัญหาใหญ่เกี่ยวกับชื่อเสียงของเรา
‎ไม่ใช่แค่ชื่อของเพมโบรค ‎แต่ชื่อเสียงของคุณเป็นการส่วนตัวด้วย
‎ตอนนี้เราพยายามจะสร้างเรื่องเล่า
‎เพื่อทำให้คุณกลับมาอยู่ข้างเดียวกับนักศึกษา ‎เรียกความไว้ใจของพวกเขากลับมา
‎เพราะตอนนี้คนมองกันว่าคุณกำลังปกป้องแฟน
‎ซึ่งเดินสวนสนามไปท่ัวห้องเรียน
‎เห็นโจนไหมคะ
‎- เห็นอยู่ในห้องพักกับทุกคน ‎- ทุกคนไหน
‎เรนซ์ แมคเฮล ยาซ ประชุมกันอยู่
‎ประชุมอะไร ทั้งภาคเลยเหรอ
‎จียุน คนจากนิวยอร์กไทมส์เพิ่งโทรมา
‎- เรื่องบิลเหรอ ‎- เปล่า เรื่องของคุณ
‎เขาขอสัมภาษณ์คุณเรื่องสั่งปิดปากเด็ก
‎- อะไรนะ ‎- ปกหนังสือพิมพ์เดลี่ไง
‎- คำสั่งปิดปากที่คุณสั่ง… ‎- เลิกพูดว่าสั่งปิดปาก!
‎เดี๋ยว ไม่ใช่ อยากพูดอะไรพูดมาเลย
‎ขอบคุณค่ะ ถ้าเจอโจน ‎ฝากบอกด้วยว่าฉันตามหาอยู่
‎ได้ จะบอกให้
‎ฉันรู้ว่าคุณไม่ได้ตั้งใจแบบที่พวกนั้นตีความ
‎ไม่ใช่ความผิดคุณ
‎ฉันไม่ควรพูดไปตั้งแต่ต้น
‎ฉันเขียนแถลงการณ์สนับสนุนบิลมาให้ ‎อยากเอามาให้ก่อนวันพรุ่งนี้
‎ส่งไปให้คณะกรรมการเลยนะ
‎- ฉันนึกว่าคุณคือคณะกรรมการ ‎- แค่… ส่งตรงไปที่คณบดี
‎คนอื่น… คนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน
‎คุณคิดยังไงกับอาจารย์บาร์รอน
‎ทำไมเหรอคะ
‎จะรู้สึกยังไงถ้าเปลี่ยนตัว ‎ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์จากบิลมาเป็นเขา
‎ฉันส่งบทความให้เขาตั้งแต่เทอมแรก ‎เผื่อเขามีความเห็นอะไรบ้าง
‎ไม่เคยได้รับคำตอบเลย
‎ฉันจะคุยกับเขาให้
‎คุณกำลังหาเรือชูชีพให้ฉัน
‎รู้สึกว่าถึงเวลาละ
‎แล้วคุณล่ะ ไหวรึเปล่า
‎เป็นอะไรไป ลูกพ่อ
‎นี่
‎อย่าร้องไห้ต่อหน้าลูก
‎เดี๋ยวเด็กจะกลัว
‎หนูไม่ได้กลัว
‎หลานเข้าใจด้วย
‎หวัดดีค่ะ
‎ไม่ได้ ขอโทษนะ แต่ไม่ได้ ‎ไม่โอเคที่คุณจะ…
‎ต้องรวบรวมความกล้ามากเลยนะ ‎ฉันก็จะ…
‎แต่… อย่าเพิ่ง เดี๋ยว
‎คุณนั่งตรงนั้นไม่ได้
‎อย่าถอดแจ็คเก็ต เดี๋ยวสิ
‎แป๊บเดียวนะ ให้ตาย
‎โอเค ตอนออกไป คุณต้องออกประตูหลัง
‎ไม่สิ จะยิ่งดูเหมือนคุณไม่ได้กลับไปไหน
‎ฉันแค่มีเรื่องอยากถาม ‎และอยากให้คุณตอบตรงๆ
‎ถ้าคุณบอกว่าไม่ได้ ‎ฉันก็จะ… ไม่เป็นไรเลยจริงๆ
‎โอเค คืองี้ ผมแก่จนเป็นพ่อคุณได้
‎ต่อให้คุณคิดว่ารู้สึกยังไงกับผม มันไม่ใช่…
‎- คือความรู้สึกของคุณมันไม่ได้เกี่ยวกับผม ‎- เดี๋ยว
‎นี่คิดว่าฉันมาเพราะอยากกินอาจารย์เหรอ
‎- เปล่า ‎- เพราะอย่าถือนะ…
‎อ๋อ ใช่ ไม่ใช่
‎- นั่นมัน… เออ ‎- ใช่
‎เหมือนเรื่องตลกผิดฝาผิดตัวขำไม่ออกนะ
‎ใช่จริงด้วย ‎สักวันผมจะนึกย้อนถึงจังหวะนี้แล้วขำ
‎ค่ะ โอเค คือว่าคุณยัง…
‎อยู่กับสำนักพิมพ์เดิมใช่ไหมคะ นิวเพรสน่ะ
‎ฉันอยากรู้ว่า ‎คุณจะยอมอ่านนิยายเรื่องแรกของฉันไหม
‎ฉันกำลังจะส่งไปที่สำนักพิมพ์
‎ไม่แน่ใจว่าทางนั้นจะตัดสัมพันธ์กับคุณ ‎หลังเกิดเรื่องทั้งหมดนี้รึเปล่า
‎- แต่… ‎- นี่มันเมื่อไหร่… ของวันนี้รึเปล่า
‎ไม่รู้สิ เมื่อวานมั้ง
‎- ให้ตายสิ ‎- คนทวิตเต็มเลย
‎- ผมต้องไปละ ‎- ฉันจะแค่…
‎ให้วางไว้ตรงนี้ไหมคะ หนังสือของฉันน่ะ
‎อ่านแป๊บเดียวเอง นั่งอ่านรวดเดียวก็จบ
‎- ฉันอยากได้ความเห็นคุณ ‎- แล้วแต่เลย
‎ขอแค่ถ้ามีใครถาม เราไม่ได้เอากัน โอเคนะ
‎ระวังนะ
‎- บิล! ‎- ไงหนู
‎เกิดอะไรขึ้นเนี่ย สูงขึ้นอีกแล้วเหรอ
‎- อยู่กินมื้อค่ำได้มั้ยคะ ‎- เข้าบ้านไป ไปสิ
‎- แม่ไม่ใช่เจ้านายหนู ‎- ใช่สิ
‎ลุงก็บอกแม่หนูแบบนั้นตลอด ‎แต่เราสองคนโชคร้ายหน่อย คุณแม่เป็นเจ้านาย
‎- ลุงอยู่กินมื้อค่ำได้มั้ยคะ ‎- ไม่ได้
‎แม่ยึดสิ่งดีๆ ในชีวิตนี้ไปหมดเลย!
‎ไม่แปลกใจที่ไม่มีใครอยากแต่งงานด้วย!
‎นี่
‎หวัดดี
‎นี่ ผมเพิ่งเห็นเดลี่ คุณโอเครึเปล่า
‎ฉันคือโฉมหน้าของเผด็จการในมหาวิทยาลัย
‎ไม่ต้องพูดว่า "แปลกใจตรงไหน"
‎ผมโดนเรียกว่าฮิตเลอร์จริงๆ
‎ผมว่าคุณไม่ได้เป็นโฉมหน้าของเผด็จการหรอก
‎คุณชนะ
‎ผมแค่จะบอกว่าผมรู้นะ ‎คุณแค่พยายามทำให้ยุติธรรมทุกฝ่าย
‎คุณคือเครื่องพิสูจน์ว่า ‎โลกนี้ยังไม่ได้เสียสติกันไปหมดแล้ว
‎- ฉันคุยเรื่องนี้ไม่ได้ ‎- ขอร้อง ฟังผมให้จบก่อน
‎ผมไปหาทนายมา เธอเตรียมแผนอย่างดี
‎ว่าผมจะเค้นเงินปิดคดียังไง ‎ถ้าพวกเขาพยายามไล่ผมออก ผมฟ้องได้
‎ผมก็ลองคิดๆ ดู
‎ผมไปอยู่ปารีส เขียนงานวรรณกรรมเจ๋งๆ ได้
‎- นั่นมันน้ำเน่ามาก ‎- เพราะมันไม่ได้มีคุณอยู่ด้วย
‎แล้วผมก็เลยคิดว่า "ทำไมจะมีไม่ได้"
‎อย่าบอกนะว่ายังอยากอยู่ในที่เฮงซวยนี่ ‎ทั้งที่เขาทำกับเราขนาดนี้
‎ฉันหนีไปเฉยๆ ไม่ได้
‎ฉันทุ่มเทให้ที่นี่ไปตั้งมากมาย พ่อฉัน จูจู…
‎ในสถานการณ์สมมตินี้ เราจะไปกันทั้งครอบครัว
‎ฉันยังรักงานสอนอยู่
‎ผมรู้ ผมรู้ว่าคุณรัก
‎คุณเกิดมาเพื่อสอนหนังสือ
‎แต่ก็มีมหาวิทยาลัยอื่นๆ เยอะแยะ ‎ทุกคนจะแข่งกันแย่งตัวคุณ
‎ไม่สำคัญว่าจะเป็นปารีสหรือพีโอเรีย
‎ผมจะตามคุณไป
‎ผมยอมไปทุกแห่ง
‎พระเจ้า ผมรอจูบนี้มานานมาก
‎ฉันต้องไล่คุณออก
‎คือฉันต้องเป็นคนแนะนำกรรมการคณะ ‎และคณะกรรมการมหาวิทยาลัย
‎ให้พวกเขาไล่คุณออก
‎พรุ่งนี้จะพิจารณาคดีของผมไม่ใช่เหรอ
‎ทุกคนรวมหัวกันต่อต้านคุณ
‎มันเป็นศาลพระภูมิชัดๆ
‎แต่คุณ…
‎คุณคิดจะบอกผมเมื่อไหร่
‎คุณไม่ยอมโทรกลับหาฉัน
‎คุณช่วยพวกเขาอยู่รึเปล่า
‎คุณว่า… หมายความว่าไง
‎คุณจะเป็นคนเสนอหลักฐานเอาผิดผมรึเปล่า
‎นักศึกษาของฉันเองก็ไม่เอาฉัน
‎ตอนนี้คนมองว่าฉันสมรู้ร่วมคิด
‎ไปสนแม่งทำไมว่าคนอื่นมองคุณยังไง
‎ลองมาช่วยผมด้วยการทำสิ่งที่ถูกต้องหน่อยไหมล่ะ
‎ผมหดหู่แทบจะอยู่ไม่ได้มาทั้งปี ‎แต่ตอนนี้คุณ คุณ…
‎คุณทำตัวคุณเอง
‎คุณไม่ฟังคำแนะนำทุกอย่างของฉัน ‎ที่น่าจะทำให้เรื่องจบ
‎แล้วคุณก็ขุดหลุมลึกลงไปเรื่อยๆ ‎จนกระทั่งมันฝังกลบเราได้ทั้งสองคน
‎นี่ยังจะมาพูดให้ฉันรู้สึกผิดที่ไม่ได้ช่วยคุณอีกเหรอ
‎ฉันรักชารอน แล้วฉันก็คิดถึงชารอน
‎ถ้าเธอได้เห็นว่าคุณใช้ความตายของเธอ
‎เป็นข้ออ้างทำตัวเหลวไหลทำลายตัวเองแบบนี้
‎เธอคงจะขายหน้าเพราะคุณ
‎ผมไม่นึกเลยว่าคุณจะกลายเป็นลิ่วล้อคณบดี
‎ต่อให้หนูไม่คุยกับแม่แล้ว ‎แม่ก็ยังจะคุยกับหนู เพราะงั้น…
‎แม่รักหนูนะ
‎ราตรีสวัสดิ์
‎ทำไมแม่ถึงเป็นด็อกเตอร์
‎เพราะว่า…
‎แม่อยากอ่านนิยายและอ่านกลอน ‎ให้นานที่สุดเท่าที่ทำได้
‎ทำไมล่ะ
‎จะได้พยายามทำความเข้าใจความหมายของมัน
‎แต่ทำไมถึงเป็นด็อกเตอร์
‎แม่ไม่เคยช่วยใครเลย
‎เพมโบรคไม่เอานาซี!
‎(เพมโบรคจะเอาไง)
‎(เพมโบรคสมรู้ร่วมคิด)
‎นี่เป็นการพิจารณากรณีเลิกจ้าง ‎ศาสตราจารย์บิล ด็อบสัน
‎เรามาเพื่อตัดสินว่าพฤติกรรมที่คุณแสดงออก
‎ถือว่าเป็นพฤติกรรมไม่พึงประสงค์
‎ตามคำจำกัดความในข้อปฏิบัติของคณะหรือไม่
‎ก่อนจะไปถึงเรื่องนั้น ‎เราอยากมอบโอกาสรับฟังคุณอย่างเปิดใจ
‎ให้คุณมีโอกาสได้ยื่นหลักฐาน ‎แย้งเหตุผลในการเลิกจ้าง
‎โอเค
‎นาซีออกไป! นาซีออกไป!
‎ไม่อ่านเหรอ
‎มันยาวเกินไป คือ…
‎มันไม่ใช่การแก้ต่าง
‎ไม่มีอะไรจะพูดเลยเหรอ
‎เมื่อเช้านี้ผมคิดอยู่นะว่า…
‎การเป็นอาจารย์สอนวรรณคดีอังกฤษ
‎เราต้องหลงรักเรื่องราวต่างๆ
‎หลงรักวรรณคดี
‎และเมื่อเราทำแบบนั้น เราจะ…
‎เราพยายามมองสิ่งต่างๆ ‎ผ่านมุมมองของคนอื่นเสมอ
‎เราต้องพยายามทำความเข้าใจ ‎จากจุดที่แตกต่างกัน
‎และ…
‎ขณะที่เราอยู่กลางเนื้อหา ‎เราเหมือนอยู่ในภาวะของความเป็นไปได้
‎ซึ่งขัดแย้งกับภาวะของการถูกกดขี่ใดๆ
‎ที่เกิดขึ้นในชีวิตจริง
‎วรรณกรรมเหมือนเป็นสิ่งมีชีวิต
‎เป็นการลีลาศ ‎เป็นบทสนทนาที่มีร่วมกันได้ไม่จบสิ้น
‎บางครั้งเราอาจรักกลอนสักบทมากเสียจน…
‎ทุกครั้งที่เราอ่าน
‎เราจะได้พบอะไรใหม่ๆ ‎และรู้สึกว่าชีวิตเปลี่ยนแปลงไปเพราะมัน
‎มันเป็นความสัมพันธ์ที่สลับซับซ้อน ‎แต่ซื่อตรงต่อกันมาก
‎โอเค
‎ขอบคุณที่สอนนะ อาจารย์ด็อบสัน
‎- จียุน คุณจะ… ‎- เดี๋ยว นั่นมัน…
‎เราทำอะไรกันอยู่
‎ก็…
‎ไล่เขาออกก็ไม่เปลี่ยนวัฒนธรรมที่นี่
‎คุณเข้าห้องเรียนครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
‎จียุน…
‎ได้พูดคุยส่วนตัวกับนักศึกษา ‎ครั้งสุดท้ายตอนไหน
‎อย่าทำอย่างนี้
‎ฉันไม่จำเป็นต้องให้คุณมากู้ชื่อเสียงของฉัน
‎จียุน ขอละ
‎คนพวกนั้นน่ะนะ
‎นั่นคือนักศึกษาของเรา
‎หน้าที่ของเราคือ…
‎ไม่ใช่ต้องหลอกหรือจัดการ ‎หรือบีบให้นักศึกษาเข้าร่องเข้ารอย
‎หน้าที่เราคือเป็นที่หลบภัย ‎จากความงี่เง่าทั้งหลาย พูดตรงๆ กับพวกเขา
‎ไม่ พวกเขาจะไว้ใจเราทำไม ‎โลกจะแตกอยู่แล้ว
‎แต่เราดันมานั่งตรงนี้ ‎แล้วกังวลเรื่องรายรับของคณะ
‎หรือลำดับล่าสุด ‎ในรายงานยูเอสนิวส์แอนด์เวิลด์เนี่ยนะ
‎ถ้าคุณคิดว่าบิลเป็นนาซี งั้นก็ไล่เขาออกเลย
‎ถ้าคุณหวังว่าการกำจัดเขาไป
‎จะหยุดเรื่องที่กำลังเกิดข้างหน้าคณะได้
‎พวกนั้นดูออกทะลุปรุโปร่งเลย
‎คุณคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้นล่ะ ‎เมื่อไล่เขาออกแล้วแต่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลย
‎เอ่อ…
‎จากข้อปฏิบัติของคณะ ‎นี่ควรจะเป็นคณะกรรมการที่เป็นกลาง
‎แต่ฉันไม่เป็นกลาง
‎ดังนั้น นี่ไม่ใช่การพิจารณาที่ยุติธรรม
‎ได้ข่าวว่าคุณเล่นใหญ่เอาเรื่อง
‎แล้วบิลล่ะ
‎- เขาโดนไล่ออก ‎- แล้วคุณล่ะ
‎ทางนั้นตัดสินใจว่า ‎ภาพลักษณ์ของคณะจะดีขึ้นถ้าฉันออกไปด้วย
‎แต่ไม่อยากโดนฟ้องอีกคดี
‎ตอนนี้พวกคุณเลยต้องทนกับฉันไปก่อน
‎ไม่ต้องฉลองก็ได้นะ
‎โอเค วาระการประชุมเรื่องความเป็นผู้นำ
‎- นี่มันเรื่อง… ‎- เป็นวาระของโจนเหมือนกัน
‎- ว่ามาเลย ‎- ไม่ เราไม่ต้องพูดเป็นวาระแรก
‎ผมว่าเราทำเลยดีกว่า
‎จียุน เราเห็นคุณค่าความตั้งใจของคุณ
‎ที่ก้าวขึ้นมานำภาควิชาภาษาอังกฤษแห่งนี้ ‎อันเปรียบได้กับนาวาโคลงเคลง
‎เอาอีกละ อุปมาเป็นเรือ
‎แต่เราได้ข้อสรุปว่า ‎คุณไม่เหมาะสมจะเป็นผู้จัดการพวกเรา
‎สาขาวิชาของเรากำลังสุ่มเสี่ยง ‎ทั้งจากในมหาวิทยาลัยเอง
‎และในวัฒนธรรมโดยรวมด้วย
‎เราไม่มีเวลาให้ลองผิดลองถูก
‎เราจะขอให้ลงมติไม่ไว้วางใจ ‎ต่ออาจารย์คิมในฐานะหัวหน้าภาควิชา
‎ใครเห็นด้วย
‎ที่จริง กฎของภาคกำหนดไว้ว่า
‎เรานับเสียงเพื่อปลดหัวหน้าภาคไม่ได้
‎ต้องเรียกขานชื่อทีละคน
‎ไม่ใช่อาจารย์ประจำเลยต้องอ่านกฎดีๆ น่ะ
‎เห็นๆ อยู่ว่าผมเห็นด้วย
‎แมคเฮล
‎แล้วคุณล่ะ จิม
‎ผมไม่เห็นด้วย
‎ผมเห็นด้วย
‎โจน ตาคุณ
‎เดี๋ยวค่อยมาถามใหม่
‎ที่เราเปิดก็เพราะคุณสนับสนุนนะ
‎แล้วฉันกำลังลังเล เข้าใจไหม
‎ห้องทำงานคุณอยู่ใต้ดิน
‎ไม่ ฉันเห็นด้วยไม่ได้
‎ไม่อยากจะเชื่อ
‎- ผมเห็นด้วยกับเรนซ์ ‎- ไม่เห็นด้วย
‎- เห็นด้วย ‎- ไม่เห็นด้วย
‎เห็นด้วย
‎เท่ากับเห็นด้วยหกเสียง ไม่เห็นด้วยห้า
‎ฉิวเฉียดนะ เกือบไม่ผ่านละ
‎ผมอยากขอบคุณจียุนที่ทำหน้าที่มา
‎และอยากเสนอตัวเป็นรักษาการหัวหน้าภาค
‎เชี่ย ไม่ได้ ฉันขอโหวตให้โจนมาเป็นแทน
‎งานห่วยบรมนะ แต่อย่างน้อยก็มีห้องทำงาน
‎ใครเห็นด้วยที่จะให้โจนเป็นหัวหน้าภาค
‎"ความหวังนั้นคือวิหคโผผิน
‎ผู้ยึดคอนเกาะกิ่งจิตวิญญาณ
‎สาลิกาไร้ถ้อยคำหวาน
‎ขับขานนานมิพักแม้สักครา"
‎"บนแดนดินเย็นเยียบยังยินเสียง
‎สดับกลางทะเลเพี้ยนเจียนบ้า"
‎"กระนั้นยามทุกข์เข็ญสุดนับคณา
‎เจ้าปักษามิเคยขอทานจากเรา"
‎พวกคุณคิดว่า…
‎คุณคิดว่ากวีหมายถึงอะไรตอนบอกว่า
‎ความหวังไม่เคยขอทานจากเรา
‎เป็นการใช้คำที่ประหลาดเนอะ
‎และทำไมความหวังจึงเป็นสิ่งซึ่งมีปีก
‎มันบินได้ เหมือนนก
‎ดี
‎ทำไมกวีจึงบรรยายเสียงนกร้องว่า ‎"ไร้ถ้อยคำหวาน"
‎อาจจะเป็นเพราะ ‎ความหวังของแต่ละคนไม่เหมือนกัน
‎ไม่ ทำไม่ได้…
‎"และรู้ว่าเราไม่อาจอยู่ภายในนั้นได้"
‎"ความรักหาได้เริ่มและจบไป ‎ในแบบที่เรามักคิดกัน"
‎"ความรักคือการออกศึก…"
‎มันไม่สามารถเป็นคำเฉพาะเจาะจง
‎เป็นแค่ท่วงทำนองเท่านั้น
‎หรืออาจจะแค่จังหวะ
‎เป็นสัญญาณชีวิต
‎(ดร.โจน แฮมบลิง หัวหน้าภาค ‎ภาควิชาภาษาอังกฤษ)
‎คนนี้ตัวจริง
‎คุณไม่เสียใจแน่ๆ ผมสัญญา
‎ทำไมกวีใช้เครื่องหมายขีดเยอะจังคะ
‎เป็นคำถามที่ดี
‎แทบจะเหมือนกับมีอะไรบางอย่าง ‎อยู่ระหว่างคำเหล่านั้น
‎ที่กวีไม่ได้เขียน หรือไม่สามารถสื่อออกมาได้
‎(ขอโทษที่ช้าไปหน่อย ‎ผมส่งให้บ.ก.ของผมอ่านแล้ว)
‎(เธออยากคุยกับคุณเร็วที่สุด - บิล)
‎คือการใช้ยัติภาคกับช่องไฟเนี่ย
‎เป็นประเด็นถกเถียงทางวิชาการ ‎มาเป็นร้อยปีได้แล้วมั้ง
‎แต่… พวกคุณล่ะคะ คิดยังไง
‎(ยินดีด้วยค่ะ ‎รัก จียุน)
‎(ตัวเชี่ยที่คุมชีวิตเชี่ยๆ ของแก)
‎กันแบ
‎คุณดูดีนะ
‎สบายใจ
‎ไม่เป็นหัวหน้าภาคนี่แหละเหมาะกับคุณ
‎มีคนงี่เง่าต้องบริหารเยอะเกินไป
‎รู้สึกพิลึกไหมที่กลับมาที่มหาวิทยาลัย
‎นิดหน่อย
‎ตกลงตอนนี้รวยจนน่าเกลียด ‎หรือรวยจนอุบาทว์
‎- อันไหนเยอะกว่า ‎- น่าจะอุบาทว์
‎ไม่ใช่ทั้งคู่เลย
‎ผมปฏิเสธเงินยอมความ ‎และกำลังสู้เพื่อขอตำแหน่งคืน
‎- รู้ไหมว่ามีสิทธิ์ทำได้แค่ไหน ‎- ยากสุดๆ
‎- แล้วคุณจ่ายไหวเหรอ ‎- ไม่ไหว
‎ถ้าผมรับเงินยอมความ ‎จะไม่มีมหาวิทยาลัยไหนจ้างผมอีก
‎แต่ผมยังอยากสอน
‎แล้วคุณจะหาเงินยังไง
‎ผมมีเงินพอจะใช้ชีวิตไปได้ ‎อย่างน้อยก็ถึงวันศุกร์
‎แล้วก็จะไปหางานทำ
‎อ้อ ฉันหาพี่เลี้ยงเด็กอยู่
‎คนสุดท้ายโดนอะไรเข้าไป
‎จูจูแอบถอดรหัสมือถือไปใช้
‎และส่งอะไรบรรยายไม่ถูก ‎เข้าไปในอีเมลทุกคนในเครื่อง…
‎บรรยายไม่ถูกจริงๆ
‎- โทษที ‎- อย่าขำ
‎จูจูคนนี้ฟังแล้วเหมือนฝันร้าย
‎ขอโทษนะ
‎ฉันว่าคุณรับมือแกได้
‎คุณจ่ายผมไม่ไหวหรอก
‎ฉันจ่ายชั่วโมงละ 12 เหรียญ
‎- ก็ได้ ‎- ต่อรองได้แย่ชะมัด
‎- อ้าว 15 ได้มั้ย ‎- ไม่ สายไปละ
‎- ไม่ทันละ ‎- จริงดิ
‎- สายไปละ ‎- ย้อนเวลาได้หกวินาที
‎ไม่ ฉันล็อกราคา 12 เหรียญแล้ว
‎- นั่นมัน… ‎- คุณล็อกแล้ว
‎นั่นค่าตัวคุณ
‎- ให้ตาย! ‎- ได้แค่ 12
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม