SERIAL NETFLIX
Jest seksowny?
Przestań. Zmarła mu żona.
Tak zaczynają się powieści romantyczne.
Lubię go. Jest bystry.
I smutny.
I seksowny.
- Jak nazywa się ten profesor? - Dobson. Bill Dobson.
Właśnie dałaś ciasto naziście.
Kolacja jest w lodówce. Bierz ze spiżarni, co chcesz.
- Dziękuję. - To jej pokój.
Ju Ju, poznaj Vicky, twoją opiekunkę.
Chodź, kochanie. Muszę iść. To dla mnie ważne.
- Na pewno tam jest? - O tak.
Cholernie lubi zajść za skórę.
- Cholernie! - To usłyszałaś.
- Mogę skorzystać z toalety? - Jasne. Jest po lewej.
Wezmę szybki prysznic.
Wyjdzie, jak sobie pójdę.
Bez obaw.
DOODLES HEJ, JAK ZAJĘCIA?
WRACASZ DO BIBLIOTEKI?
INNI RODZICE NIE PISZĄ PIĘĆ RAZY DZIENNIE.
OŚMIELĘ SIĘ ZJEŚĆ BRZOSKWINIĘ?
W mordę.
To dziewczyński rower.
Tak mówiła ta, której go ukradłem.
Zajęte.
Cześć.
Jesteś Ju Ju? Miło cię poznać.
Dasz mi chwilę?
Golisz bobra?
- Mogę go zobaczyć? - Nie.
To jak każda inna część ciała.
Wcale nie.
Tak, jeśli się nad tym zastanowić.
Przepraszam, ale muszę iść.
- Co się stało? - Nie chodzi o…
Co zrobiła? Przepraszam.
Nie chcę powiedzieć, że to przez pani córkę,
ale czuję się niezręcznie.
Granice są dla mnie ważne, zwłaszcza w pracy.
Oczywiście.
W tym domu nie ma żadnych granic.
Proszę, Vicky. Mamy wyznaczone granice.
Zapłacę półtorej stawki.
Nie wezmę jej dziś.
Appa…
Nie mam wyjścia.
Nie dostałaś podwyżki? Weź opiekunkę.
Wzięłam, ale odwołała w ostatniej chwili.
Jestem stary i za nią nie nadążam.
Zresztą ona nie mówi po koreańsku.
A jeśli coś się stanie?
To tylko kilka godzin.
Pa, kochanie.
Cześć.
Sam upiekłeś?
Jasne.
- Nie, chwila. - Spokojnie.
- Przecież nic się nie stanie. - Proszę.
Prufrock.
To dość przewidywalne, prawda?
Nie ośmieliłem się zjeść.
Świetnie, seksskandal do kompletu.
Uważaj.
Ten wydział wisi na włosku.
Zatrudnij au pair.
Ma spać na kanapie?
- Przepraszam. Dziękuję. - Proszę.
- Masz. - Dzięki.
Myśli, że nie może pić, bo dużo tu szych.
Spokojnie.
Na pewno nie upijesz się tak jak Joan.
Już tak nie robię.
Musisz trochę zabajerować dyrektora i Larsona. Do dna.
Dostałem twój e-mail o Fre…
- Yasmin McKay. - Zwykle bierzemy kogoś z zewnątrz.
Tak, ale Yale i Chicago mają ją na oku,
a gdyby wygłosiła honorowy wykład…
Jasne. Zawsze, gdy jem miniquiche, czuję się jak Guliwer.
„Więcej jedzenia!”
Co nie?
Guliwer w krainie Liliputów?
Tak, rozumiem.
Paul, Pembroke ma 87 procent białych wykładowców.
Osiemdziesiąt siedem.
Od pięciu lat
umieszczasz moje zdjęcie w broszurze uczelni.
Potrzeba nas więcej.
Jak tylko jedno z nich przejdzie na emeryturę,
zostanie wyrzucone
albo umrze.
Przyszłością jest edukacja online.
Gdyby to zależało od nich, uczylibyśmy w domu w slipkach.
A właśnie, jak twoja kolonoskopia?
Jestem czysty jak łza. Moje jelita mogą służyć za talerz.
Wezmę coś innego.
DEDYKUJĘ MOIM STUDENTOM
- Witam. - Witam.
Masz ładny strój. Wygląda jak…
trzy różne sukienki,
ale bardzo dobrze skomponowane.
Dziękuję.
Pójdziemy jutro na kawę? Omówilibyśmy kryteria oceny.
Jutro prowadzę badania.
Jadę do archiwum.
Tam panuje taki cudowny spokój.
Wiem. Spędziłam tam połowę studiów doktoranckich.
- North Star? - North Star. Tak.
Co tu robisz?
Studiujesz literaturę na takiej zarąbistej imprezie?
Proszę…
Proszę, weź mnie do siebie.
Zastanowię się.
Czytałeś kiedykolwiek oceny od studentów?
O co ja cię pytam? Kochają cię. Masz aż nadto chętnych.
„Zajęcia profesora Dobsona
to pizdowata wersja jego pretensjonalnych tekstów”.
- Czytali twoją książkę. - Pieprz się.
Dzwoniłam wcześniej.
Zostawiłem telefon w domu. Doodles mówi, że za dużo piszę.
Co u niej?
- Mam nadzieję, że zalicza. - Mnie to ominęło.
Kiedy był mój czas,
siedziałam w staroangielskich wierszach i średniowiecznych poematach.
Teraz moja twarz przypomina…
lawinę.
Lawinę uroku i klasy.
Cudowne. Sprytnie.
Jestem zbyt pijany, żeby kłamać.
Co do ciebie…
Tak?
Jesteś gotowy?
Na…? Chcesz…? Zrobimy to?
- Co jest? - Na mały romans.
- Jasne. - Zasługujesz.
No dobrze.
Co semestr trafia się jakiś teoretyk,
który chce mówić o Lacanie.
Prawda.
Naprawdę palisz tu skręta?
Kto zauważy?
Jesteś w oranżerii.
- To legalne. - Nie.
Legalne a stosowne to dwie różne rzeczy.
Czyżby?
- Masz makijaż? - Co? Nie.
Ładny.
Sportowa kurtka, jest.
Wieczorny zarost, jest.
Przemycanie narkotyków za dom, jest.
Brakuje ci jeszcze naiwnej studentki…
Pracuję nad tym.
…i z powodzeniem wpiszesz się w stereotyp
zgorzkniałego białego profesora w średnim wieku.
Jak tam w środku?
Daję…
- Jaka jest kiepska średnia? - Zero?
Larson wciąż się wścieka, że chcę dać Yaz honorowy wykład.
Nie mogę po prostu tak zrobić?
Larson cytuje Prufrocka, żebyśmy nie zauważyli,
że jest technokratą dla pazernej na forsę góry.
Ty tu rządzisz.
Ja tu rządzę.
- To ci pomoże. - Nie ma mowy.
A jak poproszą o przemowę?
Nie na takiej imprezie.
Doktor Kim?
Czuć ode mnie?
Szanowni państwo.
Przestań.
Szanowni państwo.
Tu jesteś.
Chcę cię powitać na nowym stanowisku.
Wierzę, że twoja wizja jest potrzebna w Pembroke,
żebyśmy odmienili edukację.
Cieszę się, że wprowadzisz nowe pomysły
na naszym szanowanym wydziale.
Zdrowie.
- Może… Chodź. - Muszę…
Muszę…
- Dasz radę. - Tak.
Co jest?
Anglistyka…
to taki wspaniały wydział.
Nie mogę doczekać się zmian
i chętnie wam je wyjaśnię
może w innym…
W tej chwili.
Dużo myślałam o tym pokoleniu studentów
i dlaczego nie interesuje ich literatura.
Czasami to rozumiem.
Myślą sobie, dlaczego analizują ten sonet,
kiedy jest tyle zmartwień.
Zmiana klimatu. Rasizm. Kompleks więzienno-przemysłowy.
Homofobia.
To… Przepraszam.
To mój tata. Oddzwonię później.
Odbierz, może to ważne.
Honorowy wykład wygłosi w tym roku profesor Yasmin McKay,
pierwsza niebiała kobieta w Pembroke, której przypadnie ten zaszczyt.
Dobrej nocy.
„I zapalczywą jest, chociaż wzrostem małą”.
- Kupiec wenecki? - Hermiona z Zimowej opowieści.
To Helena ze Snu nocy letniej,
ale mówi o Hermii.
Oczywiście, że masz rację. Gratulacje, Jasmine.
Yasmin. McKay.
Yasmin McKay.
Doktor… Profesor…
Profesor McKay.
Nigdy nie pamiętam imion. Widzę, że już zapoznałaś się z barem.
To przyszłość studiów amerykańskich.
Nie. Ona odkrywa na nowo całą dziedzinę.
Jej ostatni artykuł o…
- Frances Harper. - Frances Harper.
Uznano za najlepszy esej roku w PMLA.
Popatrz tylko.
Trzydzieści dwa lata.
Kiedy ja miałam 32 lata…
Przepraszam. Zaraz wrócę.
Bez łaski, niedorozdupku.
W porządku?
Ju Ju zaginęła. Idę.
- Zaginęła? - Tata nie może jej znaleźć.
Zawiozę cię. Nie powinnaś prowadzić.
Co? Ty wszystko wypaliłeś.
- Wewnętrzny głos. - Wszystko.
Ty masz prowadzić?
Ledwo widzisz na oczy.
To twój płaszcz?
To ten.
DR KIM, PROSZĘ O TELEFON. CHODZI O PROF. DOBSONA. TO PILNE.
- Tym razem wyszła przez okno. - Jesteś pewien?
- Już tak robiła? - Dwa razy.
Trzy.
Mówiła coś? Jesteś pewien?
Mówiła tylko o Hello Kitty.
Ciągle to Hello Kitty.
Jej pluszak. Nie mogła go wziąć,
bo tata nie otrząsnął się z japońskiej okupacji.
Sanrio to japońska firma i…
Nieważne.
- Może poszła do domu. - To osiem kilo…
- Chodźmy. - Dobra.
Ann Arbor zajęło pierwsze miejsce
wśród miast uniwersyteckich.
Appa…
Mogłabyś mieć w Michigan rodzinę, gdybyś wyszła za Petera Seunga,
zamiast wzdychać do tego zmiętolucha.
Mam rodzinę, a Bill nie jest zmiętoluchem.
I wcale nie wzdycham.
Nie możesz konkurować z jego zmarłą żoną.
Wierz mi.
Jesteśmy przyjaciółmi.
- Mówicie o mnie? - Bo wszystko kręci się wokół ciebie.
Co znaczy „Bill” po koreańsku?
Boże, to ona! Ju Ju!
Ju Ju! Tato, stój!
Tato! Zatrzymaj się!
Dobra. Dzięki, Appa.
Pa, pa.
Masz sine usta. Wszystko w porządku?
Kiedy ostatnio cię widziałem, byłaś taka mała, a teraz…
Hej, to twój jedyny harabŏji. Mamy tylko jego.
Gdy byłam mała, w życiu nie…
- To nie jest mój dziadek! - Jest!
A ty nie jesteś moją mamą.
Ktoś ci znowu to powiedział?
Ta jak jej tam?
Wiesz, co bym zrobiła temu dzieciakowi?
Jestem twoją mamą.
Ju Ju.
Lubicie kurczaka?
Wszamałbym cały kubeł.
- Mama? Ju Ju? - Umieram z głodu.
Muszę wracać na imprezę. Muszę się udzielać.
- O czym ty mówisz? - Tam jest jedzenie.
Impreza zaliczona.
- Wygłosiłaś niezapomnianą przemowę. - Boże, nie.
To nie moment, żeby sobie luzować.
Tak!
Pomóż mi.
Widzisz te dwa kręgle?
Dobra, mam to.
Za dużo siły.
Pożyczysz telefon?
- Nie mam. - Co?
Mam wszystko, czego potrzebuję. Mam frytki, mam piwo,
mam piękną i utalentowaną towarzyszkę do kręgli i jej mamę.
- Nie chcę się wymądrzać. - Oho.
Weź zamach i rzuć.
- Widzisz te pionki? - Ale jak?
Strąć je.
Dziękuję ci
za tę bardzo pouczającą lekcję gry w kręgle.
Tak!
Moja kolej?
- Pomóż mi. - No dobrze.
Jest ciężka. Możesz już puścić.
Jak masz z nią taki dobry kontakt?
Nie jest moja.
Nie siada mi na kolanach.
Nigdy do mnie nie podbiega.
Przez dwa lata myślałam:
„A jak nie dostanę dziecka?
Jeśli z nikim się nie dopasuję?”.
Nie przyszło mi do głowy,
jak to będzie, kiedy już…
Na zajęciach dla świeżo upieczonych mam
wszystkie wyciągały cycki i…
Jakby były gotowe.
To było takie naturalne, a ja…
Pamiętasz, jak coś pisałaś dla agencji adopcyjnej?
Swój profil?
Umieściłaś zdjęcie, jak gotujesz, choć to gówno prawda.
Trzeba łapać za gaśnicę, gdy coś podgrzewasz.
Dlaczego wybrała mnie?
Co nas połączyło?
Mamy inny kolor skóry.
Nie mam męża, żeby był jej ojcem.
Nie mogłam dać jej rodzeństwa.
Nawet psa, bo mam alergię.
Jestem jakąś…
przeklętą, nieudaną transakcją,
do tego starą.
Może biologiczną matkę Ju Ju
wychowała silna samotna matka,
która widząc twoje zdjęcie, pomyślała:
„To ona”.
Wiesz…
Ja bym ciebie wybrał.
Pomyślałbym:
„Do końca życia będę jadł suche płatki,
żeby być z tą kobietą”.
Weźmiesz mój samochód i wpadniesz rano?
Tak.
Jasne.
- No nie, zacięło się. - Pokaż.
Dasz radę?
- Dobra. - No i?
Nie, naciskaj.
- Dobra. Tutaj? - Nie.
- Dociśnij. - Tutaj?
- Aha. - O tak?
- Nie, tutaj. - Dobra.
O cholera.
Boże! Chwila.
- Weź… - Czekaj.
Czekaj. Jezu Chryste!
Boże!
Czekaj!
Jesteś cały?
Twoja stopa.
Dobra, Vicodin.
Percocet.
Może koktajl?
Którą?
Może powinnam…
zabrać ją do domu.
Śpi jak suseł.
Nigdy o tym nie myślisz?
Będziesz udawała, że nie wiesz, o czym mówię?
Nie jesteś gotowy.
Czemu ty masz decydować? Jestem dużym chłopcem.
Jesteś w żałobie.
Skoro tak,
to dlaczego mi stanął?
Bo jesteś na haju i…
- Tak? - Jesteś zagubiony.
Jesteś…
Nie rób tak. Jesteś…
Nie myślisz trzeźwo.
Nie sądzę.
Czekaj.
Jeśli się zejdziemy, nikt nie potraktuje mnie poważnie.
Powiedzą, że mnie popierasz, żeby dobrać się do moich majtek.
Naprawdę cię popieram.
I naprawdę chcę dobrać się do twoich majtek.
Dobrej nocy.
GOTOWE DANIA
Skarbie, idziemy!
ZOSTAWIŁAŚ
LILA DR KIM, PROSZĘ O TELEFON. TO PILNE.
GDZIE PANI JEST? PROSZĘ ODDZWONIĆ!
Mówi Ji-Yoon.
Jak to?
Poczekaj, Lila.
- Cześć. - Za chwilę oddzwonię.
Spokojnie.
Wiem, że obawiasz się opinii otoczenia,
ale nie musisz już niczego nikomu udowadniać.
Dokonałaś tego.
Awansowałaś w swoim zawodzie.
Masz biuro, publikacje
i śliczną, skomplikowaną córkę.
Nie wydaje ci się, że mógłbym być atutem?
Wartością dodaną?
Pembroke nie chce nazistów!
Profesor Hitler musi odejść!
ANI TU, ANI KIEDYKOLWIEK
- Profesor Hitler musi odejść! - Tak!
- Profesor Dobson do domu! - Tak!
Napisy: Anna Samoń