SERIAL NETFLIX
Tymczasowe zawieszenie.
A zajęcia?
- Nie masz wstępu na kampus. - Co?
Musieli dać coś studentom,
zwłaszcza po kłótni z policją.
Larson wezwał ich na pieprzoną imprezę dla darczyńców.
Przez tego paplę ląduję w jednym worku z policją?
To niesprawiedliwe. To jego wina. Wyjaśniłaś to?
- Broniłaś mnie? - Chyba…
Wiesz, co ja teraz mam?
Studenci przychodzą i płaczą.
Nie tym chcę się zajmować jako dziekan.
- Co mam zrobić? - Oficjalnie przeprosić.
Przepraszam.
Nie mnie, kretynie!
To znaczy mnie,
ale będzie przesłuchanie dyscyplinarne
i musisz napisać przeprosiny.
Jezu. Co znowu?
To szkoła Ju Ju. Bez jaj. Czekaj.
Witam.
Przy telefonie.
Chwila. Pobiła czy pogryzła?
Jesteście zawieszeni.
Idę do pracy, a wy będziecie pisać listy.
Ju Ju, przeprosisz Adina.
Bill, przeprosisz…
wszystkich.
Spędzę tu całą noc.
Na przyszły raz każdy ma przeczytać „Opowieść sprzedawcy odpustów”.
Leniom nie odpuszczę.
Witaj.
Zrobiłem to, o czym mówiliśmy.
Nie myślałam, że naprawdę…
Żartowałam.
Myślałem, że pani udaje, że żartuje.
Dobrze, że nie kazałam ci go zabić.
- Dobrze. - Czyli go namierzyłeś?
Nie, ale włamałem się na stronę Oceń Swojego Profesora.
Włamanie? Nie mogę być powiązana z niczym,
co wydaje się niewłaściwe lub nielegalne.
- Ale mam pokazać? - Tak.
Dobrze.
Posty wysłano dwa razy z biblioteki,
między 17.00 a 18.00.
ChrzanićTeZajęcia223?
Nie. SpadajChaucer@gmail.com.
Gdyby znowu napisał i bylibyśmy w bibliotece…
Musiałaby go pani rozpoznać.
To nie będzie trudne.
Co pani zrobi, jeśli go złapie?
„Zniszczę go” – zażartowała Joan,
kiedy dokładnie to planowała zrobić.
Cześć, jestem Charlotte Lo z Pembroke Daily.
- Zostawiłam ci kilka wiadomości. - Faktycznie. Cześć.
Nie chcę tego komentować.
Jakie masz zdanie? Przyłączysz się jutro do protestu?
Czytelnicy chcą poznać twój punkt widzenia.
Wybacz.
Co skłoniło cię do wyboru Billa Dobsona na promotora?
Nie mogę odpowiedzieć.
Pani dziekan upomniała mnie,
że mam z nikim o tym nie rozmawiać.
- Jezu. - Ona nie gotuje.
- Zrobię ci jajka. - Nie jem jajek.
Bo nie lubisz czy nie próbowałaś?
I to, i to.
Dam ci dolara, jeśli spróbujesz.
Wymień jedną rzecz, którą za to kupisz.
Rodzynki?
Proszę.
Profesor Kim, ma pani chwilę?
Jasne. Wejdź, Dustin.
Cześć, Capri.
Siadajcie.
Postoimy.
Co tam?
Na politologii odmówili etatu jedynej niebiałej osobie na wydziale.
Martwimy się o profesor McKay.
Konserwatywne dupki.
Czarni podlegają innym standardom.
- Wiem. - Ich badania uchodzą za mniej wnikliwe,
a oni sami za niezorganizowanych i mniej solidarnych.
Wiem.
Są rzadziej zapraszani na koleżeńskie kolacje.
Wiem.
Uwierzcie mi. Wiem o tym.
To list podpisany przez 320 studentów o wpływie profesor McKay
i jej wsparciu dla niebiałych studentów.
Jeśli nie dostanie etatu,
będziemy działać.
Jak szykownie wyglądasz.
Schudłem i dałem to do krawca,
ale spójrz na rękawy.
To nie jest w kształcie dzwonu, tylko podłużne.
To strój magistra.
Każdy wie, że masz doktorat.
Sprawdzić, czy Laurie może zamówić nowy?
- Ile to wyniesie? - Na koszt uczelni.
Naprawdę?
- Nasz sekret. - Dzięki, dziecino.
W liście rekomendującym Yaz
napiszesz o jej pracy dydaktycznej?
Dlaczego?
Bo warto podkreślić, jak jest nowatorska.
Zmiana sali…
Myślę, że zaprezentuje to na dzisiejszym seminarium.
Możesz chociaż o tym wspomnieć?
Słuchaj, jest teraz cholernie popularna.
Ma 8000 obserwujących na Twitterze. Więcej niż my razem wzięci.
Wiesz, kto oceniał się po liczbie zwolenników?
- Jim Jones. David Koresh. - Yaz nie przewodzi sekcie.
Jezus miał tylko 12 wyznawców. Czyżby był przegrywem?
Dzięki niej studenci zachwycają się
literaturą napisaną 150 lat temu.
- W twoim szczytowym okresie… - Skąd wiesz, że to nie teraz?
Nie chcę wykorzystywać swojej pozycji,
ale proszę cię jako dziekan.
- Wczułaś się. - Nie mówię tego jako przełożona.
- Kto? - Tak będzie najlepiej dla wydziału.
I należy się Yaz, więc zrób to.
HORATIO: CHYBA COŚ ZNALAZŁEM
- JAKI PLAN? - O 17.00 W BIBLIO
IDZIEMY INCOGNITO?
Nadal masz szałowy tyłeczek.
Ty trochę gorzej.
Co reprezentuje wieloryb?
Kalwinizm?
- Nie, kapitalizm. - Białość.
Białą supremację.
Mów dalej.
„Wyciskać! Wyciskać! Wyciskać!
Przez cały ranek wyciskałem ów olbrot,
aż niemal sam się w nim roztopiłem.
Wyciskałem go, aż przyszło na mnie
coś w rodzaju osobliwego zapamiętania”.
Izmael, Queequeg, Flask i Stubber
Za olbrotem płyną na szaber
Tasztego i Daggoo wieloryby zabijają
Takich marynarzy w załodze mają
Bulkington znika w blasku glorii
Przybywa Fedallah w środku historii
Kapitan Ahab w neurotycznej fazie
Reszta wyciska olbrot w homoekstazie
Załoga bez dziewczyny
Przetnijcie te liny
Załoga bez dziewczyny
Poza statkiem czasy ponure
Mężczyźni kontrolują literaturę
Możesz wejść tylko jak masz spodnie
W amerykańskim renesansie nie ma kobiet
Załoga bez dziewczyny
Przetnijcie te liny
Załoga bez dziewczyny
„Przepraszam, że pomyśleliście, że lubię Hitlera,
bo wcale nie.
To najgorszy człowiek na świecie”.
Teraz ty.
„Drogi Adinie, tak mi przykro, że cię ugryzłam.
Wiem, że to jest zabronione, nawet jeśli ktoś prosi.
Jesteś moim kolegą i lubiliśmy się razem bawić”.
To kłamstwo.
Podpisano „Ju-Hee Kim”.
Daj „Ju Ju”.
Ju-Hee jest fajne.
To imię twojej babci. Wiesz o tym?
Nie podoba mi się!
Myślę, że jest piękne.
Mama nazwała cię tak po swojej mamie. Fajnie.
To zaszczyt.
Dzięki tobie pamięć o niej jest ciągle żywa.
Wiesz, co to jest „dziedzictwo”?
Ma związek z tyłkiem?
To „dziewictwo”.
Są nawet powiązane.
Chcą od razu ruszyć z marketingiem.
Whittenden wybrała to.
Będzie dla nas sprzedawał koniak?
Pomyślała, że powinnaś…
zacząć od razu.
Zawłaszczenie honorowego wykładu to jedno,
ale chyba nie oczekuje, że to przeczytam?
David zgodził się przejąć zajęcia Billa.
Co?
Tylko do przesłuchania, a potem zobaczymy.
Pisze przeprosiny. To się rozwiąże samo.
David prosi o notatki Billa.
Chwila.
Żeby zaczął tam, gdzie Bill skończył.
Bez „Sieg heil”.
Bill nie przekaże swoich notatek.
Gdy ty byłaś na urlopie macierzyńskim…
- To co innego. - Niby jak?
David jest gotów zastąpić Billa.
Powinien być za to wdzięczny.
On na to tak nie spojrzy.
Bill był popularny.
- Ale… - Był?
Mogę ci coś poradzić?
Zacznij poważniej traktować swoją rolę.
Jesteś teraz dziekanem wydziału.
Stoisz wyżej.
Rozumiesz, co mówię?
Nie jesteś koleżanką Billa.
O której mam jutro przyjść?
Nie ma potrzeby. Poszukam opiekunki.
Nie daj się prosić.
Jak z nią jestem, nie tęsknię aż tak za nauczaniem.
Miałem dać jej wykład o samobójstwie u Becketta.
No dobrze.
To się nazywa jedzenie.
Dziękuję.
- Musimy pogadać. - Dlaczego poszedłeś?
Chciałem, żeby mama coś zjadła.
Możesz przyjść?
Oczywiście.
Bill.
- Nie chcesz, żeby mama… - Śmiało.
Jesteś pewna? No dobrze.
Chodź tu, mądralo.
Myślałem, że śpisz.
Oszukiwałam cię.
Dokończymy czytać?
Wiesz co?
Ona nie chce ich uczyć, tylko się z nimi kumplować.
Publikuje w czołowych wydawnictwach, ale…
Ale co?
Ciebie odrzucili, a byłaś najlepsza.
Bo czekali na książkę, a ja wychowywałam trójkę dzieci.
Powinni byli dać ci czas.
Mogłem ich przycisnąć.
- Przepraszam. - Gdybanie.
Ktoś musiał gotować.
No tak.
- Mówiłem, że nie założę. - Tylko dziś.
Żadnych pieluch.
To nie oznacza zguby, staruszku.
Niegdyś jak kolos cały świat okraczałem.
To teraz będziesz go okraczał w pieluchomajtkach.
Boże.
JEDZIEMY DO OAXACA
„Gdzie odbijają się echem marzenia właców”.
- Władców. - Władców.
Kto stworzył La Catrinę?
Posada.
- A kogo on wyśmiewał? - Bogaczy.
- Jakich bogaczy? - Tych z Europy.
Wiesz, co to znaczy „wyszydzić kogoś”?
Posada naśmiewał się z przywódcy Meksyku Porfirio Díaza,
bo choć Díaz unowocześnił Meksyk,
z reform skorzystała tylko klasa rządząca.
Chcę wyszydzić ciebie.
Nie sądzę.
Nazywam się Bill i jestem nudziarzem.
Jesteś ambasadorką Día de los Muertos.
Zróbmy prezentację, bo będziesz żałować.
Kiedy przerwa?
To ja.
Tak, wiem.
Wszystko gotowe.
Teraz zostało czekać na post.
Czytasz Chaucera?
Tak, choć to jak czytać w innym języku.
Zdziwisz się, jak szybko przywykniesz.
Musisz przestać próbować zrozumieć.
Tak było z kodowaniem.
Dałem się temu ponieść i…
- To on. - Już?
- To on? - Tak.
Gdzie jest?
„Przez tę wiedźmę mam ochotę się zabić”.
Dobrze. Będzie wyglądało na samobójstwo.
Sprawdzę adres IP.
Jest tutaj. Dobra.
Dobra, co robimy?
Rozumiem.
PROBLEM Z KOMUNIKACJĄ
Co? Nie.
Nie mogę zrobić kopii, ale chyba właśnie otworzyłem samochód.
- Pomóc ci? - Bardzo proszę.
- Ona żyje swoim życiem. - Nawet nie mów.
No dobrze.
Wspaniale. Dziękuję.
Proszę.
Kiedy Melville zmarł, Times opublikował maleńki nekrolog.
Źle napisali tytuł Moby Dick.
- M-O-B-I-E. - I-E.
- Przykro się robi. - Czyli jest nas dwoje.
- Dzięki. - Proszę.
Zostawiłeś…
To balon z wodą.
Żeby zbadać opór powietrza,
trzeba go złapać.
Co za chwyt! To było idealne! Aż…
O nie.
Już po tobie.
Nadchodzę!
Dokąd idziesz? Ju Ju, wracaj.
Zaskoczmy mamę!
Nie wolno mi być na kampusie.
Co do cholery?
Zakaz spania w bibliotece. To nowa zasada.
Rozumiem.
Jaki jest plan?
Co?
Hej, ty!
To on?
Czekaj! Cholera.
Stój. Zaczekaj!
Chodź!
- Steve. - Profesor Hambling?
Posłuchaj mnie.
Może ja ci nie pasuję, ale Opowieści kanterberyjskie
to dzieło geniuszu.
Łajdaczący się mężowie, napalone żony,
pierdzenie, sranie, włosy łonowe.
Jakiś prostak poprosił kobietę o całusa i cmokał jej dziurę w dupie.
Życzę ci takiego losu.
- Już, już. - Więc morda w dzióbek!
- Słyszysz? - Nie musisz mnie lubić.
Ale Chaucer przetrwał ponad 600 lat krytyki literackiej.
Jeśli nie dociera do ciebie, że to skurczykozak,
to spiżdżaj z moich zajęć.
Ale sztos!
Co będzie w następnym semestrze?
Chaucer.
HONOROWY WYKŁAD
Poproszę, by się wycofał.
To tylko szkic.
Robił kserokopie na papierze firmowym.
- Jest gotów to wysłać. - Nie pozwolę mu.
Co?
Masz stałą posadę, a ja nie.
Jesteś też dziekanem.
Nie wiem, co mogę powiedzieć, a co nie.
Jeśli nie dałam ci odczuć, że możesz mówić, co myślisz…
uważam to za swoją porażkę.
To mnie dobija.
Dobra.
Co ty robisz?
Jak to się ma do twojej misji? Myślałam, że jesteśmy krok dalej.
Daję im Duchovny’ego, żeby dali mi ciebie.
Nie jesteś od naganiania mu fanów.
- Wiem. - A mnie nie powinno się…
Staram się.
Nie czuję się, jakbym przejęła wydział,
tylko jakby wręczono mi tykającą bombę,
żeby na pewno wybuchła w rękach kobiety.
Bill i ja zaczęliśmy uczyć równocześnie.
Kiedy Elliot wpadał na nas,
klepał Billa po plecach i zapraszał go na kolację.
Udawał, że mnie nie ma.
Chodzi o to, że wciąż ma dużo władzy.
Czuje się niepewnie, bo już nie ma studentów.
No tak.
Rozumiem, dlaczego jest ci go żal.
Rządził tu tylko przez ostatnie 40 lat.
Yaz…
Ju Ju!
Mówię poważnie.
Ju Ju?
Czekaj. To kampus. Nie mogę tam być.
Nie, Ju Ju, proszę.
Stój!
Nie mogę być na kampusie!
Psorze Dobson!
Tak trzymać!
Wolność słowa w Ameryce.
JAK BŁYSKAWICA DAVID DUCHOVNY
HONOROWY WYKŁAD
Przestraszyłeś mnie. Co tu robisz?
Nie powinieneś być na kampusie.
To moje notatki do wykładów.
Tak.
Tylko się nie wkurzaj.
Duchovny poprowadzi twoje zajęcia.
- Co? - Gościnnie.
Tylko kilka zajęć, do czasu przesłuchania.
Zabierzesz je i co potem?
Zaprosisz go na seminarium?
Mam jechać do jego domu na wsi.
Jezu Chryste. To się dzieje naprawdę?
Podpieprzasz moje notatki?
Nie. To moja własność.
Biorę je, bo ktoś musi prowadzić zajęcia,
nawet jeśli to pieprzony Duchovny.
Większy problem, który bagatelizujesz, jest taki, że nie wolno ci…
Gdzie jest Ju Ju?
- Ju Ju? - Chodźmy.
Ju Ju!
- Cześć! - Kochanie, co robisz?
- Zostań tam. - Spójrz na mnie.
- Skoczę do Billa. - Stój.
- W moją stronę. - To słaby pomysł.
- Raz. - No dobrze.
- Dobra. - Dwa.
- Moment. - Trzy.
Mam cię.
- Wystraszyłaś mamę. - Chodźmy.
Przestraszyłaś mamę.
- Idziemy. - Przestań. Nie.
- Bill idzie? - Nie.
- Nie dziś. - Musimy iść.
- Chodź do nas. - Nie, skarbie.
- Chodź! - Idziemy.
- Chodź! - Do samochodu.
- Mamo! - Dobrze?
Tak.
Mamo, jesteś taka niska.
I słodziutka.
Dobra.
Ty to zrób, Bill.
Napisy: Anna Samoń