SERIAL NETFLIX
Dobra.
Nie prowokuj ich.
Nie zawstydzę Rzeszy.
Wiesz, jakie masz kłopoty?
Nieraz chcieli mnie udupić,
ale to jest ewidentnie głupie.
- Potraktuj to poważnie. - Tak zrobię.
Jak ty wyglądasz?
Mówiłam, żebyś się pozbierał.
Kiedy ja lubię, jak mnie poprawiasz.
Ładnie pachniesz.
Proszę, bądź otwarty na ich uwagi.
To niedorzeczne postępowanie, pod którym się nie podpiszę.
Nie jestem nazistą.
Uważasz, że można z nich żartować?
Nie, ale przypomina mi się, jak dwóch nazistów wchodzi do baru…
Mamy jasne instrukcje postępowania w tego rodzaju sytuacji.
We dwóch
przygotujecie przeprosiny,
które opublikujemy, gdzie trzeba.
Jak się nazywasz?
- Ronny. - Tak, to Ronny.
Jest koordynatorem ds. komunikacji.
Inaczej zarządzania kryzysowego albo zarządzania reputacją.
Piszę w pojedynkę.
Jakie rozwiązanie proponujesz?
- Porozmawiam z nimi. - Kim?
- Z kim. - Z kim.
Ze studentami.
- Nie. - Nie radziłbym.
Jestem na etacie.
Nie możecie mnie ograniczać na zajęciach
ani na kampusie,
chyba że naruszę kodeks postępowania,
co nie ma miejsca.
Uniwersytety mają zachęcać do polemiki.
Powinniśmy być dumni z tych dzieciaków.
To ich natura.
Gdy ja studiowałem,
siadłem nago na tym biurku w ramach ruchu przeciw apartheidowi.
Idziemy na to cappuccino latte?
Mamy jeszcze kilka spraw do omówienia.
Zobaczymy się później.
No dobrze.
To już krąży po mediach społecznościowych.
Wydzwaniają darczyńcy i absolwenci.
Jeśli sprawa nie zostanie rozwiązana,
Bill może zostać poproszony o rezygnację.
- Przeprosi. - Nie wydaje się skruszony.
Zapewniam, że po naszej kolejnej rozmowie
będzie pełen skruchy.
Czekaj.
Lubię, gdy zgrywasz moją szefową.
- Gdybyś widziała swoją minę. - Jestem nią.
Dobra. To co dziś robisz, szefowo?
- Mogę cię zaprosić na kolację? - Co z tobą?
Nie, teraz nie możesz.
To poważna sprawa dyscyplinarna.
Jakiś urzędas z działu kadr ma pisać za mnie przeprosiny?
Nie przysłużę się studentom. Wyczują to z daleka.
Wiesz, co jeszcze wyczują?
Twoją arogancję.
Na miłość boską, nie jestem nazistą.
Wcale nie o to chodzi.
Tylko czy jesteś jednym z tych, którzy w takiej sytuacji
otrzepują się i odchodzą,
mając w dupie konsekwencje.
Czyli nici z kolacji?
Yaz ma 8000 fanów na Twitterze, więc dałam to na stronę wydziału.
- A to, że wygrała stypendium? - Też.
Niestety zderzyłam się ze ścianą w kwestii gabinetu Joan.
Na pewno da się coś zrobić.
Cześć.
Dzięki, Laurie. Chcę porozmawiać z Lilą. Wejdź.
Wiem, że to wygląda, jakbym cię ignorowała,
ale dużo się dzieje.
Dziś ma pani kolację.
Cholera. Co to było?
U rektora. Może chodzi o…
Dzięki, Laurie.
Promotora mojej koleżanki z Wisconsin oskarżono o molestowanie
i jego rekomendacja zdała się na nic.
- Nikt nie uważa Dobsona za nazistę. - Mam dług studencki.
To był kiepski żart i zaraz przeprosi.
Ludzie do mnie dzwonią.
Jacy ludzie?
Reporterzy.
- Co mam powiedzieć? - Boże. Nic nie mów.
Jeśli to się rozniesie, może nam zaszkodzić.
Tobie też.
Moby Dick był porażką.
Krytycy go nie znosili, a Melville zmarł zapomniany,
co przewidział w listach do przyjaciela, Nathaniela Hawthorne’a,
któremu poświęcił książkę.
Dopiero w latach 20. XX wieku został uznany za mistrza…
Będziemy mówić o tym, że był damskim bokserem?
Tak twierdzą niektóre feministyczne badaczki,
ale bez ostatecznego dowodu
zajmijmy się lepiej samym tekstem.
Interesuje nas Melville jako autor, a nie człowiek.
Odniósł się pan do niego jako człowieka.
Osobiste listy do Hawthorne’a?
Chciałem przez to powiedzieć, że jego przyjaźń z Hawthorne’em
była ważnym aspektem jego rozwoju jako pisarza.
Poważnie?
Dopiero w latach 20. XX wieku
powieść zajęła należne miejsce jako…
Powiemy o tym w mojej części.
Jak również o tym, jak na dzieła Melville’a
wpłynęły kobiety z jego życia.
PRZEŁOŻONE NA CZAS NIEOKREŚLONY
Na czas nieokreślony?
Kto ci to powiedział?
To tylko znaczy „do odwołania”.
Pomożesz mi rozwiesić ulotki na kampusie?
Może pan wysłać e-mail do studentów.
To wykroczyło poza nasze zajęcia.
SPOTKANIE Z PROFESOREM DOBSONEM NA DZIEDZIŃCU KAMPUSU
Już po twoim sorku.
Wiesz, co jeszcze? Nie ma internetu.
Jezu Chryste.
- Pisałaś do informatyków? - Setki wiadomości.
Właśnie do nich idę.
Pójdziesz? Wstawisz się za mną.
Muszę ugadać Rentza. Ale przedstawię to dziś Larsonowi.
Przepraszam, Joan.
Wiesz co? Chcesz tu pracować? Zrobię ci miejsce.
E tam.
- Czytałaś już swoje oceny? - Tak.
Co piszą?
Że jestem zbyt ekscytująca.
Chwileczkę. Zawsze tu był?
Nic nie zmieniałam.
Zrobiłam mu robótkę ręczną w jego wozie,
gdy dostałam pracę. Żeby to uczcić.
To rektor uczelni z 1924 roku.
Przypomina tego z samochodu.
- I to niby było twoje święto? - Słuszna uwaga.
Wisi mi orgazm, kimkolwiek jest.
Wiesz, że Bill urządza spotkanie ze studentami?
- Martwię się. - On tak robi. Kochają go.
Jest taki empatyczny.
Gdyby to był Elliot albo ty, wtedy bym się martwiła.
Puk, puk.
Dzięki za szarlotkę.
- To były brzoskwinie. - Racja.
- Ma pan chwilę? - Proszę.
- Zostawmy otwarte drzwi. - To będzie katastrofa.
Dlaczego?
Wszystkie żarty związane z Hitlerem należą do specjalnej kategorii.
Wie pan, że dzieciaki zakładają wąsy i pana naśladują?
Nie widzi pan tego? To ma szerszy kontekst.
Nawet krajowy.
Te ataki na Żydów.
Od 40 lat nie było tylu incydentów antysemickich.
Nawet jeśli nie miałeś złych intencji,
skutki twojego zachowania…
- To Daphne. Doktor Kim. - Dafna.
Właśnie mówiłam profesorowi to samo.
Wielkie umysły myślą podobnie.
- Potrzebujesz czegoś? - Tak.
Dobrze.
Chciałam jeszcze o coś spytać, ale do następnego razu.
Jasne.
Co ty odpierdzielasz?
- Wpadła i zamknęła drzwi. - Nie otworzyłeś?
Oskarżała mnie o wspieranie prawicy.
Miałem jej przerwać?
No co?
To nic takiego.
Jesteś okropny.
Ja?
Mogę cię o coś prosić? Jesteś mi to winien.
- O wszystko. - Zajmiesz się dziś Ju Ju?
- Mam kolację u Larsona. - Po co?
Kto wie? Gra w jakieś klocki.
Co to ma być?
- Nie wiem. - Znasz takie klocki?
W moim biurze szwankuje internet.
- Co z nim nie tak? - Nie ma go.
Dam wzmacniasz, ale trzeba wypełnić formularz.
Była pani u dziekana?
Dobrze.
JEJ CELEM JEST SPRAWIAĆ NAM CIERPIENIE!
Dziękuję.
Mój Boże.
Ponoć nie ma internetu.
Cudownie. Wejdź.
I… już śmiga.
Gdzieś ty był całe moje życie?
W dziale informatyki?
Słyszałeś o stronie OceńSwojegoProfesora.com?
Tak.
Mam przyjąć krytykę ze strony studentów.
- Dlaczego? - Wiem, co powiedzą.
Że nie powinnam zadawać lektur dłuższych niż 300 stron.
Nie zakładałbym tego z góry.
Może powiedzą coś ciekawego. Ja wystawiłbym pani dobrą opinię.
Ta czcionka jest taka mała.
Mógłbyś przeczytać mi kilka na głos?
- Te, które mogą być pomocne. - Dobrze. Zobaczmy.
Na pewno są prawdziwe?
- Ta nie. - Co?
- Ta też nie. - Co tam jest napisane?
„Beka, aż żal człowieka”.
Że niby jestem gruba? Czy to znaczy coś innego?
Nie.
Ale widać, że nie jesteś gruba.
Następne.
„Profesor Hambling jest kimś, o kim myślę, gdy próbuję…”
- Nie. - W porządku.
- To nie jest konstruktywne. - Mów.
„Nie dojść w dziewczynie”.
Jestem kimś, o kim myśli, gdy próbuje nie dojść w dziewczynie?
- Tak napisał. - Co?
Nie zagłębiajmy się.
Jestem kimś, o kim…
Niech spojrzę.
- To było wysłane wczoraj. - Nie zauważyłem.
Raczej nie ma sposobu, żeby namierzyć tego złamasa?
Jest. Ale to byłoby nielegalne.
Wychodzę.
- Dobranoc. - Pa.
Przyjrzałeś się sugestiom Yaz co do recenzentów zewnętrznych?
Muszą traktować poważnie naukę feministyczną
i krytyczną teorię rasy.
To jedyna młodsza amerykanistka.
Obydwojgu wam zależy, żeby wasza dziedzina pozostała
jedną z wiodących na wydziale, prawda?
Chcemy, żeby przeszła śpiewająco.
Wyślę jej pracę do szanowanych uczonych,
którzy zachowają obiektywizm.
Świetnie.
Gdy dowiedziałam się, że anglistyka ma pierwszą panią dziekan,
nie posiadałam się z radości.
Też studiowałam angielski, więc mówię Paulowi,
że muszę uścisnąć jej dłoń i…
pogratulować.
Nie znałam konkurencji, ale dziękuję.
- Nie bądź taka skromna. - Ma rację.
Żadna kobieta w ten sposób nic nie osiągnęła.
Teraz, co do tego pierdolnika.
Profesor Dobson. Zapewniam, że przeprosi.
- Jest naprawdę załamany. - Nie.
Potrzebujecie dopingu.
Świeżej krwi. Kogoś znanego.
- Pani Whittenden ma wyjątkowego… - Trafiłam na taką osobę…
- Ty mów. - Nie.
- Śmiało. - Nie, przepraszam. Mów.
Na targu, jeśli da pani wiarę.
Ma tu dom na wsi.
Zaczęliśmy rozmawiać i pomyślałam,
że jest to osoba,
która ożywi studia literackie.
I tak oto
zgodził się wygłosić w tym roku honorowy wykład.
Myślałam…
że to pozostaje w gestii dziekana.
Fundusze są w gestii zarządu, który finansuje uczelnię.
Nie przebije pani mojego kandydata.
Już ogłosiłam, że doktor McKay…
- Proszę zgadnąć, kto to. - Nie mogę.
Przejdzie panią dreszcz.
To…
jest wskazówka.
- Colson Whitehead. - Pudło.
- Spodoba się pani. - Podoba mi się Colson.
David Duchovny.
Aktor?
- Sam agent Scully. - Mulder.
Mulder. Tak. Musi…
przygotować wykład
i spotkać się z wybranymi studentami.
Zrobimy loterię.
Dlatego musisz znaleźć mu biuro.
Gotowa, czas, start.
Jak to jest być tobą?
Różnie.
Widziałam, jak płakałeś,
gdy zmarła twoja żona.
W kuchni. Moja mama też płakała.
Tak.
- To było… - Ja nie mam taty.
W życiu tak to jest,
że zdajesz sobie z czegoś sprawę, dopiero gdy jesteś starszy.
Masz ubytki?
Tak.
Ja nie.
Poczytamy moją ulubioną książkę?
- Jasne. - Są w niej nagie zdjęcia.
RODZINA CZŁOWIECZA
Nie pamiętam, jak byłam niemowlakiem.
Ja też nie.
- Co on robi? - Jest karmiony piersią.
Nie pamiętam biologicznej mamy.
Kiedy urodzę dziecko, będę miała 25 lat.
Może 27.
Nie chcę być stara.
I wyjdę za mąż.
Wielu uważa małżeństwo za burżuazyjną instytucję.
- Wiesz, co to jest? - Moja mama kończy 47 lat.
Musiała długo na ciebie czekać.
Od dwóch lat miała twój fotelik samochodowy,
gotowy komplet ubrań.
WSZYSTKIE ISTOTY SĄ NAM POKREWNE
Czekała i czekała.
Musiała się nieźle nagimnastykować.
Dziś nauczycielka powiedziała,
że poprowadzę lekcję na Día de los Muertos.
- Wiesz, co to jest? - Tak.
Brzmi ekscytująco.
Możemy zrobić twojej żonie ołtarzyk, żeby jej dusza cię znalazła.
Muszę tylko wiedzieć, co lubiła.
Świetnie grała na pianinie.
A jej ulubione jedzenie? Ciasto, słodycze?
Dobrze, żeby mogła to powąchać.
Bardzo lubiła pizzę.
Ja tak samo.
Zaraz zobaczymy kolejnego penisa.
- Próbowałem… - On nie jest wykładowcą.
Prawie zrobił doktorat.
Inaczej mówiąc, nie ma doktoratu.
Mam prawdziwą kadrę, która potrzebuje wsparcia
i nie może pracować, bo poniewiera się po piwnicach.
- To rozpoznawalne nazwisko. - Nie.
Oni siedzą na TikToku, nie przed TV.
Frekwencja.
Tylko to powinno cię teraz obchodzić.
Twórcze pisanie?
To jedyna popularna specjalność na wydziale.
Studenci chcą tworzyć treści.
- Boże. Treści. - No tak.
Niezależnie, czy to powieść, czy blog.
Znajdź chociaż prawdziwego pisarza.
Jest autorem bestsellerów New York Timesa.
- Bujasz. - Sprawdź.
Nie.
Halo?
Dobra.
Pozmywałeś naczynia.
Jak tam… Dzięki.
Wiesz, co powiesz na spotkaniu?
Mogę…?
- Mogę spróbować? - Tak.
Dobra.
Dziękuję, że przyszliście.
Jestem zrozpaczony, że was obraziłem.
Prawda jest taka…
Bill.
Wiesz, co? Poddaję się.
Przepraszam. To tylko…
Dobra.
Proszę.
David Duchovny jest autorem bestsellerów.
Nie.
- Nadal nie możesz dać mu wykładu. - Nie mam wyjścia.
„David Duchovny napisał pracę w Princeton o Becketcie”.
Jak ty.
Nie.
„Był podopiecznym Harolda Blooma w Yale”.
- Jezu! - Wiem.
Czekaj. Wracaj. To naprawdę tyłek Davida Duchovny’ego?
Dlaczego ciągle używamy jego nazwiska?
- To naprawdę tyłek Davida? - Dobra.
- Jest w formie. - Wystarczy.
Namioty już są, ale nie możemy ich rozstawić.
Dlaczego?
Studenci czekają na Billa Dobsona.
Jezu Chryste. Na dziedzińcu? Właśnie teraz?
- Mamy się przenieść? - Nie.
Rozstawcie, jak się rozejdą.
I wezwij policję.
Ma być tam czysto przez resztę dnia.
Witajcie.
To wiele dla mnie znaczy, że przyszliście.
Nie należę do społeczności żydowskiej,
więc nie powiem wam, co jest obraźliwe, a co nie.
- Zgadza się. - Tak.
Ale należę do społeczności Pembroke
i chcę zrozumieć wasz punkt widzenia.
Nie chcemy tu nazistów.
Racja. Nigdzie nie powinno ich być.
- I mowy nienawiści. - Zgoda.
Sympatyzuje pan z neonazistami?
- Jest pan nazistą? - Nie, profesorem.
Naziści nienawidzą profesorów, bo naziści są wrogami myśli.
Jednym z darów dla amerykańskich uczelni
był napływ intelektualistów, którzy uciekli z Trzeciej Rzeszy.
Pisarze tacy jak Thomas Mann,
Hannah Arendt, Bertolt Brecht, Theodor Adorno.
Pisali bezcenne prace o faszystowskiej mentalności.
W obronie wolności przekonań.
Nie posługiwałabym się tutaj żydowskimi uchodźcami.
Nie wszyscy byli Żydami.
Niektórzy pokazywali solidarność.
Porównuje się pan do Arendt?
- Nie. - Po salutowaniu Hitlerowi.
Wysłuchajmy go.
Jesteśmy spadkobiercami ich spuścizny.
Uczelnia ma stać na straży wolności wypowiedzi.
Wymiany myśli bez poczucia strachu.
Wolność słowa jest wtedy, gdy pan mówi.
Nie, to ma być forum, gdzie każdy może wyrazić swoją opinię.
Jest pan białym profesorem pisującym dla New York Timesa.
Myśli pan, że to równe forum?
Słuszna uwaga. Nigdy nie będzie idealnie.
- Ta rozmowa to początek. - Tak.
Ktoś narysował swastykę w Brooks Hall.
- W holu. - Tak.
- Wie pan o tym? - Myśli pan, że to zabawne?
Jeśli sugerujecie, że to, co zrobiłem,
to propagowanie neonazizmu, nie jest to prawda.
To celowo błędna interpretacja…
Sugeruje pan, że źle odczytaliśmy pana gest?
Absolutnie tego nie powiedziałem.
- Tylko… - Zawsze tak jest.
Robi pan coś, co jest ewidentną wtopą,
a kiedy to panu wypominamy, zostajemy oskarżeni o pomyłkę.
Nie powiedziałem, że przeginacie. Chciałem tylko…
Przeprosi pan?
- Tak. - Dobrze.
Tak.
- Posłuchajmy. - Dobra.
Przepraszam, jeśli ktokolwiek poczuł się…
To nie przeprosiny.
- Poczuł się… - Przeprasza pan za uczucia.
Uchyla się pan od odpowiedzialności, przepraszając za to, co czujemy.
Rektorze Larson.
Miło, że przyszedł pan bronić wykładowcy
salutującego Hitlerowi!
Nie dlatego tu jestem.
Nie prosiłem go o nic. To sprawa między nami.
Dlaczego nie przyszedł pan tydzień temu?
Zorganizowaliśmy spotkanie na temat sprawiedliwości rasowej.
- Dzwonił pan na policję? - Nie.
- Po wsparcie? - Nie wierzę.
- To dwie różne sprawy. - Pembroke nie chce nazistów!
Pembroke nie chce nazistów!
Precz z Dobsonem!
Napisy: Anna Samoń