SERIAL NETFLIX
Gdy mama była chora, próbowałam gotować.
Ale zawsze mówiła:
„Nie. Idź się uczyć”.
Nie chciała, żebym pomagała w domu.
Nie miałam być gospodynią, tylko doktorem.
Najwyraźniej nie takim doktorem.
Zaręczyłam się w wieku 36 lat
i chciałam założyć rodzinę,
ale zaproponowano mu pracę w Michigan.
Chcieli wynegocjować mi umowę, ale…
Zaproponowali trzy lata jako wykładowca.
W cholerę zajęć za psie pieniądze.
Próbowaliśmy być razem na odległość, ale…
Gdy powiedział, że poznał kogoś,
nawet nie…
Zakopałam się w pracy i wkrótce
biły się o mnie czołowe uniwersytety.
Ale oferta Pembroke była…
Dali mi wszystko, czego chciałam,
więc zostałam.
Teraz boję się pokazać na kampusie.
DZIEKAN ANGLISTYKI NAKAZUJE MILCZENIE STUDENTCE
Byłaś kiedyś na okładce gazety
za wyrządzenie krzywdy dużej grupie ludzi?
Jak Pol Pot, Stalin i ja.
Za chwilę kończy nam się czas.
A skoro to sesja pani córki,
przejdę teraz do niej.
Oczywiście.
Chcesz trochę?
Co to jest?
Trucizna.
Dobrze.
Czy to nie ekscytujące?
Co jest?
Nie chcę, żeby Habi szedł.
Dlaczego? Przebrał się.
Ju Ju!
Możesz zostać na chwilę?
Nie mogę.
Proszę.
Weź…
Udanej prezentacji.
To ona.
Są cytaty, jak ten z Audre Lorde,
które są tak znane, że zakładamy, iż je rozumiemy.
„NIE ROZBIERZESZ DOMU PANA JEGO NARZĘDZIAMI”.
Ale ciekawi mnie, czy esej was zaskoczył.
Nic nie mówicie.
A jaki pani ma do tego stosunek?
Chcę poznać wasze opinie. Słucham.
Uczelnia, jako bastion białej supremacji,
to dom pana.
A to, czego się uczysz albo nauczasz,
to narzędzia pana.
Niektóre kobiety na uczelniach udają sojuszniczki,
a tak naprawdę nic nie robią.
Wetkną kilka czarnych kobiet do programu,
poklepią się po plecach i tyle.
Ale nie wystarczy wcisnąć kilka niebiałych osób.
Zgadza się.
Raz kozie śmierć.
Posłuchaj. Nie jesteś niczyim sługą.
- Nie bierzesz jeńców, tak? - Tak!
Jesteś jak tygrys! Pokaż im!
Dawaj!
Cholera.
- Boże. - Chodź, tygrysie.
Przepraszam, szukam biura ds. etyki.
To tutaj. Połączyliśmy się z biurem ds. równości.
Ale…
Gdzie ten drugi koordynator?
Jestem tylko ja. To teraz jednoosobowy oddział.
Nadal chodzi o pani biuro?
Zaczynałam tu jako adiunkt 32 lata temu.
Zaoferowali mi 26 tysięcy dolarów.
Ale dowiedziałam się, że John McHale,
który zaczynał w tym samym roku i wciąż się tu kręci,
dostał 16 tysięcy więcej.
Chciałam coś powiedzieć,
ale nie chciałam być „tą” kobietą.
Napisałam książkę o Chaucerze,
która była pierwszą feministyczną interpretacją „Opowieści damy z Bath”.
Ale co było, gdy szukali chętnego do spraw administracyjnych?
„Niech Joan się tym zajmie”.
Albo gdy ktoś miał poprowadzić doroczną imprezę:
„Joan to zrobi, uwielbia imprezy”.
Udowodniono, że udział kobiet w obsłudze wydziałów
jest nieproporcjonalnie większy.
I…
Odpuściłam badania i nie starałam się o pełną profesurę.
Ale wiesz co?
Miarka się przebrała.
Nie zamierzam…
Na co dokładnie pani liczy?
Nie ma tu już nikogo z kadry z lat 80.,
kto by za to odpowiadał i…
Nie wiem, czy nasze akta sięgają…
Chcę, żeby ktoś uznał to, co się stało.
Ja to uznaję.
To wygląda na całkowicie nielegalne.
Ktoś inny niż ty.
Rozmawiała pani z szefową?
Zrobię to.
Zuch dziewczyna.
Teraz?
Wotum nieufności wobec Ji-Yoon
wzmocni poczucie, że katedra jest w rozsypce.
Bo tak jest.
Nie możemy winić tylko Ji-Yoon.
- Pewnie już to widziałeś? - Tak.
Studenci wzywają do bojkotu katedry.
W tej chwili nasza zdolność do działania jako instytucja pedagogiczna jest…
Spójrz tylko.
Nie uczą się. Są zajęci maszerowaniem.
Marsze są przestrogą dla systemu.
Mówiącą, że trzeba wybrać kogoś nowego.
- Nikt już do nas nie przyjdzie. - Nie biorę pierwszaków!
Po spotkaniu wyjaśniającym
Ji-Yoon poleci dyrektorowi zwolnienie Billa,
co zmieni postrzeganie,
że stanowisko katedry było wątpliwe.
To nabiera rozgłosu.
Poczekamy i zobaczymy, co przyniesie przesłuchanie Billa.
Cokolwiek zrobicie,
postarajcie się o wsparcie całej kadry.
Jedno działa na ich korzyść.
Stałeś się skandalistą.
Nikt nie chce wspierać takiej osoby ani stawać w jej obronie.
Jestem tam od 25 lat. Mam duże wsparcie.
Dziekan katedry mnie wspiera.
Ona ci to wysłała?
To tylko pro forma.
Może usiądziesz? Zrobi ci się lżej.
Idąc na ugodę, przyznam się do winy.
Twoje dziecko studiuje na Columbii?
- Córka. - Tak.
Będzie cię na to stać bez pensji?
Nie stać mnie z pensją.
Załatwię ci to, co ci się należy.
Kupiłbyś lokum w Nowym Jorku.
A może jakieś nowe miasto? Co chciałbyś zobaczyć?
Marzę o górskiej kryjówce Hitlera.
Będę z tobą bardzo szczera.
A ty zrób, co uważasz.
Możesz zostać bez środków do życia.
Jest na etacie, więc mają zastosowanie następujące punkty.
„Niesubordynacja, niemoralność, brak kolegialności,
nieetyczne lub nieadekwatne zachowanie”.
Brak kolegialności? To jest niejasne.
- Rozegrajmy to tak. - Rozegrajmy?
Odczytasz zeznanie studentki o zajściu…
Rektor powinien to zrobić.
Byłoby lepiej, gdyby przewodniczący komisji
nie musiał przedstawiać dowodów.
- Zebrałaś już skargi studentów? - Muszę je wydrukować.
To ile ich jest?
Sporo.
Ale otrzymałam też słowa poparcia dla Billa
za pozytywny wpływ jego nauczania.
To…
jest w tym momencie…
kwestia reputacji.
Nie tylko Pembroke, ale i twojej.
Chcemy stworzyć narrację,
dzięki której zjednasz sobie studentów i odzyskasz ich zaufanie.
Bo w tej chwili panuje przekonanie, że bronisz swojego chłopaka,
któremu zachciało się defilady.
Widziałaś Joan?
- W holu ze wszystkimi. - Kim są wszyscy?
Rentz, McHale, Yaz. Byli na spotkaniu.
Jakim? Ale cała kadra?
Dzwonił ktoś z New York Timesa.
- Chodzi o Billa? - Nie, o panią.
Chcą wywiadu w sprawie nakazu milczenia.
- Co? - Pamięta pani okładkę?
- Nakazała pani milczenie… - Przestań to powtarzać!
Czekaj. Nie. Mów, ile chcesz.
Dzięki. Przekaż Joan, że jej szukam.
Jasne.
Wiem, że przeinaczyli pani wypowiedź.
To nie twoja wina.
Nie powinnam była tego mówić.
Napisałam parę słów na poparcie profesora.
Będzie na jutro.
Przekaż komisji.
- Myślałam, że pani w niej jest. - Oddaj…
Do rąk rektora.
Komuś innemu niż mnie.
Co sądzisz o profesorze Barronie?
To znaczy?
A gdyby tak został twoim promotorem?
Wysłałam mu pracę w pierwszym semestrze, żeby zobaczyć, czy coś mi powie.
Nie dostałam odpowiedzi.
Pogadam z nim.
Przychodzi mi pani z odsieczą.
Najwyższa pora.
A kto pomoże pani?
Co się stało, córciu?
Nie płacz przy niej.
Wystraszysz ją.
Nie boję się.
Rozumie.
Dzień dobry.
Nie. Przykro mi, nie możesz wejść.
Wymagało to sporo odwagi, więc…
Ale… Czekaj.
Nie możesz usiąść.
Nie zdejmuj kurtki. Czekaj.
Chwileczkę. Jezu!
Dobra, wyjdziesz tylnymi drzwiami.
Ale nie będzie widać, że wyszłaś.
Chcę o coś spytać i proszę o szczerość.
Jeśli pan odmówi, nic się nie stanie.
Słuchaj, mógłbym być twoim ojcem.
Może wydaje ci się, że coś do mnie czujesz, ale…
- To nie jest tak. - Chwila.
Myśli pan, że chcę pana przelecieć?
- Nie. - Bez urazy, ale…
O nie.
- To… - Tak.
To jak komedia pomyłek.
Tak. Długo będę się z tego śmiał.
Tak.
Czy ma pan wciąż tego samego wydawcę?
New Press?
Zastanawiałam się, czy przeczytałby pan moją pierwszą powieść.
Chcę im to wysłać.
Nie byłam pewna, czy nie zerwali z panem współpracy.
- Ale… - Czy to jest z dzisiaj?
Nie mam pojęcia. Z wczoraj?
- Chryste. - Jest na Twitterze.
- Muszę iść. - Mam…
Mam to zostawić? Moją książkę.
Przeczyta pan w jedno posiedzenie.
- Powie mi pan, co sądzi. - Jak chcesz.
Jeśli ktoś spyta, to się nie pieprzyliśmy.
Ostrożnie.
- Bill! - Cześć.
Co się dzieje? Znowu urosłaś?
- Zostaniesz na kolację? - Do środka. Ruchy.
- Nie jesteś moją szefową. - Jestem.
Zawsze to powtarzam, ale niestety jest dla nas obojga.
- Może zostać na kolacji? - Nie.
Odbierasz wszystko, co dobre w życiu!
Nic dziwnego, że nikt cię nie chciał!
Cześć.
Widziałem gazetę. Wszystko w porządku?
Jestem twarzą totalitaryzmu na kampusie.
Nie pytaj o więcej.
To mnie nazywają Hitlerem,
więc nie sądzę, żebyś ty nią była.
Wygrałeś.
Mówię tylko, że wiem, że próbowałaś być ugodowa.
Jesteś żywym dowodem, że świat nie oszalał.
- Nie mogę o tym rozmawiać. - Proszę. Daj mi skończyć.
Widziałem się z prawnikiem. Ma plan,
jak zawrzeć ugodę. Jeśli mnie zwolnią, mogę ich pozwać.
Mam scenariusz.
Mógłbym zamieszkać w Paryżu i tworzyć wielkie dzieła literackie.
- Jaki banał. - Ale zabrakło w nim ciebie.
Pomyślałem: „Może jednak?”.
Zostaniesz w tej dziurze po tym, jak nas potraktowali?
Nie mogę tak po prostu uciec.
Dużo tu zainwestowałam. Mój tata, Ju Ju.
Pojechalibyśmy jako rodzina.
Uwielbiam uczyć.
Tak. Wiem.
Po to się urodziłaś.
Ale są inne uniwersytety, które będą się o ciebie bić.
Nieważne, czy to Paryż, czy Peoria…
Pójdę za tobą.
Wszędzie.
Boże. Długo na to czekałem.
Muszę cię zwolnić.
Muszę polecić dyrektorowi i radzie uczelni,
żeby cię zwolnili.
Nie mam jutro komisji?
Zwierają szeregi przeciw tobie.
To parodia komisji.
Ale…
Kiedy chciałaś mi powiedzieć?
Nie oddzwaniasz.
Pomagasz im?
Co masz na myśli?
Przedstawiasz dowody przeciwko mnie?
Studenci się ode mnie odwracają.
Dla nich jestem współwinna.
Powinno ci zwisać, jak cię widzą.
Postąpiłabyś słusznie, pomagając mnie.
Od roku jestem na skraju załamania, a ty…
To przez ciebie.
Bo zignorowałeś moje rady.
Drążyłeś i drążyłeś, aż pogrzebałeś nas oboje.
A teraz będziesz mnie winić, że ci nie pomogłam?
Kocham Sharon i tęsknię za nią,
ale gdyby widziała, jak wykorzystujesz jej śmierć
jako wymówkę do brnięcia w te autodestrukcyjne brednie,
byłoby jej wstyd.
Nie pomyślałbym, że będziesz ich pachołkiem.
Nawet jeśli nie będziesz się odzywać, ja będę rozmawiać z tobą.
Kocham cię.
Dobranoc.
Dlaczego jesteś doktorem?
Bo…
Chciałam czytać powieści i wiersze jak najdłużej.
Dlaczego?
Żeby zrozumieć ich znaczenie.
Ale czemu jesteś doktorem?
Nigdy nikomu nie pomagasz.
Pembroke nie chce nazistów!
TWÓJ RUCH, PEMBROKE
PEMBROKE JEST WSPÓŁWINNE
Rozpatrzymy wniosek o zwolnienie profesora Dobsona.
Chcemy ustalić,
czy twoje zachowanie było nieadekwatne,
jak określono w regulaminie.
Zanim to zrobimy, chcemy dać ci możliwość wypowiedzenia się.
Masz szansę przedstawić dowody, żeby podważyć przesłanki do zwolnienia.
Dobrze.
Precz z nazistami!
Nie przeczytasz?
Za długie. To znaczy…
To nie jest replika.
Chcesz coś powiedzieć?
Myślałem dziś rano…
Żeby uczyć ojczystego języka…
trzeba zakochać się w opowieściach,
w literaturze.
A kiedy to robisz,
patrzysz na sprawy z punktu widzenia kogoś innego.
Stawiasz się w innym położeniu.
Poza tym…
w środku opowieści wchodzisz w stan możliwości,
w przeciwieństwie do stanu opresji
z prawdziwego życia.
Tekst jest jak żywa istota,
jak taniec i rozmowa, którą z nim nawiązujesz.
Czasem wiersz podoba ci się tak bardzo…
że zawsze gdy go czytasz,
uczysz się czegoś nowego i czujesz wewnętrzną przemianę.
To bardzo skomplikowany, ale wierny związek.
Dobrze.
Dziękuję za wykład, profesorze Dobson.
- Ji-Yoon, czy… - Chwila.
Co my tu robimy?
Cóż…
Zwolnienie go nic nie zmieni.
Kiedy byłeś na zajęciach?
Ji-Yoon…
Albo miałeś kontakt ze studentem?
Nie rób tego.
Nie musisz ratować mojej reputacji.
Ji-Yoon, proszę.
Ci ludzie?
To nasi studenci.
Naszym zadaniem…
nie jest ich oszukiwać, zarządzać nimi czy zmuszać do podporządkowania się.
Mamy ich chronić przed bredniami, nie wciskać im kitu.
Czemu mają nam ufać? Świat się wali.
A my martwimy się o nasze fundusze?
Miejsce w rankingu uczelni?
Jeśli masz Billa za nazistę, zwolnij go.
Ale jeśli liczycie na to,
że tak powstrzymacie protesty,
to jesteście w błędzie.
Jak myślisz, co się stanie, gdy go zwolnisz i nic się nie zmieni?
Cóż…
Według regulaminu komisja ma być bezstronna,
a ja nie jestem.
Dlatego nie jest to uczciwa procedura.
Podobno dałaś niezły występ.
A Bill?
- Zwolniony. - A ty?
Byłoby lepiej widziane, gdyby mnie usunęli,
ale nie chcieli kolejnego pozwu,
więc jesteście na mnie skazani.
Nie cieszcie się aż tak.
Dobrze. Następny punkt dotyczy szefostwa.
- Czy chodzi o… - To też wniosek Joan.
- Słucham. - Nie musimy być pierwsi.
Zróbmy to teraz.
Ji-Yoon, doceniamy twoją gotowość
do sterowania niespokojnym statkiem, jakim jest anglistyka.
Oho, morskie metafory.
Ale uznaliśmy, że nie jesteś najlepszą osobą do kierowania katedrą.
Stawką jest nasza dziedzina, zarówno na samej uczelni,
jak i w całym środowisku.
Nie mamy czasu na kolejne błędy.
Zgłaszam wotum nieufności wobec profesor Kim.
Wszyscy za?
Według regulaminu
nie możemy głosować jednocześnie.
Tylko każdy po kolei.
Gdy nie masz etatu, czytasz regulamin.
Oczywiście jestem za.
McHale?
A ty, Jim?
Głosuję na nie.
Ja na tak.
Joan, twoja kolej.
Wróć do mnie.
Jesteśmy tu, bo to poparłaś.
Ale mam wątpliwości. Jasne?
Koczujesz w piwnicy.
Nie mogę tego zrobić.
Nie do wiary.
- Jestem za. - Nie.
- Tak. - Nie.
Tak.
Sześć za i pięć przeciw.
Było blisko, ale fuks.
Chciałbym podziękować Ji-Yoon za jej pracę
i zaoferować swoją kandydaturę.
Po moim trupie. Głosuję za Joan.
To gówniana robota, ale dostajesz biuro.
Kto jest za Joan?
„Nadzieja to coś z piórami
Co gnieździ się w duszy
Śpiewa melodię bez słów
I nic jej nie zagłuszy
Słyszałam ją w zimnej krainie
Na morzu najdziwniejszym
Ale nigdy wśród zawieruchy
Nie prosiła mnie o okruchy”.
Co…
Jak sądzicie, co autorka ma na myśli,
mówiąc, że nadzieja nie prosi o okruchy?
To dziwny zwrot, prawda?
I dlaczego nadzieja ma pióra?
Bo unosi się jak ptak.
Dobrze.
Dlaczego nazywa pieśń „melodią bez słów”?
Bo nadzieja jest dla każdego czym innym.
Nie mogę…
„…i wiemy, że nie możemy żyć wewnątrz.
Miłość nie zaczyna się i kończy tak,
jak myślimy.
Miłość to walka…”
Nie może zawierać konkretnych słów…
tylko melodię.
A nawet tylko rytm,
znak życia.
DZIEKAN ANGLISTYKI
Jest naprawdę świetna.
Nie pożałujesz, obiecuję.
Dlaczego używa tyle myślników?
Dobre pytanie.
Jakby między słowami było coś,
czego nie mówi albo nie potrafi wyrazić.
WYBACZ, ŻE TAK PÓŹNO. POKAZAŁEM REDAKTORCE
CHCE Z TOBĄ POROZMAWIAĆ BILL
Te myślniki i przerwy
są tematem dyskusji od stulecia.
Ale… co wy o tym myślicie?
GRATULACJE. ŚCISKAM, JI-YOON
POPAPRANY RZĄDZICIEL BANDY POPAPRAŃCÓW
Gun bae.
Dobrze wyglądasz.
Zrelaksowana.
Służy ci brak tej funkcji.
Za dużo dupków pod sobą.
Dziwnie się czujesz na kampusie?
Trochę.
Jesteś nieprzyzwoicie czy obrzydliwie bogaty?
- Które to więcej? - Nieprzyzwoicie.
Ani to, ani to.
Odrzuciłem ugodę i walczę o odzyskanie pracy.
- Wiesz, jakie masz szanse? - Żadne.
- Stać cię na to? - Nie.
Jeśli pójdę na ugodę, żadna uczelnia mnie nie zatrudni.
A chcę uczyć.
Jak się utrzymasz?
Mam na przetrwanie przynajmniej do piątku.
Potem poszukam pracy.
Potrzebuję opiekunki.
Co się stało z ostatnią?
Ju Ju włamała się do jej telefonu i wysłała wszystkim kontaktom coś…
To niecenzuralne.
- Wybacz. - Proszę cię.
Ju Ju to niezłe ziółko.
Przepraszam.
Ty sobie z nią poradzisz.
Nie stać cię na mnie.
Płacę 12 dolców za godzinę.
- Umowa stoi. - Nie umiesz negocjować.
- Co? Piętnaście? - Za późno.
- Możemy cofnąć się o sześć sekund.
Nie, stanęło na 12.
Kto tak powiedział?
Ty.
- Jezu! - Bierzesz 12.
Napisy: Anna Samoń