SERIAL NETFLIX
Czy groziłaś doktorantce Billa?
Co? Skąd to podejrzenie?
Mówiłaś, że może ucierpieć, jeśli udzieli wywiadu gazecie?
Nie.
To znaczy…
Wspomniałam, że wydział może ucierpieć…
Pembroke Daily sugeruje, że nakazałaś milczenie w sprawie Billa.
Nigdy w życiu.
W rozmowie z jego doktorantką prosiłaś,
żeby nie wypowiadała się o incydencie?
Mogę to wyciszyć, jeśli było inaczej.
To znaczy…
Nie to chciałam przekazać.
Studenci są już w pogotowiu
i obawiamy się, że to zaostrzy sytuację na kampusie.
Chcemy, żebyś to skomentowała.
Dobra.
To znaczy tak.
Napisałem list od pani i rektora Larsona,
informując profesora Dobsona,
że przesłuchanie będzie dotyczyło wypowiedzenia umowy.
A nie postępowania dyscyplinarnego.
A rzetelny proces?
Żeby zwolnić profesora na etacie…
Etat nie daje już wolnej ręki. Nie w tej atmosferze.
Zresztą słyszeliśmy, że wykłada na kacu i pokazuje nagie zdjęcia.
- Czy nagrania. - Tak.
Do tego przejażdżki ze studentkami.
To się zdarzyło raz.
- Ale co? - Wszystko.
- Wiem, że to kiepska obrona. - Wiedziałaś o studentce?
Narzekała?
- Poważnie? Nie musi. - Wcale nie musi.
Jego żona zmarła rok temu.
Coś was łączy?
Zapytałbyś o to mężczyznę?
Odjechaliście wczoraj jednym samochodem.
Jego jest w warsztacie.
Jeśli coś was łączy, musisz to zgłosić
albo sama złamiesz zasady uczelni.
Inną opcją byłoby ustąpienie z urzędu.
To, że bronię Billa, nie ma związku z moimi uczuciami,
mającymi charakter platoniczny i zawodowy.
Mam obowiązek chronić…
Masz obowiązek wobec tej instytucji
nie pozwolić takich sprawom wymknąć się spod kontroli.
Osiągnęłaś odwrotny efekt.
Proszę podpisać.
Zadzwoń do mnie. Musimy porozmawiać. To pilne.
Sytuacja wygląda źle dla nas obojga.
Teraz jadę na to spotkanie
i muszę ci coś podrzucić, więc…
Zadzwoń, jak tylko odbierzesz. Lepiej do mnie zadzwoń.
Kim jest David Duchovny?
Nikim. Muszę dać to Billowi.
- Poczekaj. - Muszę mu coś powiedzieć.
Nie dzisiaj.
Ale tu chodzi o Día de los Muertos!
Bill? Chcę ci coś dać.
Bill?
Dusza jego żony może nie trafić.
- Trafi. - Nie znajdzie go.
Znajdzie.
Nic nie wiesz o tym święcie.
Nic nie wiesz o moim dziedzictwie!
Puta.
Wiesz co? Znasz to słowo,
bo daję ci lekcje hiszpańskiego.
A tego lata jedziemy do Oaxaki,
bo twoi przodkowie są stamtąd.
Ava jedzie do Disneylandu.
Wezmę to pod kuźwagę.
SHARON DOBSON HYDROKODON
CIĄGUTKI Z MARIHUANĄ SMAK ARBUZOWY
Jesteś wcześnie.
Tak…
Miałyśmy przygodę u Billa.
To jej rzeczy. Wrócę później.
Kiedy wracasz?
Nie wiem.
Minji ma pierwsze urodziny tylko raz. Wszyscy narzekają, że cię nie widzą.
Czego ode mnie chcesz? Taką mam pracę.
Myślałem, że po awansie będziesz pracować mniej.
Od kiedy po awansie pracuje się mniej?
Skarbie, bądź grzeczna i rób, co mówi harabŏji.
Jak ma mnie słuchać, skoro nie zna koreańskiego?
Appa, możesz mówić po angielsku.
Zresztą rozumie więcej, niż myślisz.
Patrz.
Do zobaczenia. Kocham cię.
Rozumiesz, prawda?
Kocham cię, Ju Ju.
Jest na mnie zła, bo miała robić prezentację o Meksyku
dziś rano z Billem.
A przyprowadziłam ją tutaj.
O Meksyku?
To praca domowa.
Jest ambasadorką Día de los Muertos.
To meksykańska tradycja.
Nieważne.
Uwaga, Hitlerze!
Halo?
Panie Duchovny?
Halo?
Davidzie?
Halo?
Co, do licha?
Cześć.
Nie wiedziałem, że ktoś tu jest.
Ji-Yoon?
Tak.
Drzwi były otwarte. Zawsze tak zostawiasz?
Nigdy nie miałem problemu.
Dlatego uwielbiam to miejsce. Nikt mi nie przeszkadza.
Boże!
W porządku?
Przez chwilę myślałam, że jesteś nagi.
A to ciekawe.
Bill!
- Cześć. - Co robisz?
Idę do McDonalda. Co tu robicie?
Jedziemy na urodziny Minji.
- Czyje? - To moja kuzynka.
Habi, Bill może iść z nami?
- Nie. - Proszę.
Jestem bardzo zajęty.
Będzie tort?
Zostawiłeś w kopiarce.
Nie powinnaś tego czytać.
Rzuciłam okiem na pierwsze zdania.
To wbrew zasadom.
Zostawmy spór o to,
czy powinnam była patrzeć,
i przejdźmy do rzeczy.
Słucham.
Nieważne.
Wystawiłem ci pozytywną ocenę.
Komisja tego nie kupi,
jeśli nie będę miał zastrzeżeń.
Wierz lub nie,
ale chcę ci pomóc.
- Pomóc? - Tak.
- Ty pomagasz mnie? - Tak.
Ji-Yoon przyszła do mnie i błagała, żebym z tobą uczyła,
bo miałeś mało studentów.
- Co? - Byłeś na liście.
Mieli zmusić was do emerytury.
A tak możesz się pode mnie podpiąć.
Jakiej liście?
Wykładasz do pustej auli.
Nie będę dogadzał studentom.
- Nie chcą twojego produktu. - Nie jestem sprzedawcą.
Nie jesteś też profesorem, bo nie masz studentów.
John?
John!
Słyszałeś o liście?
Chcą zmusić nas, dinozaury, do przejścia na emeryturę.
Musimy trzymać się razem. W kupie siła.
Wciąż jesteśmy w intelektualnym rozkwicie i mamy wiele do zaoferowania.
To ty czy ja?
W ramach honorowego wykładu
chcę przedstawić moją pracę z Yale.
„Schizofreniczna krytyka czystego rozumu we wczesnych powieściach Becketta”.
Napisałem tylko rozdział.
Niezły rozdział. Użyłeś dużej czcionki?
Nie.
Od lat w tym nie siedzę,
ale ostatnio myślałem o dokończeniu tej pracy i doktoracie.
Doktor David Duchovny.
Może za dużo aliteracji.
Czy to uczciwe wymagać,
żeby ludzie myśleli o mnie jako o doktorze,
skoro przez tyle lat byłem dla nich tylko Davidem Duchovnym?
W każdym razie, rzuć okiem. Wczoraj ją czytałem.
Całkiem niezła. Nawet prorocza.
Prorocza? Naprawdę?
To się wymawia inaczej. Nie jesteśmy w Anglii.
A nie mówimy po angielsku?
Może wybrałaś zły wydział.
Lepiej nadajesz się do nauk szczisłych.
Nie mówię tego, bo jesteś Azjatką.
Nawet nie wiem, że nią jesteś.
Nie patrzę na kolor skóry,
pochodzenie,
ani nawet twarz.
Patrzę na wibrację, aurę.
A twoja jest cudowna.
Zrobię szmoothie.
- Chcesz? - Nie, dziękuję.
Byłaś na lokalnym targu?
Nie.
Myślałem, że to miasto jest pozbawione kultury,
ale nie miałem racji.
Spójrz na tę marchew.
Udawaj, że mnie tu nie ma.
Cześć.
Jak rodzina Frankensteinów.
Czemu nie adoptowała dziecka z Korei Południowej?
Takie może adoptować tylko małżeństwo.
Odrzucili ją, bo jest singielką.
Madonna jest singielką i mogła adoptować.
Angelina Jolie też.
Z OKAZJI URODZIN MINJI
Bill. Jeszcze nie czas.
A kiedy?
Poczekaj tu. Wymienię się pokemonami.
- Witaj. Siadaj. - Cześć.
Koreańskie zatyczki.
Proszę?
Kiedy dzieci krzyczą…
Jakie krzyki?
Trzymasz obiema rękami.
Odwracasz głowę.
Nie patrzysz nikomu w oczy ani nie pijesz przy innych.
- Dobrze. - Właśnie tak.
Dobrze.
- Gun bae. - Gum bae.
Gun bae.
„Gun” czy „gum”?
- Gun. - Gun.
Gun bae.
Nie nadgonimy w dwie minuty.
Czemu nie?
Bo to szalona prośba.
To ma ponad 30 lat.
- Wiele się w tym czasie wydarzyło. - Na przykład?
Teoria afektu, ekokrytyka,
humanistyka cyfrowa, nowy materializm, historia książki,
rozwój gender studies i teorii rasy.
Kiedy ostatnio czytałeś czasopismo naukowe?
Byłem w trasie z zespołem.
- Więc… - Widać.
Wiesz co jeszcze?
To, że wykorzystujesz ten zaszczyt,
żeby odkurzyć swoją pracę i wrócić do doktoratu,
jest samolubne.
Jesteś wrogo nastawiona,
bo Pembroke jest mniej prestiżowe niż Princeton, gdzie studiowałem?
- Nie. - I Yale?
Boże, nie. Jestem wrogo nastawiona,
bo obiecałam ten wykład komuś,
kto na to zasługuje.
Celem jest przedstawienie nowej myśli w nauce,
a to jest z połowy lat 80.
Dyscyplina poszła do przodu, a ty tkwisz w innej epoce.
Daj mi chwilę.
- Może… - Nie.
To chyba chłopak Ji-Yoon.
Peter Seung?
Nie, dawno się rozstali.
Peter jest w Michigan.
Robię mu ten sweter.
Spójrz na niego. Jest biały.
Faktycznie.
Habi powiedział, że zabrali go z ulicy.
To ma sens. Wygląda jak flejtuch.
Gdy wrócę, jeśli wrócę
Przysięgam, że będę prostszy
Gdy wrócę, jeśli wrócę
Będę miał umysł zimy
Jedyna piosenka cytująca Wallace’a Stevensa.
No ja myślę, kurwa.
Masz dobry głos.
Był ktoś przede mną?
Znany autor?
Czy Pembroke zaoferowało to stanowisko komuś innemu?
Bez obaw, zniosę to.
Rozmawialiśmy o Jamesie Franco.
- Zrobił doktorat na Yale. - Tak?
- Naprawdę? - Owszem.
Zaprosiliby Ethana Hawke’a, ale kręcił w Bułgarii.
Co kręcił?
- Słucham? - W Bułgarii.
Film czy serial telewizyjny?
Tego nie wiem.
- Tam jest dużo kręcenia. - Rozumiem.
Słuchaj.
Zajmowałem się Beckettem, tak?
Będę się go trzymał, a potem…
Chodź popływać.
Nie mam stroju kąpielowego.
Pożyczę ci.
Weź ten.
Kto to nosił?
To mój kombinezon.
Noszę go, gdy pływam na czas. Skóra spowalnia, przez włosy.
Nie możesz uczyć tylko Becketta.
Czemu nie? Murphy, Molloy, Malone umiera…
- Studenci kupili już inne książki. - Zwrócę im pieniądze.
Jestem przepłaconym aktorem, muzykiem i pisarzem,
a studenci są obciążeni długami.
- Odciążę ich. - Program to umowa.
- Nie możesz zmienić… - Popływajmy.
Wiesz co? Nauczanie to nie zabawa, tylko zawód.
Jeśli naprawdę chcesz pomóc,
powiedz, że zmieniłeś zdanie.
Przekaż darowiznę na rzecz wydziału, a załatwię ci doktorat honoris causa.
Wydział Anglistyki im. Davida Duchovny’ego?
Wydział Anglistyki im. doktora Davida Duchovny’ego.
Co to jest?
Główne wydarzenie.
Ceremonia doljabi.
Minji wybiera przyszłość.
Ma dopiero rok.
Jest bardzo bystra.
Może już podjąć decyzję.
Co to jest?
Stetoskop oznacza lekarza, ołówek – nauczyciela,
pędzel – artystę,
pieniądze – bogactwo,
piłka tenisowa – sportowca, a biały sznurek – długie życie.
Ja wybrałabym sznurek, żeby żyć bardzo długo.
A ty?
Mogę tylko jedno?
Jesteś piękna.
- Pięknie. - Dalej, słodziutka!
- Do dzieła, Minji. - Powodzenia!
Minji, bierz sznurek!
- Dalej, Minji. - Powodzenia!
Tak blisko.
Wybieraj, Minji.
Tak nie można.
Weź pieniądze.
To jest oszukaństwo. Ona nią manipuluje.
Niech sama wybierze.
Świetnie.
Ta pani ją zmanipulowała.
Ta pani zafałszowała jej wybór.
Chciała pędzel.
Cześć. Możesz to wziąć.
Nie słuchaj ich.
Czekaj. Chciała wziąć pędzel.
To jeden z niewielu zawodów,
w którym zyskujesz szacunek wraz z wiekiem.
Zdecydowałam się uczyć, bo nie można być do tego za starym.
Nie sądziłam, że przejdę na emeryturę.
Przynajmniej dopóki… mózg się nie zlasuje.
- Sześćdziesiąt jeden. - Jezu.
- Za mało. - Masz tabletki z glukozą?
- Gdzie są? - Moment.
Starzejesz się…
Nie widzę ich.
…nabierasz mądrości,
zdobywasz szacunek.
Jestem…
Jestem tu od 32 lat, z czego sześć kierowałem wydziałem,
i nic takiego nie miało miejsca.
Robię to całe życie i nie mam z tego nic.
Miałem poprawić rekomendację dla Yaz w zamian za wspólne nauczanie.
Trafiłam na listę.
A co z Bobem? To znaczy z Billem?
Nie jesteś poważny,
gdy wyglądasz, jakbyś wsadził głowę do ula. Proszę.
Billa nie ma na liście.
Nie. Wszyscy wiedzą, że go kocha.
Gdyby ktoś z nas sobie na to pozwolił,
nie broniłaby nas tak zaciekle.
Wybraliśmy ją.
Reprezentuje nasze interesy.
- Tak samo jak jego. - Musimy coś zrobić.
Na przykład co?
Chcesz dokonać zamachu stanu?
Mam dobre wieści. David Duchovny nie wygłosi wykładu.
Tylko ty.
Co jest?
Zgodziłam się dać go gdzie indziej.
Gdzie?
- W Yale. - O cholera, to super.
Mam też rozmowę o pracę.
Zaproponowali mi stanowisko.
Czemu nie mówiłaś?
Słuchaj. Wiem, że panuje tu bałagan.
Nie mogę się zebrać.
Zachowujesz się, jakbyś była im coś winna.
Jakbyś tu była, bo ci pozwolili,
a nie dlatego, że zasługujesz.
Czym byliby teraz bez nas?
- Nazwą i stosem cegieł. - Kupą pieniędzy.
Od darczyńców, którzy dorobili się na cukrze,
bawełnie i kolei.
Wyzyskując czarnych i Azjatów.
- W Yale tak samo. - Yale jest inne?
Powinnaś tu rządzić.
Zamiast starać się każdemu przypodobać.
Myślisz, że tak tu trafiłam? Przez pieprzone nadskakiwanie?
Nie.
Będziesz pierwszą czarną kobietą na wydziale.
Dlatego wyjeżdżam.
W Pembroke zrobiono wszystko, żeby mnie zatrzymać.
Ale wiesz, dlaczego zostałam?
Przez Joan,
Billa
i genialną nowo zatrudnioną Yaz.
Pieprzone Yale.
Wiesz, które jest New Haven
na liście najlepszych miast studenckich?
Sto dziewięćdziesiąte ósme.
Kilka miejsc niżej od Fargo w Dakocie Północnej.
A my?
Nie wiem. Muszę zapytać tatę.
Co ci proponują?
Etat w przyspieszonym trybie i profesurę.
Oraz kupę pieniędzy.
Możemy to przebić.
Chyba.
Robię się pełny, ale to jest przepyszne.
Panie Kim, dziękuję za pomoc w sprzątaniu.
Nie musiał pan tego robić, ale miło zobaczyć swój stolik.
Bill, jestem gotowa.
Potrzebuję pizzy.
WITAJ W DOMU
Przepraszam na chwilę. Dziękuję.
Przepraszam.
Potrzebuję jej ulubionych rzeczy.
Jak dorosły facet może tak żyć?
To wdowiec.
Jestem wdowcem, a mam czysto.
Kiedy stracił żonę?
Rok temu.
Pracuje z Ji-Yoon?
Tak, jest profesorem angielskiego. Napisał książkę, a może dwie?
Przepraszam za to popołudnie.
- Dziękuję. - Mam nadzieję, że go nie zepsułem.
Dobrze.
Nie mam pizzy, ale mam pizzowe roladki.
To co robimy?
- Zrobimy szlak. - Dobra.
Rozłóżmy je, żeby poczuła zapach.
Gdyby tak miał przy sobie Koreankę.
A Ji-Yoon?
Ma dobrą pracę. Przystojny, gdyby tylko się ogolił.
Dobrze radzi sobie z dziećmi.
Mówią, że jest narkomanem i pije.
Chcesz, żeby Ji-Yoon zaprosiła kogoś takiego do swojego życia?
Zaraz skończy pięćdziesiątkę.
Może to jej ostatnia szansa.
Musimy iść. Ju Ju, mama wróciła wcześniej.
Znajdzie cię.
SHARON, WITAJ W DOMU TO PIZZA DLA CIEBIE
Pa.
Chwila. Mam pytanie.
- Nie do ciebie, do dziadka. - Habiego?
Co Ji-Yoon wybrała podczas ceremonii?
Pamiętasz?
Wybrała ołówek.
Nauczyciel.
Od razu tam sięgnęła. Nikt nie mógł jej powstrzymać.
Napisy: Anna Samoń