‎(ซีรีส์จาก NETFLIX)
‎โอเค
‎อย่าพูดอะไรกระตุกต่อมคนฟังนะ
‎ผมไม่ทำให้ปิตุภูมิต้องอับอายหรอก
‎นี่ รู้ตัวรึเปล่าว่ากำลังซวยหนักแค่ไหน
‎คุณรู้ไหมล่ะว่าผมซวยจริงๆ มาแล้วกี่ครั้ง
‎นี่ครั้งแรกเลยนะที่ซวยเพราะเรื่องที่งี่เง่าเห็นๆ
‎- คุณต้องจริงจังกับเรื่องนี้ ‎- จริงจังอยู่ เดี๋ยวจะจริงจัง
‎แต่งตัวอะไรมาเนี่ย
‎บอกแล้วว่าให้ดึงสติ
‎ผมตั้งใจผูกเบี้ยวเพราะชอบเวลาคุณปรับให้
‎ตัวหอมนะ
‎ขอละ เปิดใจรับความเห็นพวกเขาหน่อยได้ไหม
‎อ้อ ผมจะไม่ให้ค่า ‎ความไร้สาระที่สุดของการพิจารณานี้
‎ผมไม่ได้เป็นนาซี
‎คุณคิดว่ามุกนาซีเป็นเรื่องที่ยอมรับได้งั้นเหรอ
‎ไม่ แต่ก็ทำให้ผมนึกถึงตอนที่ ‎นาซีสองคนเดินเข้าไปในบาร์…
‎เรามีกระบวนการที่ค่อนข้างชัดเจน ‎เมื่อเกิดสถานการณ์แบบนี้
‎คุณสองคนจะร่วมมือกันเขียนแถลงการณ์ขอโทษ
‎จากนั้นเราจะโพสต์ลงทุกแพลตฟอร์มที่เกี่ยวข้อง
‎ขอโทษ คุณชื่ออะไรนะ
‎- รอนนี่ ‎- ใช่ นั่นรอนนี่
‎รอนนี่เป็นหัวหน้าฝ่ายสื่อสารองค์กร
‎บางคนก็เรียกเป็นฝ่ายบริหารจัดการภาวะวิกฤต ‎หรือบริหารจัดการภาพลักษณ์องค์กร
‎ผมไม่เขียนร่วมกับใคร
‎แล้วคุณจะให้เราจัดการยังไง
‎- ผมจะคุยกับพวกนั้น ‎- ใครคุย
‎- "คุยกับใคร" ‎- "คุยกับใคร"
‎พวกนักศึกษา
‎- ไม่ได้ ‎- ผมไม่แนะนำนะ
‎ผมเป็นอาจารย์ประจำ
‎คุณสั่งห้ามสิ่งที่ผมทำในห้องสอนของผมไม่ได้
‎ห้ามผมพูดในมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้
‎นอกจากผมจะละเมิดจรรยาบรรณของคณะ
‎ซึ่งก็ไม่ได้ละเมิด
‎มหาวิทยาลัยควรเป็นที่ซึ่งสนับสนุน ‎ความเห็นต่าง
‎เราควรภูมิใจในตัวเด็กพวกนี้
‎นี่คือหน้าที่พวกเขา
‎อันที่จริงสมัยผมเรียนป.ตรี
‎ผมนั่งเปลือยตูดบนโต๊ะตัวนี้เลย ‎เพื่อประท้วงให้ถอนการลงทุนจากแอฟริกาใต้
‎เราจะไปดื่มลาเต้คัปปูชิโนกันไหม
‎ยังมีอีกสองสามเรื่องที่เราต้องคุยกัน
‎ฉันจะตามไปทีหลัง
‎โอเค
‎เรื่องนี้กระจายไปทั่วโซเชียลมีเดียแล้ว
‎อธิการบดีเริ่มได้รับโทรศัพท์ ‎จากผู้บริจาคและศิษย์เก่า
‎ถ้าไม่รีบแก้สถานการณ์ทันที
‎ผมจะไม่แปลกใจถ้าเขาขอให้บิลลาออก
‎- ไม่ค่ะ เขาจะขอโทษ ‎- ท่าทีเขาไม่ได้สลดใจเลยสักนิด
‎ค่ะ ฉันรับประกันได้ว่า ‎หลังบทสนทนาครั้งหน้าของเรา
‎เขาจะเสียใจอย่างสุดซึ้งเลย
‎รอก่อน
‎ผมชอบจังเวลาที่คุณทำเหมือนเป็นเจ้านายผม
‎- น่าจะเห็นหน้าตัวเองในนั้น ‎- ฉันเป็นเจ้านายคุณ
‎โอเค งั้นคืนนี้คุณคิดจะทำอะไรครับ เจ้านาย
‎- ผมชวนเจ้านายไปทานมื้อค่ำได้ไหม ‎- คุณนี่มันยังไง
‎ไม่ คุณจะมาชวนฉันกินข้าวตอนนี้ไม่ได้
‎นี่เป็นปัญหาร้ายแรงทางวินัย
‎เท่ากับผมต้องให้พวกเสมียนฝ่ายบุคคล ‎เขียนคำขอโทษแทนผมงั้นเหรอ
‎นั่นจะผิดต่อนักศึกษาของผมนะ ‎เด็กๆ จะได้กลิ่นของปลอมแต่ไกล
‎รู้ไหมว่าพวกนั้นจะได้กลิ่นอะไรอีก
‎ไอ้กลิ่นความจองหองเหม็นหึ่งของคุณนี่ไง
‎ให้ตายสิ ผมไม่ใช่นาซี โอเคไหม ‎ที่นี่ไม่อนุญาตให้ผม…
‎มันไม่เกี่ยวว่าคุณเป็นนาซีรึเปล่า
‎แต่อยู่ที่คุณเป็นผู้ชายประเภทนั้นไหม ‎พวกที่เวลาเกิดเรื่องแบบนี้
‎ก็คิดว่าเขาลุกขึ้นปัดตูดแล้วรอดตัวไปได้
‎โดยไม่คิดจะรับผลที่ตามมาห่าเหวอะไรเลย
‎แสดงว่า "ไม่" ไปกินข้าวกันสินะ
‎ยาซมียอดฟอลในทวิตเตอร์ถึง 8,000 คน ‎ฉันเลยเอาไปโพสต์ในเว็บไซต์ของภาค
‎- ได้โพสต์ไหมว่าเธอได้ทุนเอ็นอีเอชเฟลโลว์ชิป ‎- ได้
‎และแย่หน่อย ‎ฉันเจอทางตันเรื่องห้องทำงานของโจน
‎- เราต้องทำอะไรได้สักอย่าง ‎- ฉัน…
‎อ้าว หวัดดีจ้ะ ขอบคุณลอรี่ ‎ขอคุยกับไลล่าเดี๋ยวนะ เข้ามาเลย
‎ฉันรู้ว่าดูเหมือนฉันเมินคุณ
‎แต่แถวนี้โกลาหลมาก
‎อย่าลืมว่าคืนนี้มีดินเนอร์นั่นนะคะ
‎โอ๊ย เวร งานอะไรนะ
‎ที่บ้านคณบดี อาจจะเกี่ยวกับเรื่อง…
‎ขอบใจๆ ลอรี่ ขอบใจ
‎ไง
‎ซาราห์ เพื่อนฉันที่วิสคอนซิน ‎มีที่ปรึกษาที่โดนกล่าวหาว่าล่วงเกินผู้หญิง
‎แล้วจดหมายแนะนำจากเขาก็ไร้ค่าไปเลย
‎- ไม่มีใครคิดว่าด็อบสันเป็นนาซีหรอก ‎- ฉันเป็นหนี้กู้ยืมเรียนเยอะมาก
‎แค่ปล่อยมุกแย่ๆ เขากำลังจะขอโทษแล้ว
‎มีคนโทรหาฉันนะคะ
‎คนไหน
‎นักข่าวค่ะ
‎- จะให้ตอบยังไง ‎- โอ๊ยตาย ไม่ต้องตอบอะไรทั้งนั้น
‎ถ้ากลายเป็นข่าวใหญ่ ‎พวกเราอาจจะเดือดร้อนกันได้จริงๆ
‎นั่นรวมถึงคุณด้วย
‎แน่นอน โมบีดิกเป็นความล้มเหลว
‎นักวิจารณ์ก็เกลียด ‎แล้วเมลวิลล์ก็ตายไปอย่างไร้เกียรติ
‎ดังที่เขาเองทำนายไว้ในจดหมายถึงเพื่อน ‎นาธาเนียล ฮอว์ธอร์น
‎ซึ่งเขาอุทิศหนังสือเล่มนั้นให้
‎จนกระทั่งช่วงปี 1920 ‎หนังสือถึงได้รับการประเมินจากเหล่าผู้ทรงคุณวุฒิ
‎เราจะพูดถึงเรื่องที่เมลวิลล์ซ้อมเมียไหมครับ
‎นักวิชาการเฟมินิสต์บางคนเสนอทฤษฎีเช่นนั้นจริง
‎แต่เมื่อขาดหลักฐานแน่ชัด
‎ผมคิดว่าเราใส่ใจกับตัวบทเป็นหลักจะดีกว่า
‎เราสนใจเมลวิลล์ที่เป็นนักเขียน ‎ไม่ใช่เมลวิลล์ที่เป็นมนุษย์
‎แต่อาจารย์เพิ่งพูดถึงเมลวิลล์ในฐานะมนุษย์
‎ในจดหมายส่วนตัวถึงฮอว์ธอร์น
‎ผมแค่เสนอประเด็นว่า ‎มิตรภาพของเขากับฮอว์ธอร์นนั้น…
‎เป็นปัจจัยสำคัญ ‎ที่ทำให้เขาเติบโตในฐานะนักเขียน
‎เอาจริงดิ
‎ต้องรอจนกระทั่งช่วงปี 1920
‎ที่นวนิยายเรื่องนี้ได้รับการยอมรับ ‎อย่างที่คู่ควรในฐานะ…
‎ไว้เราค่อยคุยเรื่องตีเมียตอนเรียนกับครู
‎เรื่องนั้นและปัจจัยสำคัญอื่นๆ ‎ที่ส่งผลต่องานประพันธ์ของเมลวิลล์
‎จากบรรดาผู้หญิงในชีวิตของเขา
‎(เลื่อนอย่างไม่มีกำหนด)
‎ไม่มีกำหนดเหรอ
‎ใครเป็นคนบอก
‎ไม่มีกำหนดแค่แปลว่า ‎"จนกว่าจะมีการแจ้งต่อไป"
‎คุณช่วยแปะป้ายพวกนี้ ‎ทั้งในคณะและทั่วๆ มหาลัยได้ไหม
‎ฉันส่งอีเมลให้คนทั้งชั้นผ่านแบล็กบอร์ดได้
‎เรื่องมันไปไกลกว่าแค่นักศึกษาในวิชาเราแล้ว
‎(ร่วมประชุมเสวนา ‎กับศาสตราจารย์บิล ด็อบสัน)
‎ผู้ชายเธอเกรียมแน่
‎(รายงานจำนวนนักศึกษาที่ลงเรียน ‎และค่าจ้างอาจารย์)
‎เดาสิว่าเกิดอะไรขึ้นอีก ที่นั่นไม่มีไวไฟ
‎โอ๊ย ให้ตาย
‎- ลองตามฝ่ายไอทีหรือยัง ‎- ฝากข้อความไว้ 700 ครั้งแล้ว
‎ฉันกำลังจะเดินไปเองนี่เลย
‎มาด้วยกันไหม ใช้ตำแหน่งเบ่งหน่อย
‎ฉันต้องไปกล่อมเรนซ์ ‎แต่คืนนี้จะเอาเรื่องนี้ไปคุยกับลาร์สัน
‎ขอโทษด้วยนะโจน แต่…
‎เอางี้ คุณมาทำงานที่นี่ไหม ‎ฉันเคลียร์ของพวกนี้ออกให้ได้
‎ไม่เอา
‎(เพมโบรค)
‎- ได้อ่านแบบประเมินหรือยัง ‎- อ่านแล้ว
‎คนเขาเขียนว่ายังไงบ้าง
‎วิชาฉันตื่นเต้นเกินไป
‎เดี๋ยวนะ อีตานี่อยู่ตรงนี้มาตลอดเหรอ
‎ฉันยังไม่มีเวลาตกแต่งใหม่
‎ฉันเคยชักว่าวให้มันในรถ
‎ตอนที่ฉันได้ตำแหน่งประจำ เพื่อฉลอง
‎นั่นอธิการบดีมหาวิทยาลัย ปี 1924 ได้มั้ง
‎ก็หน้าตาเหมือนคนที่ชักว่าวให้นะ
‎- อีกอย่าง มันเป็นการฉลองให้ตัวเองยังไง ‎- มีประเด็น
‎มันยังทำให้ฉันไม่เสร็จ ไม่ว่ามันจะเป็นใคร
‎นี่ โจน ได้ข่าวเรื่องที่ ‎บิลจะจัดชุมนุมเสวนากับนักศึกษาไหม
‎- ฉันกังวลค่ะ ‎- นี่ทางของเขาเลยล่ะ พวกนั้นรักเขา
‎เขาช่างเข้าอกเข้าใจ
‎แต่ถ้าเป็นเอลเลียตหรือแม้แต่คุณ ‎ฉันคงจะเป็นห่วง
‎ก๊อกๆ
‎อ้าว ว่าไง
‎หวัดดีค่ะ
‎ขอบคุณที่เอาพายแอปเปิ้ลมาให้
‎พีชค่ะ
‎- อ้อ ‎- ใช่
‎- มีเวลาแป๊บนึงไหมคะ ‎- มีสิ
‎- เอ่อ ต้องเปิดประตูไว้ ‎- งานนี้เลือดสาดแน่
‎ทำไมถึงพูดแบบนั้น
‎คือมุกตลกทุกอย่างเกี่ยวกับฮิตเลอร์ ‎มันมีหมวดพิเศษของตัวเอง
‎รู้รึเปล่าว่ามีเด็กติดหนวดฮิตเลอร์ ‎และก๊อปมีมอาจารย์ไปเล่นต่อ
‎ไม่เข้าใจเหรอคะ ‎คือมันมีบริบทวงกว้างระดับมหาลัย
‎มีบริบทวงกว้างระดับชาติด้วย
‎การเป็นยิวในหมู่พวกติดอาวุธต่อต้านน่ะ
‎ปีที่แล้วเกิดเหตุต่อต้านยิวมากที่สุด ‎ในช่วง 40 ปีที่ผ่านมา
‎แน่นอน ความตั้งใจก็สำคัญ ‎แต่ต่อให้คุณไม่ได้คิดร้ายกับใคร
‎ถ้าผลกระทบของสิ่งที่คุณทำไปมันจะ…
‎- นี่ดาฟนี ดร.คิม… ‎- ดาฟน่า
‎หวัดดีค่ะ หนูเพิ่งพูดแบบเดียวกันเป๊ะเลย
‎คนฉลาดก็คิดเหมือนกัน
‎- ต้องให้ผมไปทำอะไรรึเปล่า ‎- ใช่
‎โอเค
‎มีอีกเรื่องที่อยากถามอาจารย์ ‎แต่เอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ
‎ได้สิ
‎- โอเค… ‎- คุณทำบ้าอะไรอยู่
‎เธอพุ่งตัวเข้ามาเองแล้วปิดประตูด้วย
‎แล้วทำไมไม่เดินมาเปิด
‎เธอหาว่าผมให้ท้ายพวกขวาจัด
‎แล้วผมก็ไม่อยากขัดจังหวะเธอ
‎นี่
‎- นี่ ‎- ไม่ อะไรอีก
‎นั่นไม่มีอะไร โอเคนะ
‎คุณมันตัวปัญหา
‎ผมเหรอ
‎ฉันขออะไรหน่อยได้ไหม
‎หลังเรื่องเมื่อเช้า คุณเป็นหนี้ฉันอยู่
‎- ได้ทุกอย่าง ‎- คืนนี้เป็นพี่เลี้ยงจูจูหน่อยได้ไหม
‎- ฉันมีงานที่บ้านคณบดีลาร์สัน ‎- งานอะไร
‎โอ๊ย ใครจะรู้ หยอดน้ำมันล้อมั้ง
‎นี่มันอะไรกัน
‎- ผมไม่รู้ ‎- ล้อชาติไหนเป็นแบบนี้
‎ไวไฟในห้องทำงานฉันพัง
‎- มันเป็นอะไร ‎- ไม่มีสัญญาณเลย
‎ผมต่อบูสเตอร์ให้ได้
‎แต่ภาคของคุณต้องแจ้งมาเป็นเอกสาร
‎ได้คุยกับหัวหน้าภาคหรือยัง
‎โอเค
‎(ผู้สอน - โจน แฮมบลิง) ‎(วิชา - วันนะคดียุคกลางง)
‎(ฉันว่าเป้าหมายอาจารย์คือทรมานเรา)
‎ขอบคุณ
‎เวร…
‎ให้ตายสิ
‎ได้ข่าวว่าอินเทอร์เน็ตไม่ติด
‎เยี่ยมเลย เชิญเข้ามาสิ
‎แล้วก็ ออนไลน์แล้วครับ
‎คุณหายไปไหนมาตลอดชีวิตฉัน
‎ไม่รู้สิ แผนกไอทีมั้ง
‎ที่จริง คุณเคยได้ยินชื่อเว็บ ‎ให้คะแนนอาจารย์ด็อตคอม ไหม
‎เคยครับ
‎ฉันควรจะรับฟังคำวิจารณ์ของนักศึกษาบ้าง
‎- ทำไมล่ะ ‎- ฉันรู้อยู่แล้วว่าพวกนั้นจะว่ายังไง
‎บอกว่าฉันไม่ควรสอนหนังสือที่ยาวเกิน 300 หน้า
‎เป็นผมคงไม่เหมาว่าเด็กจะพูดแบบเดียวกันหมด
‎คือพวกเขาอาจมีเรื่องน่าสนใจมาบอกก็ได้
‎เป็นผมก็คงเขียนชมคุณนะ
‎ตัวหนังสือมันเล็กมาก
‎รบกวนอ่านออกเสียงให้ฉันฟังทีได้ไหม
‎- ความเห็นที่คุณคิดว่าจะมีประโยชน์ ‎- โอเค ได้ ไหนดูซิ
‎แน่ใจเหรอว่านี่ของจริง
‎- ไม่ อันนั้นไม่อ่าน ‎- อะไร
‎- อันนี้ก็ไม่ได้ ‎- อะไร มันเขียนว่าไง
‎"มีแต่น้ำ ไม่มีเนื้อ"
‎อะไรนะ แปลว่าฉันอ้วนเหรอ ‎หรือเดี๋ยวนี้คำพวกนั้นมีความหมายอื่นแล้ว
‎ไม่ มันก็หมายความตามนั้น
‎แต่เห็นๆ อยู่ว่าคุณไม่อ้วน ‎ดูสิ คุณดูดีจะตาย
‎อ่านอันต่อไปเถอะค่ะ
‎"อาจารย์แฮมบลิงคือคนที่ฉันคิดถึง ‎เวลาพยายามจะไม่…"
‎- ไม่เอา ‎- ไม่เป็นไร
‎- ผมว่ามันไม่สร้างสรรค์ ‎- เอาน่า
‎"เวลาพยายามจะไม่แตกในตัวแฟน"
‎ฉันคือสิ่งที่เขาคิดถึง ‎เวลาพยายามไม่แตกในตัวแฟนสาวเหรอ
‎- เขาว่างั้น ‎- ไม่เข้าใจ
‎เป็นผมจะไม่คิดลึกหรอก
‎ฉันคือสิ่งที่เขา…
‎ขอดูหน่อยละกัน
‎- นี่เพิ่งโพสต์เมื่อวาน ‎- เหรอครับ ผมไม่ทันสังเกต
‎คุณคงไม่มีทางตามหาตัวเด็กเปรตนี่ได้ใช่ไหม
‎เอ่อ มีสิ แต่มันก็ผิดกฎหมายนะ
‎ฉันจะกลับแล้วค่ะ
‎- หวัดดีค่ะ ‎- หวัดดี
‎อ้อ ได้ดูรายชื่อที่ยาซเสนอมาเป็น ‎คณะกรรมการนอกรึยัง
‎เราต้องการคนที่สนใจงานวิชาการสายเฟมินิสต์
‎และทฤษฎีชาติพันธุ์เชิงวิเคราะห์อย่างจริงจัง
‎ยาซเป็นนักวรรณคดีอเมริกันรุ่นใหม่ ‎คนเดียวของเรา
‎พวกคุณต้องมีความสนใจร่วมกันแน่ๆ ‎ในการทำให้สายวิชาการนี้
‎ยังคงเป็นหนึ่งในสายหลักของภาคเราใช่ไหม
‎นั่นแหละ เราอยากให้กรณีของเธอผ่านฉลุย
‎ผมจะส่งงานของเธอให้กับ ‎นักวิชาการที่เป็นที่นับหน้าถือตา
‎ซึ่งจะวิเคราะห์งานอย่างเป็นกลาง
‎เยี่ยมค่ะ
‎ตอนที่ฉันรู้ว่าภาควิชาภาษาอังกฤษ ‎เลือกหัวหน้าภาคหญิงคนแรก
‎ฉันดีใจจนแทบตีลังกาเลย
‎ฉันเคยเป็นเด็กเอกอังกฤษ ฉันก็เลยบอกพอล
‎ฉันต้องขอจับมือด้วยหน่อย และ…
‎ชมว่าเก่งมาก
‎ไม่รู้ว่าการเลือกตั้งสูสีแค่ไหนนะ แต่ขอบคุณค่ะ
‎- โอ๊ย อย่าถ่อมตัว ‎- เขาพูดถูก
‎ผู้หญิงเราไม่เคยไปถึงไหน ถ้าเอาแต่ถ่อมตัว
‎ทีนี้ฉันก็กำลังคิดถึงเรื่องวุ่นวาย
‎อาจารย์ด็อบสันสินะคะ ‎ฉันบอกได้ว่าเขาจะต้องขอโทษ
‎- เขาเสียใจมากจริงๆ ‎- ไม่ใช่ค่ะ
‎พวกคุณต้องการตัวดึงดูดเด็กให้มาเรียน
‎คนเลือดใหม่ พลังดารา
‎- คุณนายวิทเทนเดนมีแขกคนพิเศษ… ‎- ฉันบังเอิญไปเจอคนแบบนั้น…
‎- เชิญก่อน ‎- ไม่ๆ
‎- เชิญเลย ‎- ไม่ครับ ขอโทษ เชิญคุณเลย
‎ที่ตลาดนัดเกษตรกร เชื่อเลยไหมล่ะ
‎เขามีบ้านชนบทอยู่แถวๆ นี้
‎เราเริ่มคุยกัน ฉันคิดเลยว่า
‎"เขาเป็นคนแบบที่
‎สามารถต่อชีวิตให้การศึกษาวิชาวรรณคดี"
‎แล้วเชื่อหรือไม่
‎เขาตกลงยอมมาเป็นอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญพิเศษปีนี้
‎ฉันคิดว่า…
‎ที่ผ่านมา ‎เรื่องนั้นจะขึ้นกับดุลยพินิจของหัวหน้าภาค
‎งบก็ขึ้นกับดุลยพินิจของคณะกรรมการผู้มอบทุน
‎และไม่มีใครดีกว่าคนที่ฉันเสนอหรอก ดร.คิม
‎ฉันประกาศไปแล้วว่าดร.แมคเคย์จะเป็น…
‎- เดาสิว่าใคร ‎- ฉันไม่… ไม่ค่ะ ไม่ได้จริงๆ
‎คุณต้องตื่นเต้นแน่
‎นั่นน่ะ…
‎นั่นบอกใบ้ให้แล้วนะ
‎- โคลสัน ไวท์เฮดเหรอ ‎- ลองเดาใหม่สิ
‎- เป็นคนที่คุณจะต้องชอบ ‎- ฉันชอบโคลสัน ไวท์เฮด
‎เดวิด ดูคอฟนีย์
‎นักแสดงเนี่ยนะ
‎- เจ้าหน้าที่สกัลลี่เลย ‎- มัลเดอร์
‎มัลเดอร์ ใช่ เขาจะ…
‎เขาจะต้องใช้เวลาเตรียมสอน
‎และเข้าประชุมกับเด็กเอกภาษาอังกฤษบางคน
‎เราคิดว่าจะเลือกด้วยการจับฉลาก
‎แล้วเราก็ต้องให้คุณหาห้องทำงานให้เขาด้วย
‎เตรียมตัว ระวัง ไป
‎การเป็นลุงนี่เป็นยังไงนะ
‎มันก็มีทั้งดีและแย่
‎หนูเห็นลุงร้องไห้
‎ตอนที่ภรรยาลุงเสีย
‎ในครัวน่ะ แม่หนูก็ร้องด้วย
‎ใช่
‎- ก็ คือว่า นั่นมันเป็น… ‎- หนูไม่มีพ่อ
‎หนึ่งในสัจธรรมของชีวิตก็คือ ที่จริงเรา…
‎เราไม่รู้ตัวหรอกจนกว่าจะแก่ขึ้นมากๆ
‎ลุงมีฟันผุไหมคะ
‎มี
‎หนูไม่มี
‎อยากอ่านหนังสือเล่มที่หนูชอบไหมคะ
‎- เอาสิ ‎- ในนั้นมีรูปโป๊ด้วยล่ะ
‎(ครอบครัวมนุษย์)
‎หนูจำตัวเองตอนเป็นทารกไม่ได้
‎อือ ลุงก็จำไม่ได้
‎- เขาทำอะไรอยู่ ‎- ป้อนนมจากเต้า
‎หนูจำแม่ที่ให้กำเนิดไม่ได้
‎ตอนที่หนูมีลูก หนูจะอายุ 25 ปี
‎หรืออาจจะ 27 ปี
‎ไม่อยากแก่มากๆ ถึงจะมี
‎แล้วหนูจะต้องแต่งงานแล้ว
‎หลายคนคิดว่าการแต่งงาน ‎เป็นพิธีการของชนชั้นกระฎุมพี
‎- รู้ไหมว่านั่นอะไร ‎- แม่หนูกำลังจะอายุ 47
‎ใช่ คุณแม่ต้องรอนานมากกว่าจะได้หนูมา
‎สองปีเต็มๆ ‎คุณแม่เตรียมเบาะรถเด็กไว้ข้างประตู
‎มีเสื้อผ้าทั้งตู้พร้อม
‎(กับทุกชีวิตและสรรพสิ่ง ‎เราคือญาติ - ชนเผ่าซู)
‎คุณแม่รอแล้วรอเล่า
‎และต้องวิ่งเต้นทำอะไรมากมาย
‎วันนี้ครูหนูบอกว่า
‎หนูจะเป็นผู้นำของห้องในวันรำลึกถึงผู้จากไป
‎- รู้ไหมว่านั่นคืออะไร ‎- รู้
‎น่าตื่นเต้นนะ
‎แปลว่าเราตั้งหิ้งบูชาให้ภรรยาลุงได้ ‎วิญญาณเธอจะได้กลับมาหาลุง
‎หนูแค่ต้องรู้ว่าเธอชอบอะไรบ้าง
‎ก็ เธอเก่งเปียโนมาก
‎แล้วเธอชอบกินอะไรล่ะ เค้กหรือขนมอะไร
‎ถ้าเป็นของที่เธอดมกลิ่นได้ด้วยก็ยิ่งดีค่ะ
‎เธอชอบพิซซ่ามากเลย
‎เหมือนกัน
‎เรากำลังจะเห็นองคชาติอีกอันละ
‎- ก็พยายามเตือน… ‎- อย่ามามโนว่าเขาเป็นนักวิชาการ
‎เขาเกือบได้ปริญญาเอกนะ
‎พูดอีกอย่างก็คือไม่มีปริญญาเอก
‎ฉันมีอาจารย์ตัวจริง ‎ที่มีคุณวุฒิจริงๆ และต้องการแรงสนับสนุน
‎อาจารย์ที่ทำงานไม่ได้ ‎อาจารย์ที่ต้องนั่งทำงานในห้องใต้ดิน
‎- เขาเป็นชื่อที่คนรู้จักกันดี ‎- ไม่ ไม่ใช่
‎เด็กๆ ไม่ดูทีวีแล้ว สมัยนี้คนเล่นติ๊กต่อก
‎แค่หาคนมานั่งให้เต็ม
‎นั่นควรเป็นเรื่องเดียวที่สำคัญต่อคุณตอนนี้
‎การเขียนเชิงสร้างสรรค์
‎นั่นเป็นวิชาเดียวของภาคภาษาอังกฤษ ‎ที่คนลงเรียนเยอะขึ้น
‎นักศึกษาอยากจบออกไปเขียนคอนเทนต์
‎- ให้ตายสิ คอนเทนต์ ‎- ใช่
‎ไม่ว่าจะเป็นนิยายหรือหนังสือทำมือ ‎หรือเขียนบล็อก
‎- หรือ… ‎- หานักเขียนตัวจริงมาสอนก็ยังดี
‎เขาเป็นนักเขียนขายดีติดอันดับนิวยอร์กไทมส์
‎- ไม่จริงน่ะ ‎- ลองหาดูสิ
‎ไม่จริง
‎หวัดดี
‎- ไง ‎- ไง
‎ฮื่อ ออกมา…
‎คุณล้างจานให้ฉันหมดเลย
‎คือก็ ขอบคุณนะ
‎รู้หรือยังว่าจะพูดอะไรในการชุมนุมเสวนา
‎ผมขอ…
‎- ลองพูดให้คุณฟังได้ไหม ‎- ได้
‎โอเค
‎ขอบคุณมากที่มากัน
‎ผมใจสลายจริงๆ ที่ไปทำร้ายจิตใจใครเข้า
‎ความจริงคือ…
‎ถึงฤดูใบไม้ผลิ
‎ของฮิตเลอร์
‎บิล
‎ในเยอรมนี
‎เอางี้นะ ฉันยอมแพ้
‎ขอโทษ ผมแค่…
‎โอเค
‎เจอนี่มา
‎เดวิด ดูคอฟนีย์เป็นนักเขียนขายดี
‎ไม่จริง
‎ยังให้เป็นอ.ผู้เชี่ยวชาญพิเศษไม่ได้
‎ฉันไม่มีทางเลือก
‎"เดวิด ดูคอฟนีย์เขียนวิทยานิพนธ์ ‎เกี่ยวกับเบคเค็ตต์ที่ม.พรินซ์ตัน"
‎อ้าว เหมือนคุณเลย
‎ไม่เหมือน
‎"อาจารย์ที่ปรึกษาของเขาคือ ‎แฮโรลด์ บลูม ที่เยล"
‎- พระเจ้า ‎- ใช่มะ
‎เดี๋ยวๆ กลับไปก่อน ‎นั่นก้นเดวิด ดูคอฟนีย์จริงๆ เหรอ
‎ทำไมถึงต้องพูดชื่อเต็มเดวิด ดูคอฟนีย์ ‎ทุกครั้งที่พูดถึงเขา
‎- นั่นก้นเดวิดจริงๆ เหรอ ‎- โอเค
‎- หุ่นฟิตมาก ‎- พอแล้ว
‎เต็นท์งานปาร์ตี้มาแล้วครับ แต่ตั้งไม่ได้
‎ทำไมล่ะ
‎มีนักศึกษามารอฟังบิล ด็อบสัน ‎ชุมนุมเสวนาของเขาน่ะ
‎โอ๊ย ให้ตาย จัดที่สนามใหญ่ตอนนี้เหรอ
‎- เปลี่ยนสถานที่ดีไหมครับ ‎- ไม่
‎ไว้ค่อยเริ่มตั้งเต็นท์ตอนที่คนสลายตัว
‎แล้วเรียกตำรวจมหาวิทยาลัยมา
‎กันสนามให้โล่งตลอดบ่ายนี้ด้วย
‎สวัสดีครับทุกคน
‎การที่ทุกคนมากัน มันมีความหมายกับผมมาก
‎ผมไม่ใช่สมาชิกชุมชนชาวยิวเลย
‎และผมก็ไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะบอกได้ ‎ว่าอะไรระคายใจหรือไม่
‎- ใช่แล้ว ‎- ใช่
‎แต่ผมเป็นสมาชิกของชุมชนชาวเพมโบรค ‎เหมือนกับทุกคน
‎และผมอยากเข้าใจมุมมองของพวกคุณ
‎- เพมโบรคไม่เอานาซี ‎- ‎ใช่
‎ผมเห็นด้วย ไม่ควรมีนาซีที่ไหนทั้งนั้น
‎- เราไม่รับคำพูดเกลียดชัง ‎- เห็นด้วย
‎คุณเห็นด้วยกับแนวคิดนีโอนาซีรึเปล่า
‎- คุณเป็นนาซีรึเปล่า ‎- เปล่า ผมเป็นอาจารย์
‎นาซีเกลียดอาจารย์ ‎เพราะนาซีเป็นศัตรูกับปัญญา
‎หนึ่งในของขวัญล้ำค่าที่สุด ‎ที่มหาวิทยาลัยอเมริกาเคยได้รับ
‎คือปัญญาชนที่หลั่งไหลเข้ามา ‎เพราะหนีจากอาณาจักรไรค์ที่สาม
‎นักเขียนอย่างโธมัส แมนน์
‎ฮันนาห์ อาเรนท์, เบอร์โทลท์ เบร็ค ‎ธีโอดอร์ อาดอร์โน
‎หลายคนเขียนงานวิเคราะห์ ‎แนวคิดฟาสซิสม์ไว้อย่างหาค่าไม่ได้
‎เป็นการปกป้องอิสรภาพทางความคิด ‎อย่างหาค่าไม่ได้
‎เป็นฉันจะไม่ยกเรื่องของผู้ลี้ภัยชาวยิวมาอ้างนะ
‎ไม่ใช่ทุกคนเป็นชาวยิว
‎บางคนเป็นพันธมิตรที่สนับสนุนพวกเขา
‎คุณเทียบตัวเองกับอาเรนท์เหรอ
‎- เปล่า ‎- หลังจากทำท่าเคารพฮิตเลอร์
‎ฟังเขาก่อน
‎เราเป็นผู้รับมรดกทางความคิดจากพวกเขา
‎มหาวิทยาลัยควรเป็นที่ ‎ให้เราแสดงวาทกรรมได้อย่างเสรี
‎แลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้โดยไม่ต้องกลัว
‎ใช่สิ คุณก็อ้างเสรีภาพทางการพูด ‎ตราบใดที่คุณเป็นคนพูด
‎โอเค ไม่ใช่ ผมอยากให้นี่เป็นการเสวนา ‎ที่ทุกคนแสดงความเห็นได้
‎คุณเป็นอาจารย์ประจำผิวขาว ‎ที่เขียนบทความให้นิวยอร์กไทมส์
‎คิดว่านี่จะเป็นการเสวนาที่เท่าเทียมจริงเหรอ
‎ผมเข้าใจ ประเด็นดีมาก ‎และมันก็ไม่มีทางจะสมบูรณ์แบบได้
‎- แต่การพูดคุยกันก็เป็นจุดเริ่มต้น ‎- ใช่
‎เมื่อวานมีคนวาดภาพสวัสดิกะที่บรูคส์ฮอลล์แล้ว
‎- ในโถงกลางเลยด้วย ‎- ใช่
‎- รู้หรือเปล่า ‎- คิดว่านั่นตลกอีกไหม
‎ถ้าคุณกำลังเสนอว่าสิ่งที่ผมทำไป
‎เท่ากับการสนับสนุนแนวคิดนีโอนาซี ‎นั่นไม่ใช่ความจริง
‎นั่นเป็นการจงใจบิดเบือนมุมมอง ‎สิ่งที่เห็นๆ อยู่ว่า…
‎จะบอกว่าพวกเราดูไม่ออกว่า ‎นั่นเป็นท่าเคารพนาซีเหรอ
‎ไม่ใช่ ผมไม่ได้จะบอกว่า… ‎ไม่ได้จะพูดแบบนั้นเลย
‎- ผมพยายามจะบอกว่า… ‎- เป็นแบบนี้ทุกที
‎คุณทำเรื่องที่มันโคตรพังในพัง
‎แล้วพอโดนเราจี้ถาม ก็หาว่าเราเข้าใจผิด
‎ผมไม่ได้บอกว่าใครตื่นตูมเกินเหตุ ‎ผมแค่อธิบายเหตุผล…
‎คุณจะขอโทษไหม
‎- ได้ ‎- โอเค
‎ทำสิ
‎- โอเค งั้นว่ามา ‎- โอเค
‎เออ
‎ผมขอโทษถ้าทำให้ทุกคนรู้สึก…
‎นั่นไม่ใช่คำขอโทษ
‎- ถ้าผมทำให้คุณรู้สึก… ‎- คุณขอโทษความรู้สึกของฉัน
‎คุณกำลังลดทอนความรับผิดชอบ ‎ด้วยการบอกว่าขอโทษที่เรารู้สึกแบบนี้เอง
‎นี่ คณบดีลาร์สัน
‎ดีนะที่ออกมาปกป้องอาจารย์เพมโบรค
‎ที่ทำท่าเคารพฮิตเลอร์!
‎ไม่ ผมไม่ได้ออกมาเพราะเรื่องนั้น
‎ผมไม่ได้ขอให้เขาออกมา ‎นี่มันเรื่องระหว่างพวกคุณกับผม
‎ทำไมไม่โผล่มาที่การชุมนุมเสวนาอาทิตย์ที่แล้วล่ะ
‎เราจัดชุมนุมเสวนา ‎เรื่องความยุติธรรมต่อชาติพันธุ์ตรงนี้เลย
‎- อาจารย์เรียกตำรวจมาเหรอ ‎- เปล่า
‎- เรียกกำลังเสริมมาด้วย ‎- ถึงกับตามตำรวจมาเนี่ยนะ
‎- ฟังก่อน นี่มันสองเรื่องที่ไม่เกี่ยวกัน ‎- เพมโบรคไม่เอานาซี!
‎- เฮ้ย! ‎- เพมโบรคไม่เอานาซี!
‎ด็อบสันออกไป!
‎คำบรรยายโดย ศันสนีย์ โอบอ้อม